Connect with us

Οικογένεια

Τα Πάντα Στη Ζωή Είναι Αποτέλεσμα Εκτιμήσεων

Πρόσφατα διαβάσαμε με τα παιδιά μου ένα παιδικό βιβλίο, γραμμένο πολύ παλιά, που βρέθηκε στα χέρια μας ως οικογενειακό κειμήλιο, με τίτλο «Ο Μικρός Ναυαγός». Η ιστορία που διηγείται ο συγγραφέας δεν είναι ιδιαίτερα ευφάνταστη, είναι μάλλον ένα έργο της εποχής του, αποτέλεσε όμως μία υπέροχη αφορμή για να προβληματιστούμε όλοι σχετικά με την έννοια της εκτίμησης.

Η εκτίμηση είναι μία συμπαντική αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται η υγιής αντίληψη του κόσμου που μας περιβάλει. Εμπεριέχει την έννοια της ισορροπίας και του μέτρου, την αναγνώριση της πολυτιμότητας και την ορθή κρίση και διάκριση. Τα πάντα στη ζωή μας είναι αποτέλεσμα εκτιμήσεων.

Πιστεύω πως ο τρόπος που φερόμαστε στον εαυτό μας και στον περιβάλλον μας χώρο, είναι άμεση απόρροια της εκτίμησης που τρέφουμε για αυτόν. Η υποτίμηση και η υπερεκτίμηση είναι δύο άκρα που οδηγούν σε ασθενικές νοοτροπίες και συμβάλουν στην αποσταθεροποίηση της ύπαρξης. Όταν κάποιος άνθρωπος εκτιμά τον εαυτό του, αναγνωρίζει ταυτόχρονα τα εφόδια και τις ελλείψεις του, έχει ξεκάθαρο στόχο και δεν αποπροσανατολίζεται. Όταν εκτιμά το περιβάλλον του, το σέβεται ως παροχή.

Τα πάντα είναι παροχές, ασχέτως εάν από τη μικρονοϊκότητά μας δεν το αναγνωρίζουμε. Ακόμα και στην πιο δύσκολη συνθήκη, μία ανώτερη πρόνοια έχει μεριμνήσει, ώστε στο τέλος να αποζημιωθούμε. Η μη ορθή εκτίμηση της δυσκολίας είναι αυτή που οδηγεί τον άνθρωπο στην γκρίνια, στην απογοήτευση και στο παράπονο.

Όλοι αναζητούμε συνειδητά ή μη, κάποιον για να μας προσφέρει την ορθή του εκτίμηση. Αυτός μπορεί να είναι κάποιο πρόσωπο που εμπιστευόμαστε ή κάποιος «ειδικός». Και όσο περισσότερο εκτιμάμε κάτι, τόσο πιο πολλά είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε γι’ αυτό, γιατί το θεωρούμε προτεραιότητα. Καμιά φορά αναρωτιόμαστε γιατί κάνουμε τα ίδια και τα ίδια «λάθη». Ίσως για αυτό να ευθύνεται ότι δεν εκτιμάμε ορθά τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, ίσως να ευθύνεται το σύστημα προτεραιοτήτων μας.

Τέλος πιστεύω πως ό,τι δεν εκτιμάται, αργά ή γρήγορα, χάνεται. Ένας σύζυγος, ένας φίλος, μία περιουσία, ένα αρχαιολογικό μνημείο, μία χώρα, η ίδια μας η ζωή…

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Οικογένεια

Σε εσένα Άνθρωπε, Σε σένα και σε μένα απευθύνομαι.

Και ερωτώ: «Ένιωσες, αλήθεια, «Ευχαριστώ», για ότι καθημερινά σου δίδεται απλόχερα σ’ αυτό το επί γης ταξίδι;»

«Ευχαριστώ». Που αναπνέεις. Που έχεις να τρως. Που μπορείς και τρως. Που έχεις πόδια. Που μπορείς και περπατάς. Που σου έμαθαν οι δάσκαλοι να διαβάζεις. Που σου έμαθε η μάνα σου τι πα να πει ζεστή αγκαλιά.

«Ευχαριστώ». Που είδες ένα παιδί να ελπίζει. Που είδες ένα συνάνθρωπο σου να βοηθά έναν άλλο. Που είδες λίγους να πιστεύουν, όταν οι πολλοί έχουν ήδη απελπιστεί.

«Ευχαριστώ». Που σου έμαθε η γιαγιά σου το πρώτο σου τραγούδι. Που σε πρόσεχε ο παππούς, όταν είχες για πρώτη φορά πυρετό. Που σου σκούπισε τα δάκρυα ο πατέρας, όταν έτρεχες και χτύπησες, μικρός.

