Η έννοια και ο ρόλος της  υγιούς  εργασίας  ανέκαθεν  αποτελούσε την βάση για την   πρόοδο, την οικονομική ευημερία,  την κοινωνική καταξίωση  και αναγνώριση των ανθρώπων αλλά και την δίοδο  για την επίτευξη προσωπικών στόχων  και επιτευγμάτων  ή απολαύσεων.

Η επίδραση του  εργασιακού  περιβάλλοντος  μέσω του οποίου το άτομο αποκτά γνώσεις, αναπτύσσει ικανότητες και δεξιοτεχνίες και εφαρμόζει αξίες και αρχές   βοηθά στην κοινωνικοποίηση των  ανθρώπων, με αποτέλεσμα την διαρκή και αυξανόμενη αποδοτικότητά τους στη δουλειά.

Η ψυχολογική κατάσταση ενός νέου στελέχους στην δουλειά  είναι όμοια με  την συμπεριφορά  που παρουσιάζει  κάποιος που αργοπορεί σε μια κοινωνική εκδήλωση.

Επειδή αισθάνεται άβολα , αμήχανα  και περίεργα ίσως το πιο πιθανόν είναι να μην  δύναται να εκφραστεί άνετα και ελεύθερα εκτός αν κάποιος αναλάβει τουλάχιστον για τα πρώτα λεπτά  να τον απασχολήσει  και να του εκδηλώσει το ενδιαφέρον του.

Η αδυναμία λοιπόν ενός νεοπροσληφθέντος ατόμου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός νέου περιβάλλοντος, όπου υπάρχουν κανόνες και κώδικες και εφαρμόζονται μοντέλα συμπεριφοράς  άγνωστα σ΄ αυτόν, έχει σαν αποτέλεσμα να νοιώθει ότι πατά σε ναρκοπέδιο , ή ότι βρίσκεται σε εχθρικό έδαφος  και πρέπει να αμυνθεί.

Το σπουδαιότερο δε  και το πιο σημαντικό είναι  ότι η όποια αμηχανία  ή αβεβαιότητα  νοιώθει κανείς  οδηγεί σε προκατάληψη, ότι δηλ. δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του εργοδότη ή του προϊσταμένου του,  ότι ίσως δεν  θα του δοθούν οι ευκαιρίες για προσωπική ανέλιξη στην ιεραρχία, ή διακατέχεται από διαρκή φόβο πλήρους  αποτυχίας και απόρριψης.

Ποια είναι τα κίνητρα :

Η διαδικασία παραχώρησης  κινήτρων  για την αποτελεσματικότερη απόδοση  και την ταχύτατη προσαρμογή των νέων στελεχών εγκυμονεί κινδύνους  και αρκετές φορές  προκαλεί αδιέξοδα  στην ίδια την επιχείρηση.

Πρώτον  γιατί οι προσωπικές φιλοδοξίες του εργαζόμενου δεν ταυτίζονται με του στόχους του επιχειρηματία

Δεύτερον  γιατί το αναμενόμενο αποτέλεσμα   προσδοκιών  και  σχέσης μεταξύ  εργαζόμενου και εργοδότη δεν βασίζονται στο ίδιο  οικονομικό,  κοινωνικό και στοχευμένο ορθολογιστικά μοντέλο Διοίκησης.

Τρίτον  γιατί  η πιθανή  αρνητικήσχέση εξάρτησης , ή έλλειψη αυτονομίας ,  η μη εφαρμογή  σωστής κατανομής αρμοδιοτήτων, η μη αποδοχή   της όποιας μορφής πρωτοβουλίας και τέλος η ύπαρξη  μόνιμης εργασιακής ρουτίνας δημιουργεί αντίθετο αποτέλεσμα..

Για  αυτό λοιπόν  θα πρέπει  η επιχείρηση να εφαρμόζει τα κατάλληλα μοντέλα επικοινωνίας  τα οποία θα βασίζονται  στα εργαλεία της συνεχούς μάθησης  και εξέλιξης των στελεχών παλαιών και νέων εφαρμόζοντας τρεις αρχές:

1. Την επιβράβευση  των ανθρώπων  της  και την παροχή κινήτρων υλικής και ηθικής ,,αποζημίωσης,,
2. Την κατανόηση της όποιας ψυχολογικής κατάστασης  των εργαζομένων και την δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος με βαθιές ρίζες  και σχέσεις σαν αυτή της μάνας και του παιδιού. Ας μη λησμονούμε ότι η επαγγελματική κοινωνικοποίηση κτίζει στο θεμέλιο της οικογενειακής κοινωνικοποίηση
3. Την διατήρηση  μηχανισμού συνεχούς ανάπτυξης των στελεχών

εφαρμόζοντας την στρατηγική ανταλλαγμάτων  <<  κερδίζω – κερδίζεις  >>

παραχωρώντας στον εργαζόμενο την δυνατότητα να συμμετέχει στους στόχους  και τις νόρμες της επιχείρησης.

