Connect with us

Οικογένεια

Μην επιτρέπεις στην απόρριψη να σου στερήσει την χαρά σου

Ξέρεις τι με τρελαίνει στους περισσότερους ανθρώπους; 

 

Γίνονται ζητιάνοι αγάπης.  Ζητιάνοι αναγνώρισης. Γίνονται δούλοι, σκυλάκια, πολλών άλλων ανθρώπων προκειμένου να τους πουν “Είσαι καλό παιδί”, “Σ’ αγαπώ”, “Έλα στην παρέα μας”, ότι μπορεί να είμαι αυτό. 

Κι εμένα αυτό πραγματικά με τρελαίνει γιατί ξέρεις τι λέω; Λέω το εξής: “Ρε συ, σκέψου λίγο. Έστω λοιπόν ότι είσαι κατασκευαστής και θέλεις να χτίσεις μια πολυκατοικία. Πώς θα κλείσεις λοιπόν τον τρίτο, τον τέταρτο, τον πέμπτο, τον έκτο, τον έβδομο, τον όγδοο όροφο εάν δεν βάλεις θεμέλια;”

 

Πώς αντιδρούν οι άνθρωποι στην απόρριψη;

 

Οι πιο πολλοί άνθρωποι εκεί πέρα έξω είναι στενοχωρημένοι γιατί κάποιος άνθρωπος δεν τους έδωσε σημασία. Κάποιος άνθρωπος τους απέρριψε. Όποιος κι αν είναι αυτός. 

Και ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι επειδή φτάνουν στο σημείο να νομίζουν ότι οι άλλοι τους απορρίπτουν, αυτό που κάνουν είναι να απορρίπτουν αυτοί πρώτα τους άλλους χωρίς να το καταλάβουν. Ασυνείδητα. 

Όμως, αυτό που δεν έχουν σκεφτεί αυτοί οι άνθρωποι είναι το εξής μαγικό: Ότι κάθε φορά που μπαίνεις σε αυτή την διαδικασία να δεις “Θα με απορρίψει;”, “Θα κάνει;”, “Θα ράνει”, “Τι θα γίνει;”.. Που πρόσεξε, είναι μια φυσιολογική διαδικασία για τον εγκέφαλο, τον ερπετοειδή εγκέφαλο. Ok. Είμαστε στον 2019. Πρέπει να μάθουμε πώς δουλεύει αυτός ο εγκέφαλος..

 

Τι είναι αυτό που σου προτείνω λοιπόν;

Σταμάτα να γίνεσαι ζητιάνος της αγάπης, της αποδοχής, των άλλων ανθρώπων. 

Κανένας δεν θα σε εκτιμήσει, κανένας δεν θα σε αγαπήσει, κανένας δεν θα σε σεβαστεί ο οποίος πρώτα δεν αγάπησε, δεν εκτίμησε και δεν σεβάστηκε τον εαυτό του. Είτε γιατί ζηλεύει, είτε γιατί δεν έχει μάθει να το κάνει, είτε γιατί δεν το ξέρει καν. Και όταν κάτι δεν το ξέρεις, δεν μπορείς να το κάνεις.. Λογικό.

 

Και το πιο πιθανό αν αντιμετωπίζεις αυτό το πρόβλημα είναι να συναναστρέφεσαι με αυτούς τους ανθρώπους. Γιατί; Γιατί κάπως έτσι είσαι κι εσύ. Και ο όμοιος τον όμοιο μυνηματίζει. 

 

Πάρε την ευθύνη της ζωής σου

 

Άρα λοιπόν, αν θέλεις πραγματικά να δημιουργήσεις μια ζωή χαράς, μια σχέση πάθους, και μια εργασία αποδοτική, χρειάζεται πρώτα εσύ να αποδεχτείς τον εαυτό σου. Τάισε εσύ τον εαυτό σου με αυτό που έχεις ανάγκη. Μην περιμένεις από τους άλλους. 

 

Όταν το μεσημέρι πεινάω και θέλω να πάω να φάω δεν περιμένω από κανέναν να έρθει να με ταΐσει. Μπορεί να μου φέρει ο φίλος μου κάτι. Μπορεί να μου φέρει μια φίλη μου κάτι. Χίλια δυο μπορεί αλλά δεν είναι δεδομένο. Ο μόνος δεδομένος άνθρωπος που μπορεί να με ταΐσει είμαι εγώ. Κανένας άλλος. Τελειώσαμε. Είναι κατανοητό. Οπότε πάρε την ευθύνη της ζωής στα χέρια σου. 

 

Αποδέξου πρώτα εσύ τον εαυτό σου. 

Φρόντισε πρώτα εσύ τον εαυτό σου. 

Αγάπησε πρώτα εσύ τον εαυτό σου.

Σεβάσου πρώτα εσύ τον εαυτό σου.

 

Μάθε πώς μπορείς εσύ να κάνεις τον εαυτό σου να αισθάνεσαι βασιλιάς ή βασίλισσα

 

Μείνε στο κέντρο σου, άρχισε να απολαμβάνεις την ζωή και άρχισε να βλέπεις ποιοι άνθρωποι εκεί πέρα έξω είναι σε θέση να είναι δίπλα σου. Όχι γιατί είσαι υπεράνω. Όχι, καμία σχέση. Αλλά γιατί ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις που θέλεις να πας και ξέρεις ότι το κομμάτι του παζλ δεν ταιριάζει με όλα από το υπόλοιπο παζλ. Ταιριάζει μόνο με τα τέσσερα κομμάτια γύρω του. 

Δεν σημαίνει ότι τα άλλα είναι λιγότερο καλύτερα ή χειρότερα ή ότι έχουν πρόβλημα ή όχι. Όχι, καμία σχέση. Σημαίνει απλά ότι αυτό έχει τέσσερα κομμάτια που ταιριάζει. Και το άλλο κομμάτι έχει άλλα τέσσερα διαφορετικά κομμάτια με τα οποία ταιριάζει. Μην προσπαθείς να πας να το πιέσεις, δεν γίνεται. 

 

Μην στερείς, λοιπόν, από τον εαυτό σου αυτό που οφείλεις εσύ να σου δώσεις.

Άρα λοιπόν σκέψου πώς θα δώσεις αγάπη, χαρά, προστασία, στον ίδιο σου τον εαυτό. Στην ίδια σου την ύπαρξη. 

Να θυμάσαι πως η δυστυχία με την ευτυχία ένα κλικ είναι. Και είναι θέμα απόφασης. 

Δεν σου λέω ότι είναι απλά μια απόφαση να γίνεις ευτυχισμένος, να πετύχεις κάτι. Είναι όμως μια απόφαση να ξεκινήσεις, να δουλέψεις σκληρά πάνω σε αυτό και μόλις το κάνεις να δεις πόσο απλό ήταν.

 

Να Αγαπάς τον Εαυτό σου και να Ζεις με Πάθος!

Παιδί

Γονείς και έξυπνα παιδιά

Αγαπητοί μου γονείς, από τη στιγμή που όλοι μας αποκτούμε το πρώτο μας παιδί, το άγχος
μας είναι να είναι φυσικά γερό, υγιές, αλλά κι έξυπνο και καλό στα σχολικά μαθήματα (μιας και η
εξυπνάδα με την επίδοση στο σχολείο είναι στενά συνδεδεμένη στην κοινωνία μας).


Πόσο έξυπνο όμως θεωρείται σήμερα το παιδί, που έχει καλούς βαθμούς στο σχολείο;
Θεωρείται αυτό η μόνη απόδειξη εξυπνάδας; Όχι βέβαια! Σήμερα ένα παιδί θεωρείται έξυπνο,
όταν έχει αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα. Όταν κατανοεί τα δικά του συναισθήματα και
ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα των άλλων. Έξυπνο σήμερα θεωρείται πρωτίστως το παιδί
εκείνο, που έχει αναπτυγμένη τη συναισθηματική του νοημοσύνη.

Όχι απλά γνωρίζει τα συναισθήματα του, αλλά μπορεί να τα χειρίζεται κατάλληλα σε κάθε περίπτωση. Διαθέτει δηλαδή αυτοκυριαρχία και την ικανότητα να επικοινωνεί και να συνεργάζεται. Χαρακτηριστικά άκρως απαραίτητα για τη μετέπειτα φυσιολογική του εξέλιξη και την επιτυχία του στην προσωπική του ζωή και στα επαγγελματικά του.


Ας φροντίσουμε λοιπόν, εμείς οι γονείς ανατρέφοντας το παιδί μας, να ικανοποιούμε όχι
μόνο τις βιολογικές αλλά και τις συναισθηματικές του ανάγκες. Μην του προσφέρουμε απλά όλα
τα υλικά αγαθά, αλλά να το γεμίζουμε και συναισθηματικά.


Το παιδί μας καθώς μεγαλώνει επιζητά από μας αναγνώριση, ανταπόκριση στην ανάγκη του
για ανεξαρτησία, αυτοβουλία, δημιουργία και αναγνώριση της προσωπικότητας του.
Μην μαλώνετε τα παιδιά για τα αρνητικά τους συναισθήματα π.χ. θυμό, οργή, άγχος, που
είναι μέρος του συναισθηματικού τους κόσμου. Έτσι τα κάνετε να αρνούνται τα συναισθήματα
τους ή να προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν. Απλά βοηθήστε τα να τα αναγνωρίσουν και να μάθουν
να τα ελέγχουν.


Τέλος, για άλλη μια φορά, ενθαρρύνετε και βοηθήστε το παιδί σας να αισθάνεται αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι σέβεται τον εαυτό του και έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του.
Αυτό θα επιτευχθεί με το να προσφέρετε απλόχερα στο παιδί σας το χαμόγελο, την αποδοχή και την χωρίς προϋποθέσεις αγάπη σας. Δώστε του τον έπαινο και την προτροπή σας. Κάντε το έτσι να πιστέψει στον εαυτό του και τις δυνατότητες του.
Αυτό το παιδί είναι σίγουρα το «έξυπνο παιδί» που όλοι επιθυμούμε. Ένα παιδί που, αυτού
του είδους η εξυπνάδα του, θα γίνει το διαβατήριο του για μια ενήλικη επιτυχημένη ζωή.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Παιδί

Η πραγματική «προίκα» του παιδιού σας.

Όλοι μας από τη στιγμή που γινόμαστε γονείς και όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνουν τα παιδιά μας, έχουμε στο νου μας και στη φροντίδα μας να ετοιμάσουμε την προίκα τους. Όμως τι θα λέγατε να κάνουμε μαζί μία λίστα για αυτά που είναι σημαντικά να βάλουμε στις αποσκευές των παιδιών μας, πριν φύγουν από την οικογενειακή εστία; Ίσως αυτή η λίστα σας φανεί παράξενη, αλλά αξίζει να φορέσετε τα νέα σας γυαλιά και να δείτε τα πράγματα από μία νέα προοπτική.


Τι θα λέγατε αντί για σπίτι να του αφήνατε μια περιουσία αμύθητης αξίας που ονομάζεται «συναισθηματική νοημοσύνη»; Με άλλα λόγια, αν το εξασκούσατε από μικρό να διαχειρίζεται τα
συναισθήματα της ντροπής, της απόρριψης, του θυμού, της ζήλιας βγάζοντας το από τη γυάλα και
βάζοντας το λίγο στα δύσκολα; Αν το βοηθούσατε να αποκτήσει αυτεπίγνωση; Να αναγνωρίζει τα
συναισθήματα του και να κατανοεί τη σχέση μεταξύ των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών του; Έτσι σταδιακά θα μπορέσει να αποκτήσει και την κοινωνική συναισθηματική
νοημοσύνη. Να βλέπει πέρα από τον εαυτό του και τις ανάγκες του, να ακούει τους άλλους και να
συναισθάνεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.


Τι θα λέγατε, αν αντί για εξοχικό να του μαθαίνατε πώς να γίνει άριστος xειριστής των ανθρώπινων σχέσεων; Να του μάθετε όχι απλά να μην φοβάται τους ανθρώπους, αλλά να ξέρει πώς να τους χειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο. Κάποιος μεγάλος ηγέτης είπε: «Όποιος γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται τέλεια τους συνανθρώπους του κρατάει τον κόσμο στα χέρια του». Επίσης, αντί για αυτοκίνητο δεν του αφήνετε την κληρονομιά της αγάπης; Μάθετέ το να μην είναι εγωιστής, αλλά να έχει μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του και προς την πατρίδα του, που τον φέρει απαλά στους κόλπους της. Τέλος, αντί για πολύτιμους λίθους σε κάποια θυρίδα αφήστε του τα πολύτιμα για τη ζωή και αξιολάτρευτα πετράδια του σεβασμού, της υπομονής, της επιμονής, της συγχώρεσης, της υπευθυνότητας και της εσωτερικής ειρήνης.


Φίλοι μου ,αν οι δικοί μας γονείς δεν μπόρεσαν ίσως να μας αφήσουν μια τέτοια «κληρονομιά», δεν πειράζει. Προετοιμάζοντας την «προίκα» των δικών μας παιδιών, κληρονομούμε και εμείς ατίμητους θησαυρούς, χρήσιμους για την προσωπική, αλλά και την επαγγελματική μας επιτυχία.


Και εσείς που τα παιδιά σας μεγάλωσαν, μην σκεφτείτε ότι είναι αργά. Αξίζει τον κόπο να δώσουμε όσο ζούμε και είμαστε γονείς. Όσον αφορά τα υλικά αγαθά που θέλετε να αφήσετε στα παιδιά σας και αυτά ευπρόσδεκτα είναι. Το ένα δεν αναιρεί, αλλά συμπληρώνει το άλλο. Να θυμάστε όμως ότι καμία υλική περιουσία δεν «ζυγίζει» πιο πολύ από την πνευματική κληρονομιά, που μπορείτε και οφείλετε να τους κληροδοτήσετε.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Οικογένεια

Σωστοί Γονείς: υποχωρητικοί ή αυταρχικοί;


Σας παραθέτω δύο σκηνές που μπορεί να έχουν διαδραματιστεί σε δύο σπίτια στη γειτονιά σας. Στην πρώτη σκηνή πρωταγωνιστεί η οικογένεια του κ. Τάκη και της κας Μαρίνας. Στο δωμάτιο υπάρχει και το γ΄ πρόσωπο της ιστορίας μας, ο γιος τους, Γρηγόρης. Χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι απαιτεί από τους γονείς του ένα laptop τελευταίας τεχνολογίας, κατηγορώντας τους μάλιστα, για ανευθυνότητα, που δεν το είχαν ήδη αγοράσει! Η αντίδραση των γονέων; Άκρως υποχωρητική. Με χαμηλωμένη φωνή δέχτηκαν την απαίτηση του γιόκα τους και φορτώθηκαν την μομφή τους. Όπως ίσως αργότερα δεχθούν την απαίτηση του να του αγοράσουν αυτοκίνητο ή και να φύγουν από το σπίτι τους, αν τους το ζητήσει. Τι συμβαίνει σε αυτό το σπίτι; Αντεστράφησαν οι όροι. Ο γιος πήρε την θέση των γονέων και οι γονείς του γιου τους.


Ποιος θέτει τους κανόνες σ’ αυτή την οικογένεια;Ποιος έχει τον έλεγχο και κατευθύνει το τιμόνι αυτού του σπιτιού; Ποιος ξέχασε να ορίσει τα όρια; Οι γονείς του Γρηγόρη, ο κ. Τάκης και η κ. Μαρίνα, που βρίσκονται στο ένα άκρο.


Ας δούμε τώρα τη σκηνή που διαδραματίζεται σ’ ένα διπλανό διαμέρισμα. Η κ.Χριστίνα και ο κ. Μιχάλης βρίσκονται στην τραπεζαρία του δικού τους σπιτιού. Επικρατεί παντού μια άκρα σιωπή και τάξη και τα παιδιά του κ. Μιχάλη, ο Μάνος και η Παναγιώτα είναι στρατιωτάκια αμίλητα και ακούνητα. Κάθε έκκληση τους για έξοδο στο πάρτι γενεθλίων του φίλου τους Κώστα απαγορεύεται αυστηρά, ενώ παράλληλα, η σφυριχτή φωνή του πατέρα τους ηχεί συνέχεια στα αυτιά τους καθορίζοντας την κάθε τους κίνηση. Όσον αφορά τη δική τους πρωτοβουλία, αυτό είναι κάτι το απαγορευμένο και ανάξιο λόγου, ενώ ο διάλογος είναι άγνωστος στους χώρους αυτής της οικογένειας. Τι συμβαίνει σ’ αυτό το σπίτι; Μήπως ο κ. Μιχάλης νομίζει ότι το σπίτι του είναι στρατόπεδο και τα παιδιά του εκπαιδευόμενοι στρατιώτες;


Οι γονείς αυτού του σπιτιού βρίσκονται στο άλλο άκρο, του απόλυτου αυταρχισμού.
Αγνοούν τελείως τις προσωπικότητες των παιδιών τους και επιβάλλουν τη δική τους θέληση.


Αγαπητοί μου, ποιο από τα δυο ζευγάρια γονιών πιστεύετε ότι έχει το δίκαιο με το μέρος του; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Ούτε η αυταρχική, ούτε η άκρως υποχωρητική τακτική φέρνει καλά αποτελέσματα. Οι γονείς είναι εκείνοι που, αν αγαπούν πραγματικά τα παιδιά τους, θα βάλουν όρια και κανόνες μέσα στην οικογένεια. Μέσα σ’ αυτά τα όρια τα παιδιά τους θα κινηθούν ανάλογα με την προσωπικότητα τους, ώστε να μάθουν σταδιακά το δρόμο προς την ωριμότητα και την ανεξαρτησία.

Αλεξάνδρα Ευκαρπιδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Trending