Connect with us

Ψυχολογία

Εάν δεν προετοιμαστείς να αποτύχεις δεν θα γνωρίσεις τον εαυτό σου

Θα ήθελα να βάλεις στο μυαλό σου έναν στόχο, μια επιθυμία! Κάτι το οποίο είναι σημαντικό για εσένα και θα ήθελες να το πραγματοποιήσεις στους επόμενους 3, 6, 12 μήνες ή ακόμα 3 ή 5 χρόνια. Σκέψου καλά τι είναι αυτό που θέλεις.

Ξέρω ότι μπορεί μέσα να πετάγεται μια φωνή και να λέει “Αποκλείεται”, “Δεν γίνεται”, αλλά εμπιστεύσου με μόνο για λίγο, μόνο γι’ αυτή την διαδικασία. Σταμάτα για λίγο την σκέψη σου και γράψε πάνω σε ένα χαρτί τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις.

Τώρα θέλω να σκεφτείς κάτι ακόμη..

Ποιος άνθρωπος πρέπει εσύ να είσαι για να μπορείς να πετύχεις αυτό που θέλεις;

Πώς αυτοπροσδιορίζεις τον εαυτό σου;

Τι θέλω να πω με αυτό; Εάν εγώ πιστεύω ότι είμαι άχρηστος τότε όπως καταλαβαίνεις δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να έχω την γυναίκα που θέλω ή να έχω την δουλειά που θέλω.

Από την άλλη πλευρά του νομίσματος εάν εγώ πιστεύω ότι αξίζω, αν πιστεύω ότι είμαι χρήσιμος, τότε δεν είμαι πολύ πιο εύκολο να έχω την δουλειά που θέλω ή την γυναίκα που θέλω;

Στην ουσία μέσα από το πώς αυτοπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας δίνουμε υποσυνείδητα κάποιες εντολές στον εγκέφαλο μας για να δράσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο έτσι ώστε να έχουμε το αποτέλεσμα το οποίο θέλουμε και αξίζουμε.

Τι γίνεται όμως όταν περιορίζουμε τον εαυτό μας;

Πολλές φορές οι άνθρωποι έχοντας λάθος αρχειοθετημένες πληροφορίες μέσα στο κεφάλι μας αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην κάνουμε πράγματα, να αρχίσουμε να φοβόμαστε. Να αρχίσουμε να περιορίζουμε τον εαυτό μας.

Όσο λοιπόν περιορίζουμε τον εαυτό μας τόσο λιγότερες εμπειρίες έχουμε. Όσο λιγότερες εμπειρίες έχουμε, τόσο πιο λίγο γυμνάζουμε τους συναισθηματικούς μας μυς.

Το συναισθηματικό σώμα

Θέλω λοιπόν αλληγορικά να θυμάσαι το εξής:

Όπως είναι το σώμα σου το φυσικό έτσι ακριβώς είναι και το συναισθηματικό σου σώμα. Όσο πιο πολύ γυμναζόμαστε τόσο πιο καλό και πιο δυνατό σώμα έχουμε. Όσο λιγότερο γυμναζόμαστε τόσο πιο αδύνατο σώμα έχουμε. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το συναισθηματικό σώμα. Όσο πιο πολύ γυμναζόμαστε τόσο πιο δυνατά και ισχυρά είναι τα συναισθήματα μας.

Σκέψου όμως το εξής: Το σώμα μας πότε γυμνάζεται; Θυμήσου την φράση που είπε ο Σβαρτσενέγκερ όταν τον ρώτησαν πόσα push ups κάνει. Απάντησε: “Μετράω τα push ups από την στιγμή που αρχίσει ο πόνος στους μυς”

Αλληγορικά λοιπόν εάν αυτό το μεταφέρουμε στο συναισθηματικό μας σώμα αρχίζει να γυμνάζεται ο συναισθηματικός μας νους την στιγμή που αρχίζουμε να πονάμε, δηλαδή που περνάμε το σημείο εκείνο που νιώθουμε άνετα.

Προετοιμάσου να αποτύχεις, προετοιμάσου να πονέσεις..

Εάν λοιπόν δεν προετοιμαστείς να αποτύχεις, δεν προετοιμαστείς να πονέσεις, δεν διεκδικήσεις, δεν επιδιώξεις να πονέσεις τότε ξέρεις τι συμβαίνει; Απλά δεν θα γνωρίσεις ποτέ τον εαυτό σου.. Δεν θα γνωρίσεις ποτέ τι θα μπορούσες να κάνεις.. Ποτέ δεν θα μάθεις τις δεξιότητες σου.. Και ποτέ δεν θα έχεις αυτό που θέλεις και αξίζεις.

Και μπορεί να δημιουργήσεις μια ψευδή εικόνα ότι ευθύνονται οι συνθήκες, ευθύνεται κάποιος άλλος, οι γονείς, οι φίλοι, η κοινωνία, η εποχή, ότι κι αν είναι αυτό όμως η αλήθεια είναι ότι εσύ δεν τόλμησες να προετοιμάσεις τον εαυτό σου να αποτύχεις για να γνωρίσεις το ποιος είσαι και να ανακαλύψεις τα θαύματα που μπορείς να δημιουργήσεις.

Να θυμάσαι ότι είσαι ένα ον με απίστευτη και αστείρευτη σοφία, απίστευτη και αστείρευτη δύναμη, δημιουργικότητα, φαντασία και μπορείς να κατακτήσεις οτιδήποτε φανταστείς, αρκεί να θέλεις να αποτύχεις.

Κάνε το επόμενο βήμα και δες τι είναι αυτό για εσένα. Πώς νιώθεις..

 

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ψυχολογία

Αγαπώντας την Ατέλεια σε ένα κόσμο Τελειότητας

“ Οταν υφαίνουν μια κουβέρτα οι Ινδιάνες αφήνουν ένα ελάττωμα στην ύφανση για να ελευθερωθεί η ψυχή”
Μάρθα Γράχαμ (1894 – 1991)

Για να χτίσουμε μια θετική σχέση με τον εαυτό μας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποδεχτούμε τα ελαττώματα και τις ατέλειές μας.

Η αποδοχή της ατέλειας μας αποτελεί ένα αναγκαίο πέρασμα όχι μόνο για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και για μια κοινωνία πιο σταθερή και με περισσότερο συνοχή.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποδεχτούμε τις ατέλειες μας είναι να επιλέξουμε να είμαστε αυθεντικοί εγκαταλείποντας τον ιδανικό εαυτό, για να είμαστε αυτό που νιώθουμε στ΄αλήθεια.
Το να αποδεχόμαστε την ευαλωτότητά μας μας κάνει ακόμη καλύτερους. Το να αισθάνεται κανείς ευάλωττος σημαίνει να νιώθει ζωντανός και να προκαλεί θετικά αποτελέσματα πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Γιατί όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε πως “ είμαι αρκετός” τότε σταματάμε να φωνάζουμε και αρχίζουμε να ακούμε.
Αντί να αφήνουμε οι ατέλειές μας να μας οδηγούν στην ματαίωση είναι χρήσιμο να μάθουμε να μετατρέπουμε τα ελαττώματά μας σε εργαλεία για την προσωπική μας εξέλιξη. Η επιθυμία του να γινόμαστε καλύτεροι αποτελεί έναν εξαιρετικό στόχο με την προυπόθεση ότι με αυτό δεν μετατρέπεται η ζωή μας σε μια δυστυχία και ματαίωση επειδή δεν επιτεύξα,ε τον στόχο μας.

