Connect with us

Παιδί

Αριστερόχειρα Παιδιά

O ΔΡ. Κομματάς Κώστας,Παιδίατρος, ρωτήθηκε στην εκπομπή Υγεία και Ευ Ζην για τα αριστερόχειρα παιδιά:

Πολλοί έχουν την λανθασμένη γνώμη, πως τα μικρά βρέφη, δείχνουν από πολύ νωρίς προτίμηση σε κάποιο χέρι. Μεγάλο και κυρίως επικίνδυνο λάθος. Αν είναι βρέφος μερικών μηνών, και απλώνει αποκλειστικά το ένα του χεράκι (και όχι και τα δυο), τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα στο άλλο του χέρι. 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ  ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ Κ.ΚΟΜΜΑΤΑ;

Αν είναι μόνον το χέρι, τότε ίσως πρόκειται για μια κάκωση του βραχιονίου πλέγματος (την στιγμή της γέννησης), είτε για ένα κάταγμα της κλείδας (είναι το μικρό οριζόντιο κοκαλάκι, στον ώμο μας). Μερικές όμως φορές μια προσεκτική εξέταση θα δείξει και πρόβλημα στο πόδι της ίδιας πλευράς (σπαστική διπληγία). Άρα σε βρέφος που έχει προτίμηση σε κάποιο χέρι είμαστε ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ!Όσον αφορά, τα πραγματικά αριστερόχειρα παιδιά, είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού το πόσο γρήγορα προσαρμόζονται στον “κόσμο” των δεξιόχειρων, που ασφαλώς είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Ίσως σε μας τους δεξιόχειρες να φαίνονται αστεία, αλλά το κούμπωμα ενός πουκαμίσου, η γραφή ή το άνοιγμα μιας κονσέρβας, είναι στην αρχή ένα μαρτύριο και ένας Γολγοθάς για τα παιδιά αυτά.

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΟ;

Οι αιτίες της αριστεροχειρίας, είναι θέμα γονιδίων. Δηλαδή, τα περισσότερα από αυτά έχουν αριστερόχειρες γονείς. Σε τέτοια άτομα, – για άγνωστους λόγους- επικρατεί η άλλη πλευρά του εγκεφαλικού ημισφαιρίου (στους δεξιόχειρες επικρατεί αριστερή πλευρά του εγκεφάλου ενώ στους αριστερόχειρες η δεξιά) – μοιάζει σαν. Στην ηλικία των 3 χρονών, αρχίζει να υπάρχει μια προτίμηση σε κάποια από τα 2 χέρια, ενώ η κατάσταση ξεκαθαρίζει γύρω στα 4 και κάτι.Είναι προφανές, πως δεν υπάρχει καλό και κακό χέρι (όπως αντίστοιχα δεν υπάρχει καλό και κακό μάτι). Άρα είναι ανόητο και εγκληματικό να θέλουμε να “αλλάξουμε” ένα τέτοιο παιδί. Πριν αρκετές δεκαετίες, τέτοια παιδιά στιγματίζονταν με βαριές –προσβλητικές εκφράσεις όπως “ζερβοκουτάλας”, “αδέξιος” και το αριστερό χέρι του παιδιού ονομάζονταν σαν το “κακό” ή “βρώμικο” χέρι. Υπήρχαν δε, ευτυχώς πριν από πολλές δεκαετίες, εκπαιδευτικοί που χρησιμοποιώντας ψυχολογική ή σωματική βία τα ανάγκαζαν να αλλάξουν χέρι, καταδικάζοντας τα τελικά είτε σε σοβαρά μαθησιακά προβλήματα είτε και σε ψυχολογικά (λόγω αισθημάτων αυτό-απόρριψης). Πίστευαν τότε αφελώς, πως το θέμα ήταν απλά να αλλάξεις το ένα χέρι με το άλλο, αγνοώντας πως με τις προσπάθειες τους επιχειρούσαν κάτι πολύ σημαντικότερο. Να μεταφέρουν το κέντρο του λόγου και της κίνησης από το δεξί ημισφαίριο ( που βρίσκεται στα αριστερόχειρα άτομα) στο αριστερό ημισφαίριο. Ευτυχώς για όλους μας τις τελευταίες δεκαετίες όλα έχουν αλλάξει και προφανώς τέτοιες μέθοδοι έχουν προ πολλού εξαφανιστεί. Για κάποιους άγνωστους λόγους, διαπιστώθηκε πως τα αριστερόχειρα άτομα έχουν πολύ καλές επιδώσεις στα σπορ, πολύ ισχυρή μνήμη, καλλιτεχνική έφεση και ταλέντο στις μηχανικές κατασκευές.

ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ;

Είναι φανερό πως το γραφικό μας σύστημα έχει διαμορφωθεί για τους δεξιόχειρες ανθρώπους. Έτσι το παιδί που χρησιμοποιεί το δεξιό του χέρι, μπορεί να βλέπει τα γράμματα που γράφει ενώ το αριστερόχειρο παιδί δεν μπορεί να τα δει γιατί απλούστατα τα καλύπτει με το χέρι του, με τελικό αποτέλεσμα να αναγκάζεται να κρατά το μολύβι του με λάθος τρόπο. Αυτό πάρα πολλές φορές οδηγεί τον γραφικό του χαρακτήρα σε πολύ κακή κατάσταση. Άρα, βοηθήστε το, να μάθει να κρατάει σωστά το μολύβι, με 3 δάχτυλα, γυρίστε το τετράδιο σε μια τέτοια κατεύθυνση ώστε να είναι παράλληλο με το χέρι του (για να βλέπει), ενώ ταυτόχρονα βάλτε ένα μαξιλάρι στην καρέκλα του ώστε να κάθεται ψηλά και να βλέπει ευκολότερα το κείμενο του. . Αν και οι δάσκαλοι τώρα πια είναι επαρκώς ενημερωμένοι, ελέγξτε τη θέση του στο θρανίο. Ζητήστε δηλαδή από το δάσκαλο να κάθεται στην αριστερή θέση του θρανίου, ώστε να μη το ενοχλεί ο αγκώνας του συμμαθητή του που χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι. Έτσι, είναι πιθανόν να βελτιωθεί και ο γραφικός του χαρακτήρας. Συχνά το αριστερόχειρο παιδί, θα αποτυγχάνει ειδικά στην καλλιγραφία, οπότε μπορεί και οι βαθμοί του να μην είναι οι αναμενόμενοι της ευφυΐας και της προσπάθειας του. Η ιστορία γνωρίζει διάσημους αριστερόχειρες όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ο ζωγράφος Μιχαήλ Άντζελο, ο Πάμπλο Πικάσο, ο πολιτικός Γουίσντον Τσόρτσιλ, ο επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο και τα αστέρια του… Χόλλυγουντ, Αντζελίνα Τζολί και Ρόμπερτ Ντενίρο.

Πωλίνα Πετκάκη

Οικογένεια

Το Δίλημμα Της Εργαζόμενης Μητέρας 

Mε αφορμή την γιορτή της μητέρας θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα κομμάτι από την καρδιά μου, που ξέρω ότι είναι και κομμάτι της δικής σας, και αφορά την μητρότητα.

Όλες μας έχουμε δοσμένο ένα κομμάτι του εαυτού μας στα παιδιά μας. Όμως το ξέρω ότι έχουμε κι ένα άγχος, ένα φόβο αδιόρατο, ένα δίλημμα μήπως η αγάπη για τη δουλειά μας και οι πολλές ώρες ενασχόλησής μας μ’ αυτή μας στοιχίσει το ρόλο μας της μητέρας. Χωρίς να θέλω να δώσω το φάρμακο γι αυτό τον «πόνο» μας, απλά θα μοιραστώ μαζί σας ως εργαζόμενη μητέρα και ως παιδαγωγός επί σειρά ετών, κάποιες σκέψεις, που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν να μπουν τα πράγματα στη θέση τους και να διαλυθούν ο «φόβος» και οι αμφιβολίες σας.

