Connect with us

Ψυχολογία

Βρίσκοντας νόημα ζωής σε μια περίοδο αβεβαιότητας, ανατροπών και μεγάλης κρίσης.

Ξέρουμε ήδη αρκετές από τις συνέπειες που έχει επιφέρει ο παρατεταμένος εγκλεισμός με την επιβολή της καραντίνας όπως είναι η αύξηση του άγχους, κρίσεις πανικού, καταθλίψεις, αϋπνίες, αυτοκτονικότητα, ιδεοψυχoκαταναγκαστικές διαταραχές, αρρωστοφοβία και η λίστα θα μπορούσε να είναι αρκετά μακριά.

 Εκτός δηλαδή από όλο αυτό που μας απειλεί εξωτερικά έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό καθώς τα αρνητικά συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια και η ισορροπία και η εσωτερική μας συνοχή χάνονται και προσπαθούμε όσο μπορούμε να ισορροπήσουμε πάνω στα κύματα. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να διαχειριστεί αυτή την αντικειμενικά απρόβλεπτη και απειλητική κατάσταση.

 Καταλαβαίνουμε πως όσον αφορά την προσωπική μας ζωή και την διαχείριση της καθημερινότητας μας πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Για όλα τα άλλα, δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά, υπάρχει μια κατάσταση που είναι απρόβλεπτη, που δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί και που άλλοι παίρνουν αποφάσεις για εμάς… Που πρέπει να είμαστε απομονωμένοι από τους δικούς μας ανθρώπους, να εργαζόμαστε από το σπίτι, να φοβόμαστε πως μπορεί να έχουμε χάσει τη δουλειά μας, να φοβόμαστε για τα οικονομικά μας, για την υγεία μας, για τους αγαπημένους μας…

 Εκείνο που μπορούμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε όμως είναι να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Να πιάσουμε το τιμόνι και να οδηγήσουμε τη ζωή μας στον επόμενο προορισμό. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο μας ανεξέλεγκτο, πρέπει να πιάσουμε το τιμόνι και να πάρουμε τον έλεγχο,  γιατί  αλλιώς οι συνέπειες θα είναι δυσάρεστες.

 Αν θυμηθούμε τον πρωταγωνιστή στην ταινία La Vita e Bella – “Η Ζωή είναι Ωραία”, όπου ο Ρομπέρτο Μπενίνι που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην ταινία, περιγράφει την ιστορία ενός ιταλού Εβραίου τον Γκουίντο,  ο οποίος κρατείται μαζί με την οικογένειά του σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Όταν ο  Γκουίντο μαζί με το γιο του και τον θείο του πρέπει να ανέβουν στο τρένο που θα τους οδηγήσει στο στρατόπεδο, η Ντόρα η γυναίκα του, και μητέρα του γιου τους, αν και ιταλικής καταγωγής και μη Εβραία δεν μπορεί να αποχωριστεί τους αγαπημένους τους και ζητάει με την θέλησή της να πάει μαζί τους παρόλο που δεν μπορεί να φανταστεί πως αργότερα θα τους χωρίσουν.  Ο Γκουίντο επιστρατεύει όλη την φαντασία του και επινοεί ένα παιχνίδι για να προστατεύσει το γιο του από αυτό το τρομακτικό που συμβαίνει, κρύβει τον γιο του από τους ναζί και πείθει το παιδί πως όλο αυτό που ζει είναι ένα παιχνίδι, και πως  ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει χίλιους πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Εξηγεί πως μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού είναι πως το παιδί δεν πρέπει να κλάψει,  δεν πρέπει να παραπονεθεί, ούτε να ζητήσει τη μαμά του, ούτε να πει ότι πεινάει γιατί θα χάσει. Ακόμη και όταν το παιδί κουράζεται και του λέει πως δεν θέλει να παίξει άλλο και πως θέλει να γυρίσει στο σπίτι,ο πατέρας του το πείθει πως θέλουν λίγους πόντους ακόμη για να νικήσουν. Ακόμη και φτάνοντας στο τέλος όταν οι Αμερικάνοι εισβάλλουν στο στρατόπεδο ο Γκουίντο λέει στο γιο του να μπει μέσα σ’ ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι, καθώς αυτό υποτίθεται πως ήταν το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού.

