Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αχιλλέας Δρούγκας: “Η ζωγραφική είναι ποίηση”

Ο εικαστικός Αχιλλέας Δρούγκας μας υποδέχτηκε στο εργαστήριό του και μας μύησε στην πρωτότυπη ρεαλιστική ζωγραφική του, γεμάτη από ζωντανά χρώματα και ελληνικό φως

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη 

Διασχίσαμε τον πεζόδρομο γύρω από την Ακρόπολη και στο ύψος του Θησείου, μπήκαμε στα γραφικά στενάκια της περιοχής. Αφού περπατήσαμε για λίγα λεπτά, καταλήξαμε σ’ ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο, στο χώρο που ζει και εργάζεται ο εικαστικός, Αχιλλέας Δρούγκας. Καλλιτέχνης με σπουδές λιθογραφίας στο Λονδίνο, στο Slade School of Fine Arts, κοντά στους A. Gross και B. Dos Santos, με χαρακτικά που ξεχώρισαν και προωθήθηκαν από τη Redferm Gallery, Christie’s Contemporary και τις εκδόσεις Alecto, σε μεγάλα μουσεία της Ευρώπης. Δημιουργός με σπάνιο ταλέντο, αναγνωρισμένο σε διεθνές επίπεδο, στη χαρακτική αρχικά,  και μετέπειτα με τις μεγάλες συνθέσεις του στη ζωγραφική.

Ο Αχιλλέας Δρούγκας μας υποδέχτηκε με ιδιαίτερη ευγένεια και μας ξενάγησε στο εργαστήριο του. Έργα κυρίως μεγάλων διαστάσεων αλλά και κάποια μικρότερα, γεμάτα από ζωντανά χρώματα , διαφόρων αποχρώσεων που διακατέχονται από φως αιθέριο και ελληνικό. Έργα ιδιαίτερης αισθητικής, συνθετικής και χρωματικής πανδαισίας, έντονης συνείδησης της ελληνικότητας με μοναδική αίσθηση του φωτορεαλισμού, που δεν στηρίζεται ωστόσο αποκλειστικά στη φωτογραφία. Θαυμάζοντας την πρωτότυπη ρεαλιστική ζωγραφική του Αχιλλέα Δρούγκα, διακρίναμε διάχυτη την οπτική της ψευδαίσθησης, τις κλασικές διαχρονικές αξίες της αρμονίας  και της συμμετρίας, του κανόνα, της τάξης  και του μέτρου, της σκηνικής παρουσίας και της χρωματικής πανδαισίας.

Ατενίζοντας τον βράχο της Ακρόπολης, το Αστεροσκοπείο και τον Λόφο του Λυκαβηττού, χαρήκαμε το απόγευμά μας, παρέα με τον καλλιτέχνη που απάντησε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις μας.

– Κύριε Δρούγκα, μιλήστε μας για τις θεματικές που έχετε καλύψει όλα αυτά τα χρόνια; Ποιες είναι οι πηγές της έμπνευσής σας;

Η έμπνευσή μου και τα θέματα των πινάκων μου έρχονται από το περιβάλλον μου. Από ένα ηλιοβασίλεμα μέχρι ένα αφηρημένο ρούχο μπορεί να μου δημιουργήσει μια εικόνα. Τα πρώτα ζωγραφικά μου έργα ήταν από εικόνες εσωτερικών χώρων. Στρωμένα τραπέζια περιμένοντας τους ανθρώπους να καθίσουν. Ρούχα αφηρημένα, γραβάτες, πουκάμισα και γενικά αντικείμενα από το περιβάλλον μου. Αργότερα, ζωγράφισα έργα εμπνευσμένα από τους ελληνικούς μύθους. Δεν έκανα ποτέ εικονογράφηση του μύθου. Τα στοιχεία του μύθου ήταν συνήθως άνθρωποι ή αντικείμενα περασμένα από τον Ευρωπαϊκό Νεοκλασικισμό.

«Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΩ ΕΝΑΝ ΠΑΝΘΗΡΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΖΩΟ, ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΠΙΝΑΚΕΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΟ”

– Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τα σύμβολα που χρησιμοποιείτε στους πίνακές σας;

Χρησιμοποιώ σύμβολά που διατηρήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, στοιχεία κάποιων μύθων, χωρίς να τον περιγράφουν επ’ ακριβώς. Στην «Εκλογή του Πάριδος», για παράδειγμα, ένα αντρικό γυμνό, καθισμένο σε ένα νεοκλασικό ανάκλιντρο, δείχνει ένα μπούστο της Αφροδίτης της Μήλου. Ένα χρυσό μήλο είναι αφημένο στο πρώτο πλάνο του πίνακα. Έτσι, έχουμε την θεά Αφροδίτη περασμένη από τους αιώνες. Στο έργο υπάρχουν τα στοιχεία του μύθου χωρίς να τον περιγράφουν απόλυτα.

Αργότερα  στον «Ενδυμίωνα»ένας ωραίος βοσκός, που τον ερωτεύτηκε η Άρτεμις-Σελήνη και ζήτησε από τον Δία να τον κάνει αθάνατο, κοιμάται τον αιώνιο ύπνο. Η Σελήνη όμως που δεν είναι η Άρτεμις, που τον επισκεπτόταν και του φιλούσε Ο Δίας από ζήλια τον αφήσει να κοιμάται για πάντα τον αγέραστο ύπνο. Ο μύθος του αποτελεί μια αλληγορία του μύθου του ύπνου και του θανάτου. Η επιθυμία μου να ζωγραφίσω έναν πάνθηρα, αυτό το όμορφο ζώο με οδήγησε σε μια σειρά από πίνακες με θέμα τον Διόνυσο. Στην αρχαία εποχή, ο πάνθηρας ήταν ακόλουθος και σύμβολο του Διονύσου.

Ζωγράφισα λουλούδια γιατί μπορούσα να χρησιμοποιήσω τα χρώματα τους, όπου ήθελα μέσα στον πίνακα. Μέσα σε διαφανή βάζα, αφηρημένα πάνω σε τραπέζια, μπροστά σε θάλασσες και ωκεανούς. Η αστραπή είναι ένα φυσικό στιγμιαίο και σχεδόν δεν προλαβαίνεις να το δεις. Την ζωγράφισα σε πολλά έργα μου, γιατί θέλω να την κάνω να διαρκεί για πάντα.

«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΣ ΔΕ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΟΚΑΡΕΙ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ. ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΟΚΑΡΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΕ”

– Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με την δουλεία σας; Τα οπτικοποιείτε κατά κάποιο τρόπο;

Σε όλη μου τη δουλειά,  ήθελα να δείξω ότι η ομορφιά μπορεί να υπάρχει ακόμα και σε μια τέχνη που λέγεται σύγχρονη και σκοπός δε είναι μόνο να σοκάρει τον θεατή. Είναι γεγονός ότι κανείς δεν σοκάρεται πλέον από τίποτε. Η ομορφιά είναι διαχρονική και μπορεί κανείς να την παρουσιάσει με έναν νέο και φρέσκο τρόπο. Θέλοντας να ξορκίσω αυτή την θεώρηση διάλεγα να ζωγραφίζω όμορφα θέματα, όπως ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, ένα όμορφο λουλούδι, ένα ωραίο κορμί. Προσωπικά, θα ήθελα στην ζωγραφική μου να ξαναδώσω στους ανθρώπους και στα αντικείμενα την χαμένη τους αξιοπρέπεια και να δημιουργήσω την προσωπική μου ποίηση.

– Δηλαδή θεωρείτε την ζωγραφική ποίηση;

Βέβαια, η ζωγραφική είναι ποίηση. Έτσι θέλησα να δημιουργήσω την προσωπική μου χροιά, όχι από ματαιοδοξία αλλά από αγάπη προς την ομορφιά. Βλέπω την ζωγραφική από την πλευρά του καλλιτέχνη, σαν τον ποιητή που χρησιμοποιεί τις λέξεις και με τον τρόπο που κάνει συνειρμούς δημιουργεί το προσωπικό του ύφος. Έτσι κι εγώ χρησιμοποιώ τα διάφορα στοιχεία του πίνακα, σαν τις λέξεις ενός ποιήματος. Αυτό γίνεται συνήθως με μια θεατρικότητα. Ο πίνακας μοιάζει για μένα με σκηνή θεάτρου.

