Lifestyle

Suzuki Ignis Hybrid: Ο κυρίαρχος της πόλης

Συμπαγές αλλά πολύ ευρύχωρο και σβέλτο αλλά πολύ οικονομικό, το ανανεωμένο Suzuki Ignis αποτελεί τον ορισμό του ιδανικού αστικού αυτοκινήτου.

Για πρώτη φορά η Suzuki έδωσε το όνομα Ignis σε ένα συμπαγές μοντέλο 3,61 μέτρων το 2000, με τη δεύτερη γενιά του να μεγαλώνει σημαντικά στα 3,77 μέτρα και μετά να… χάνεται. Αντικαταστάθηκε από το μοντέλο Splash, μικρό και αυτό, ενός όγκου και με αξιόλογη ευρυχωρία, αλλά περισσότερο νεανικό χαρακτήρα.

Το Ignis αποδείχτηκε ωστόσο χαλκέντερο, καθώς επανήλθε το 2016 με το μήκος του να μειώνεται και πάλι στα 3,7 μέτρα και με ένα εντελώς νέο πλαίσιο, που έχει ως σημαντικότερο ατού το πολύ χαμηλό βάρος.

Οι μικρές πινελιές ανανέωσης που πρόσθεσε η Suzuki το 2021 έκαναν πιο φρέσκο το Ignis, το οποίο διατηρεί όλα του τα πλεονεκτήματα, όπως η κορυφαία ευελιξία μέσα στην πόλη και η τεράστια οικονομία καυσίμου, ειδικά στην έκδοση Hybrid που δοκιμάσαμε.

Το ιαπωνικό city car έχει εξελιχθεί με γνώμονα την καθημερινή ευχρηστία για καθημερινή χρήση. Η ανανεωμένη γενιά διατηρεί τον ίδιο χαρούμενο χαρακτήρα στο αισθητικό πεδίο και απλώς άλλαξε η εμπρός μάσκα, μαζί με τον προφυλακτήρα, δίνοντας έναν πιο φρέσκο αέρα στο μικρό Suzuki. Πίσω η ιδιαίτερη αισθητική του παραμένει ως είχε, καθώς χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για το σήμα κατατεθέν του.

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, γι’ αυτό και οι εξωτερικές αλλαγές του Suzuki Ignis έγιναν με το σταγονόμετρο. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για το εσωτερικό. Αν εξαιρέσουμε τον πίνακα οργάνων με το νέο, γκρι χρώμα και την ελαφρώς διαφορετική γραμματοσειρά, τότε δεν παρατηρούμε καμία άλλη αλλαγή. Ένα ουσιαστικό update που έγινε αλλά δεν το βλέπεις, είναι η νέα οθόνη πολυμέσων στις ακριβότερες εκδόσεις. Έχει ακριβώς το ίδιο λογισμικό, δεν αλλάζει τίποτα με το μοντέλο προ ανανέωσης, ωστόσο έχει πολύ καλύτερη απόκριση στην αφή και τρέχει τις λειτουργίες αισθητά γρηγορότερα.

Η Suzuki φρόντισε να την εξοπλίσει με όλες τις λειτουργίες που περιμένει να βρει κανείς σε ένα σημερινό αυτοκίνητο. «Παιχνιδάκι» η σύνδεση με το κινητό, όπως και η χρήση εξωτερικών πηγών για τη μουσική. Κατά τα λοιπά το ανανεωμένο Ignis διατηρεί την πολύ μεγάλη ευρυχωρία του που σε κάνει να μην πιστεύεις ότι αναλογεί σε ένα μοντέλο τόσο μικρών διαστάσεων!

Στη διάρκεια της δοκιμής μας χρειάστηκε να μεταφερθούμε τέσσερις ενήλικες αρκετές φορές και οι χώροι ήταν αρκετοί και με το παραπάνω, ακόμη και για τους πίσω. Το πορτμπαγκάζ από την άλλη είναι αστικής χωρητικότητας με όγκο 205 λίτρων, αλλά προσφέρει και δυνατότητα επέκτασης, χάρη στο εξαιρετικά πρακτικό χαρακτηριστικό του συρόμενου πίσω καθίσματος.