Το να εντοπίσουμε σε ποιους τομείς της ζωής μας δεν είμαστε τόσο ικανοποιημένοι, μπορεί να μας βοηθήσει στο να καθοδηγήσουμε την προσωπική μας ανάπτυξη. Η ατέλεια σε καποια πλευρά της ζωής μας αποτελεί ένα σημείο όπου πρέπει να δώσουμε προσοχή, που μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως είναι απαραίτητο να δουλέψουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Η ρίζα της τελειομανίας είναι η ντροπή. Η ντροπή είναι η αίσθηση πως είμαστε χειρότερα από τους άλλους. Συχνά αυτή η πεποίθηση δημιουργείται κατά την παιδική ηλικία όταν η συμπεριφορά των γονιών κάνει το παιδί να αισθάνεται άχρηστο ανεπιθυμητο, ανίκανο για οποιοδήποτε πράγμα. Γι’ αυτό αρκετοί ενήλικες παρόλο που μπορεί να είναι πολύ επιτυχημένοι στην ζωή τους αμφιβάλλουν βαθιά με τον εαυτό τους και δεν ικανοποιούνται ποτέ με ότι καταφέρνουν ή ίσως οι επιτυχίες τους προσφέρουν μόνο πρόσκαιρη επιτυχία.
Η αντικειμενική επιτυχία δεν μπορεί να θεραπεύσει το παιδί μέσα μας που είναι εγκλωβισμένο σε μια παλαιότερη πραγματικότητα και πιστεύει ακράδαντα στην ανεπάρκειά του.
Έτσι δεν αποδέχεται ατέλειες ούτε στον εαυτό του, ούτε στους άλλους, ούτε λάθη, ούτε λάθος συμπεριφορές ή στάσεις και αυτό αυξάνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση μοναξιά και αποσύνδεσης.
Αντίθετα άνθρωποι που δεν είναι τόσο τελειομανείς αντιλαμβάνονται τις αποτυχίες και τα λάθη ως κάτι το φυσικό και αναπόφευκτο. Μιλάνε για τις αποτυχίες τους με φίλους και συγγενείς και ενισχύουν την σύνδεση μεταξύ τους.
Οι τελειομανείς ψάχνουν την τελειότητα, ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει: “Μακάρι να είχα μια άλλη δουλειά, μια δουλειά πιο ικανοποιητική” , ή “ Όταν θα χάσω 10 κιλά θα αλλάξει η ζωή μου”.
Το να θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους είναι κάτι θετικό αλλά η ευτυχία και η αυτοεκτίμησή μας δεν πρέπει να εξαρτάται από την επίτευξη αυτών των στόχων. Είναι απαραίτητο να βρούμε μια μέση οδό ανάμεσα στην αναζήτηση της τελειότητας και στην αποδοχή του εαυτού.

Πως μπορούμε να απαλλαγούμε από την Τελειομανία;

Παρατηρούμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Συνήθως οι τελειομανείς έχουν ένα διχοτομικό τρόπο σκέψης που στηρίζεται από την αρχή ¨όλα ή τίποτα, “ άσπρο – μαύρο”, “ επιτυχημένος – αποτυχημένος”, “ άσχημος – όμορφος”.
Εκτός όμως από τα άκρα υπάρχουν και άλλες πολλές όψεις.
2) Κατανοούμε πως η αποτυχία μπορεί να είναι χρήσιμη
Η αποτυχία δεν αποτελεί πάντοτε μια καταστροφή αλλά μια ευκαιρία για μάθηση. Τη στιγμή που θα κάνουμε λάθος είναι φυσικό να νιώσουμε ματαίωση και θυμό.
Το λάθος όμως κρύβει ένα θησαυρό. Ισως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε
τους στόχους μας και να τροποποιήσουμε τις στρατηγικές μας.

3) Συγχωρούμε τον εαυτό μας
Οι άνθρωποι που είναι τελειομανείς συχνά είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους.
Όμως η κριτική και η ντροπή συμβάλλουν στο να καταστέλλονται τα κίνητρά μας.
Το να συγχωρέσει κανείς τον εαυτό του, πρόκειται για μια διαδικασία που χρειάζεται
χρόνο και φροντίδα για να μπορέσει να αλλάξει τον επικριτικό τρόπο σκέψης.
Βοηθάει να σκεφτόμαστε πως κανείς δεν είναι τέλειος και πως λίγο πολύ όλοι κάνουμε λάθη.
4) Μειώνουμε τα επίπεδα των προσδοκιών μας
Κάθε φορά που τοποθετούμε τον πήχη πολύ ψηλά και δεν κατορθώνουμε να τον Φτάσουμε, απογοητευόμαστε. Για το δικό μας καλό, όμως θα πρέπει να αποδεχτούμε
πως δεν είναι υγιές να περιμένουμε το τέλειο ούτε από εμάς, ούτε από τους άλλους.
Ο μοναδικός τρόπος για να είμαστε χαρούμενοι και να απολαμβάνουμε την ζωή είναι
να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.

5) Να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα καθώς αποτελούν κομμάτι της ζωής
της ανθρώπινης εμπειρίας.
Όταν αποδεχόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε ακόμη και όταν έχει συμβεί κάτι άσχημο και να επιστρέψουμε
στα προηγούμενα επίπεδα ευτυχίας.

“ Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ, ούτε εσείς.”

(Stephen Hawking 1942 – 2018).

Αιμιλία Αξιωτίδου
Οικογενειακή Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια – Ψυχοπαιδαγωγός,
Επιστημονικός Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ, Α ΠΡΠ ΑΧΕΠΑ.