Ρούλα Κωτούδη                                                                                                    

Σύμβουλος  Επικοινωνίας                                                                                           Ιδιοκτήτρια  της  KPR   CONSULTING

Τα στερεότυπα στον αθλητισμό εξακολουθούν να υφίστανται, τόσο στους
Έλληνες/ίδες γονείς όσο και στους Έλληνες/ίδες της διασποράς. Παρόλο που η
πλειονότητα των ερωτηθέντων θεωρεί ότι δεν υπάρχουν «ανδρικά» ή «γυναικεία»
αθλήματα, μεγάλο ποσοστό του δείγματος διατηρεί ουδέτερη στάση ως προς το
εάν θα ενθάρρυνε τον(ους) γιο(ους) ή την(ις) κόρη(ες) τους να συμμετάσχει(ουν) σε
ένα άθλημα που παραδοσιακά θεωρείται «γυναικείο» (όπως το μπαλέτο) ή
«ανδρικό» (όπως το ποδόσφαιρο). Αυτά είναι τα κύρια συμπεράσματα της
διαδικτυακής έρευνας που διεξήγαγε το Εργαστήριο Μάρκετινγκ (MARLAB) του
Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Σκοπός της έρευνας ήταν να εξετάσει πως τα στερεότυπα του φύλου επηρεάζουν τη
συμμετοχή των παιδιών και εφήβων στον αθλητισμό, συγκρίνοντας τις απόψεις των
Ελλήνων/ίδων γονέων και των Ελλήνων/ίδων γονέων της διασποράς. Τα
ερωτηματολόγια των ερευνών απαντήθηκαν από 328 γονείς παιδιών έως 18 ετών
(288 Έλληνες/ίδες γονείς και 40 Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς). Η έρευνα
πραγματοποιήθηκε υπό την επιστημονική επίβλεψη της διευθύντριας του MARLAB,
καθηγήτριας, κας Ροδούλας Τσιότσου και παρουσιάστηκε μαζί την υποψήφια
διδακτόρισσα, κα Σμαράγδα Σαμαρά, στο συνέδριο «Inaugural Greek Global Women
and Hellenism Conference».
Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι το 72% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το
74% των Ελλήνων/ίδων γονέων της διασποράς, συμμετείχαν σε αθλητικές
δραστηριότητες κατά την παιδική και εφηβική τους ηλικία. Σε ότι αφορά στη
σημερινή συχνότητα συμμετοχής τους σε αθλητικές δραστηριότητες, το 40,28% των
Ελλήνων/ίδων γονέων δηλώνει ότι δεν συμμετέχει ποτέ, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό
για τους/ις Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς είναι σημαντικά μικρότερο (25%)

(ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 1).

Τόσο οι Έλληνες/ίδες γονείς (38,54%) όσο και οι Έλληνες/ ίδες γονείς της διασποράς (40%) διαφωνούν με την άποψη ότι ορισμένα αθλήματα είναι αποκλειστικά «κατάλληλα» για άνδρες (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 2). Ωστόσο, σχετικά με το αν θα ενθάρρυναν την(ις) κόρη(ες) τους να συμμετάσχουν σε ένα «ανδρικό» άθλημα, όπως το ποδόσφαιρο, το 32,64% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 32,5% των γονέων της διασποράς διατηρούν ουδέτερη στάση ενώ οι Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς διατυπώνουν υψηλότερα ποσοστά συμφωνίας (45%) έναντι των Ελλήνων/ίδων γονέων (35,76%)  (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 3). 

Παρόμοια είναι τα αποτελέσματα σχετικά με τα αθλήματα που θεωρούνται «κατάλληλα» για γυναίκες, με το 37,5% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 40% των γονέων της διασποράς να διαφωνούν απόλυτα με αυτή την άποψη (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 4). Ωστόσο, παραμένουν επιφυλακτικοί/ές στο αν θα ενθάρρυναν τον(ους) γιο(ους) τους να συμμετάσχουν σε ένα παραδοσιακά «γυναικείο» άθλημα, όπως το μπαλέτο, με το 31,36% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 27,5% των γονέων της διασποράς να διατηρούν ουδέτερη στάση και μόνο το 27,2% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 35% των γονέων της διασποράς να συμφωνούν (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 5).