Το μεγάλο ζητούμενο αλλά όχι και ευκταίο στα σύγχρονα αυτοκίνητα είναι το χαμηλό βάρος. Όποιος το επιτυγχάνει, έχει τη δυνατότητα να προσφέρει καλύτερες επιδόσεις με λιγότερη ισχύ και παράλληλα, ειδικά στα μικρά αυτοκίνητα πόλης όπου στο συνεχές σταμάτα – ξεκίνα το βάρος παίζει τεράστιο ρόλο, μικρότερη κατανάλωση και ρύπους.

Ο τετρακύλινδρος ατμοσφαιρικός κινητήρας των 1.2 λίτρων που κινεί το Ignis έχασε λίγο σε ισχύ (7 άλογα), συγκριτικά με το προ ανανέωσης. Πλέον η μέγιστη ισχύς του υβριδικού συνόλου φτάνει στους 83 ίππους και τα 107 Nm ροπής. Ωστόσο το πάρα πολύ ελαστικό μοτέρ τραβά πολύ καλά ακόμη και από το ρελαντί και ο οδηγός μπορεί να κινείται ακόμη και με μια ταχύτητα πάνω σε αστικό περιβάλλον. Δημιουργεί πραγματική εντύπωση το πόσο εύκολα κινείται το αυτοκίνητο, σχεδόν χωρίς γκάζι! Όπλο του το πεντάρι σασμάν που έχει κλιμακωθεί έξυπνα και τα μόλις 860 κιλά του αμαξώματος φυσικά.

Το χαμηλό βάρος ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και για την πάρα πολύ χαμηλή κατανάλωση του Ignis. Σε αστικό περιβάλλον αρκείται ακόμη και σε 4,5 λίτρα αμόλυβδης ανά 100 χιλιόμετρα κίνησης. Εντυπωσιακότατο επίτευγμα σε πραγματικές συνθήκες, που έρχεται πολύ κοντά στο νούμερο των 3,9 λίτρων / 100 χλμ που ανακοινώνει το εργοστάσιο. Οι εκπομπές ρύπων βρίσκονται στα 89 γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα ανά χιλιόμετρο και οι επιδόσεις δεν υστερούν, με 0-100 χλμ./ώρα σε 12,7 δλ., ενώ η μέγιστη ταχύτητα ανέρχεται στα 165 χολμ./ώρα.

Συνολικά το ανανεωμένο Suzuki Ignis Hybrid είναι ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο, με κορυφαία ποιότητα, απίστευτη ευρυχωρία και εξαιρετική οικονομία. Ιδιαίτερα πρακτικό και αισθητικά μοναδικό, μπορεί να γίνει δικό σας με κόστος 14.400 ευρώ. Δεν το λες φθηνό, ωστόσο πίσω από τιμόνι του θα απολύσετε κάθε ευρώ που διαθέσατε για την αγορά του.

Κώστας Νικολακόπουλος

Μόδα

“Cerulean Syndrome”: Δεν επιλέγεις τι φοράς

Αρθρογράφος :
Χριστίνα Κουμπάρου
Fashion Stylist
Απόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

Η πιο διάσημη σκηνή της ταινίας The Devil Wears Prada δεν μιλά τελικά για ένα μπλε
πουλόβερ.

Μιλά για εξουσία.