Continue Reading

Ψυχολογία

Πωλητής: Αλήθεια, γεννιέται κάποιος πωλητής ή γίνεται;

Κάνοντας coaching σε πρωταθλητές κάποια στιγμή ένας από αυτούς βρήκε ένα βιβλίο το οποίο αναφερόταν στους ανθρώπους που έχουν ταλέντα. Μέσα από το βιβλίο, αυτό που ανακαλύψαμε είναι ότι έχει απομυθοποιηθεί ο όρος του ταλέντου. Όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ ενδεχομένως μπορεί να χρειαστώ περισσότερη προσπάθεια από εσένα για ένα συγκεκριμένο πράγμα. Οπότε το “Είσαι ταλέντο, εγώ δεν είμαι, άρα εσύ μπορείς να το κάνεις καλύτερα” είναι λίγο θέμα προς συζήτηση. Ή μάλλον είναι θέμα προς πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι;

Έτσι λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση αν ο πωλητής γεννιέται ή γίνεται έχει ήδη δοθεί. Ωστόσο όμως θα ήθελα να το δούμε λίγο διαφορετικά. Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι; Ποια η διαφορά του να πουλάω κάτι με το να επικοινωνώ κάτι;

 

Ο πωλητής με την παλιά έννοια πήγαινε, μιλούσε συνέχεια, πίεζε και έλεγες “Άντε, ας το πάρω για να ξεμπερδέψω”. Αυτό δεν είναι πωλητής πλέον και το ξέρουμε πάρα πολύ καλά.

Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει

Αυτό που πλέον μπορεί να ονομαστεί πωλητής είναι ο άνθρωπος που δίνει αξία στον πελάτη του. Στην ουσία ο άνθρωπος που μπαίνει στην διαδικασία να αναγνωρίσει τις ανάγκες και τα θέλω του πελάτη του και ψάχνει να δει εάν το προϊόν του ή η υπηρεσία μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες και τα θέλω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί αν είναι καλός πωλητής όταν δεν θα μπορεί να τα καλύψει τότε μπορεί να του πει “Ξέρεις τι; Αυτό δεν είναι για εσένα”. Και είναι τέλειο και υπέροχο αυτό.

Τεχνικές πώλησης ή τεχνικές επικοινωνίας;

Τι θέλω να σου πω λοιπόν με αυτό; Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σίγουρα υπάρχουν τεχνικές πώλησης αλλά στην ουσία προσωπικά όπως το αντιλαμβάνομαι είναι τεχνικές επικοινωνίας. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να πουλήσει κάτι το οποίο πραγματικά δίνει αξία σε έναν άλλον άνθρωπο είναι ο άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα έχει πρόβλημα στην επικοινωνία και με την οικογένεια του και με τους φίλους του και με οποιονδήποτε άλλο.

Τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει;

Και μπορεί να μου πεις “Ναι, αλλά Μάνο, εγώ όταν πουλάω δυσκολεύομαι στο να ζητήσω λεφτά” ή “Μάνο δυσκολεύομαι στο να γίνω πιεστικός”. Μα είναι αυτό που λέγαμε.. Δεν χρειάζεται να γίνεις πιεστικός. Αλλά αν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις λεφτά τότε δεν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις αυτό που θέλεις από έναν άλλον άνθρωπο; Μια βοήθεια ή να εκφράσεις μια επιθυμία σου ώστε να υλοποιηθεί;

Όλοι είμαστε πωλητές

Αν λοιπόν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά και κάνουμε ένα βήμα πίσω θα ανακαλύψουμε πως ένας πωλητής δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι σημαντικό για τον άλλον άνθρωπο. Εάν αυτό ισχύει τότε όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πωλητές. Και πρέπει να γίνουν όλοι οι άνθρωποι πωλητές γιατί όλοι οι άνθρωποι στην καθημερινότητα μας επικοινωνούμε και μοιραζόμαστε μηνύματα και πληροφορίες με τους άλλους ανθρώπους.

 

Φαντάσου λοιπόν πώς θα άλλαζε η ζωή σου εάν είχες εκείνους τους τρόπους, εκείνη την γνώση, να επικοινωνείς με τα παιδιά σου, την γυναίκα σου, τον άντρα σου, τους φίλους σου, τους γονείς σου, τους γνωστούς σου, τους ξένους, τους συνεργάτες σου, τους πελάτες σου.. Να μπορούσες να επικοινωνήσεις με έναν λειτουργικό τρόπο χωρίς πίεση, χωρίς σύγκρουση αλλά με έναν αρμονικό τρόπο γνωρίζοντας πως είναι εντάξει και να μην ανταποκριθούν σε αυτό που θέλεις.

 

Γενικά να θυμάσαι ότι χρειάζεσαι να εκφράζεις τα αιτήματα σου στους άλλους αλλά να ξεχωρίζεις την αίτηση από την απαίτηση. Έχει το δικαίωμα ο άλλος να σου πει όχι και είναι υπέροχο αυτό. Και αν αυτό το συνειδητοποιήσεις θα ελευθερωθείς και θα μάθεις να λες κι εσύ πολύ εύκολα όχι. Και τότε η ζωή θα κυλάει. Go with the flow.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας.

Τι είναι οι παραβολικές πτήσεις;

Οι παραβολικές πτήσεις των αεροσκαφών χρησιμοποιούνται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο για να δημιουργήσουν περιβάλλον μικροβαρύτητας για τη διεξαγωγή επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας και να ασκήσουν αστροναύτες πριν από διαστημικές πτήσεις. Εκτελούνται από αεροσκάφη ακολουθώντας ένα σχέδιο πτήσης το οποίο εναλλάσσει ανόδους και καθόδους με σύντομα διαλειμματα. Κάθε ένας από αυτούς τους ελιγμούς, που ονομάζονται παραβολές, παρέχει έως και 22 δευτερόλεπτα μειωμένης βαρύτητας ή έλλειψης βαρύτητας. Κατά τη διάρκεια αυτών των μειωμένων βαρυτικών φάσεων, οι ερευνητές που πετούν πάνω στο αεροσκάφος εκτελούν πειράματα και συλλέγουν δεδομένα σε συνθήκες αδύνατες να προσομοιωθούν στη Γη.

Οι παραβολικές πτήσεις αεροσκαφών συνήθως εκτελούνται με μεγάλα αεροσκάφη όπως το Airbus A310 ZERO-G της ESA / CNES / DLR, το KC-135 και DC-9 της NASA, το Boeing 727-200 της Zero-G Corporation «G-Force One », και το ρωσικό Ilyushin IL-76 MDK. ή μεσαίου μεγέθους αεροπλάνα, όπως το ολλανδικό NLR Cessna Citation II, το καναδικό CSA Falcon 20 και το ιαπωνικό MU-300 και το Gulfstream-II ή μικρά αεροσκάφη όπως το ισπανικό Mudry Cap 10B στο AeroClub Barcelona Sabadell.

 

Nikolaos Divinis Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας. Uncategorized Άρθρα

Ποια είναι η αίσθηση που έχει ο άνθρωπος όταν βιώνει την έλλειψη βαρύτητας;

Είναι η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, όχι μόνο σωματικής, δηλαδή ελευθερίας κινήσεων αλλά κυρίως πνευματικής, δηλαδή της μη σκέψης ανούσιων πραγμάτων. Πως μπορεί να συνδεθεί αυτού του είδους η εμπειρία (ότι ένα αεροπλάνο κάνει ελεύθερη πτώση πάνω από τον Ατλαντικό) με την ζωή και να γίνει γνώση; Ποιο είναι εκείνο το χαρακτηριστικό, που εάν εφαρμοστεί στην καθημερινότητα μας, θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μια άλλη οπτική; Είναι η έλλειψη βαρύτητας.

Δεν θα αναλύσω με όρους φυσικής τι είναι βαρύτητα, ελεύθερη πτώση ή το ότι δεν είναι εφικτό να «καταργήσουμε» την βαρύτητα. Αυτό που προτείνω είναι να το προσεγγίσουμε πνευματικά και όχι σωματικά. Να κατανοήσουμε τι μας τραβάει και μας κρατάει κάτω στην Γη και δεν μας αφήνει να βιώσουμε αυτό που η «έλλειψη βαρύτητας του νου» μπορεί να προσφέρει.

Θα παραθέσω ποια κατά την γνώμη μου είναι τα «βαρίδια» που μας κρατάνε κάτω στην Γη, βάζοντας στους ώμους μας βάρος που δεν χρειαζόμαστε.

  1. Αγωνία για το αύριο
  2. Φόβος για τον θάνατο
  3. Ικανοποίηση ασθενικών θέλω

Αυτός είναι ένας εντοπισμός, η λύση όμως; Πως θα ξεφύγουμε από την αγωνία, τον φόβο και την υπεροψία; Πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι η καλλιέργεια μίας σχέσης εμπιστοσύνης με τις αρχές που διέπουν τη φύση.

 

Πηγή

Continue Reading

Trending