– Αγαπήσατε τόσο πολύ την σκηνογραφία. Γιατί δεν ασχοληθήκατε ποτέ μ’ αυτήν;

Σπούδασα σκηνογραφία μαζί με την χαρακτική στην Σχολή Καλών Τεχνών. Ο σκοπός μου ήταν να γίνω σκηνογράφος. Γιατί δεν έκανα ποτέ σκηνογραφίες, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω. Ίσως επειδή έμαθα να δουλεύω απόλυτα μόνος και όχι συλλογικά όπως είναι απαραίτητο σ’ ένα θεατρικό έργο.

– Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σίγουρα θα θυμούνται την παλιά διακόσμηση της καφετέριας στο ξενοδοχείο Athenaeum InterContinental. Θα θέλατε να θυμηθείτε μαζί μας πως είχε προκύψει αυτή η δουλειά σας;

Το 1982 ο παλιός μου φίλος, Δάκης Ιωάννου μου παρήγγειλε ένα μεγάλο έργο ζωγραφικής μήκους 45 μέτρων για τη διακόσμηση του «καφέ Πέργκολα» του Ξενοδοχείου Athenaeum InterContinental. Έκανα μια σειρά από ασύμμετρα πανό που ακολουθούσαν τον τοίχο. Το «concept» ήταν οι επισκέπτες του καφέ να αισθάνονται σαν να βρίσκονται σε κλειστό κήπο, που από την μία πλευρά ήταν το έργο και από την άλλη η τζαμαρία με τους καταρράκτες.

– Μιλήστε μας για τη γνωριμία σας και τη συνεργασία σας με τον Γιάννη Τσαρούχη.

Γνώριζα τον Γιάννη Τσαρούχη όπως σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες της γενιάς μου. Ο Τσαρούχης είχε φιλοτεχνήσει μερικές ακουαρέλες για την φίλη του, Τίγκη Γκίκα, μια συλλογή ποιημάτων με τίτλο «η δίψα του καλαμιού». Ήθελε έναν χαράκτη να τυπώσει αυτά τα σχέδια σε χαρτί χειροποίητο και για λίγα αριθμημένα αντίτυπα. Ο Βασίλης Βασιλειάδης, δάσκαλός μου στη σκηνογραφία με πρότεινε γι αυτήν την δουλειά. Τον συνάντησα στο ατελιέ του, στην Αναγνωστοπούλου με μεγάλο δέος. Ο Τσαρούχης την εποχή εκείνη μεσουρανούσε. Έφτιαχνε σκηνικά και κοστούμια για την Κάλας, συνεργαζόταν με τον Τζεφιρέλι… Γίναμε φίλοι και πήρα πολλά παρακολουθώντας τον να ζωγραφίζει, Θυμάμαι ότι για πολλά χρόνια του μιλούσα στον πληθυντικό.

– Τα έργα σας  συνεχίζονται στην κορνίζα. Είστε εναντίον της κορνίζας;

Δεν είμαι εναντίον της κορνίζας φυσικά, αρκεί να συνδυάζεται αρμονικά με ένα έργο. Σε πολλά έργα μου βάζω κορνίζες. Ζωγραφίζω την κορνίζα θέλοντας να δώσω την αίσθηση της τρίτης διάστασης και του tromp l’ oeil, θέλοντας να φαίνεται ότι βγαίνει μέσα από τον πίνακα και πλησιάζει τον θεατή.

– Μιλήστε μας για την τελευταία σας δουλειά και για τα στοιχεία που έχετε δώσει έμφαση;

Στην τελευταία μου δουλειά το «concept», η έννοια είναι ο κύριος στόχος του πίνακα. Η χρωματική αρμονία, η σύνθεση, η «ζωγραφικότητα» δεν είναι ο κύριος σκοπός. Το φόντο είναι ο συνήθως παραλλαγή του ίδιου σκούρου μπλε και μπροστά σ αυτό στέκουν αντικείμενα ή ανθρώπινα μέλη, που συντελούν στη δημιουργία ενός θέματος ή είναι αποτέλεσμα μιας ανθρώπινης πράξης. Θα ονόμαζα αυτήν την σειρά «χειρονομίες». Η τεχνική του tromp l’ oeil και της ζωγραφισμένης κορνίζας μεγαλώνει την αίσθηση της τρίτης διάστασης και το αποτέλεσμα μοιάζει με κατασκευή.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην «axianews”

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αρετή Κετιμέ: «Μου αρέσει να πιστεύω ότι όλα στη ζωή γίνονται για το καλό μας»

Αρετή Κετιμέ

Όλοι γνωρίζουμε την Αρετή Κετιμέ ως μουσικό, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιό και ως μια από τις πιο γνωστές οργανοπαίκτριες σαντουριού στην Ελλάδα. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει παραδοσιακά, ρεμπέτικα, σμυρνέικα αλλά και άλλα τραγούδια από τα πολλά είδη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Φέτος, η Αρετή μας παρουσιάζει κάτι διαφορετικό. Την συναντάμε επί σκηνής στο παιδικό θέατρο «Το αγόρι με τη βαλίτσα«, για δεύτερη χρονιά και στη θεατρική παράσταση «Νούρα, ένα πένθιμο Μπλουζ».

Συναντήσαμε την Αρετή και γλυκιά και προσιτή καθώς είναι, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις και τα όνειρά της.

Γράφει η Αλεξία Λυμπέρη

Αρετή Κετιμέ

– Αρετή, τι αντιπροσωπεύει για σένα η συγκεκριμένη παράσταση;

Η παράσταση έγινε με πολλή αγάπη και πολύ κόπο. Αντιπροσωπεύει όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει δυσκολίες από τη μεριά της προσφυγιάς και αντίστοιχα τους ανθρώπους που κάποια στιγμή στη ζωή τους χάθηκαν σε σκέψεις…

-Φέτος σε συναντάμε για δεύτερη χρονιά στο παιδικό θέατρο «Το αγόρι με τη βαλίτσα» και στη θεατρική παράσταση «Νούρα, ένα πένθιμο Μπλουζ». Προτιμάς το παιδικό θέατρο ή το θέατρο ενηλίκων και γιατί;

Το κάθε ένα έχει την γλύκα του και τη χαρά του. Την ευκολία και τη δυσκολία που έχουν και τα δυο εξ ίσου την νιώθω πλέον πολύ δυνατά μέσα μου. Το παιδικό θέατρο είναι άλλο είδος όμως κατά βάσει περνούν και τα δυο τα ίδια μηνύματα: καλοσύνη, ανθρωπιά, αλληλεγγύη…

-Πως αισθάνεσαι στη σκηνή υποδυόμενη τη Νούρα;

Μεγάλο άγχος, μεγάλη αγωνία, αλλά συνάμα προσμονή και χαρά.

-Σε γνωρίζουμε από τον μελωδικό ήχο του σαντουριού σου. Τι σημαίνει η μουσική για σένα;

Η μουσική είναι τα πάντα για μένα: η χαρά, η λύπη, η μοναξιά, η αγάπη, τα ξενύχτια, οι στενοχώριες, η ηρεμία, τα όνειρα, οι στόχοι, η προσευχή μου…

-Αρετή, είσαι μουσικός, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός, μία από τις πιο γνωστές οργανοπαίκτριες σαντουριού στην Ελλάδα, ηθοποιός… τι άλλο να περιμένουμε μελλοντικά από σένα;

Έχω πολλά όνειρα που δεν ξέρω αν θα γίνουν κάποτε πραγματικότητα. Αδημονώ να πάρουν σάρκα και οστά οι μουσικές που έχω φτιάξει και που ακόμα δεν βρήκα το θάρρος να εκδώσω. Έχω στο νου μου δύο συνεργασίες, δύο συνθέτες και ένα μουσικό παραγωγό.

Αρετή Κετιμέ

-Μουσικά, πού θα σε απολαύσουμε φέτος;

Έχουμε μιλήσει με κάποιους χώρους στην Αθήνα και αναμένουμε μέσα στο χειμώνα να παίξουμε μαζί με την μπάντα που έχω.

-Πως αισθάνεσαι πριν ανέβεις στη σκηνή;

Πιο παλιά ήμουν πιο αγχωμένη, τώρα όχι τόσο… Όταν έρθει η ώρα να παίξω σε δευτερόλεπτα νιώθω λίγο άγχος το οποίο έχω μάθει να διαχειρίζομαι! (γέλιο)

-Θα προσπαθούσες ξανά να αντιπροσωπεύσεις τη χώρα μας στην Eurovision; Τι γεύση σου άφησε το εγχείρημα αυτό;

Θα προσπαθήσω ξανά στο μέλλον, όμως όχι ακόμα… Η γεύση που μου άφησε είναι κάπως σκοτεινή… Όμως όλα στη ζωή γίνονται για το καλό μας ή μάλλον έτσι μου αρέσει να πιστεύω εγώ.

-Από τις ως τώρα συνεργασίες σου, ποια έχει αποτελέσει σταθμό στη ζωή σου και γιατί;

Όλες οι συνεργασίες που είχα είχαν θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Για μένα όλες έπαιξαν ρόλο και μου έμαθαν πράγματα… Η πιο πρόσφατη συνεργασία που ξεχωρίζω είναι εκείνη με τους Τακίμ, με τους οποίους σύντομα θα παίξουμε και στην Ιερουσαλήμ μαζί στο φεστιβάλ Ούτι.

Αρετή Κετιμέ
-Μίλησε μας για το νέο project Areti session, καθώς και για το όραμά σου σ΄ αυτή την προσπάθεια.

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

* Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί στην axianews

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Πέγκυ Νίκα «Ο ξενοδοχειακός τομέας απαιτεί πάθος, επιμονή και υπομονή»

Η κυρία Πέγκυ Νίκα εργάζεται ως καθηγήτρια Αγγλικών και Αρχαίων Ελληνικών εδώ και περίπου 25 χρόνια. Άρχισε να σπουδάζει κινεζική ιατρική. Εξακολουθεί να εργάζεται ως θεραπεύτρια και από το 2011 καλλιεργεί τα δικά της ελαιόδεντρα που παράγουν ελαιόλαδο το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στην Ελλάδα – λιγότερο από 0,2 οξύτητα. Τώρα ξεκίνησε να σπουδάζει πάλι, Τουρισμό και Φιλοξενία για τις ανάγκες του Petra & Fos Boutique Hotel & Spa.

Ποιο είναι το σημερινό προφίλ, οι δραστηριότητες και το μέγεθος της εταιρείας σας;

Το ξενοδοχείο Πέτρα και Φως Boutique Hotel and Spa είναι μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, 23 δωματίων, που εστιάζει στην παροχή πηγαίας, αυθεντικής φιλοξενίας με συνέπεια στην αριστεία και την αρμονία. Με σεβασμό, υπευθυνότητα και ομαδικότητα προσφέρουμε στον φιλοξενούμενο μοναδικές εμπειρίες που ξεπερνούν κάθε προσδοκία. 

Τι θα συμβουλεύατε μια γυναίκα που θα επιθυμούσε να ασχοληθεί με τον τομέα των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων;

Η ενασχόληση με τον ξενοδοχειακό τομέα απαιτεί να έχεις στόχους, πάθος, επιμονή και υπομονή. Αν τα διαθέτεις και είσαι διατεθειμένη να χάσεις τον ύπνο σου και την προσωπική σου ζωή τότε ναι προχωράς,

Ποια είναι για εσάς τα βασικά στοιχεία που εξασφαλίζουν επιτυχία σε μια επιχείρηση;

Το ξενοδοχείο, αποτελεί μια τελείως διαφορετική οντότητα σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση και η  επιτυχία του εξαρτάται μεταξύ των άλλων από την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, την ανθρώπινη αλληλεπίδραση, την αυθεντικότητα των εμπειριών που προσφέρεις και την ειλικρίνεια που εισπράττει ο φιλοξενούμενος, την ικανότητα παρακολούθησης των αλλαγών στο τουριστικό προϊόν και την γρήγορη προσαρμογή στις νέες τάσεις. Η δυνατότητα να τοποθετείς τον εαυτό σου στη θέση του φιλοξενούμενου και να μην κάνεις ποτέ αυτό που δεν θα σου άρεσε να σου κάνουν βοηθάει αποτελεσματικά να αποφεύγεις λάθη. 

Πιστεύετε πως ο τομέας με τον οποίο ασχολείστε μπορεί να έχει εξέλιξη στο μέλλον; 

Η τουριστική βιομηχανία συνεχώς εξελίσσεται.  Οι άνθρωποι δεν σταματούν να ταξιδεύουν είτε για λόγους αναψυχής ,είτε για επαγγελματικούς, το ζητούμενο όμως είναι η ταχύτητα με την οποία τα ξενοδοχεία προσαρμόζονται στις νέες τάσεις, πχ. Millennials, νέες αναδυόμενες οικονομίες κλπ.

Ποιο είναι το «δυνατό» σημείο της εταιρίας σας, το πλεονέκτημά της σε σχέση με τις άλλες εταιρίες του ανταγωνισμού; 

Το δυνατό μας σημείο είναι η ποιότητα και η αυθεντικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μας. Για μας η φιλοξενία είναι τρόπος ζωής και όχι απλά μια επαγγελματική δραστηριότητα.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

Το ξενοδοχείο παραμένει ανοικτό και τον χειμώνα οπότε τα σχέδια μας συνεχίζουν πάνω σε αυτή την βάση, παρέχουμε «χειμωνιάτικη» φιλοξενία, με δραστηριότητες προσαρμοσμένες στην εποχή πχ μάζεμα ελιάς.

Petra & Fos Boutique Hotel & Spa

 

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Pasqualine Bossu: «Τέχνη με ένδυμα παραδοσιακό»

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Pasqualine Bossu (Πασκαλίν Μποσί), η Γαλλίδα εικαστικός που ζει εδώ και αγαπά την Ελλάδα θέλοντας να εκφράσει την αγάπη της για την ελληνική παράδοση, τη νοσταλγία της για τα οικεία πρόσωπα στη γενέτειρά της, αλλά και να θίξει το επίκαιρο ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας και της ενσωμάτωσης σε μια ξένη κουλτούρα, δημιούργησε μια σειρά από πορτρέτα της οικογένειάς της με ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές. Παρουσίασε λοιπόν την υπέροχη δουλειά της  με τίτλο «Ρίζες – καταγωγές & παραδόσεις».

Στη θεματική αυτή συνδύασε τα γενετικά χαρακτηριστικά, τις ομοιότητες, τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα, τις ιστορίες ζωής και το κρυφό παρελθόν των προσώπων με τις κατάλληλες ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές. Ερευνώντας σε βάθος την ελληνική επαρχία, τις παραδόσεις, τους χορούς και τις φορεσιές αποτίει φόρο τιμής στους προγονούς της, αποδίδοντάς τους μια νέα προσωπικότητα.

Συναντήσαμε την Pasqualine και μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, αλλά και για την αγάπη της για την Ελλάδα.

– Τι σε ενέπνευσε και επέλεξες ως θεματική γι’ αυτή τη δουλειά σου τους δεσμούς που σε συνδέουν με τις οικογενειακές σου ρίζες;  Μήπως η νοσταλγία για τη γενέτειρά σου;

Ξεκίνησα αυτή τη δουλειά από αγάπη και θαυμασμό για την Ελλάδα και την ελληνική παραδοσιακή φορεσιά. Δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου ότι θα εξελισσόταν μ’ αυτόν τον τρόπο. Είχα αρχικά κάνει μια παρόμοια δουλειά για την εταιρεία COCOMAT, με την οποία συνεργάζομαι, χρησιμοποιώντας άγνωστα πρόσωπα με στολές από το Μαρόκο. Αυτή, όμως, η δουλειά είχε διακοσμητικό χαρακτήρα. Η αγάπη μου όμως για την Ελλάδα, στην οποία διαμένω μόνιμα πολλά χρόνια τώρα, ο θαυμασμός για την ελληνική παραδοσιακή ενδυμασία και η νοσταλγία μου για τους οικείους μου στη Γαλλία με ενέπνευσαν να δημιουργήσω αυτά τα πορτρέτα.

