Τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γνωστική, κοινωνική και
συναισθηματική ανάπτυξη κάθε παιδιού. Η επιλογή ενός σύγχρονου ιδιωτικού
νηπιαγωγείου και ενός οργανωμένου ιδιωτικού δημοτικού σχολείου μπορεί να συμβάλει
ουσιαστικά στη δημιουργία ισχυρών βάσεων για τη μελλοντική πορεία των μαθητών.
Στην Αθήνα και ιδιαίτερα στα Νότια Προάστια, πολλές οικογένειες αναζητούν εκπαιδευτικά
περιβάλλοντα που συνδυάζουν ασφάλεια, ποιοτική εκπαίδευση και εξατομικευμένη
φροντίδα.

Η σύγχρονη εκπαιδευτική προσέγγιση δεν επικεντρώνεται μόνο στη γνώση αλλά και στην
ανάπτυξη δεξιοτήτων, στη δημιουργικότητα και στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης των
παιδιών.

Η σημασία του ιδιωτικού νηπιαγωγείου
Το ιδιωτικό νηπιαγωγείο αποτελεί το πρώτο οργανωμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον για το
παιδί και συμβάλλει ουσιαστικά στην ομαλή κοινωνικοποίηση και προσαρμογή του.

Μέσα από οργανωμένες δραστηριότητες τα παιδιά:
● αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες
● καλλιεργούν τη φαντασία και τη δημιουργικότητα
● εξοικειώνονται με τη μαθησιακή διαδικασία
● αποκτούν αυτονομία και αυτοπεποίθηση
Η προσχολική εκπαίδευση αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό στάδιο για τη μελλοντική σχολική
πορεία του παιδιού.
Ιδιωτικό δημοτικό σχολείο και μαθησιακή ανάπτυξη
Το ιδιωτικό δημοτικό σχολείο αποτελεί το στάδιο όπου διαμορφώνονται οι βασικές
μαθησιακές δεξιότητες.
Οι μαθητές αποκτούν:
● γλωσσικές δεξιότητες
● μαθηματική σκέψη
● οργανωμένες συνήθειες μελέτης
● κοινωνική υπευθυνότητα
Η σωστή εκπαιδευτική καθοδήγηση βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν θετική σχέση με τη
μάθηση και να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους.
Ένα σύγχρονο και ασφαλές σχολικό περιβάλλον
Η ασφάλεια και η ποιότητα του σχολικού περιβάλλοντος αποτελούν βασικά κριτήρια
επιλογής για κάθε οικογένεια.
Ένα οργανωμένο σχολικό περιβάλλον μπορεί να προσφέρει:
● σύγχρονες εγκαταστάσεις
● μικρότερα τμήματα
● εξατομικευμένη προσέγγιση
● καλύτερη παρακολούθηση της προόδου κάθε παιδιού
Η καθημερινή συνεργασία σχολείου και οικογένειας συμβάλλει σημαντικά στην υποστήριξη
των μαθητών.
Η σημασία της εκπαίδευσης στα Νότια Προάστια
Οι οικογένειες που κατοικούν στα Νότια Προάστια της Αθήνας συχνά αναζητούν σχολεία
που συνδυάζουν υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης με εύκολη πρόσβαση και ασφαλές
περιβάλλον.
Η επιλογή σχολείου κοντά στην περιοχή κατοικίας μπορεί να βοηθήσει:

● στη σωστή οργάνωση της καθημερινότητας
● στη μείωση της ταλαιπωρίας στις μετακινήσεις
● στη δημιουργία πιο σταθερού προγράμματος για τα παιδιά
Η ισορροπημένη καθημερινότητα αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την ψυχολογία και τη
σχολική προσαρμογή των μαθητών.
Εκπαίδευση με έμφαση στη συνολική ανάπτυξη
Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν περιορίζεται μόνο στην ακαδημαϊκή γνώση. Ιδιαίτερη σημασία
δίνεται επίσης:
● στη συναισθηματική ανάπτυξη
● στη συνεργασία
● στη δημιουργικότητα
● στην καλλιέργεια δεξιοτήτων ζωής
Η σωστή εκπαιδευτική προσέγγιση βοηθά κάθε παιδί να εξελιχθεί σε ένα ασφαλές και
υποστηρικτικό περιβάλλον.