-Στη σκηνή του περίφημου “cerulean μονόλογου”, η Miranda Priestly εξηγεί στην Andy ότι
το ξεθωριασμένο μπλε πουλόβερ που φορά δεν ήταν ποτέ πραγματικά δική της επιλογή. Το
χρώμα “cerulean” ή ουσιαστικά το μπλε του ουρανού, εμφανίστηκε αρχικά σε συλλογές
υψηλής ραπτικής από μεγάλους οίκους μόδας, πέρασε στα περιοδικά μόδας, στα
πολυκαταστήματα και τελικά κατέληξε σε ένα φθηνό καλάθι εκπτώσεων από όπου το
αγόρασε η Andy. Η Miranda της αποκαλύπτει ότι ακόμη και η προσπάθειά της να “μην
ενδιαφέρεται για τη μόδα” είναι ήδη μέρος του ίδιου του συστήματος.

Αυτό ακριβώς είναι το “Cerulean Syndrome”: η ψευδαίσθηση της επιλογής.

-Οι τάσεις δεν δημιουργούνται τυχαία, αλλά αποτελούν αποτέλεσμα ενός ολόκληρου
συστήματος που περιλαμβάνει σχεδιαστές, luxury brands, fashion editors, forecasting
agencies, αλλά και τη βιομηχανία υφασμάτων και παραγωγής. Εταιρείες πρόβλεψης τάσεων,
όπως η WGSN και η Pantone, αναλύουν κοινωνικές συμπεριφορές, πολιτισμικές αλλαγές και
καταναλωτικές συνήθειες, προτείνοντας χρώματα, υφές και αισθητικές κατευθύνσεις χρόνια
πριν εμφανιστούν στις βιτρίνες. Στη συνέχεια, οι τάσεις αυτές “φιλτράρονται” προς τα κάτω
μέσα από fast fashion αλυσίδες, social media, influencers και διαφημίσεις, μέχρι να γίνουν
μαζικά αποδεκτές.

Το σύστημα της μόδας δεν πουλά απλώς ρούχα.
Πουλά status, εικόνα και κοινωνική αποδοχή.

-Σήμερα, αυτή η διαδικασία γίνεται ακόμη πιο έντονη μέσω των social media και των
αλγορίθμων. Η αρχική θεωρία του “trickle-down fashion”, σύμφωνα με την οποία οι τάσεις
ξεκινούν από τις ελίτ και καταλήγουν στη μαζική αγορά, έχει εξελιχθεί σε έναν πολύ πιο

γρήγορο και αόρατο μηχανισμό. Το TikTok, το Instagram και οι αλγόριθμοι του “For You
Page” προωθούν συνεχώς συγκεκριμένες αισθητικές: “clean girl”, “old money”, “quiet
luxury”, “mob wife”. Παρότι παρουσιάζονται ως διαφορετικές ταυτότητες, στην
πραγματικότητα λειτουργούν σαν προκαθορισμένα “templates προσωπικότητας”.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ξεχωρίζουν, ενώ στην ουσία ακολουθούν διαφορετικές
εκδοχές της ίδιας αισθητικής κατεύθυνσης.

-Ακόμη και η έννοια του “anti-fashion” έχει ενσωματωθεί στο ίδιο το σύστημα της μόδας. Το
minimal ντύσιμο, τα basic κομμάτια ή η δήθεν αδιαφορία για τη μόδα μετατρέπονται και
αυτά σε trends. Η βιομηχανία έχει την ικανότητα να απορροφά κάθε μορφή αντίδρασης και
να τη μετατρέπει σε νέο προϊόν προς κατανάλωση.

-Το cerulean πουλόβερ της Andy γίνεται έτσι σύμβολο μιας μεγαλύτερης πραγματικότητας: οι
επιλογές μας δεν είναι ποτέ πλήρως ανεξάρτητες. Το τι θεωρούμε όμορφο, κομψό ή “σωστό”
επηρεάζεται συνεχώς από εικόνες, media και κοινωνικούς κώδικες που λειτουργούν στο
παρασκήνιο.

