Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Λίλα Αθανασοπούλου «Αρχιτεκτονική Μία Τέχνη Μαγική»

Το studio LILA architect + designer με έδρα την Αθήνα, ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1999 από την  Λίλα Αθανασοπούλου, Aρχιτέκτονα Mηχανικό ΕΜΠ (NTUA). Ασχολείται με τον σχεδιασμό + την κατασκευή ιδιωτικών έργων, ενώ δραστηριοποιείται + πειραματίζεται σ’ ένα ευρύ πεδίο κλίμακας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:  ιδιωτικές κατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία + καταστήματα, αλλά και σχεδιασμό αντικειμένου. Έχει λάβει μέρος σε πανελλήνιες εκθέσεις αρχιτεκτονικής + design και άρθρα έχουν παρουσιαστεί περιστασιακά σε ελληνικές εκδόσεις.

Η σειρά Art Objects_LILA ξεκίνησε έχοντας σαν αφορμή την δυσκολία της αρχιτέκτονος να βρει αντικείμενα που να εναρμονίζονται με την αισθητική + την φιλοσοφία των χώρων που σχεδιάζει. Όχι ακριβώς χρηστικά, όχι εντελώς διακοσμητικά. Αντικείμενα που συμβάλλουν υποσυνείδητα στην αισθητική του χώρου, που ενεργοποιούν την σκέψη + που η οντότητά τους προσδιορίζεται από τα ίδια αλλά + από τον χρήστη. Επιθυμία της δημιουργού ήταν να κρύβουν μία ιστορία + πάνω σε αυτήν να πατά ο καθένας + να την εξελίσσει. Να βιώνει κανείς την καθημερινότητά του με αυτά + όχι να αποτελούν μια στείρα διακοσμητική παρέμβαση.

Συναντήσαμε τη Λίλα Αθανασοπούλου και μιλήσαμε μαζί της.

Χώρος και άνθρωπος: Τι σημαίνει για εσάς αυτή η σύζευξη;

Ο χώρος είναι μία προέκταση του ανθρώπου. Υπάρχει μία διαρκής διάδραση μεταξύ τους. Ένας άνθρωπος διαμορφώνει τον χώρο του έτσι ώστε να τον εκφράζει, ενώ παράλληλα ένας χώρος εκφράζει την ψυχολογία, την κοινωνική θέση + την φάση ζωής του ανθρώπου. Αυτή η εξίσωση όμως πρέπει πάντα να διέπεται από το σύμβολο της ισότητας. Δηλαδή ο χώρος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να “καταπίνει” τον χρήστη + να τον “απορροφά”, αλλά να τον εξελίσσει. Πολλές φορές αυτή η αναζήτηση του μοντέλου κατοικίας για έναν πελάτη καταλήγει σε ψυχογράφημα + καταγραφή συνηθειών, απωθημένων + επιθυμιών που είναι καταπιεσμένες. Έτσι μία αρχιτεκτονική μελέτη  μπορεί όντως, όσο κλισέ + αν  ακουστεί, να επηρεάσει κατά πολύ την ζωή του χρήστη. Βελτιώνει την αυτοεικόνα του, ισορροπεί τις επιθυμίες, ηρεμεί το νου, δίνει αφορμές για αλληλεπίδραση μέσα σε ένα περιβάλλον αυθεντικό, απογυμνωμένο από τάσεις εντυπωσιασμού + νεοπλουτισμού, χρησιμοποιώντας την κλίμακα + το φως στη δημιουργία ατμόσφαιρας.

Η αρχιτεκτονική είναι πολυτέλεια ή στάση ζωής;

Οι καλές ιδέες είναι στην υλοποίηση τους το ίδιο οικονομικές με τις κακές. Ο αρχιτέκτονας είναι ο επιστήμονας που δημιουργεί “δοχεία ζωής” προσαρμοσμένα στον κάθε χρήστη. Στόχος είναι να αποφεύγονται λάθη  + κακοτεχνίες, ενώ ταυτόχρονα να δημιουργούνται χώροι μοναδικοί  κάθε φορά. Με τις γνώσεις του + την αισθητική του προσδίδει “μαγεία” σε έναν χώρο, εκμεταλλευόμενος  το φως, τον προσανατολισμό + τις χωρικές αναλογίες. Τι απ’ όλα αυτά μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια;

Γιατί επιλέξατε αυτή τη δουλειά;

Διότι πρόκειται για μία διαρκή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε μένα + τους πελάτες μου. Είναι η δυνατότητα να μπορώ να χρησιμοποιώ γνωστά μέσα, με τρόπο μονοσήμαντο κάθε φορά + να προκαλώ χαμόγελα στους πελάτες μου. Είναι μία πρόκληση δίχως τέλος. Είναι κάθε φορά διεγερτικό, αν + το παραδέχομαι εγωιστικό, το να βλέπεις  με “σάρκα + οστά” μπροστά σου την έμπνευση που γεννήθηκε στο μυαλό σου μήνες πριν, ακριβώς όπως την οραματίστηκες… + το καλύτερο project είναι το επόμενο αφού γίνεσαι σοφότερος κάθε φορά.

Από ποιο χώρο είναι οι πελάτες σας και για ποιους λόγους θεωρείτε ότι σας επιλέγουν;

Πελάτης μου γίνεται όποιος ζητάει τη βοήθεια μου. Όσο μικρό ή μεγάλο project,  το αναλαμβάνω με πάθος. Απολαμβάνω την συνεργασία μου όμως μόνο με ανθρώπους ανοιχτόμυαλους. Θα ήταν επίσης ψέμα να μην παραδεχτώ πως στα project με ελευθερία budget, οι δυνατότητες του αποτελέσματος πολλαπλασιάζονται. Θεωρώ ότι πολύ σημαντικό στοιχείo της δουλειάς μου είναι το ότι συνθέτω + επιβλέπω η ίδια κάθε δουλειά. Μπορεί η ομάδα σχεδιασμού να αριθμεί αρκετά μέλη, είμαι όμως η ίδια υπεύθυνη για το κάθε project + διεκπεραιώνω προσωπικά το βαρύ πρόγραμμα των επιβλέψεων. Αυτό σίγουρα αποκλείει την ανάληψη περισσοτέρων έργων από όσα ο χρόνος μου δικαιολογεί, αλλά είναι φιλοσοφία μου να προσφέρω το καλύτερο σε όποιον με εμπιστεύεται.

Ασχολείστε  με τον σχεδιασμό και την κατασκευή ιδιωτικών έργων, ενώ δραστηριοποιείστε σ’ ένα ευρύ πεδίο κλίμακας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: ιδιωτικές κατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία και καταστήματα, αλλά και σχεδιασμό αντικειμένου. Ποια project αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

Οι μέντορες μου στο ΕΜΠ μου έμαθαν πως η αρχιτεκτονική κρύβεται παντού. Από το φαγητό έως το ντύσιμο. Είναι εξίσωση ισορροπίας. Πάντοτε ο σεβασμός προς τον άνθρωπο + την φύση είναι ο πρώτος κανόνας. Έτσι, είτε συζητάμε για διακόσμηση ενός δωματίου, είτε για ολόκληρο συγκρότημα κατοικιών, ενεργοποιούνται οι ίδιοι νευρώνες. Αγαπώ όμως ιδιαίτερα τα projects στα οποία η μεγάλη κλίμακα τους με προκαλεί να κάνω λάθος. Έχω ακόμη στα αυτιά μου τις συμβουλές των δασκάλων μου, του αείμνηστου + διάσημου αρχιτέκτονα της γενιάς του Δημήτρη Μπίρη καθώς + του πολύ σημαντικού για τη εξέλιξή μου αρχιτέκτονα Αλέκου Αλιέα περί ηθικής + ισορροπίας.

Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με τη δουλειά σας; Με ποιο τρόπο τα οπτικοποιείτε;

Θεωρώ την αρχιτεκτονική μία τέχνη μαγική. Θέλω να μπορώ να επηρεάζω τις ζωές των χρηστών θετικά, να δημιουργώ με τη δουλειά μου το όμορφο φόντο για τη ζωή τους. Να φτιάχνω σκηνικά με σενάριο που περιμένει να παιχτεί.

Έτσι, είτε πρόκειται για αρκετό αποθηκευτικό χώρο ενός σπιτιού που γίνεται αφορμή για ηρεμία + οργανωμένη καθημερινότητα, είτε μιλάμε για ένα παράθυρο που αφήνει το φως να ταξιδέψει σ’ έναν τοίχο, είτε μιλάμε για έναν καναπέ τοποθετημένο μπροστά στη θέα + χωράει μια ανθρώπινη αγκαλιά,  το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Ατμόσφαιρα…

Ποια υλικά σας γοητεύουν και γιατί;

Με γοητεύουν οι συζεύξεις μέσα από αντιθέσεις. Με γοητεύει το ακατέργαστο ξύλο, όταν καθρεπτίζεται σε ένα ψυχρό τζάμι. Αγαπώ το μάρμαρο όταν φωτίζεται στον ήλιο. Προτιμώ το εμφανές beton, όταν πλαισιώνεται από την πρασινάδα ενός κήπου. Ένα γυαλιστερό δάπεδο που συναντά έναν τοίχο από τσιμεντοκονία. Οι συζεύξεις αντιθέτων είναι αυτές που κάνουν το ταξίδι ενδιαφέρον…

Δημιουργείτε μια σειρά εικαστικών  έργων που ως προορισμό τους έχουν να διακοσμήσουν το σπίτι. Λέτε πως τα έργα αυτά έχουν μια κρυμμένη ιστορία. Ποιες λέξεις – έννοιες είναι η πηγή της έμπνευσης σας;

Μη όντας εικαστικός, το μοναδικό μου κίνητρο είναι ο συμβολισμός. Πηγή έμπνευσης είναι η απλότητα όταν μιλάμε για το “Houses” + η αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα από σύμβολα αρχέγονα.

Είναι η κοινωνική ευαισθησία + η καλοσύνη απέναντι στους λιγότερους προνομιούχους, όταν μιλάμε για το “Braille”.

Είναι η μαμαδίστικη συμβουλή βαθιά ριζωμένη + χιλιοειπωμένη: “Πρόσεχε!”, ως προς το υφάδι που αφήνουν οι πράξεις μας στο σήμερα, όταν μιλάμε για το “Why”.

Είναι, τέλος, η δύναμη + η  ομορφιά του φωτός συμβολική + μη, στις ζωές μας, μέσα από το “ΗΕΛΙΟΝ” που σημαίνει “τον ήλιο” στη γλώσσα του Ομήρου.

Τελικά, πάνω από όλα, πηγή έμπνευσης για μένα πάντα υπήρξε το: “Χρόνου φείδου!”.

Site: http://www.architectlila.gr

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τάσος Δήμος: Ο David Hockney σημάδεψε την καλλιτεχνική γραφή μου

Την ιστορική Kourd Gallery επέλεξε ο εικαστικός Τάσος Δήμος να παρουσιάσει τη νέα του δουλειά. Δεκαεννέα ακρυλικά, το καθένα από τα οποία αποτελεί ένα στιγμιότυπο ενός ή περισσότερων κολυμβητών ακριβώς πριν τη βουτιά στην πισίνα.

Με μια πρώτη ματιά στα έργα, διαπιστώνει κανείς την ρομαντική αίσθηση, την τάση εξαΰλωσης των μορφών, τη λανθάνουσα μυστικιστική διάθεση του εικαστικού, στοιχεία που σταδιακά εγκαταλείπονται, τουλάχιστον με τη μορφή που είχαμε ως τώρα γνωρίσει στα έργα του. Οι μορφές αναδύονται από ένα γκρίζο φόντο και κυριαρχούν στην ζωγραφική επιφάνεια, χωρίς καμία διακοσμητική διάθεση. Το ουδέτερο φόντο προσφέρει βάθος και αφήνει ελεύθερο τον θεατή να φανταστεί την παρουσία του υγρού στοιχείου που απλώς υπονοείται.

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΔΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Εμείς συναντήσαμε τον εικαστικό στο εργαστήριό του στο Νέο Ψυχικό και μιλήσαμε μαζί του για την νέα του δουλειά.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τάσος Δήμος

-Τάσο, εκθέτεις στην γκαλερί Κουρντ δεκαεννέα  ακρυλικά έργα με τίτλο «αφετηρία». Πώς εμπνεύστηκες αυτή την θεματική σου; 

Όπως και όλες οι προηγούμενες εκθέσεις μου, έτσι και αυτή συνδέεται νοητά με προηγούμενη δουλειά μου. Τα έργα, για παράδειγμα, που είχα δείξει πριν από πέντε περίπου χρόνια στη Μύκονο, είναι θεματικά αλλά και ως προς την τεχνική που χρησιμοποιώ πολύ συναφή με αυτή τη σειρά.

Είναι ίσως τα πιο pop έργα που έχω κάνει μέχρι σήμερα και πέρα από την σεζόν, που σίγουρα έπαιξε το ρόλο της στην απόφασή μου να δημιουργήσω μια τέτοια σειρά, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη μου για ορισμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1960 που έχουν αφιερώσει ολόκληρη την καριέρα τους σε αυτή τη θεματολογία.

– Πιστεύεις ότι η δουλειά σου έχει δεχτεί επιρροές από ξένους καλλιτέχνες;

Ο David Hockney με τις πισίνες του και ιδιαίτερα το πιο χαρακτηριστικό του, ίσως, έργο, το «A Bigger Splash» (1967), έχει οπωσδήποτε σημαδέψει την καλλιτεχνική γραφή μου. Άλλοι ζωγράφοι της δεκαετίας του 1950 και 1960 που με έχουν επηρεάσει βαθιά, είναι ο Richard Hamilton, o Peter Blake και ο «πατέρας» της pop art, ο Andy Warhol.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η έκθεσή μου αυτή είναι ένας φόρος τιμής στους «γίγαντες» της pop art, με ένα τρόπο πιο συστηματικό και εμπεριστατωμένο από οποιαδήποτε προηγούμενη προσπάθειά μου. Εκείνο που με τράβηξε περισσότερο σε αυτούς είναι το χρώμα και η θεματολογία, αλλά φυσικά μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και την άλλη μεγάλη μου εμμονή, εκείνη με τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και ιδιαίτερα τους κούρους, είτε στην αυθεντική τους μορφή είτε στις έντεχνες παραλλαγές της Αναγέννησης.

Τάσος Δήμος

-Στη θεματική αυτή διακρίνουμε στις φιγούρες σου μια νέα δομή και σύνθεση με μια φωτογραφική διάθεση. Πώς θα το σχολίαζες αυτό;

-Η φωτογραφία έχει και είχε εδώ και πάρα πολλά χρόνια κεντρικό ρόλο στη ζωγραφική μου, καθώς αποτελεί μεγάλο μου χόμπυ. Σε αυτή τη σειρά, παρόλα αυτά, μπορώ να πω πως σημειώνεται μια παρέκκλιση από το φωτορεαλισμό του παρελθόντος, καθώς τη θέση του παίρνει η επιφανειακή ποιότητα της pop art.

Όπως δηλαδή ο Warhol αναπαράγει αμέτρητες μεταξοτυπίες της Marilyn Monroe, βασιζόμενος σε μια φωτογραφία της, της δεκαετίας του 1960, και φτάνει σε ένα αποτέλεσμα που μόνο φωτορεαλιστικό δεν είναι, έτσι και εγώ, ξεκινάω μεν από μια φωτογραφία, αλλά έχοντας πια αφαιρέσει τις λεπτομέρειες του φόντου και έχοντας αντικαταστήσει αυτές με έντονα παστέλ χρώματα, καταλήγω σε ένα αποτέλεσμα λιγότερο ρεαλιστικό, και περισσότερο ψυχεδελικό, με μια δισδιάστατη επιφάνεια που αφήνει τον θεατή να δημιουργήσει με τη φαντασία του το περιβάλλον που ουσιαστικά «λείπει» από τον καμβά.

– Σε αυτή τη δουλειά, έχεις επιλέξει να πλαισιώσεις τις φιγούρες σου με ένα γκρι ουδέτερο φόντο. Με αυτό τον τρόπο υπονοείς την ύπαρξη του υδάτινου στοιχείου; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

O Σαλβαντόρ Νταλί μέσα από χαρακτηριστικά του έργα

Γράφει η Μαράη Γεωργούση*

Ποιος ήταν άραγε αυτός ο καλλιτέχνης της ονειρικής παραίσθησης και της αλληγορικής εικόνας;

Από την μικρή πόλη της Καταλωνίας βρέθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού και μετέπειτα της Αμερικής. Η ζωή του γεμάτη πάθη και καθαρά μυθιστορηματική πλοκή.

Ο κύριος «Avida Dollars” «Απληστοδόλαρος» όπως τον χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν,  δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το παρατσούκλι αυτό ευθαρσώς για την προβολή του. Ο Σαλβαντόρ Νταλί υπονοούσε συχνά πως ήταν γεννημένος για να γίνει σουρεαλιστής ζωγράφος. Έλεγε πως η μόνη διαφορά με τους άλλους σουρεαλιστές είναι πως αυτός είναι σουρεαλιστής. Υπήρξε προκλητικός και εκκεντρικός πάντα, τόσο στις εμφανίσεις του όσο και στις δηλώσεις του.

Στον προσωπικό του έλεγχο επιδόσεων βαθμολόγησε τον εαυτό του με 16,4 και στον Mondrian έδωσε μόλις 0,6 ! Ο Manet πήρε  4,1, ενώ το alter ego του ο Πικάσο πήρε 11,9, εξάλλου ο Νταλί πάντα δήλωνε πως ήταν καλύτερος από εκείνον, τουλάχιστον έδωσε στον Ντα Βίντσι 18,4 δηλαδή μόνο δύο μονάδες πάνω από τον εαυτό του.

ΤΟ 1955 ΠΗΓΕ ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΝΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ-ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ» ΕΦΤΑΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΑΣΠΡΗ ROLLS ROYCE ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΗ ΜΕ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΛΕΚΑΝΗ ΜΕ ΓΑΛΑ.

Σε ηλικία έξι ετών ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε αποφασίσει να γίνει μάγειρας, άλλαξε γνώμη στα επτά του έτη, καθώς η ιδέα να γίνει Ναπολέων του είχε φανεί καλύτερη. Στην ηλικία αυτή ήταν που έκανε και την πρώτη του ζωγραφιά, μετά η πορεία του ήταν συνεχώς ανοδική. Μόλις έκλεισε τα δέκα ανακάλυψε τους ιμπρεσιονιστές, ενώ στα δεκατέσσερα τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών συμμετείχε σε συλλογική έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου του Φιγκέρες.

Το 1929 γνώρισε την Γκαλά Ελυάρ σύζυγο τότε του ποιητή Πωλ Ελυάρ, που μετέπειτα έγινε μούσα και σύζυγος δική του. Για τον λόγο αυτό ήρθε σε οριστική ρήξη με τον πατέρα του. Στην καλλιτεχνική του πορεία πειραματίστηκε, οραματίστηκε, άνοιξε νέους δρόμους. Σήμερα ανήκει στην κατηγορία των πλέον αναγνωρισμένων και αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών παγκοσμίως.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία, 1938, Wadsworth Atheneum, Hartford.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία (Apparition of Face and Fruit Dish on a Beach)

Στον πίνακα αυτό η αμμουδιά μετατρέπεται σε τραπέζι πάνω στo οποίo τοποθετείται μια ιδιότυπη νεκρή φύση, προσφέροντας την δυνατότητα  πολλαπλών ερμηνειών της υπάρχουσας σύνθεσης. Το κεφάλι του σκύλου ταυτόχρονα μετατρέπεται και σε βράχια, τα μάτια του γίνονται τούνελ που μπορεί κάποιος να δει μέσα από αυτά τμήμα του τοπίου, ενώ το κολάρο έχει την μορφή ενός αρχαίου υδραγωγείου. Αντίστοιχα στο κεντρικό τμήμα του πίνακα το πρόσωπο που διαγράφεται απαρτίζεται από διακριτά αντικείμενα: το αριστερό μάτι είναι το στόμιο μιας στάμνας, η μύτη, το στόμα και το πηγούνι σχηματίζονται από ένα φρούτο και το πίσω μέρος μιας καθιστής μορφής. Το μέτωπο του προσώπου παίρνει το σχήμα φρουτιέρας, ενώ τα μαλλιά είναι ταυτόχρονα αχλάδια και μέρος της πλάτης του σκύλου.

Τηλέφωνο «Αστακός», 1936.

Τηλέφωνο «Αστακός»

Το αφροδισιακό τηλέφωνο εκτέθηκε και στο Centre Georges Pompidou το 2002, μάλιστα πέρασαν να το δουν 900.000 επισκέπτες που σημαίνει 8.000 επισκέπτες κάθε ημέρα! Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Διεθνή Έκθεση του σουρεαλισμού το 1938. Είναι ένα από τα πιο γνωστά σουρεαλιστικά αντικείμενα που κατασκεύασε ο Νταλί σε τρείς εκδοχές. Είναι εμφανείς οι νύξεις και τα υπονοούμενα σε αυτό το έργο για την σχέση του φαγητού με την γενετήσια πράξη.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Bleeps: «Η τέχνη παλεύει με τις αντιφάσεις και την τάση αυτοπροσδιορισμού μέσα στην ποικίλη υποκειμενικότητα της»

Με τον Bleeps, που πιστεύω πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, τόσο ο ίδιος όσο και τα έργα του, γνωριζόμαστε εδώ και αρκετά χρόνια. Τη δουλειά του στους δρόμους της Αθήνας τη γνωρίζω σχεδόν από τα πρώτα του βήματα στην Ελλάδα.

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Εκείνο, όμως που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά είναι πως μαζί κάναμε την πρώτη “συνομιλία”, από τη δική μου πλευρά, όταν παράλληλα με τα άρθρα μου, στο In Fact, μου ζητήθηκε και η συγεκριμένη συνομιλία! Τον ευχαριστώ λοιπόν, για πρώτη φορά δημόσια, που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε παρέα μια εξαιρετική συνέντευξη, τότε, αλλά και που κάθε φορά που έχουμε να πούμε καινούρια πράγματα, είναι πάντα πρόθυμος για ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Επιπλέον, είναι για μένα, μεγάλη χαρά και τιμή, το ότι ξεκινάμε τη συνεργασία μας, με τη συμμετοχή του, στο επόμενο art project της Cube με τίτλο Tender is the Night!

Bleeps Irakleia work

-Σπουδάζεις στο Bristol, όπου και έρχεσαι σε άμεση επαφή με την “τοπική” street art σκηνή, η οποία σίγουρα δεν περιλαμβάνει μόνο τον Banksy, αλλά και άλλους street artists με αξιόλογη πορεία, όπως ο Inkie, ίσως και εφάμιλος του Banksy, o JPS, ο Nick Walker, o Cheba, ο Stinkfish και ο John5 … η επιλογή τους είναι εντελώς υποκειμενική και κάποιοι από αυτούς εμφανίστηκαν μόλις τα τελευταία χρόνια με εντυπωσιακή όμως παρουσία.

Μπόρεσες να συνυπάρξεις εύκολα στους δρόμους του Bristol μαζί τους και υπάρχει ίσως η επιθυμία μιας μικρής ή μεγαλύτερης επιστροφής εκεί?

-Στο Bristol έκανα επιπλέον σπουδές στην τέχνη. Ένα foundation, γιατί με ενδιέφερε διαχρονικά το πεδίο της τέχνης. Μην ξεχνάμε ότι η Αγγλία έχει οργανωμένη βιομηχανία τέχνης. Αυτό που φτάνει σε μας ως κάτι «υπερβολικό» ή και «σταρ» είναι απλά το προϊόν μιας καλά θεμελιωμένης βιομηχανίας.

Για μένα λοιπόν σε κείνη την πρώιμη φάση ενασχόλησης με τη street art δεν υπήρχε κάποιου τύπου ανταγωνισμός ή και αίσθημα κατωτερότητας, εφόσον ήμουν προσανατολισμένος στην αφομοίωση των στοιχείων που λάμβανα εκεί και στην υλοποίηση των προσωπικών επιδιώξεων διαλεκτικής στο δημόσιο χώρο μέσα από μια «ελληνική» οπτική. Σίγουρα έχω βέβαια δεχθεί επιρροές.

Η Αγγλία πάντα με γοητεύει και τη θυμάμαι με θετικό τρόπο. Θα μπορούσα να γυρίσω μάλλον μόνο στα πλαίσια μιας ατομικής ή συλλογικής έκθεσης, ή και δημιουργίας στο δημόσιο χώρο όχι όμως ως κομισσάριος κάποιου εμπορικού φαστιβάλ.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ, ΑΠΛΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ

Bleeps – check out

-Επιστρέφεις στην Ελλάδα, σχεδόν παράλληλα με την αρχή της κρίσης και κάνεις τη διαφορά με έργα αμειγώς πολιτικά και σε εντελώς προσωπικό ύφος το οποίο και διατηρείς.

Ποιές ήταν οι πρώτες αντιδράσεις τόσο της εδώ street art σκηνής, όσο και των θεατών της δουλειάς σου?

-Η εγχώρια σκηνή με αποδέχθηκε ποικιλοτρόπως. Υπήρξαν καλλιτέχνες που δημιούργησαν κριτικό διάλογο μαζί μου, σεβόμενοι ο ένας τη δουλειά του άλλου. Δυστυχώς όμως υπάρχουν οι εγχώριοι «καταστροφολάγνοι», οι οποίοι λειτουργούν διαχρονικά προωθώντας τη λογική της κακοποίησης και ασυδοσίας. Αυτοί αποτέλεσαν και τους καταστροφείς των έργων μου.

Bleeps pieta

-Πόσο καιρό σου πήρε να συστηθείς δημόσια και πως επέλεξες να το κάνεις? Γνωρίζω πως δούλευες για αρκετό καιρό χωρίς να αποκαλύπτεις την ταυτότητά σου και ποιός πραγματικά είναι ο Bleeps,  ψευδώνυμο που περιγράφει έναν ενοχλητικό μάλλον ήχο.

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending