Connect with us

Οικογένεια

Σε εσένα Άνθρωπε, Σε σένα και σε μένα απευθύνομαι.

Και ερωτώ: «Ένιωσες, αλήθεια, «Ευχαριστώ», για ότι καθημερινά σου δίδεται απλόχερα σ’ αυτό το επί γης ταξίδι;»

«Ευχαριστώ». Που αναπνέεις. Που έχεις να τρως. Που μπορείς και τρως. Που έχεις πόδια. Που μπορείς και περπατάς. Που σου έμαθαν οι δάσκαλοι να διαβάζεις. Που σου έμαθε η μάνα σου τι πα να πει ζεστή αγκαλιά.

«Ευχαριστώ». Που είδες ένα παιδί να ελπίζει. Που είδες ένα συνάνθρωπο σου να βοηθά έναν άλλο. Που είδες λίγους να πιστεύουν, όταν οι πολλοί έχουν ήδη απελπιστεί.

«Ευχαριστώ». Που σου έμαθε η γιαγιά σου το πρώτο σου τραγούδι. Που σε πρόσεχε ο παππούς, όταν είχες για πρώτη φορά πυρετό. Που σου σκούπισε τα δάκρυα ο πατέρας, όταν έτρεχες και χτύπησες, μικρός.

Ευχαριστώ. Που έπεσες. Που σηκώθηκες. Που φοβήθηκες. Που τόλμησες. Που έζησες

«Ευχαριστώ». Που μαύρισαν τα γόνατά σου, από τα παιχνίδια στις αλάνες. Που έμαθες κάθε στενό της παιδικής σου γειτονιάς. Που είχες γειτονιά. Που είχες γείτονες. Που έχεις σπίτι.

«Ευχαριστώ». Που μύρισες τη βροχή. Που άκουσες την καταιγίδα. Που είδες τον ήλιο. Και που γνωρίστηκες με το βασίλεμα του.

«Ευχαριστώ». Που διάβασες ένα ωραίο ποίημα. Που ήπιες ένα ζεστό καφέ. Που πήγες βόλτα δίπλα στην ακρογιαλιά. Που μύρισες τα λουλούδια, μόλις μπήκε η Άνοιξη.

«Ευχαριστώ». Που χαμογελάς. Που χαμογελούν οι αγαπημένοι σου. Που έκλαψες μαζί τους. Που χόρεψες μαζί τους. Που ταξίδεψες μαζί τους. Που ονειρεύεσαι μαζί τους.

«Ευχαριστώ». Που κατάλαβες πως κανένα πρόβλημα, δεν είναι πρόβλημα, αλλά δοκιμασία. Που ενώ νόμισες πως είδες το χείλος του γκρεμού, τελικά τα κατάφερες και πέρασες από πάνω του. Που ενώ ένιωσες να απελπίζεσαι, κατάλαβες πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά.

«Ευχαριστώ». Που γνωρίστηκες με το μέσα σου. Και που γνωρίζεσαι ακόμη.

Πηγή

Continue Reading

Παιδί

Γονείς και έξυπνα παιδιά

Αγαπητοί μου γονείς, από τη στιγμή που όλοι μας αποκτούμε το πρώτο μας παιδί, το άγχος
μας είναι να είναι φυσικά γερό, υγιές, αλλά κι έξυπνο και καλό στα σχολικά μαθήματα (μιας και η
εξυπνάδα με την επίδοση στο σχολείο είναι στενά συνδεδεμένη στην κοινωνία μας).


Πόσο έξυπνο όμως θεωρείται σήμερα το παιδί, που έχει καλούς βαθμούς στο σχολείο;
Θεωρείται αυτό η μόνη απόδειξη εξυπνάδας; Όχι βέβαια! Σήμερα ένα παιδί θεωρείται έξυπνο,
όταν έχει αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα. Όταν κατανοεί τα δικά του συναισθήματα και
ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα των άλλων. Έξυπνο σήμερα θεωρείται πρωτίστως το παιδί
εκείνο, που έχει αναπτυγμένη τη συναισθηματική του νοημοσύνη.

Όχι απλά γνωρίζει τα συναισθήματα του, αλλά μπορεί να τα χειρίζεται κατάλληλα σε κάθε περίπτωση. Διαθέτει δηλαδή αυτοκυριαρχία και την ικανότητα να επικοινωνεί και να συνεργάζεται. Χαρακτηριστικά άκρως απαραίτητα για τη μετέπειτα φυσιολογική του εξέλιξη και την επιτυχία του στην προσωπική του ζωή και στα επαγγελματικά του.


Ας φροντίσουμε λοιπόν, εμείς οι γονείς ανατρέφοντας το παιδί μας, να ικανοποιούμε όχι
μόνο τις βιολογικές αλλά και τις συναισθηματικές του ανάγκες. Μην του προσφέρουμε απλά όλα
τα υλικά αγαθά, αλλά να το γεμίζουμε και συναισθηματικά.