Αυτά λοιπόν που χρειάζονται τα παιδιά μας είναι τα λεγόμενα (για να τα θυμάστε ευκολότερα). Ξεκινώντας θα σας πω ότι πιο πολύ από κάθε άλλο τα παιδιά μας χρειάζονται την Απροϋπόθετη αγάπη μας (αγάπη χωρίς όρους και ανταλλάγματα). Είναι η μόνη απροϋπόθετη αγάπη, που θα γευτούν στη ζωή του και οφείλουμε σα γονείς να γεμίσουμε το συναισθηματικό τους δοχείο με αυτή, γιατί είναι η βάση που θα χτίσουν όλη τη μετέπειτα ζωή τους. Αυτό αγαπητές μου δεν απαιτεί χρόνο, αλλά τρόπο.

Το δεύτερο Α που χρειάζεται το παιδί μας είναι η Αναγνώριση της αξίας του και της ιδιαιτερότητάς του. Αφήστε το να είναι ο εαυτός του, βοηθείστε το να δει τα δικά του ταλέντα (κλίσεις) και βοηθήστε το να τα αναπτύξει.

Τέλος δώστε του Αποδοχή. Ένα παιδί που παίρνει αποδοχή από τους γονείς του και όχι τη διαρκή κριτική, θα μάθει να αποδέχεται τον ίδιο του τον εαυτό και να το σέβεται. Αποκτά την ανεκτίμητη αυτοεκτίμηση, που θα γίνει το εφαλτήριο για όλα τα μεγάλα επιτεύγματα στη ζωή του.


Άρθρο Αρχείου

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Continue Reading

Παιδί

Παιδιά και συναισθηματικός εκβιασμός

Σχέσεις βασισμένες στον ηθικό καταναγκασμό, την καταπίεση των συναισθημάτων και την εξάρτηση, είναι απλώς μη υγιείς σχέσεις, που πρέπει να αποβάλλουμε επιτέλους από την ελληνική κοινωνία.

Ο εκβιασμός είναι πραγματικά μια μη ηθική πράξη, αφού ο εκβιαστής προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάποια αδυναμία του θύματος, για να ωφεληθεί ο ίδιος. Ο συναισθηματικός εκβιασμός αφορά αισθήματα. Αυτός που τον ασκεί ενδιαφέρεται μέσω αυτού να επιβληθεί στις ιδέες των ανθρώπων κυρίως αυτών, που η θέληση τους δεν είναι τόσο ισχυρή.

Παραδείγματα συναισθηματικού εκβιασμού

Ο συναισθηματικός εκβιασμός ξεκινά από την παιδική ηλικία.  Είναι δηλαδή η δύναμη που μπορεί να ασκήσει ένα μικρό παιδί στους γονείς του ή και το αντίστροφο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα συναισθηματικού εκβιασμού ενός μικρού παιδιού προς τη μητέρα του είναι το εξής: «Θα φάω το φαγητό μου μόνο, εάν με πας βόλτα μετά το φαγητό». Όμως και οι γονείς συχνά καταφεύγουν στο συναισθηματικό εκβιασμό προς τα παιδιά τους π.χ.  «Αν είσαι φρόνιμος θα σε πάω στο πάρκο το Σάββατο». Τον συναισθηματικό εκβιασμό μπορούμε εύκολα να τον συναντήσουμε στην καθημερινότητα. Αυθεντία  στον συναισθηματικό εκβιασμό είναι οι γυναίκες. Πόσες μητέρες δεν ασκούν συναισθηματικό εκβιασμό στα παιδιά τους, όταν αυτά εκφράζουν την επιθυμία να ανεξαρτητοποιηθούν και να δημιουργήσουν την δική τους προσωπική ζωή; Ακούμε, λοιπόν, συχνά τη μητέρα να λέει: «Δεν μπορείς να φύγεις από το σπίτι, γιατί εγώ σε μεγάλωσα. Έχω κάνει τόσες θυσίες για σένα, είσαι αχάριστος/η». Πολλές φορές μάλιστα χρησιμοποιούν ακόμα χειρότερα προσχήματα, όπως αυτά της υγείας. Για παράδειγμα «δεν μπορείς να το κάνεις αυτό γιατί θα πεθάνω. Η καρδιά μου δεν αντέχει, θα είσαι υπεύθυνος/η , αν πάθω κάτι κακό».