 Ακόμη και πριν τον σκοτώσουν ο Γκουίντο κάνει το γιο του να γελάσει για τελευταία φορά. Το παιδί νομίζει ότι έχει κερδίσει το παιχνίδι όταν το τανκ των αμερικανών απελευθερώνουν το στρατόπεδο. Όταν συναντιέται με τη μητέρα του δε γνωρίζει πως ο πατέρας του έχει πεθάνει και μόνο πολλά χρόνια αργότερα συνειδητοποιεί το μεγαλείο του πατέρα του και πως του έσωσε τη ζωή μέσα από την μεγάλη δύναμη ψυχής που είχε.

 Η ταινία είναι ένας πραγματικός ύμνος στην αγάπη  στην δύναμη ψυχής και στην δύναμη της ζωής!

 Στη ζωή υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να την ομορφαίνουν και να την κάνουν ωραία ακόμη και μέσα στις μεγαλύτερες δυσκολίες και αντιξοότητες. Είναι σημαντικό λοιπόν να εστιάσουμε στον εαυτό μας και να πάρουμε την προσωπική μας ευθύνη να κάνουμε επιλογές όχι μόνο σχετικά με την ατομική μας υγιεινή αλλά κυρίως και την συναισθηματική μας υγιεινή .

 Όλο τον τελευταίο καιρό βομβαρδιζόμαστε με πληροφορίες για το πως πρέπει να απολυμαίνουμε τα χέρια μας, τις επιφάνειες, τα ρούχα μας, το σώμα μας, τα τρόφιμα, να φοράμε μάσκες, να κρατάμε αποστάσεις… Και περισσότεροι από μας τα κάναμε όλα σχεδόν με ευλαβικό τρόπο.

 Τι γίνεται όμως με τα συναισθήματα μας  και με την συναισθηματική μας υγεία; Τι κάνουμε για να φροντίσουμε τον εαυτό μας και την ψυχή μας ώστε να γίνει πιο ανθεκτική σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ως συστημική θεραπεύτρια, μου είναι αρκετά κατανοητό πως λειτουργούν τα συστήματα και πως είμαστε αλληλοσυνδεδεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι και πως τα συναισθήματά μας επηρεάζουν τους άλλους καθώς επίσης και πως εμείς επηρεαζόμαστε από τα συναισθήματα των άλλων. Ο Χρηστάκης εχει μιλήσει με μεγάλη σαφήνεια για την επιρροή των κοινωνικών δικτύων  στο βιβλίο του “Συνδεδεμένοι” και εξήγησε πως η λύπη είναι μεταδοτική αλλά και η χαρά είναι μεταδοτική .

 Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα αγνωρίσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα και θα προσπαθήσουμε να τα καταπνίξουμε. Αντίθετα χρειάζεται να αναγνωρίσουμε πως νιώθουμε, να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε την προσωπική μας αλήθεια και να αντιμετωπίσουμε την εξωτερική πραγματικότητα με όλες τις εσωτερικές δυνάμεις και αποθέματα που έχουμε.

 Δεν θέλουμε να αποφύγουμε την πραγματικότητα αλλά να διευρύνουμε την οπτική της. Ίσως μας είναι αδύνατον να προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτό που έκανε ο πρωταγωνιστής της ταινίας, γιατί συνήθως η τέχνη παρουσιάζει με ένα τρόπο συμβολικό και συχνά πιο ποιητικό την δυνατότητα που έχουμε μέσα μας να συνδεθούμε με τις εσωτερικές μας πήγες και αποθέματα για να φροντίσουμε τον εαυτό μας και να δώσουμε ένα νόημα στη ζωή μας.

 Όταν μιλάμε για θετική σκέψη δεν εννοούμε να παραβλέπουμε την πραγματικότητα και να δημιουργούμε μια πλασματική θετική θεώρηση της ζωής.

 Και το να είμαστε ανθεκτικοί φυσικά δε σημαίνει το να είμαστε πάντα δυνατοί.

 Ένα άλλο παράδειγμα που μου έρχεται στο νου είναι ο Βίκτορ Φράνκλ ψυχίατρος οποίος επέζησε από το ολοκαύτωμα, αφού έχασε τους γονείς του τα αδέρφια του και την έγκυο γυναίκα του μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και από αυτή την δύσκολη και τρομακτική εμπειρία προέκυψε το βιβλίο του “ Η Αναζήτηση του Ανθρώπου για Νόημα”.

Ο ίδιος λέει σε μια φράση του μέσα στο βιβλίο: ” Μπορεί κανείς να πάρει τα πάντα από έναν άνθρωπο εκτός από ένα πράγμα την τελευταία από τις ανθρώπινες ελευθερίες – να επιλέξει τη στάση του σε οποιεσδήποτε συνθήκες να επιλέξει το δικό του δρόμο. “

 Σύμφωνα με τον Φράνκλ κάθε στιγμή της ζωής μας αποτελεί μια ευκαιρία να πάρουμε μια απόφαση αν θα αφήσουμε τον εαυτό μας να λυγίσει μπροστά σε εκείνες τις δυνάμεις που μας απειλούν να μας κλέψουν τον ίδιο μας τον εαυτό, την εσωτερική μας ελευθερία .

 Ο Νίτσε έχει πει: ”Αυτός που έχει ένα γιατί για να ζήσει μπορεί να υπομείνει σχεδόν το καθετί”.

 Αν η ζωή μας έχει νόημα θα έχει νόημα και μέσα στην πανδημία καθώς αυτή τη στιγμή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Αν καταφέρουμε μέσα από αυτές τις δύσκολες συνθήκες να υπομένουμε την ανησυχία, την θλίψη, τον φόβο που είναι μοναδικά και ξεχωριστά για τον καθένα και ταυτόχρονα συλλογικά, καθώς αφορούν όλη την ανθρωπότητα, θα μπορέσουμε να αφομοιώσουμε και να ερμηνεύσουμε την κρίση αυτή ως μια δυνατότητα για ένα διαφορετικό μέλλον.

 Παρόλο που δεν έχουμε έλεγχο πάνω σε αυτό που αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας και παρόλη την μεγάλη αβεβαιότητα, το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτή την κρίση είναι στα δικά μας χέρια.

 Όπως λέει και η Χάρις Κατάκη η λέξη κρίση περιλαμβάνει μέσα της και το πρόβλημα και την λύση του προβλήματος.

Όταν νιώθουμε πως έχουμε μια δυσκολία είναι καλό να την αποδεχτούμε και να την φροντίσουμε.  Αν χτυπούσαμε  μικροί τα γόνατα μας ερχόταν η μαμά μας και μας καθάριζε την πληγή και μας φρόντιζε για να μη μολυνθούμε και όλη  αυτή η φροντίδα μας έκανε να νιώθουμε καλύτερα και σωματικά και ψυχικά.

Τώρα είμαστε εμείς που καλούμαστε να δώσουμε τις “πρώτες βοήθειες” στον ευάλωτο και εύθραυστο εαυτό μας. Μπορούμε να μοιραστούμε αυτό που μας πονάει με έναν άνθρωπο που εμπιστευόμαστε και αν αυτό δε φτάνει τότε πρέπει να πάρουμε ακόμη πιο σημαντικές αποφάσεις και να πάμε σε έναν ειδικό όπως θα πηγαίναμε αν η πληγή στα ματωμένα γόνατα μας δεν έκλεινε και βλέπαμε την κατάσταση να επιδεινώνεται. Τότε θα πηγαίναμε στο γιατρό για να φροντίσει την πληγή μας με πιο κατάλληλο τρόπο.

 Αυτή τη στιγμή η πανδημία μοιάζει να είναι  ο εχθρός μας.

Όμως με αυτό που ερχόμαστε στ’ αλήθεια αντιμέτωποι είναι ο ίδιος μας ο εαυτός!

Ο Νέλσον Μαντέλα όμως είχε πει:” Αν θέλεις να κάνεις ειρήνη με τον εχθρό σου, πρέπει να δουλέψεις μαζί του, και τότε γίνεται σύμμαχος σου “

 Αν ο εχθρός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός είναι καλό να κάνουμε ειρήνη μαζί του, να δουλέψουμε μαζί του, να τον φροντίσουμε και τότε θα γίνει σύμμαχος μας. !

Αιμιλία Αξιωτίδου

Οικογενειακή Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια – Ψυχοπαιδαγωγός,

Επιστημονικός Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ, Α ΠΡΠ ΑΧΕΠΑ.