Πιο συγκεκριμένα, στα 20ά γενέθλια της κόρης μου μού γεννήθηκε η ιδέα αυτή. Μισή Γαλλίδα, μισή Ελληνίδα η κόρη μου σκέφτηκα, ότι θα ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για ένα τέτοιο πορτρέτο. Θέλησα, λοιπόν, να της «φορέσω» ένα ένδυμα ταιριαστό μ’ εκείνη και επειδή μεγάλωσε στον Νομό Αττικής, της διάλεξα κάτι ανάλογο. Έτσι, δημιούργησα το πρώτο πορτρέτο της θεματικής αυτής. Αφοσιώθηκα σ’ αυτή τη δουλειά και θέλησα να εκφραστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τη χώρα που αγαπώ, σέβομαι και ζω με την οικογένειά μου.

– Όπως αντιλαμβανόμαστε, θεωρείς την «οικογένεια» βάση και κινητήρια δύναμη για δημιουργία. Θα ήθελες να μας μιλήσεις γι’ αυτό;

Είναι αλήθεια αυτό! Για μένα η οικογένεια είναι η αφετηρία για δημιουργία. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, θα σας διηγηθώ το περιστατικό που με ώθησε στη δημιουργία και ολοκλήρωση αυτής της θεματικής.Η κόρη μου σπούδασε θέατρο. Παρακολουθώντας την παράσταση η «Μητέρα του σκύλου» από το βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι, που έχει σαν θέμα τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια μιας κοπέλας, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την Κατοχή σε ένα επαρχιακό χωριό και τη σχέση με την μητέρα της, ήρθε στο μυαλό μου η ιστορία και η σχέση της γιαγιάς μου με την προγιαγιά μου.

«ΟΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ, ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΣΕ ΓΕΝΙΑ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ»

Οι γυναίκες αυτές χωρίστηκαν από τη φρίκη και τις συνθήκες του πολέμου. Φαντάστηκα, λοιπόν, ότι θα μπορούσα να τις παρουσιάσω να φορούν μικρασιατικές παραδοσιακές φορεσιές. Επίσης, με ερέθισμα αυτό και σκεπτόμενη ότι το ένδυμα του γάμου και τα χρυσαφικά που τον κοσμούν είναι ο θησαυρός της οικογένειας και αυτός κληρονομείται από γενιά σε γενιά, σχηματοποιήθηκε στο μυαλό μου η ιδέα να ζωγραφίσω τις γυναίκες του γενεαλογικού δέντρου της κόρης μου και να ολοκληρώσω έτσι αυτήν τη θεματική.

Οι τοπικές αυτές ενδυμασίες, εμπνευσμένες από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη, αντιπροσωπεύουν την οικογενειακή κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά ανά τους αιώνες.

– Από ποιους καλλιτέχνες και ποιες άλλες πηγές πιστεύεις ότι έχεις επηρεαστεί;

Θα μπορούσα να πω ότι η επιρροή μου σ αυτή τη δουλειά είναι έντονη από τον Gustav Klimt. Χρησιμοποιώ λάδι με μια mixed τεχνική και σε κάποια έργα υπάρχει έντονο το χρυσό χρώμα. Δίνω έμφαση στο πρόσωπο και παρουσιάζω το έργο χωρίς προοπτική. Για το φόντο διαλέγω κάποια λεπτομέρεια από τη φορεσιά. Για την θεματική αυτή συνέλεξα φωτογραφίες κυρίως από το Μουσείο Μπενάκη, αλλά και κάποιες άλλες πάρα πολύ παλιές με παραδοσιακές φορεσιές, τις οποίες προσπάθησα να τις αποδώσω με αυθεντικότητα στους πίνακες μου. Για παράδειγμα, η δική μου φορεσιά, στην αυτοπροσωπογραφία μου είναι μια παραδοσιακή φορεσιά από το 1795, ιδιαίτερα σπάνια και δυσεύρετη.

– Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδω

* H συνέντευξη  δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «axianews»

Photo: Aris Roupinas

Continue Reading

Trending