Ψυχολογικό μπούμερανγκ

Μερικοί από τους λόγους, που οι γονείς δεν επιτρέπεται να ασκούν συναισθηματικό εκβιασμό στα παιδιά τους είναι οι εξής:

* Ο συναισθηματικός εκβιασμός  στερεί την ελεύθερη θέληση των παιδιών και τραυματίζει την εμπιστοσύνη των παιδιών, όχι μόνο απέναντι στους γονείς τους, αλλά στην ίδια τη ζωή.

* Δημιουργεί ενοχικά συμπλέγματα στο παιδί, που το συντροφεύουν στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή του και το δυσκολεύουν αφάνταστα σε όλες του τις ενέργειες.

* Το μήνυμα που παίρνει το παιδί είναι, ότι οι γονείς του δεν το αγαπούν παρά μόνο υπό την προϋπόθεση που θα τους κάνει όλες τις επιθυμίες και τα καπρίτσια τους.  Δηλητηριάζεται  λοιπόν η πίστη τους στην αγάπη.

* Ούτε οι γονείς είναι καλό να υποκύπτουν στο συναισθηματικό εκβιασμό που ασκούν τα παιδιά τους σ’  αυτούς  για τους εξής λόγους: Αρχικά γιατί δίνουν το μήνυμα της συναισθηματικής αδυναμίας τους στα παιδιά, τα οποία όσο μεγαλώνουν θα αυξάνουν και την ένταση  του συναισθηματικού εκβιασμού προς αυτούς, σε σημείο που να γίνει ανεξέλεγκτος και επικίνδυνος. Επίσης δίνουν λάθος μήνυμα στα παιδιά τους ότι μπορούν με αυτόν τον ανέντιμο τρόπο να κερδίζουν πράγματα στη ζωή  στερούμενοι, έτσι της δυνατότητας  χτισίματος γνησίων ανθρώπινων σχέσεων και επικοινωνίας με τους συνανθρώπους τους.

Φίλοι μου κρατάμε στα χέρια μας τη δυνατότητα να χτίσουμε υγιείς και γνήσιες σχέσεις με τα παιδιά μας. Ας το κάνουμε χωρίς να χρησιμοποιούμε ανορθόδοξες μεθόδους, που βλάπτουν κι εμάς και τα παιδιά μας.


Άρθρο αρχείου

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Continue Reading

Παιδί

Από την αντιπαράθεση στην συνεργασία

Η αρνητική συμπεριφορά των εφήβων, οδηγεί συχνά σε ρήξη επικοινωνίας με τους γονείς. Οι λεπτοί χειρισμοί μπορούν να δώσουν τη λύση.

Τέσσερις είναι οι βασικοί λόγοι της αρνητικής συμπεριφοράς των εφήβων: η πρόκληση προσοχής, η επίδειξη δύναμης, η εκδίκηση και η επίδειξη ανικανότητας. Σήμερα θα ξεχάσουμε τους συνηθισμένους τρόπους αντιμετώπισης αυτής της αρνητικής συμπεριφοράς και θα αναζητήσουμε νέους τρόπους αντιμετώπισης.

Πώς να το χειριστείτε

Η μέθοδος που θ’ ακολουθήσουμε θα εξαρτηθεί από το σκοπό του εφήβου, την ιδιαίτερη περίπτωση και τον τρόπο αντίδρασης, που εσείς προτιμάτε.

