Connect with us

Ψυχολογία

Θανατική Ποινή! Σωφρονισμός ή Λύτρωση;

Ο άνθρωπος αναζητά την λύτρωση στη ζωή του. Η θανατική ποινή για ορισμένους αποτελεί την λύτρωση που ψάχνουν, ενώ για άλλους πρόκειται για το πιο βάναυσο πράγμα που μπορεί να αποφασίσει-εκτελέσει ένας άνθρωπος για έναν άλλο άνθρωπο.

Θανατική ποινή είναι η ποινή που επιβάλλεται σε έναν εγκληματία από τις αρχές ενός κράτους, και έχει να κάνει με την αφαίρεση της ζωής αυτού. Είναι η αυστηρότερη ποινή που μπορεί να επιβληθεί, και συχνά ονομάζεται “η εσχάτη των ποινών”. Στην Ελλάδα, η θανατική ποινή καταργήθηκε το Δεκέμβριο του 1993, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, με το άρθρο 7 παρ.2: «Θανατική ποινή δεν επιβάλλεται εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται στο νόμο για κακουργήματα τα οποία τελούνται σε καιρό πολέμου και σχετίζονται με αυτόν». Παρ’ όλο που όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης την έχουν πλέον καταργήσει, η θανατική ποινή συνεχίζει να εφαρμόζεται σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και πολλά κράτη του Μουσουλμανικού κόσμου. Αξίζει, λοιπόν, να εξετάσουμε τις απόψεις που έχουν υποστηριχθεί υπέρ και κατά της θανατικής ποινής ως μέσω τιμωρίας του εγκληματήσαντα.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ:

• Η θανατική ποινή έχει, κατά μία άποψη, εκφοβιστική και προληπτική δύναμη καθώς ο φόβος της ποινής του θανάτου αποθαρρύνει τον εγκληματία από την τέλεση εγκλήματος. Υπό αυτή την έννοια δρα προληπτικά, αφού αποτρέπει τη διάπραξη εγκλημάτων με επαπειλούμενη ποινή τη θανατική.

• Η ισόβια κάθειρξη (που είναι 20 χρόνια) που απειλεί σήμερα τα βαρύτερα των εγκλημάτων δεν εγγυάται ότι ο δράστης δεν θα ξαναπροβεί στην τέλεση του ίδιου εγκλήματος. Συχνά η ισόβια κάθειρξη μετατρέπεται ή εξαγοράζεται, με αποτέλεσμα ο δράστης μέσα σε λίγα χρόνια να είναι πάλι ελεύθερος και σε μεγάλο βαθμό να παραμένει ατιμώρητος.

• Η δικαίωση της οικογένειας του θύματος, επέρχεται μόνο με τη θανάτωση του δράστη. Κυρίως σε περιπτώσεις δολοφονιών, πέρα από την τιμωρία του δράστη, ένα σημαντικό ζήτημα που προκύπτει είναι η δικαίωση των συγγενών και του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος του θύματος οι οποίοι είναι πολύ πιθανόν να ζητούν εκδίκηση.

• Η ισάξια ανταπόδοση είναι η μόνη που αρμόζει σε άτομα που έχουν αφαιρέσει κάποια ανθρώπινη ζωή αλλά και σε περιπτώσεις εγκλημάτων που πλήττουν βάναυσα την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, όπως είναι βασανισμοί, βιασμοί, παιδεραστία.

• Σήμερα οι τεχνικές εξιχνίασης ενός εγκλήματος (DNA tests κλπ) είναι πολύ αξιόπιστες και έχουν πολύ μικρή πιθανότητα λανθασμένης εκτίμησης.

• Η θανατική ποινή, με την προϋπόθεση ότι αυτή γίνεται άμεσα, δεν επιβαρύνει το κράτος οικονομικά.