Ευχαριστώ. Που έπεσες. Που σηκώθηκες. Που φοβήθηκες. Που τόλμησες. Που έζησες

«Ευχαριστώ». Που μαύρισαν τα γόνατά σου, από τα παιχνίδια στις αλάνες. Που έμαθες κάθε στενό της παιδικής σου γειτονιάς. Που είχες γειτονιά. Που είχες γείτονες. Που έχεις σπίτι.

«Ευχαριστώ». Που μύρισες τη βροχή. Που άκουσες την καταιγίδα. Που είδες τον ήλιο. Και που γνωρίστηκες με το βασίλεμα του.

«Ευχαριστώ». Που διάβασες ένα ωραίο ποίημα. Που ήπιες ένα ζεστό καφέ. Που πήγες βόλτα δίπλα στην ακρογιαλιά. Που μύρισες τα λουλούδια, μόλις μπήκε η Άνοιξη.

«Ευχαριστώ». Που χαμογελάς. Που χαμογελούν οι αγαπημένοι σου. Που έκλαψες μαζί τους. Που χόρεψες μαζί τους. Που ταξίδεψες μαζί τους. Που ονειρεύεσαι μαζί τους.

«Ευχαριστώ». Που κατάλαβες πως κανένα πρόβλημα, δεν είναι πρόβλημα, αλλά δοκιμασία. Που ενώ νόμισες πως είδες το χείλος του γκρεμού, τελικά τα κατάφερες και πέρασες από πάνω του. Που ενώ ένιωσες να απελπίζεσαι, κατάλαβες πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά.

«Ευχαριστώ». Που γνωρίστηκες με το μέσα σου. Και που γνωρίζεσαι ακόμη.

Πηγή

Continue Reading

Οικογένεια

Μη σπαταλάτε το χρόνο σας σε ανθρώπους που σας πληγώνουν!

Οι καταστάσεις και οι άνθρωποι που σας πληγώνουν μπορούν να σας αλλάξουν και να σας απομακρύνουν από τον πραγματικό σας εαυτό: ένα δυνατό, τολμηρό και ελεύθερο άνθρωπο που αξίζει να είναι ευτυχισμένος.

Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να ξεφύγουμε από κάτι συναισθηματικά επιζήμιο από τη μια μέρα στην άλλη.

O εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος, κατά μια έννοια, έτσι ώστε να αναγνωρίζει άμεσα τέτοιες απειλές και να προωθεί την αντίδραση: επίθεση ή υποχώρηση.

Ωστόσο, υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούμε όλοι: δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ίδιο εύκολα όλες τις επιβλαβείς καταστάσεις και μάλιστα μπορεί να μας είναι ακόμη πιο δύσκολο να πείσουμε τον εαυτό μας ότι πρέπει να ξεφύγουμε από αυτές.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε σε αυτή την περίπτωση; Τι γίνεται όταν, για παράδειγμα, το άτομο που σας πληγώνει είναι μέλος της οικογένειάς σας ή ο σύντροφός σας;

Οι άνθρωποι που σας πληγώνουν, δεν σας αξίζουν

Οι άνθρωποι που πληγώνουν τους άλλους, ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους.

Όταν αναφερόμαστε σε ανθρώπους που πληγώνουν άλλους, πιθανότατα το πρώτο πράγμα που σκέφτεστε είναι η σωματική βία.

Ναι, δυστυχώς αποτελεί ένα θλιβερό κομμάτι της ζωής. Αυτό το είδος βίας εξακολουθεί να υφίσταται και δεν υπολογίζει σύνορα, πολιτισμό ή τάξη.

 

Επίσης, υπάρχει και ένα άλλο είδος υπονοούμενης, έμμεσης ή αθόρυβης βίας που είναι εξίσου επιβλαβές.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι κενοί από αισθήματα εμπάθειας ή είναι ανίκανοι να δημιουργήσουν σχέσεις που βασίζονται στον αμοιβαίο σεβασμό.

Τι μπορείτε να κάνετε αν ο γονιός, ο σύντροφος ή ο καλύτερός σας φίλος δεν σας σέβεται ή σας εκβιάζει συναισθηματικά;

Μην φοβάστε να θέσετε τα όριά σας και να πείτε «ΟΧΙ» σε ορισμένα πράγματα που δεν σας αρέσουν ή σας πληγώνουν.
Το «όχι» δεν είναι κάποια εγωιστική απάντηση.

Είναι ο τρόπος που ορίζετε την προσωπικότητά σας με σεβασμό: ενημερώνετε τα άτομα που βρίσκονται γύρω σας ότι οφείλουν να λάβουν υπόψη τις απόψεις σας και ότι ορισμένα πράγματα σας πληγώνουν.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό μετά από αυτή τη δήλωσή σας το άλλο άτομο να ανταποκριθεί.