Το Ιδιωτικό Σχολείο Παλλάδιο, στα Νότια Προάστια της Αττικής και συγκεκριμένα στον Δήμο
Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης, προσφέρει ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό
περιβάλλον, με στόχο τη σφαιρική ανάπτυξη των μαθητών σε ακαδημαϊκό, κοινωνικό και
προσωπικό επίπεδο. Με έμφαση στην ποιοτική εκπαίδευση, στις σύγχρονες παιδαγωγικές
μεθόδους και στην εξατομικευμένη προσέγγιση κάθε παιδιού, το Παλλάδιο δημιουργεί τις
κατάλληλες βάσεις για τη γνώση, τη δημιουργικότητα και την καλλιέργεια δεξιοτήτων που θα
συνοδεύουν τους μαθητές σε κάθε στάδιο της ζωής τους.

Δείτε την Επιτυχία σαν Προορισμό και όχι σαν Εμπόδιο προς Αποφυγή.

Η Μαρία είναι μία δραστήρια συμπαθητική και εργατική επιχειρηματίας. Με το
Γιάννη που είναι στέλεχος σε μια μεγάλη επιχείρηση έχουν δύο παιδιά και ζουν στα
πλαίσια του μοντέλου που ονομάζεται «μέση οικογένεια». Έχουν τις δουλειές τους,
έχουν τα παιδιά τους, έχουν το σπίτι τους (που αποπληρώνουν μέσω ενός
στεγαστικού 25ετίας), έχουν 2 αυτοκίνητα και 20 μέρες διακοπές το χρόνο.
Στα όνειρά της η Μαρία ήταν μια πετυχημένη, χαρισματική, αξιοθαύμαστη και
οικονομικά εύρωστη γυναίκα με μια εξαιρετική οικογένεια και ανεβασμένο κοινωνικό
επίπεδο. Στην πραγματικότητα είναι μια μεσόκοπη μοναχική γυναίκα που καταφέρνει
να επιβιώνει παγιδευμένη μέσα στην βαρετή της καθημερινότητα. «Υπάρχουν και
χειρότερα» λέει στον εαυτό της όταν αραιά και που την ζώνουν οι προσωπικές της
ανασφάλειες.

Ναι, αλλά υπάρχουν και καλύτερα! Αν η Μαρία είχε πραγματικά κυνηγήσει
την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής της θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις απώλειες
στους άλλους τομείς. Και η Μαρία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κάτι παραπάνω
από τον εαυτό της στο «Βωμό» όπως το ονομάζει της Επιτυχίας. Είναι βολικά
καθισμένη στην οικονομική θέση του τραίνου και δεν θα σηκωθεί για να πάει στην
πρώτη θέση γιατί φοβάται μην χάσει και αυτήν που έχει!
Φόβος, Ενοχές και Ανωνυμία στη γειτονιά του Βολέματος
Αν και η Επιτυχία κατέχει μία περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό των
ανθρώπων οι περισσότεροι κατατρέχονται από ένα μόνιμο φόβο και μόνο στην ιδέα
ότι μπορούν να τα καταφέρουν ή ακόμη και από το ότι θα προσπαθήσουν να τα
καταφέρουν. Η δικτατορία του μέτριου έχει καταφέρει να δημιουργήσει εξαιρετικές
αναστολές στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Έτσι ο κάθε επίδοξος
διώκτης της επιτυχίας θα έχει να τα βάλει με ένα σωρό εσωτερικούς εχθρούς πριν
εξορμήσει για την κατάκτηση της κορυφής.

– Ο Φόβος του Άγνωστου. Αν η Μαρία άρχιζε να γίνεται πετυχημένη
θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της αλλαγής περιβάλλοντος σε διάφορους
τομείς. Ξαφνικά θα βρισκόταν σε μια άγνωστη περιοχή με διαφορετικούς
κανόνες και αρχές από αυτές που γνώριζε. Ο Πλούτος και η Επιρροή
επηρεάζουν δραματικά τους ανθρώπους μια και τους εισάγουν σε κύκλους
όπου νιώθουν ότι θα έπρεπε να αποδείξουν ξανά την αξία τους. Αυτό που
δεν υπολογίζει η Μαρία είναι ότι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού
μετά από σοβαρή προσπάθεια, γνωρίζεις ότι σου αξίζει και ότι δεν θα βρεθεί
κανένας να σε αμφισβητήσει. Η Επιτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική
υπόθεση.