• Με άλλα λόγια, είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταδικαστεί κάποιος για ένα έγκλημα το οποίο δεν διέπραξε.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ:

• Η θανατική ποινή δεν προλαμβάνει κανένα έγκλημα. Τα εγκλήματα που επαπειλούν θανατική ποινή ως τιμωρία είναι ιδιαιτέρως ειδεχθή και οι άνθρωποι που τα πράττουν είναι συνήθως καθ’ έξιν εγκληματίες ή ψυχροί και φανατισμένοι δολοφόνοι, οι οποίοι αδιαφορούν για την πιθανότητα σύλληψης και τιμωρίας τους. Άλλωστε και στατιστικές πολλών χωρών έδειξαν ότι μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής δεν αυξήθηκαν τα κακουργήματα. Συνεπώς, η αύξηση ή μείωση της πιθανότητας επιβολής θανατικής ποινής δεν επηρεάζει τους δράστες βαριών εγκλημάτων.

• Η θανατική ποινή με το βάναυσο και απάνθρωπο χαρακτήρα της προκαλεί το κοινό αίσθημα, φανατίζει και εξάπτει το μίσος διχάζοντας την κοινωνία. Γενικά η χαλαρότητα ή η υπερβολική αυστηρότητα στην επιβολή ποινών μπορεί να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για την κοινωνία, επιφέροντας αναταραχές, συγκρούσεις και αναρχία.

• Βασικότερο καθήκον και πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας αποτελεί ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της αξίας της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου. Ο εγκληματίας παρ’ όλη την παραβατική συμπεριφορά του, δεν πρέπει να στερείται την ανθρώπινη ιδιότητά του. Σε κάθε δημοκρατικό καθεστώς η ανθρώπινη ζωή οφείλει να προστατεύεται απόλυτα χωρίς να εξαρτάται από καμία παράμετρο. Μόνον σε αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα συναντάται το φαινόμενο της περιφρόνησης της ανθρώπινης αξίας σε άτομα που εγκλημάτησαν.

• Το σωφρονιστικό σύστημα δεν πρέπει να αποβλέπει στην εκδίκηση αλλά στο σωφρονισμό και τη μετάνοια του δράστη. Η τιμωρία πρέπει να στοχεύει στην διόρθωση, επανένταξη και επανακοινωνικοποίηση του εγκληματήσαντα. Η θανατική ποινή ακυρώνει τη βασική αυτή λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος και εξαλείφει κάθε πιθανότητα μετάνοιας και μεταμέλειας από τον δράστη.

• Η θανατική ποινή είναι μη αναστρέψιμη σε περίπτωση δικαστικής πλάνης. Παρά την πρόοδο της εγκληματολογίας και της βιοϊατρικής στην εξιχνίαση εγκλημάτων, με κυριότερη τη μέθοδο ανάλυσης DNA, η οποία εγγυάται υψηλά ποσοστά ακρίβειας, δεν λίγες οι περιπτώσεις που αυτές αποδεικνύονται λανθασμένες και οδηγούν στην καταδίκη λάθος ανθρώπων. Ανάλογη είναι και η περίπτωση όταν υπάρχουν ελαφρυντικά υπέρ του δράστη τα οποία δεν μπορούν να αποδειχθούν και αποδεικνύονται σε χρόνο μεταγενέστερο της εκτελέσεως.

• Το σύστημα «οφθαλμός αντί οφθαλμού» είναι αναχρονιστικό και δεν μπορεί να εφαρμόζεται στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες. Δεν μπορεί η κοινωνία να εφαρμόζει ως ποινή την ίδια η εγκληματική πράξη για την οποία κατηγορεί και καταδικάζει το δράστη, καθώς έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος βίας.

Ο σκοπός της ποινής θα πρέπει να είναι η πρόληψη υπό δύο έννοιες: γενική πρόληψη του κακού, δηλαδή ν’ αποτρέψει πολλούς άλλους από το να θελήσουν ν’ αδικήσουν (σωφρονισμός) και ειδική πρόληψη, ν’ αποτρέψει, δηλαδή, το συγκεκριμένο άτομο από το να ξαναεγκληματήσει. Η ποινή που θα επιβληθεί στο δράστη είναι αναγκαίο να έχει έναν εξαγνιστικό χαρακτήρα κι όχι να φορτίζεται με το στοιχείο της εκδίκησης, γιατί τότε πια η τιμωρία παύει να είναι ποινή…