-Αξίζει κανείς να αναρωτηθεί αν τελικά το πιο ισχυρό στοιχείο της μόδας δεν είναι η
δημιουργικότητα, αλλά η επιρροή. Η δυνατότητα ενός συστήματος να διαμορφώνει επιθυμίες
χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

-Και αυτό είναι που κάνει τη σκηνή της Miranda τόσο διαχρονική. Δεν μιλά μόνο για τη μόδα.
Μιλά για όλους τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τις επιλογές μας καθημερινά: από το τι
φοράμε μέχρι το πώς θέλουμε να παρουσιαζόμαστε στον κόσμο.

Τελικά μπορεί να μην επιλέξαμε ποτέ πραγματικά αυθόρμητα το cerulean πουλόβερ.

Τελικά απλώς επιλέξαμε ανάμεσα στις επιλογές που είχαν ήδη αποφασιστεί για εμάς.

Διακόσμηση

Εργαστείτε με άνεση!

Η καρέκλα γραφείου δεν είναι απλώς ένα ακόμη έπιπλο, αλλά ο «σύμμαχός» σας για άνεση, υγεία και
υψηλή αποδοτικότητα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Οι ανατομικές καρέκλες γραφείου Dromeas
έχουν σχεδιαστεί για να στηρίζουν σωστά τη μέση και τη σπονδυλική στήλη, προσφέροντας
ορθοπεδική υποστήριξη που μειώνει την καταπόνηση ακόμη και μετά από πολλές ώρες μπροστά στον
υπολογιστή. Με σύγχρονους εργονομικούς μηχανισμούς, επιτρέπουν εύκολη ρύθμιση ύψους, κλίσης
πλάτης και μπράτσων, ώστε η καρέκλα να προσαρμόζεται ιδανικά στο σώμα και τον τρόπο εργασίας
σας. Επιλέγοντας καρέκλες γραφείου Dromeas, δημιουργείτε ένα καλαίσθητο και λειτουργικό
περιβάλλον, που συνδυάζει υψηλή αισθητική, κομψότητα και πρακτικότητα, καλύπτοντας τις
ανάγκες κάθε επαγγελματικού χώρου. Παράλληλα, επενδύετε σε ένα κάθισμα υψηλών προδιαγραφών,
με ποιότητα κατασκευής που αντέχει στον χρόνο και προσφέρει καθημερινή σιγουριά και άνεση.
Εξερευνήστε, λοιπόν, τη μεγάλη συλλογή, επιλέξτε το σχέδιο και το χρώμα της αρεσκείας σας και
εργαστείτε ξεκούραστα!

Υποπόδιο γραφείου για ολοκληρωμένη άνεση και εργονομία!

Ένα υποπόδιο γραφείου Dromeas, είναι αυτό που χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε την εργονομία του
γραφείου σας, εξασφαλίζοντας συγχρόνως σωστή στάση του σώματος και ανακουφίζοντας τα πόδια

και τη μέση σας. Το υποπόδιο συμβάλλει, πιο συγκεκριμένα, στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος,
επιτρέποντας στα πόδια να στηρίζονται άνετα, ώστε να αποφεύγεται η ένταση και το μούδιασμα κατά
τη διάρκεια της εργασίας. Σε συνδυασμό με μια εργονομική καρέκλα γραφείου, δημιουργεί ένα
ολοκληρωμένο σύστημα στήριξης για ολόκληρο το σώμα, ενισχύοντας την άνεση, τη συγκέντρωση
και την παραγωγικότητά σας κάθε στιγμή. Ανακαλύψτε, λοιπόν, σήμερα τις ανατομικές καρέκλες και
τα υποπόδια γραφείου Dromeas και διαμορφώστε έναν χώρο εργασίας που φροντίζει πραγματικά
εσάς. Επισκεφθείτε το φυσικό κατάστημα της εταιρείας, διαφορετικά κάντε click στο eshop.dromeas.gr
και πραγματοποιήστε την παραγγελία σας online, αναβαθμίζοντας την καθημερινότητά σας με μία
κίνηση.