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 5. 

Οι Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς διαφωνούν απόλυτα (42,5%) με την άποψη ότι τα μέσα ενημέρωσης παρέχουν ισότιμη κάλυψη αθλητικών επιτευγμάτων ανεξαρτήτως φύλου. Αντίθετα, οι απόψεις των Ελλήνων/ίδων γονέων ποικίλουν, με περίπου ίσα ποσοστά διαφωνίας (26,39%) και ουδετερότητας (25,69%). Επιπλέον, η πλειονότητα των Ελλήνων/ίδων γονέων διαφωνεί (30,21%) ή διαφωνεί απόλυτα (23,26%) με την άποψη ότι τα δύο φύλα εκπροσωπούνται ισότιμα στον αθλητισμό. Παρόμοια στάση εκφράζουν και οι Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς, με το 22,5% να διαφωνεί και το 30% να διαφωνεί απόλυτα (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 6).

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 6. 

Προσφέρουν όμως όλα τα αθλήματα ίσες ευκαιρίες ανέλιξης ανεξαρτήτως φύλου; Από την έρευνα προκύπτει ότι οι απόψεις των δύο δειγμάτων συγκλίνουν. Συγκεκριμένα, το 29% των Ελλήνων/ίδων γονέων διαφωνεί με αυτήν την άποψη και το 33% διαφωνεί απόλυτα. Παρόμοιες είναι οι αντιλήψεις των Ελλήνων/ίδων γονέων της διασποράς, με το 28% να διαφωνεί και το 35% να διαφωνεί απόλυτα. Επιπλέον, και τα δύο δείγματα διαφωνούν απόλυτα με την άποψη ότι οι επαγγελματίες αθλήτριες λαμβάνουν ίσες ανταμοιβές, όπως μισθός και αναγνώριση, σε σύγκριση με τους άνδρες αθλητές. Οι Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς εκφράζουν αυτή τη διαφωνία πιο έντονα, με το 50% να διαφωνεί απόλυτα, έναντι του 34,38% των Ελλήνων/ίδων γονέων (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 7).

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 7. 

Τέλος, στην έρευνα, καταγράφηκε ο βαθμός ομοφοβίας των γονέων, με το 84% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 90% των Ελλήνων/ίδων γονέων της διασποράς να εμφανίζουν σχετικά υψηλές τιμές ομοφοβίας σε μια κλίμακα 0-100, όπου το 0 αντιπροσωπεύει την ελάχιστη και το 100 τη μέγιστη ομοφοβική στάση (ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 8). Ενδεικτικά, στη δήλωση «τα ομοφυλόφιλα άτομα μου προκαλούν εκνευρισμό», το 22% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι συμφωνεί, ενώ το 52% συμφωνεί απόλυτα (σύνολο 74%). Αντίστοιχα ποσοστά καταγράφηκαν και στους Έλληνες/ίδες γονείς της Διασποράς, με το 23% να συμφωνεί και το 58% να συμφωνεί απόλυτα (σύνολο 81%). Επίσης, δήλωση «τα ομοφυλόφιλα άτομα αξίζουν την αρνητική μεταχείριση που υφίστανται», το 73% των Ελλήνων/ίδων γονέων και το 70% των Ελλήνων/ίδων γονέων της Διασποράς  αντίστοιχα συμφώνησαν απόλυτα.

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 8. 

Προφίλ τους δείγματος

Στην έρευνα συμμετείχαν στο σύνολο 328 γονείς  εκ των  288 Έλληνες/ίδες γονείς και 40 Έλληνες/ίδες γονείς της διασποράς. 

Το προφίλ των Ελλήνων/ίδων γονέων:  το 85% ήταν γυναίκες  και το 15% ήταν άνδρες. Όσον αφορά στην ηλικία, το 1,4% των συμμετεχόντων ήταν 18-29 ετών, το 31,6% ήταν 30-39 ετών, το 52,4% ήταν 40-49 ετών και το 14,2% ήταν 50-59 ετών. Σε σχέση με το εισόδημα, το 11% δήλωσε ετήσιο εισόδημα κάτω των 9.999 ευρώ, το 64% είχε εισόδημα μεταξύ 10.000 και 39.999 ευρώ, το 9% μεταξύ 40.000 και 69.999 ευρώ, το 2% πάνω από 70.000 ευρώ, ενώ το 14% προτίμησε να μην απαντήσει. Όσον αφορά στο εκπαιδευτικό επίπεδο, η πλειονότητα των συμμετεχόντων είχε μεταπτυχιακό τίτλο ή ανώτερο (46,18%). Σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση, το 91% ήταν παντρεμένοι/ες, ενώ το 60% ήταν εργαζόμενοι/ες πλήρους απασχόλησης. Το δείγμα ήταν πανελλαδικό και προερχόταν από 13 περιφέρειες της χώρας και κυρίως από την Αττική (45,49%).

Το προφίλ των Ελλήνων/ίδων γονέων της διασποράς:  το 62% ήταν γυναίκες και το 38% ήταν άνδρες. Όσον αφορά στην ηλικία, το 2% των συμμετεχόντων ήταν 18-29 ετών, το 20% ήταν 30-39 ετών, το 45% ήταν 40-49 ετών, το 22% ήταν 50-59 ετών, το 8% ήταν 60-69 ετών και το 3% ήταν άνω των 70 ετών. Σε σχέση με το εισόδημα, το 12% δήλωσε ετήσιο εισόδημα κάτω των 9.999 ευρώ, το 22% είχε εισόδημα μεταξύ 10.000 και 39.999 ευρώ, το 23% μεταξύ 40.000 και 59.999 ευρώ, το 23% πάνω από 70.000 ευρώ, ενώ το 20% προτίμησε να μην απαντήσει. Όσον αφορά στο εκπαιδευτικό επίπεδο, η πλειονότητα των συμμετεχόντων είχε μεταπτυχιακό τίτλο ή ανώτερο (62,5%). Σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση, το 80% του δείγματος ήταν παντρεμένοι/ες, ενώ το 60% του δείγματος ήταν εργαζόμενοι/ες πλήρους απασχόλησης. Το δείγμα ήταν διεθνές και προέρχονταν από 18 χώρες και κυρίως από την Νορβηγία (15%) και Αυστραλία (15%).

Rodoula H. Tsiotsou (Ph.D.) | Professor of Services MarketingDirector of Marketing Laboratory MARLAB

Τα σχολεία έχουν μείνει αρκετά πίσω, σε ότι αφορά στην αναβάθμιση
τους με σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό.
Η χρηματοδότηση που διέθεσε η ΕΕ για να στηρίξει τις προσπάθειες των
κρατών-μελών για μεγαλύτερη ψηφιοποίηση των σχολείων τους δεν πέτυχε
τα αναμενόμενα αποτελέσματα, σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού
Ελεγκτικού Συνεδρίου. Η αποτυχία αυτή οφείλεται ιδίως στην απουσία
στρατηγικού οράματος για την αξιοποίηση των κεφαλαίων από πλευράς
των κρατών-μελών της ΕΕ.
Σημαντικά είναι τα ποσά που έχουν εκταμιευθεί από το 2014 μέσω των
διάφορων προγραμμάτων της ΕΕ, και θα συνεχίσουν να εκταμιεύονται μέχρι
το 2026, για την υποστήριξη της ψηφιακής εκπαίδευσης. Μόνο από τον
μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, θα διατεθούν περισσότερα
από 11 δισεκατομμύρια ευρώ.
«Η πανδημία COVID-19 αποκάλυψε ότι τα σχολικά συστήματα όλων
σχεδόν των κρατών-μελών δεν ήταν καλά προετοιμασμένα για διδασκαλία
εξ αποστάσεως», δήλωσε ο κ.Pietro Russo, μέλος του ΕΕΣ και αρμόδιος για
τον έλεγχο. «Σε πολλές περιπτώσεις, οι συνδέσεις των σχολείων στο
διαδίκτυο δεν ήταν επαρκείς, ενώ υπήρχαν ελλείψεις στον αναγκαίο
ψηφιακό εξοπλισμό για το εκπαιδευτικό προσωπικό και τον μαθητικό
πληθυσμό. Η ΕΕ έχει φιλόδοξα σχέδια για την ψηφιακή εκπαίδευση και
μπορεί να στηρίξει τις προσπάθειες των σχολείων να αξιοποιήσουν
περισσότερο τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία. Ωστόσο,
πιστεύουμε ότι υπάρχουν περιθώρια καλύτερης αξιοποίησης της ενωσιακής
χρηματοδότησης.»
Προκειμένου να εξετάσει την πρόοδο προς την ψηφιοποίηση των
σχολείων, το κλιμάκιο ελέγχου του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου

επισκέφθηκε έξι κράτη-μέλη (Γερμανία, Ελλάδα, Κροατία, Ιταλία, Αυστρία
και Πολωνία) και διαπίστωσε ότι οι δράσεις που χρηματοδοτήθηκαν με
ενωσιακούς πόρους θα μπορούσαν να έχουν επιτύχει μεγαλύτερο
αντίκτυπο, εάν είχαν ενσωματωθεί συστηματικότερα στις εθνικές ή στις
περιφερειακές στρατηγικές για την ψηφιοποίηση των σχολείων.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα έργα που χρηματοδοτήθηκαν με
ενωσιακούς πόρους πέτυχαν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Εντούτοις,
κάποιες φορές, η χρηματοδότηση της ΕΕ απλώς υποκατέστησε εθνικούς
πόρους που είχαν ήδη διατεθεί. Ένας από τους λόγους για τους οποίους τα
σχολεία συχνά δεν μπορούσαν να αξιοποιήσουν με τον βέλτιστο τρόπο τα
ενωσιακά κονδύλια, ήταν ότι δεν συμμετείχαν επαρκώς στη διαδικασία
προσδιορισμού των αναγκών τους όσον αφορά την ψηφιοποίηση.
Επιπλέον, πολλά σχολεία δεν διέθεταν επαρκή ενημέρωση για τη στήριξη
που προσφέρει η ΕΕ. Επίσης, δεν είναι λίγα εκείνα που εξακολουθούν να
αναφέρουν ελλείψεις σε εξοπλισμό ή ανάγκες περαιτέρω επιμόρφωσης των
εκπαιδευτικών. Ακόμη, διαπιστώθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν είχε
υιοθετηθεί κοινή προσέγγιση για τη χρήση των νέων τεχνολογιών στην
τάξη, με αποτέλεσμα τα σχολεία να αδυνατούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις
δυνατότητες που προσφέρει η ψηφιοποίηση.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν διαθέτει πλήρη στοιχεία σχετικά με το ύψος της
ενωσιακής χρηματοδότησης που έχει δαπανηθεί συνολικά για την
ψηφιοποίηση των σχολείων, ενώ ελάχιστες χώρες της ΕΕ αξιολογούν σε
ποιον βαθμό η ενωσιακή στήριξη έχει συμβάλει στη βελτίωση της
ψηφιακής εκπαίδευσης στα σχολεία. Όσον αφορά τα μέτρα που
χρηματοδοτούνται από τον μηχανισμό Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, το
κλιμάκιο ελέγχου δεν έκρινε επαρκώς ισχυρή τη σχέση μεταξύ των
προσδοκώμενων αποτελεσμάτων στον τομέα της ψηφιακής εκπαίδευσης και
της χρηματοδότησης της ΕΕ. Επιπλέον, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι
εκτιμήσεις κόστους που έκανε δεκτές η Επιτροπή κατά τις
διαπραγματεύσεις των εθνικών σχεδίων αποκλίναν σημαντικά από τα
έξοδα που πραγματοποιήθηκαν τελικά.
Τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι αποκλειστικά αρμόδια για τον σχεδιασμό της
εκπαιδευτικής πολιτικής και την οργάνωση των σχολείων τους. Ο ρόλος

της ΕΕ, από την άλλη, συνίσταται στη συμπλήρωση και τη στήριξη των
δράσεων των κρατών-μελών. Στο πλαίσιο αυτό, τους παρέχει επίσης
σημαντική χρηματοδοτική στήριξη για την ψηφιοποίηση των σχολείων.
Απαιτείται να στηριχτούν τα σχολεία στην Ελλάδα και να βοηθηθούν οι
καθηγητές στο έργο τους. Δόθηκαν πολλά χρήματα και η ψηφιακή μετάβαση
παραμένει ακόμη σε στάδιο σχεδιασμού. Ας αξιοποιήσουμε πρώτα τους
πόρους και κατόπιν ας μιλήσουμε για αξιολόγηση του ανθρωπίνου
δυναμικού. Τα προβλήματα που υφίστανται είναι πολλά και ιδιαίτερα στην
περιφέρεια. Οι νεοεκλεγέντες δήμαρχοι και περιφερειάρχες έχουν δύσκολο
έργο και οφείλουν να ανταποκριθούν με αποτελεσματικότητα.

Κων/νος Σ. Μαργαρίτης

Δημοσιογράφος