Από την Όλγα-Ειρήνη Πάλλα, Δικηγόρος,

απόφοιτος Νομικής Α.Π.Θ.,

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ψυχολογία

Γιατί οι δυσάρεστες συζητήσεις διαρκούν περισσότερο;

Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον να σημειώσουμε το εξής: Στην πρώτη συνάντηση που κάνω με τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουμε Personal Coaching τους ρωτάω “Τι είναι αυτό που θέλεις;” και ξεκινούν να μου λένε όλη την ιστορία της ζωής τους, όλα τα προβλήματα τους. Εάν δεν τους σταματήσω μπορεί να καταναλώσουν και τα 60 λεπτά μιλώντας για τα προβλήματά τους.

Τις προάλλες έκανα ένα σεμινάριο πάλι. Ανεβαίνει ένα άνθρωπος πάνω, γιατί στα σεμινάρια δουλεύω και βιωματικά, αυτό που ανεβαίνεις πάνω και επί τόπου αλλάζει αυτό που θέλεις, και τον ρωτάω “Τι είναι αυτό που θέλεις από την ζωή σου;” και άρχισε να μου λέει όλα τα προβλήματα αναλυτικά, κι εκεί.. επανάληψη ξανά ξανά ξανά.. Και όλοι οι άλλοι άνθρωποι παρατηρούσαν.

Αυτή είναι και η αξία στο σεμινάριο: Ότι μπορείς να παρατηρήσεις τον εαυτό σου μέσα από τον άλλον. Ενώ λοιπόν η ερώτηση είναι “Τι θέλεις;” η απάντηση είναι ποια είναι τα προβλήματα μου. Που δεν σχετίζεται το ένα με το άλλο.

Απ’ την άλλη πλευρά, αν φύγουμε από αυτό το πλαίσιο και πάμε στην καθημερινότητα, θα δεις ότι όταν συμβαίνει σε έναν άνθρωπο κάτι αρνητικό μπορεί να στο αναπτύσσει  ώρες. Να σου λέει, να σου ξαναλέει, να σου ξαναλέει, να σου ξαναλέει.. Οι δυσάρεστες συζητήσεις έχουν μεγάλη διάρκεια.

Πηγαίνει κάποιος διακοπές, γίνεται κάτι καλό, και τον ρωτάς “Τι έγινε;” και σου λέει “Όλα καλά. Όμορφα. Πήγα εκεί….”. Στο λέει όμως πολύ περιληπτικά.

Γιατί οι δυσάρεστες συζητήσεις έχουν μεγαλύτερη διάρκεια;

Τι είναι λοιπόν αυτό που συμβαίνει; Το κάνεις κι εσύ; Έχεις αναρωτηθεί για ποιον λόγο το κάνεις; Έχεις σκεφτεί ότι αυτό μπορεί να είναι και η αιτία που πολλές φορές είτε δεν νιώθεις καλά, είτε μπορεί να νιώθεις φόβους, είτε μπορεί να νιώθεις θλίψη, είτε μπορεί να νιώθεις θυμούς, είτε μπορεί να αποτυγχάνεις κιόλας;

Γιατί το μυαλό το βάζεις σε μια διαδικασία που δεν το βοηθάει γιατί δεν δουλεύει έτσι ο εγκέφαλος. Οι πιο πολλοί λοιπόν άνθρωποι αγαπούν να μιλούν για αρνητικά πράγματα. Αγαπούν να αναλώνονται μέσα σε δυσάρεστες συζητήσεις. Αν παρατηρήσεις, αν ξεκινήσουμε και πιάσουμε μια συζήτηση για μια τραγωδία που έγινε θα έχει μια ροή η συζήτηση, θα μιλάμε με τις ώρες. Θα μας πάρει το βράδυ.. το πρωί..

Αν όμως ξεκινήσουμε να μιλήσουμε για κάτι πολύ όμορφο σε 3-5 λεπτά η συζήτηση θα έχει τελειώσει. Δεν θέλω να κρίνω αν είναι καλό ή κακό. Αυτό όμως που ξέρω και ξέρεις κι εσύ είναι ότι στην ζωή πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία. Δεν σου λέω να μην συζητήσουμε το κακό, να μην κάνουμε δυσάρεστες συζητήσεις, αλλά πρέπει να συζητάς και το καλό. Και γινόμαστε οι άνθρωποι πολύ περιγραφικοί στο κακό μιλώντας με τις ώρες, όμως πρέπει να αναπτύξουμε και την άλλη πλευρά τους εαυτού μας, ή μια άλλη πλευρά του εαυτού μας, που λέει τι; “Να μάθω να αναπτύσσω και το καλό, το ευχάριστο”.

Ρωτάω τους ανθρώπους “Πες μου αρνητικά συναισθήματα;” απαντάνε γρήγορα και μου λένε πολλά. Τους ρωτάω “Πες μου θετικά συναισθήματα;” και μου λένε δύο.. τρία.. με το ζόρι. Γιατί; Αν δεν ξέρω κάτι πώς θα το αναπαράγω;

Άρα λοιπόν αυτό που θέλω να σου πω είναι το εξής και πρόσεξε εάν το κάνεις κι εσύ.. Εάν το κάνεις κι εσύ τότε άρχισε να αναπτύσσεις στις συζητήσεις σου με τους φίλους σου και την καλή πλευρά. Άρχισε να γίνεσαι ένας άνθρωπος για τους φίλους σου που τους δημιουργεί θετικά συναισθήματα. Δηλαδή μην συζητάς μόνο για προβλήματα. Βάλε κάτι καλό στην καθημερινότητα σου. Χτίσε και αυτή την πτυχή της ζωής σου.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Μία Διαφορετική Προσέγγιση Της Αεροφοβίας

Η αεροφοβία, ο φόβος για τις πτήσεις, αποτελεί μία σύγχρονη μορφή φοβίας που έχει ως αποτέλεσμα, είτε να αποτρέψει το ταξίδι με το αεροπλάνο, είτε να το μετατρέψει σε μια δυσάρεστη εμπειρία. Η φοβία αυτή απασχολεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού και αξίζει να την προσεγγίσουμε με μία διαφορετική οπτική.

Το αεροπορικό ταξίδι προσφέρει γρήγορη και ασφαλή μετακίνηση, είναι μία μοναδική εμπειρία. Κυρίως όμως προσφέρει το έναυσμα για στοχασμούς. Δίνεται στον ταξιδιώτη η ευκαιρία να κατανοήσει το πόσο «μικρός» είναι, να «δει» τις συνθήκες της ζωής του από ψηλά (αποστασιοποιημένα), απλώς κοιτώντας έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου. Του δίνεται η ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ότι εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια πολλών ανθρώπων που δε γνωρίζει (πιλότοι, μηχανικοί, τεχνικοί) και ίσως να αναγνωρίσει ότι αυτό το κάνει και στην καθημερινότητά του.

Η πτήση με το αεροπλάνο είναι μια ευχάριστη, γεμάτη συγκινήσεις διαδικασία που πρέπει να είναι απολαυστική.

Τα στατιστικά αποδεικνύουν ότι είναι το ασφαλέστερο μεταφορικό μέσο. Παρόλαυτα, ατυχήματα και δυστυχήματα συμβαίνουν. Τα αεροπλάνα πέφτουν και αυτό κάνει τους ανθρώπους να φοβούνται. Κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι το αεροπλάνο δεν μπορεί να πέσει.

Για να απελευθερωθεί ο άνθρωπος από τους φόβους του χρειάζεται να αποκτήσει μια νέα οπτική στην ζωή του, μια νέα νοοτροπία πέρα από στερεότυπα. Τον σκοπό αυτόν βοηθάει και η γνώση επί των τεχνικών θεμάτων, διαδικασιών, εκπαίδευσης πιλότων και τεχνικών.

Γιατί εμπλεκόμαστε στις συνθήκες της καθημερινότητάς μας και τις θεωρούμε ανυπέρβλητες, είναι άραγε τόσο σημαντικές; Γιατί δεν εμπιστευόμαστε ανθρώπους που έχουν την ίδια προσδοκία με μας (π.χ. μία ασφαλή πτήση); Γιατί θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα, ενώ στην ουσία δε μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα, παρά μόνο την στάση μας στη ζωή;

Όταν κατανοηθούν οι νόμοι της Φυσικής που διέπουν την πτήση, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το αεροπλάνο, θα απογειωθεί, θα διανύσει μία συγκεκριμένη απόσταση και θα προσγειωθεί, επιτελώντας τον προορισμό του. Όταν κατανοηθούν οι νόμοι της Φυσικής που διέπουν τη ζωή, τότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος θα «απογειωθεί», θα διανύσει μία συγκεκριμένη απόσταση και θα «προσγειωθεί» επιτελώντας τον προορισμό του.

Είθε αυτό να γίνει με απόλαυση και όχι με φόβο…

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Ζήτα Και Δεν Θα Σου Δοθεί…

Πολλές φορές αναρωτιούνται οι άνθρωποι γιατί δεν έχουν αυτά που επιθυμούν. Γιατί δεν έχουν δουλειά, υγεία, χρήματα, υλικά αγαθά…

Πολλές φορές, επίσης, αναρωτιούνται γιατί τους συμβαίνουν γεγονότα και καταστάσεις που τους «ζορίζουν», είτε συναισθηματικά είτε υλικά.

Αυτές τις «δύσκολες» ώρες οι άνθρωποι απευθύνονται σε «ειδικούς» που τους προτείνουν λύσεις γενικές και αόριστες, οι οποίες προκύπτουν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ιδιαιτερότητα της πορείας τους.

Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω, αλλά το Σύμπαν δεν δίνει ό,τι του ζητήσεις. Παρέχει με απόλυτη συνέπεια ό,τι χρειάζεται ο καθένας μας ώστε να εξελιχθεί και να γίνει αυτεξούσιος. Να γίνει δηλαδή κυρίαρχος του εαυτού του και απρόσβλητος από την κάθε είδους μικρότητα, με σκοπό να απολαύσει την παρουσία του εδώ στην Γη εν ενότητα.

Αυτή είναι η θεωρία… Στην πράξη:

Μην ασχολείσαι με τον άλλον. Ασχολήσου με τον εαυτό σου και την εξέλιξη του. Ο καθένας εκπληρώνει την δική του πορεία και μπορεί ΌΛΟΙ να έχουν τον ίδιο προορισμό, οι δρόμοι τους όμως είναι διαφορετικοί. Ο καθένας βρίσκεται στην δική του τάξη συνειδητότητας, άλλος π.χ. στην 1η δημοτικού και άλλος στην 1η γυμνασίου. Δεν μπορεί το παιδί του δημοτικού να συνυπάρξει με του γυμνασίου αλλά μπορεί να υπάρξει κατανόηση από την μεριά του γυμνασιόπαιδο προς το μικρότερο παιδί.

Όταν ασχολείσαι με τον άλλον, δεν μπορείς να ξέρεις το τι χρειάζεται εσύ να κάνεις για να εκπληρώσεις τον δικό σου προορισμό. Δεν χρειάζεται να έχουν ΟΛΟΙ λεφτά και καλές δουλείες, αυτά δεν έχουν σημασία, σημασία έχει αυτά που σου παρέχονται να τα εκτιμάς. Αυτά που σου δίνει η ζωή είναι για το όφελος σου. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία, υπάρχει μία σοφή σύμπραξη πίσω από όλα.

Πόσες φορές εσείς ζορίζετε τα παιδιά σας να διαβάσουν ή αρνείστε να τους πάρετε ένα παιχνίδι που μπορείτε να το αντέξετε οικονομικά και θα ευχαριστούσε και τα παιδιά σας, αλλά δεν το κάνετε γιατί πιστεύετε ότι είναι ενάντια στη σωστή διαπαιδαγώγηση τους.

Καμία διαφορά δεν υπάρχει ανάμεσα στην σχέση γονιού-παιδιού και ενήλικα-ζωής.

Πηγή

Continue Reading

Trending