Αν συνειδητοποιήσετε ότι δεν άλλαξε τίποτα και ότι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, τότε ήρθε η ώρα να πάρετε μια απόφαση: ο άνθρωπος που σας πληγώνει, δεν σας αξίζει.

Θα πρέπει να κατανοήσετε ότι είναι αδύνατο να τους ευχαριστείτε όλους.

Το να προσπαθείτε όλη την ώρα να κάνετε ευτυχισμένους όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται στη ζωή σας είναι ένας στόχος που θα σας κάνει δυστυχείς.

Στη ζωή, θα πρέπει να μπορείτε να θέτετε προτεραιότητες και η πρώτη προτεραιότητα θα πρέπει να είστε εσείς. Αν αγαπάτε και σέβεστε τον εαυτό σας, δεν θα επιτρέπετε στους άλλους να σας βλάπτουν.

Οι πιο σημαντικές σχέσεις που θα πρέπει να εδραιώσετε είναι εκείνες που θα σας επιτρέπουν να είστε ο εαυτός σας και θα σας δείχνουν αγάπη, σεβασμό και κατανόηση.

Όσο για τους ανθρώπους που δεν σας σέβονται;

 

Το μόνο πράγμα που αξίζουν είναι η απομάκρυνσή σας έτσι ώστε να μπορέσετε να αποκτήσετε μια καλύτερη συναισθηματική ισορροπία και να προστατεύσετε τον εαυτό σας.

Μείνετε μακριά τους ή περιορίστε την επικοινωνία σας μαζί τους όσο το δυνατόν περισσότερο και να θυμάστε ότι επειδή βάζετε αυτά τα όρια δεν σημαίνει ότι είστε και κακός άνθρωπος.

Είστε υπεύθυνοι, τολμηροί και έχετε το δικαίωμα να είστε ευτυχισμένοι.

Μην σπαταλάτε το χρόνο σας σε ανθρώπους που σας πληγώνουν ή δεν σέβονται τις αξίες σας και την εντιμότητά σας.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Η κτητικότητα δημιουργεί τον φόβο της απώλειας;

Δικό μου – δικό μου – δικό μου..

Το παιδί μου, το αυτοκίνητό μου, μαμά μου, μπαμπάς μου, ο υπολογιστής μου, το κινητό μου, τα ρούχα μου, τα παιχνίδια μου..

Ο άνθρωπος μου, η γυναίκα μου, σχέση μου, το σπίτι μου..

Όλα καταλήγουν σε ένα ΜΟΥ..

Σε ένα .. «μου», το οποίο αυτομάτως κάνει κάτι/κάποιον κτήμα μας.

Η περιβόητη, Κτητικότητα!

Από την στιγμή που οτιδήποτε «κλείνει» με αυτό το “μου”, ξαφνικά τα κάνει όλα .. δικά μας!

Ξαφνικά όλα γύρω μας γυρνάνε γύρω από εμένα. Όλα γίνονται κτήμα μου, ή όλα είναι δικό μου δημιούργημα. Ένα μεγάλο εγώ αρχίζει να αναπτύσσεται και εκεί είναι που ξεκινάει το πρόβλημα.

Είναι απλό! Αν το σκεφτείς καλά σε αυτή τη ζωή ήρθαμε με τίποτα και θα φύγουμε με τίποτα! ‘Ήρθαμε χωρίς κανένα εφόδιο, υλικό ή πνευματικό μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο.

Οπότε, όλα αυτά τα “μου και εγώ”, όλα αυτά τα δημιουργήματα θα τα αφήσουμε κάποια στιγμή πίσω μας, για να τα χαρούν κάποιοι άλλοι, αλλά ίσως και κανένας.

Αλλά το σίγουρο είναι ότι το μόνο που θα πάρουμε μαζί μας, είναι στην ουσία ΕΝΑ πράγμα..

Πριν μιλήσω όμως για αυτό το ένα, που θα πάρουμε μαζί μας, πες μου πραγματικά..

Πόσοι άνθρωποι δεν φοβόμαστε την απώλεια;

Φοβόμαστε μην μας κλέψουν. Φοβόμαστε μην κλέψουν το σπίτι μας, μην πάθει κάτι το αυτοκίνητό μας, μην χάσουμε το κινητό μας, την ατζέντα μας.. Ακόμα μη χαθεί η σειρά μας στην ουρά της τράπεζας που τόση ώρα περιμένουμε..

Γενικά, να μην χάσουμε κάτι το οποίο είναι δικό μας!

Πόσες είναι οι φορές που προσέχουμε πιο πολύ τα δικά μας πράγματα από των άλλων; Συνήθως τις περισσότερες. Και εντάξει, καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι λένε ότι όταν παίρνουν το αυτοκίνητo ενός του φίλου τους νιώθουν μεγαλύτερη ανασφάλεια γιατί δεν είναι δικό τους,  κάτι το οποίο καταλαβαίνω και είναι τελείως φυσιολογικό.

Αλλά αν παρατηρήσεις στο πως είμαι με το ΔΙΚΟ ΜΟΥ, σε αυτό δηλαδή που έχω μεγάλη συναισθηματική σύνδεση, θα διαπιστώσεις ότι φτάνει πολλές φορές φτάνει τα όρια της υπερβολής..

Πρόσεξε τώρα ποιο είναι το πρόβλημα. Πριν μερικές εβδομάδες μίλησα για την επίγνωση  και την διάκριση. Όταν λοιπόν, μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι πραγματικά τίποτα δεν είναι δικό μου και όλα στην ζωή μου έρχονται και φεύγουν για έναν συγκεκριμένο σκοπό, τότε σίγουρα θα μπορώ να αισθάνομαι καλύτερα με εμένα και με τους γύρω μου.

Γιατί, οτιδήποτε έρχεται στην ζωή μου, έρχεται για να με διδάξει, να με εμπνεύσει και να με εξελίξει. Και αυτά είναι και το μόνα που θα πάρω μαζί μου.. Την γνώση και την εξέλιξη!

Το μόνο που θα έχω μαζί μου σε όλο τον χωροχρόνο, σε όλο αυτό το ταξίδι της ζωής, είναι η πληροφορία της γνώσης σε ένα επίπεδο που πολλές φορές δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε με τα φυσικά όργανα τα οποία μας έχουν δοθεί, για να μπορούμε να λειτουργούμε στην καθημερινότητα και να απολαμβάνουμε το δώρο της ζωής με τον τρόπο που το απολαμβάνουμε.

Έτσι λοιπόν, πώς θα άλλαζε η ζωή σου αν το «δικό σου», ήταν απλά κάτι μέσα από το οποίο έμαθες, απέκτησες μια εμπειρία, εμπνεύστηκες και απλά προχωρούσες μπροστά; Που θέλω να καταλήξω; Γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν ενδόμυχα μέσα τους τον φόβο της απώλειας, ειδικά των ανθρώπων που αγαπούν. Είναι σκληρό και εννοείται ενδεχομένως δεν θα γίνει ποτέ όμορφο. Ειδικά για την Ελληνική κουλτούρα όπως και για πολλές άλλες ακόμα.

Το λέω αυτό, γιατί υπάρχουν κάποιες κουλτούρες που θεωρούν πώς όταν ένας άνθρωπος φεύγει από την ζωή, αυτό είναι κάτι καλό! Τόσο που το γιορτάζουν κιόλας. Ίσως λοιπόν στην δική μας κουλτούρα ένα τέτοιο γεγονός να είναι πάντα κάτι κακό. Αλλά αν το σκεφτείς, αυτό που το κάνει κακό και πολλές φορές δύσκολα διαχειρίσιμο είναι η έννοια αυτής της κτητικότητας. Του «δικού μου». Γιατί δεν αποκτούμε την επίγνωση ότι δεν ζούμε αυτόν τον άνθρωπο, δεν ευχαριστιόμαστε αυτόν τον άνθρωπο, δεν μαθαίνουμε από αυτόν, δεν προσφέρουμε σε αυτόν, σε όλη την διάρκεια της ζωής του και με όλους τους τρόπους.

Έτσι λοιπόν να θυμάσαι ότι τίποτα δεν είναι δικό σου. Ακόμα και η ζωή… Ήρθες και θα φύγεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να συσχετιζόμαστε με πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους, να παίρνουμε την εμπειρία στο μέγιστο δυνατό, να προσφέρουμε όσο περισσότερο γίνεται και να εξελίσσουμε την ψυχή μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας αυτό μένει. Και όσο πιο πολύ εξελισσόμαστε, τόσο πιο πολύ μπορούμε να προσφέρουμε.

Αλλάζει όλη η συνειδητότητα, και η δικιά μας αλλά και των γύρω μας.

Και γιατί όχι, σιγά σιγά όλης της ανθρωπότητας..

Μη ξεχνάς, Να Αγαπάς τον Εαυτό σου και να Ζεις με Πάθος!

Το δικό σου.. πάθος.. τον δικό σου εαυτό.. την δική σου ζωή..

Πηγή: www.manolisischakis.gr

Continue Reading

Trending