Μόδα

RIP THE RULES :Style has no size… ή μήπως έχει;

Αρθρογράφος:
Χρυσούλα Γρύλλη
Fashion Stylist
Aπόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

-Η μόδα σήμερα φωνάζει “inclusivity”. Τα brands μιλούν για αποδοχή, διαφορετικότητα και
ελευθερία. Τα catwalks γίνονται πιο «ανοιχτά», τα campaigns πιο πολυφωνικά. Αλλά πίσω
από αυτή τη νέα εικόνα, υπάρχει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει ξεκάθαρα:

Μπορούν τελικά όλοι να φορούν τα πάντα;

-Μπορεί μια plus size γυναίκα να φορέσει έναν δερμάτινο κορσέ; Μια κοντή φούστα; Να δείξει
τα μπράτσα της, το σώμα της, χωρίς να “διορθώνει” τίποτα; Να επιλέξει όγκο, τούλι, ένταση ,
χωρίς να σκέφτεται αν “επιτρέπεται”;

Ή μήπως η μόδα εξακολουθεί να έχει κανόνες , απλά πλέον δεν τους λέμε δυνατά;

-Το editorial project “Rip the Rules”, εμπνευσμένο από τη φιλοσοφία της Carrie Bradshaw
στο Sex and the City, δεν δημιουργήθηκε για να δώσει μια ασφαλή απάντηση. Δημιουργήθηκε
για να αμφισβητήσει. Γιατί η αλήθεια είναι πιο άβολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

-Η μόδα πάντα είχε αισθητική. Αναλογίες. Ισορροπία. Styling που “κολακεύει”.
Και ναι ! Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι η τεχνική πλευρά του
styling, αυτή που διδάσκεται, αναλύεται και εφαρμόζεται.

Αλλά εδώ γεννιέται το πραγματικό debate:

Ντυνόμαστε για να “δείχνουμε καλύτεροι” ή για να εκφράζουμε αυτό που είμαστε;

-Γιατί μια γυναίκα να μαθαίνει τι πρέπει να κρύψει, αντί για το τι θέλει να δείξει; Ποιος
αποφασίζει ποια σημεία είναι «αποδεκτά» και ποια πρέπει να μείνουν αόρατα;

-Η επιλογή ενός plus size σώματος μέσα σε ένα τόσο έντονο, “μη ασφαλές” styling , κορσές,
τούλι, όγκος, έκθεση , δεν είναι απλά αποδοχή. Είναι πρόκληση. Είναι σύγκρουση με την ίδια
τη λογική της μόδας που για χρόνια επέβαλλε σιωπηλά όρια.

Και ίσως εκεί είναι το σημείο που διχάζει.

Γιατί κάποιοι θα πουν: «Δεν είναι κολακευτικό».
Και κάποιοι άλλοι: «Δεν χρειάζεται να είναι».

-Αυτή η αντίθεση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι το “κολακευτικό” δεν είναι πάντα
αντικειμενικό. Είναι κοινωνικά διαμορφωμένο. Είναι αποτέλεσμα χρόνων εικόνων, προτύπων
και περιορισμών που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε χωρίς να τα αμφισβητούμε.

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το σώμα.
Αλλά το βλέμμα που το κρίνει.

-Σε μια εποχή που η εικόνα καθορίζεται από κανόνες, φίλτρα και “σωστά” πρότυπα, το “Rip
the Rules” δεν έρχεται να πει ότι όλα είναι σωστά. Ούτε ότι η αισθητική δεν έχει ρόλο.

Έρχεται να θέσει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:

-Μπορεί η μόδα να είναι ταυτόχρονα αισθητική και ελευθερία; Γιατί αν η μόδα είναι
πραγματικά ελευθερία , τότε δεν μπορεί να λειτουργεί με όρια που επιβάλλονται σιωπηλά. Και
ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο statement δεν είναι ένα outfit. Είναι η απόφαση να το φορέσεις.

Αν η μόδα είναι ελευθερία , γιατί ακόμα ζητάμε άδεια για να υπάρξουμε μέσα σε αυτή;