– Ο Φόβος της Έκθεσης. Η επιθυμία της Μαρίας να παραμείνει
ανώνυμη αν και πετυχημένη την εμποδίζει να εκτεθεί στη δημόσια
παρατήρηση. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο φόβο του φθόνου των άλλων.
Προκειμένου να μην τη ζηλεύουν και να μην τη φθονούν παραμένει στην
αφάνεια και κρατά κρυφές και τις παραμικρές έστω επιτυχίες της.
Παραμένοντας αδιάφορη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αξιοζήλευτη!

– Οι Δηλητηριώδης Ενοχές. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον
που προάγει την πεπατημένη οδό και που καταδικάζει την εξερεύνηση ως
χάσιμο χρόνου η Μαρία δηλητηριάζεται από τις ενοχές που της έχουν
δημιουργηθεί. Δεν έχει το δικαίωμα, λέει στον εαυτό της, να σκορπίσει
αλόγιστα το χρόνο και την ενέργειά της κυνηγώντας ένα όνειρο και
στερώντας τα από άλλους. Επιπλέον έχει κάνει τόσα λάθη μέχρι τώρα στη

ζωή της (όπως όλοι μας) που η πιο κρυφή της ενοχή είναι ότι δεν το αξίζει.
Τα παπούτσια της επιτυχίας θα τα βαδίσουν άλλοι.
Βλέποντας την Επιτυχία κατάματα!
Είναι φυσικό η Επιτυχία, όπως και κάθε άλλη αλλαγή στη ζωή μας, να
προκαλεί κάποια ποσότητα στρες. Είναι περίεργο όμως να αρνούμαστε να
κοιτάξουμε την Επιτυχία στα μάτια μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε την κατάλληλη
προετοιμασία. Τις περισσότερες φορές δεν μας εμποδίζει η άγνοια του δρόμου προς
την κορυφή αλλά η έλλειψη σχεδίου για τα μετέπειτα βήματα. Δίνοντας μια τελευταία
συμβουλή στην φανταστική Μαρία μας θα της θυμίζαμε ότι μετανιώνουμε για ότι δεν
κάναμε παρά για ότι έχουμε κάνει.