Ας ξεκινήσουμε με τις συνέπειες (φυσικές και λογικές). Ως φυσική συνέπεια ορίζεται το φυσικό αποτέλεσμα μιας ενέργειας. Δεν επιβάλλεται από την εξουσία (δάσκαλο ή γονιό), αλλά από την πραγματικότητα. Όταν ο έφηβος παραβιάζει τη φυσική τάξη, θα υποστεί τις αναπόφευκτες συνέπειες. Αυτό θα συμβεί αν αποφασίσουμε να μην ενεργήσουμε στην αρνητική συμπεριφορά του εφήβου. Για παράδειγμα όταν ο έφηβος κάθεται μέχρι αργά στο internet, φυσικό είναι να αισθάνεται κουρασμένος και άρα να είναι ένας άσχημα προετοιμασμένος μαθητής. Οι φυσικές συνέπειες αφήνουν τον έφηβο να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα από την πείρα του, και όχι επειδή εμείς τον διορθώσαμε. Αν ενεργήσουμε στην αρνητική συμπεριφορά του εφήβου προκαλούμε την λογική συνέπεια, που σημαίνει ότι ο ενήλικας κανονίζει τις συνέπειες, αντί να τις αφήνει να είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πράξης του παιδιού. Οι λογικές συνέπειες βασίζονται στην πεποίθηση ότι τα παιδιά δε γεννιούνται ούτε καλά, ούτε κακά. Η αρνητική συμπεριφορά αντιμετωπίζεται σαν λάθος, όχι ως αμάρτημα. Γι’ αυτό ο ενήλικας αναλαμβάνει την ευθύνη να καθοδηγήσει το παιδί και να του δείξει τα λάθη (και τις δυνατότητές του) όχι να το τιμωρήσει ή να το κρίνει, βάζοντάς του την ταμπέλα «καλός» ή «κακός».

Βασικοί κανόνες

  • Όταν εφαρμόζετε τις λογικές συνέπειες, είναι απαραίτητο να δίνετε εναλλακτικές λύσεις, ώστε ο έφηβος να μπορεί να διαλέξει χωρίς εξωτερική πίεση. Επίσης ο τόνος της φωνής σας  πρέπει να είναι φιλικός, να δείχνει παραδοχή και καλή θέληση, και όχι θυμό, και απειλές. Μην προσπαθήσετε να δημιουργήσετε στους εφήβους αρνητικά συναισθήματα (ενοχή, κατωτερότητα, παραίτηση κ.τ.λ.).
  • Σημαντική είναι και η επιλογή των λέξεων. Για παράδειγμα, ο έφηβος βρίσκεται στο σαλόνι του σπιτιού του με το στερεοφωνικό στο full. Εσείς θέλετε να καθίσετε εκεί με μία φίλη για καφέ. Προσέξτε! Δε λέτε «Κώστα κλείσε το στερεοφωνικό γρήγορα» ή «Κλείσε και φύγε, γιατί θέλω ησυχία»  αλλά λέτε: «Μπορείς αν θέλεις να χαμηλώσεις την ένταση και να καθίσεις ήσυχα μαζί μας ή να πας στο δωμάτιό σου. Αποφάσισε τι προτιμάς».
  • Άλλος τρόπος αντιμετώπισης της αρνητικής συμπεριφοράς είναι η επικοινωνία. Αντί να πείτε: «Κώστα, κλείσε το στερεοφωνικό γιατί με ενοχλείς αφάνταστα» πείτε: «Κώστα παιδί μου ενοχλούμαι πολύ από τη δυνατή  μουσική και δεν μπορώ να συζητήσω με τη φίλη μου».

* Δεν κρίνεται τον έφηβο. Στείλετε το μήνυμα σε α’ πρόσωπο (εγώ….) και περιγράφεται το πώς αισθάνεστε εσείς. Έχει επίκεντρο εσάς και όχι τον έφηβο. Με αυτό τον τρόπο δεν βλάπτεται τη σχέση σας μαζί του και έχετε πολλές πιθανότητες να δημιουργήσετε την επιθυμία για αλλαγή. Θυμηθείτε λοιπόν :

  1. Να καθορίσετε τις συνέπειες, που έχει πάνω σας αυτός ο τρόπος συμπεριφοράς του παιδιού.
  2. Να περιγράψτε τη συμπεριφορά που σας επηρεάζει (κάνετε την περιγραφή χωρίς να κρίνετε).
  3. Να αναφέρετε ποιες συνέπειες έχει αυτή η συμπεριφορά πάνω σας.

Αγαπητοί μου, ας αλλάξουμε τους δικούς μας τρόπους συμπεριφοράς απέναντι στους εφήβους μας και θα αλλάξουν και αυτοί τον δικός του αρνητικό τρόπο απέναντί μας.


Άρθρο αρχείου

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Continue Reading

Trending