Το παιδί μας καθώς μεγαλώνει επιζητά από μας αναγνώριση, ανταπόκριση στην ανάγκη του
για ανεξαρτησία, αυτοβουλία, δημιουργία και αναγνώριση της προσωπικότητας του.
Μην μαλώνετε τα παιδιά για τα αρνητικά τους συναισθήματα π.χ. θυμό, οργή, άγχος, που
είναι μέρος του συναισθηματικού τους κόσμου. Έτσι τα κάνετε να αρνούνται τα συναισθήματα
τους ή να προσποιούνται ότι δεν υπάρχουν. Απλά βοηθήστε τα να τα αναγνωρίσουν και να μάθουν
να τα ελέγχουν.


Τέλος, για άλλη μια φορά, ενθαρρύνετε και βοηθήστε το παιδί σας να αισθάνεται αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση αποτελεί τη βάση για τη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Σημαίνει ότι σέβεται τον εαυτό του και έχει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του.
Αυτό θα επιτευχθεί με το να προσφέρετε απλόχερα στο παιδί σας το χαμόγελο, την αποδοχή και την χωρίς προϋποθέσεις αγάπη σας. Δώστε του τον έπαινο και την προτροπή σας. Κάντε το έτσι να πιστέψει στον εαυτό του και τις δυνατότητες του.
Αυτό το παιδί είναι σίγουρα το «έξυπνο παιδί» που όλοι επιθυμούμε. Ένα παιδί που, αυτού
του είδους η εξυπνάδα του, θα γίνει το διαβατήριο του για μια ενήλικη επιτυχημένη ζωή.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Παιδί

Η πραγματική «προίκα» του παιδιού σας.

Όλοι μας από τη στιγμή που γινόμαστε γονείς και όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνουν τα παιδιά μας, έχουμε στο νου μας και στη φροντίδα μας να ετοιμάσουμε την προίκα τους. Όμως τι θα λέγατε να κάνουμε μαζί μία λίστα για αυτά που είναι σημαντικά να βάλουμε στις αποσκευές των παιδιών μας, πριν φύγουν από την οικογενειακή εστία; Ίσως αυτή η λίστα σας φανεί παράξενη, αλλά αξίζει να φορέσετε τα νέα σας γυαλιά και να δείτε τα πράγματα από μία νέα προοπτική.


Τι θα λέγατε αντί για σπίτι να του αφήνατε μια περιουσία αμύθητης αξίας που ονομάζεται «συναισθηματική νοημοσύνη»; Με άλλα λόγια, αν το εξασκούσατε από μικρό να διαχειρίζεται τα
συναισθήματα της ντροπής, της απόρριψης, του θυμού, της ζήλιας βγάζοντας το από τη γυάλα και
βάζοντας το λίγο στα δύσκολα; Αν το βοηθούσατε να αποκτήσει αυτεπίγνωση; Να αναγνωρίζει τα
συναισθήματα του και να κατανοεί τη σχέση μεταξύ των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών του; Έτσι σταδιακά θα μπορέσει να αποκτήσει και την κοινωνική συναισθηματική
νοημοσύνη. Να βλέπει πέρα από τον εαυτό του και τις ανάγκες του, να ακούει τους άλλους και να
συναισθάνεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.


Τι θα λέγατε, αν αντί για εξοχικό να του μαθαίνατε πώς να γίνει άριστος xειριστής των ανθρώπινων σχέσεων; Να του μάθετε όχι απλά να μην φοβάται τους ανθρώπους, αλλά να ξέρει πώς να τους χειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο. Κάποιος μεγάλος ηγέτης είπε: «Όποιος γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται τέλεια τους συνανθρώπους του κρατάει τον κόσμο στα χέρια του». Επίσης, αντί για αυτοκίνητο δεν του αφήνετε την κληρονομιά της αγάπης; Μάθετέ το να μην είναι εγωιστής, αλλά να έχει μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του και προς την πατρίδα του, που τον φέρει απαλά στους κόλπους της. Τέλος, αντί για πολύτιμους λίθους σε κάποια θυρίδα αφήστε του τα πολύτιμα για τη ζωή και αξιολάτρευτα πετράδια του σεβασμού, της υπομονής, της επιμονής, της συγχώρεσης, της υπευθυνότητας και της εσωτερικής ειρήνης.


Φίλοι μου ,αν οι δικοί μας γονείς δεν μπόρεσαν ίσως να μας αφήσουν μια τέτοια «κληρονομιά», δεν πειράζει. Προετοιμάζοντας την «προίκα» των δικών μας παιδιών, κληρονομούμε και εμείς ατίμητους θησαυρούς, χρήσιμους για την προσωπική, αλλά και την επαγγελματική μας επιτυχία.


Και εσείς που τα παιδιά σας μεγάλωσαν, μην σκεφτείτε ότι είναι αργά. Αξίζει τον κόπο να δώσουμε όσο ζούμε και είμαστε γονείς. Όσον αφορά τα υλικά αγαθά που θέλετε να αφήσετε στα παιδιά σας και αυτά ευπρόσδεκτα είναι. Το ένα δεν αναιρεί, αλλά συμπληρώνει το άλλο. Να θυμάστε όμως ότι καμία υλική περιουσία δεν «ζυγίζει» πιο πολύ από την πνευματική κληρονομιά, που μπορείτε και οφείλετε να τους κληροδοτήσετε.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Οικογένεια

Σωστοί Γονείς: υποχωρητικοί ή αυταρχικοί;


Σας παραθέτω δύο σκηνές που μπορεί να έχουν διαδραματιστεί σε δύο σπίτια στη γειτονιά σας. Στην πρώτη σκηνή πρωταγωνιστεί η οικογένεια του κ. Τάκη και της κας Μαρίνας. Στο δωμάτιο υπάρχει και το γ΄ πρόσωπο της ιστορίας μας, ο γιος τους, Γρηγόρης. Χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι απαιτεί από τους γονείς του ένα laptop τελευταίας τεχνολογίας, κατηγορώντας τους μάλιστα, για ανευθυνότητα, που δεν το είχαν ήδη αγοράσει! Η αντίδραση των γονέων; Άκρως υποχωρητική. Με χαμηλωμένη φωνή δέχτηκαν την απαίτηση του γιόκα τους και φορτώθηκαν την μομφή τους. Όπως ίσως αργότερα δεχθούν την απαίτηση του να του αγοράσουν αυτοκίνητο ή και να φύγουν από το σπίτι τους, αν τους το ζητήσει. Τι συμβαίνει σε αυτό το σπίτι; Αντεστράφησαν οι όροι. Ο γιος πήρε την θέση των γονέων και οι γονείς του γιου τους.


Ποιος θέτει τους κανόνες σ’ αυτή την οικογένεια;Ποιος έχει τον έλεγχο και κατευθύνει το τιμόνι αυτού του σπιτιού; Ποιος ξέχασε να ορίσει τα όρια; Οι γονείς του Γρηγόρη, ο κ. Τάκης και η κ. Μαρίνα, που βρίσκονται στο ένα άκρο.


Ας δούμε τώρα τη σκηνή που διαδραματίζεται σ’ ένα διπλανό διαμέρισμα. Η κ.Χριστίνα και ο κ. Μιχάλης βρίσκονται στην τραπεζαρία του δικού τους σπιτιού. Επικρατεί παντού μια άκρα σιωπή και τάξη και τα παιδιά του κ. Μιχάλη, ο Μάνος και η Παναγιώτα είναι στρατιωτάκια αμίλητα και ακούνητα. Κάθε έκκληση τους για έξοδο στο πάρτι γενεθλίων του φίλου τους Κώστα απαγορεύεται αυστηρά, ενώ παράλληλα, η σφυριχτή φωνή του πατέρα τους ηχεί συνέχεια στα αυτιά τους καθορίζοντας την κάθε τους κίνηση. Όσον αφορά τη δική τους πρωτοβουλία, αυτό είναι κάτι το απαγορευμένο και ανάξιο λόγου, ενώ ο διάλογος είναι άγνωστος στους χώρους αυτής της οικογένειας. Τι συμβαίνει σ’ αυτό το σπίτι; Μήπως ο κ. Μιχάλης νομίζει ότι το σπίτι του είναι στρατόπεδο και τα παιδιά του εκπαιδευόμενοι στρατιώτες;


Οι γονείς αυτού του σπιτιού βρίσκονται στο άλλο άκρο, του απόλυτου αυταρχισμού.
Αγνοούν τελείως τις προσωπικότητες των παιδιών τους και επιβάλλουν τη δική τους θέληση.


Αγαπητοί μου, ποιο από τα δυο ζευγάρια γονιών πιστεύετε ότι έχει το δίκαιο με το μέρος του; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Ούτε η αυταρχική, ούτε η άκρως υποχωρητική τακτική φέρνει καλά αποτελέσματα. Οι γονείς είναι εκείνοι που, αν αγαπούν πραγματικά τα παιδιά τους, θα βάλουν όρια και κανόνες μέσα στην οικογένεια. Μέσα σ’ αυτά τα όρια τα παιδιά τους θα κινηθούν ανάλογα με την προσωπικότητα τους, ώστε να μάθουν σταδιακά το δρόμο προς την ωριμότητα και την ανεξαρτησία.

Αλεξάνδρα Ευκαρπιδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Trending