 

Ψυχολογία

Ευτυχία με νόημα

Όλοι ενδιαφερόμαστε να αποκτήσουμε μία ευτυχισμένη ζωή. Η ευτυχία είναι μία κατάσταση στην οποία νιώθουμε πληρότητα επειδή αποκτά ένα νόημα η ζωή μας, ανεξάρτητα από τα εξωτερικά ερεθίσματα ή το πόσα υλικά αγαθά έχουμε αποκτήσει

Ένας τρόπος για να ξεκινήσουμε να επενδύουμε στην ευτυχία μας είναι να απλοποιήσουμε τη ζωή μας. Όταν ασχολούμαστε καθημερινά με λιγότερα πράγματα, τόσο περισσότερο χρόνο μπορούμε να διαθέσουμε στον εαυτό μας, στα αγαπημένα μας πρόσωπα και στις ανάγκες μας.

Κάποιοι τρόποι που μπορούμε να απλοποιήσουμε τη ζωή μας για να νιώσουμε περισσότερο ευτυχισμένοι είναι να:

  1. Aυξήσουμε το χρόνο μας στη δημιουργία υγιών σχέσεων. Οι έντονοι ρυθμοί της σύγχρονης κοινωνίας, μας οδηγούν στην απομάκρυνση μας από τη σύνδεση με φίλους ή συγγενείς.
  2. Mειώσουμε τις ώρες που αφιερώνουμε στην τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το τηλέφωνο, αυξάνοντας τη συγκέντρωσή μας σε όσα έχουμε θέσει σαν προτεραιότητα. Οι διαρκείς περισπασμοί στο κινητό ανά πεντάλεπτο, σύμφωνα με έρευνες,  οδηγούν σε άγχος και μείωση της παραγωγικότητας.
  3. Μειώσουμε τον καταναλωτισμό, αποταμιεύοντας για κάτι που έχει περισσότερη αξία για εμάς όπως ένα χόμπι, στην προσωπική μας εξέλιξη, την αυτογνωσία μας, ένα ταξίδι ή για κάποια μελλοντική ανάγκη δική μας ή άλλων.
  4. Καλύψουμε τις πραγματικές ανάγκες μας και όχι όσα είχαμε συνηθίσει να κάνουμε, όπως η συνεχής απόκτηση υλικών αγαθών που γεμίζουν το σπίτι, αλλά όχι την ψυχή μας.
  5. Προσφέρουμε στον εαυτό μας λίγα λεπτά διαλογισμού ή επαφή με τη φύση, απέχοντας από τη φλυαρία του μυαλού
  6. Αφιερώσουμε χρόνο σε ποιοτικά, ενδυναμωτικά, ψυχαγωγικά βιβλία, ταινίες, τέχνες ή μουσική, που θα βελτιώσουν την αντίληψη μας.

Με τους πιο πάνω τρόπους, καλλιεργούνται η αγάπη και η εκτίμηση μέσα από τις σχέσεις και τις επιλογές μας, η επιμονή και η υπομονή σε αυτό που έχουμε θέσει σαν στόχο, ο αυτοέλεγχος έναντι της υπερβολής, η αισιοδοξία κάνοντας το καλύτερο που μπορούμε και η ευγνωμοσύνη για όσα καλά μας συμβαίνουν.

Επιλέγοντας εν κατακλείδι μία απλή ζωή, οδηγούμαστε συνειδητά στην ευτυχία για αυτό που είμαστε και όχι για αυτό που επιδιώκουμε να έχουμε ή να κάνουμε συνεχώς για να νιώσουμε σημαντικοί.

«Η ευτυχία στη ζωή εξαρτάται από πολύ λίγα πράγματα» Μάρκος Αυρήλιος

Μαρούλα Κουνινιώτη

Σύμβουλος προσωπικής & επαγγελματικής ενδυνάμωσης

facebook/Linkendln

mail: [email protected]

Continue Reading

Ψυχολογία

Πώς βάζω όρια στη σχέση μου;

Σχέση και όρια, μία συζήτηση που γίνεται συχνά και όχι λανθασμένα, καθώς μέσα σε μια ερωτική σχέση λόγω της τριβής, της οικειότητας που αποκτούμε με το άλλο πρόσωπο δεν υπάρχει περίπτωση ο σύντροφος μας, η σύντροφός μας να μην περάσει την δική μας «κόκκινη γραμμή».

Πόσο εύκολο είναι όμως να θέσεις τα δικά σου όρια και να δημιουργήσεις όλες εκείνες τις συνθήκες για να συνεχίσει να υφίσταται η σχέση μέσα στο πλαίσιο που σε κάνει να αισθάνεσαι χαρά και ευτυχία;

Η λύση κρύβεται στις συμμαχίες! Είναι σημαντικό να γνωρίζεις πως χρειάζεσαι συνεχώς να παίρνεις νέα γνώση και να βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο να σε καθοδηγεί. Σίγουρα, έχουμε συνηθίσει να πορευόμαστε στη ζωή μας δίνοντας στους άλλους την εντύπωση πως γνωρίζουμε τα πάντα και νιώθουμε αδύναμοι αν χρειαστεί να πούμε το αντίθετο.

Το πρώτο λοιπόν που πρέπει να αποβάλλεις είναι αυτή η πεποίθηση και να αναγνωρίσεις πόσο σημαντικό είναι να παίρνω νέα γνώση! Ο δάσκαλος σου, το life coaching είναι εκεί για να σε υποστηρίξει.

Ας μην περιμένουμε να τελειώσει μια σχέση, να κλάψουμε, να θρηνήσουμε τον θάνατο της σχέσης, να πάρουμε διαζύγιο για να αναλογιστούμε εκ των υστέρων τι θα μπορούσαμε να είχαμε βελτιώσει και πως αυτή η σχέση θα είχε λειτουργήσει αν υπήρχαν διαφορετικές συμπεριφορές.

Θα πρέπει να προλαμβάνουμε και όχι να θεραπεύουμε, γιατί πολύ συχνά δεν υπάρχει θεραπεία. Είναι πραγματική δύναμη και πραγματικό μεγαλείο να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πως δεν τα γνωρίζουμε όλα και να απευθυνόμαστε στον δάσκαλό μας, ο οποίος θα μπορέσει να μας μάθει να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας, να ελέγχουμε τις σκέψεις μας και να μην αφήνουμε το Εγώ να παίρνει τα ηνία προς ένα χαμηλότερο επίπεδο.

Πριν λοιπόν τσακωθούμε, πριν ανταλλάξουμε λόγια που θα μετανιώσουμε, πριν αφήσουμε τη σχέση να αλλοιωθεί, ας μάθουμε την αξία του να αναζητάμε μια πραγματική συμμαχία με κάποιον που μπορεί να συμπορευτεί μαζί μας και να μας μάθει πως να ελέγχουμε τα συναισθήματά μας, ώστε να θέτουμε τα όρια μας από νωρίς και να διαφυλλάτουμε τις προσωπικές μας σχέσεις.

Πάρε την ευκαιρία για μια δωρεάν life coaching συνεδρία με τον Νικόλα, για να δοκιμάσεις χωρίς καμία περαιτέρω δέσμευση πόσο αποτελεσματικό είναι το lifecoaching!

Νικόλας Ουρανός, PCC

Professional Certified Life & Relationship Coach by International Coaching Federation

Βραβευμένος συγγραφέας παγκόσμιου bestseller Αγάπη Τώρα, Ευ Ζην Τώρα και Ξαφνικά Τώρα, Ομιλητής

Continue Reading

Ψυχολογία

Πως να απολαμβάνεις τα συναισθήματα σου

Και όπως πολύ καλά σκέφτηκες δεν μιλάμε για την απόλαυση των  ευχάριστων συναισθημάτων  της χαράς και της ευτυχίας αλλά για την απόλαυση των  δυσάρεστων συναισθημάτων  του θυμού, της θλίψης, του φόβου  ή της ντροπής.

Τα συναισθήματά είναι η  ένδειξη ότι ζούμε. Οποιοδήποτε ερέθισμα, από το εξωτερικό περιβάλλον, εισέρχεται στο σύστημά μας δημιουργεί μια σκέψη και η σκέψη ένα συναίσθημα.

Μία εικόνα με χιόνια μπορεί να σε παραπέμπει στις περσινές διακοπές πάνω στο βουνό όπου όλη η παρέα μαζεμένη γύρω από ένα τζάκι χαιρόσασταν την κάθε στιγμή με καλαμπούρια, γέλια και ανεμελιά.

Μία μυρουδιά μελομακάρονου από το φούρνο της γειτονιάς μπορεί σε παραπέμπει στις οικογενειακές συγκεντρώσεις παραμονές Χριστουγέννων με την γιαγιά να εξιστορεί ιστορίες και εσύ να ακούς μαγεμένος/η.

Η γεύση ενός υπέροχου πιάτου μπορεί να σε παραπέμπει στα φαγητά της μαμάς και να ευφραίνεται η στοματική σου κοιλότητα και η καρδιά σου. 

Αντίστοιχα μία εικόνα με θάλασσα μπορεί να σου θυμίσει τις στρεσσογόνες καλοκαιρινές διακοπές που πέρασες και να σου προκαλέσει θυμό.

Ή το άγγιγμα ενός πλεκτού σε ένα μαγαζί να σου θυμίσει τα ρούχα που σου έπλεκε η γιαγιά σου, όταν ήταν εν ζωή, και να σου προκαλέσει θλίψη.

Φανταστείτε παρόλα αυτά  μια ζωή γραμμική με καθημερινή χαρά ή καθημερινό θυμό. Θα ήταν μία ζωή βαρετή, μία ζωή χωρίς ενδιαφέρον για την κατάκτηση κάποιου στόχου, μία ζωή χωρίς νόημα.

Γιατί λοιπόν δεν απολαμβάνουμε τις εναλλαγές των συναισθημάτων μας;

Γιατί απλά έχουμε εκπαιδευτεί στο να «μαχόμαστε» κατά των δυσάρεστων συναισθημάτων και να τα αντιμετωπίζουμε σαν μίασμα χωρίς να είμαστε διατεθειμένοι να ανακαλύψουμε το μήνυμα που κρύβεται πίσω από αυτά.

Κάθε συναίσθημα έχει κάτι να μας διδάξει, χρήσιμο για την εξέλιξή μας. Είναι πολύτιμη γνώση για τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και επικοινωνούμε.

Πως λοιπόν μπορούμε να «ξεμάθουμε» τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα δυσάρεστα μα ταυτόχρονα ωφέλιμα συναισθήματά μας;

  • Ο κος θυμός κρούει τον κώδωνα της παραβίασης των ορίων και των αναγκών μας. Σκεφτείτε μία στιγμή που θυμώσατε και αναρωτηθείτε τι το προκάλεσε.
  • Ο κος φόβος έχει να μας μηνύσει την ανάγκη διεύρυνσης του τρόπου σκέψης μας και εξάσκησης της ευελιξίας μας. Αν και εφόσον δεν αφορά πραγματικό κίνδυνο.
  • Η κα θλίψη έρχεται να σε ρωτήσει: Μήπως δεν εκφράζεις τις ανάγκες σου ή τα συναισθήματά σου;
  • Η κα ντροπή σου χτυπάει την πόρτα της αυτοεκτίμησής σου. Πως βλέπεις τον εαυτό σου; Σου αρέσει; Μήπως θα ήταν σοφό να κάνεις κάποιες εσωτερικές ή εξωτερικές αλλαγές;

Τα ευχάριστα συναισθήματα έχουν πολύ μικρότερη διάρκεια από τα δυσάρεστα. Προκειμένου λοιπόν να καταναλώνουμε άπειρη ενέργεια διερωτώμενοι «γιατί σε μένα» ή «γιατί μου βάζει συνέχεια τις φωνές» ή «γιατί δεν με καταλαβαίνει κανείς» είναι προτιμότερο να αποκωδικοποιήσουμε το κρυφό μήνυμα που έχουν να μας παραδώσουν, να το αγκαλιάσουμε και να απολαύσουμε την διαδρομή προς μια εσωτερική μας αλλαγή προκειμένου τα φαινόμενα να μην επαναλαμβάνονται κι εμείς να λαμβάνουμε την απόλαυση της εξέλιξής μας.

Και τότε το κάθε δυσάρεστο συναίσθημα  αποκτά το νόημα της εξερεύνησης και αλλαγής, αφροδισιακά για την απόλαυση της κάθε εμπειρίας που γενναιόδωρα μας προσφέρεται.

Πέγκυ Μουζάκη

NLP Global Trainer & Consultant και Coach.

Continue Reading

Trending