Πηγή του:Γιώργου Σαπροβαλάκη

Αφήστε τα παιδιά σας να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να διαμορφώνουν
ένα χαρακτήρα με γερές βάσεις, που θα τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.
Μεγαλώσαμε μέσα σε μια κοινωνία, που μας έμαθε από μικρούς για ανόητους λόγους να
μη μιλάμε και να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Εθεωρείτο, όπως και σήμερα ακόμη,
ανυπακοή ή και ασέβεια να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, κυρίως σε μεγαλυτέρους σου, είτε
είναι γονέας, είτε δάσκαλος, είτε προπονητής σου ή συγγενής σου. Ούτε όμως στα αδέλφια σου
και τους συνομήλικους φίλους σου, για να αποφευχθεί η περίπτωση φιλονικίας. Αυτό όμως έχει ως
αποτέλεσμα, αφ’ ενός μεν να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας και
αφετέρου, αφού δεν τα εκφράζουμε, να τα «τρώμε». Τα συσσωρεύουμε εκεί μέχρι που να γίνει
έκρηξη (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα χειρότερα μέχρι να αρρωστήσουμε. Ο καρκίνος, λέει
μια μερίδα επιστημόνων, είναι συσσωρευμένη οργή και θυμός που δεν εκφράζονται, όπως και τόσα
άλλα ψυχικά και αυτοάνοσα νοσήματα.
Όταν ο μικρός μας γιος ή κόρη θέλουν να μας μιλήσουν και να εκφράσουν τα
συναισθήματά τους, τους αποθαρρύνουμε λέγοντας τους «μη μιλάς» ή «δε μιλάνε έτσι στους
μεγαλύτερους» και αυτό, είτε γιατί είμαστε πολυάσχολοι, είτε γιατί δεν μπορούμε να τα
χειριστούμε.
Καθόμαστε όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι σε ένα βάθρο ανωτερότητας απαγορεύοντας στους
μικρότερους να μιλούν, πόσο μάλλον να φωνάζουν ή να ξεσπούν, πράγμα λογικό γιατί πνίγονται
από τα συναισθήματα τους, που ζητούν αποδέκτες. Όταν, λοιπόν, από μικρά τα παιδιά
«φιμωθούν» από τα ίδια τους την οικογένεια, μετά σαν ενήλικοι, αφού «πήραν το μάθημα τους»,
τη σιωπή των «αμνών», μεταφέρουν αυτήν την κατάσταση και στην ενήλικη ζωή τους. Δεν
εκφράζονται στους φίλους, στους συνεργάτες, στον/στην σύζυγο, στα πεθερικά. Καταπίνουν
παθητικά κάθε πόνο, στενοχώρια, αντίθετη γνώμη, θυμό και τόσα άλλα συναισθήματα.
Συμβαίνει εδώ μεταφορικά κάτι σχετικό με τους μικρούς ελέφαντες, που τους δένουν στο
τσίρκο με τεράστιες αλυσίδες, όταν είναι μικροί. Δοκιμάζουν δυο τρεις φορές να φύγουν, δεν τα
καταφέρνουν, βιώνοντας τον πόνο και μετά στην ενήλικη ζωή τους, ενώ είναι δεμένοι με λεπτά
σχοινιά, που μπορούν να κόψουν, μένουν όμως δέσμιοι, γιατί πια δεν προσπαθούν να
ελευθερωθούν.
Αυτό, λοιπόν κάνουμε στα παιδιά μας. Τα αποτρέπουμε, με οδυνηρό πολλές φόρες τρόπο, να
εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ώσπου πια αργότερα, ακόμα και αν μπορούν να το κάνουν δεν
το ρισκάρουν και τα καταπίνουν. Έτσι όμως τα καταδικάζουμε να υποφέρουν στην ενήλικη ζωή
τους. Δεν τα βοηθάμε να ωριμάσουν. Πληγωμένα παιδιά, πληγωμένοι και ανώριμοι ενήλικες. Είναι
μικρά παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου, είτε σιωπώντας παθητικά, είτε με επικίνδυνα ξεσπάσματα,
που πονούν τους ίδιους και τους γύρω τους.
Εσύ λοιπόν γονέα, που φροντίζεις να δίνεις όλα τα υλικά αγαθά στο παιδί σου, του δίνεις το
πιο μεγάλο αγαθό της ελεύθερης έκφρασης όλων των συναισθημάτων του; Ή μήπως είσαι τόσο
ανώριμος, που μη μπορώντας να αναγνωρίσεις και να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα,
καταπνίγεις στη σιωπή και του παιδιού σου;
Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο προπονητής του παιδιού σου για να απόκτηση της
«συναισθηματικής νοημοσύνης». Είσαι εκεί να το διδάξεις πρώτα απ’ όλα να ζει και να
αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και κατόπιν να τα εκφράζει και να τα διαχειρίζεται με όμορφο κι
εποικοδομητικό τρόπο, που θα αποκτήσει με την εξάσκηση.
Μάθε πρώτα εσύ να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα και μάλιστα στο παιδί σου.
Έκφρασε του την αγάπη σου, τη χαρά σου, τη στενοχώρια ή την ανησυχία σου για κάποια του
πράξη. Δείξε του την κατανόηση, τη συγχώρεση, τη μεγαλοψυχία.
Πότισε την ύπαρξη του με το σεβασμό της ιδιαιτερότητας, της αξίας και της ελεύθερης
βούλησης του. Ζώντας και δρώντας έτσι όλοι θα έχουμε επιτύχει στη δημιουργία υγιών ψυχικά
ανθρώπων, ελεύθερων και όχι καταπιεσμένων, που αναπνέουν ελεύθερα τον αέρα της
συναισθηματικής ωριμότητας, της ψυχικής και σωματικής υγείας.

Πηγή άρθρου από: Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου