Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Λίλα Αθανασοπούλου «Αρχιτεκτονική Μία Τέχνη Μαγική»

Το studio LILA architect + designer με έδρα την Αθήνα, ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1999 από την  Λίλα Αθανασοπούλου, Aρχιτέκτονα Mηχανικό ΕΜΠ (NTUA). Ασχολείται με τον σχεδιασμό + την κατασκευή ιδιωτικών έργων, ενώ δραστηριοποιείται + πειραματίζεται σ’ ένα ευρύ πεδίο κλίμακας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:  ιδιωτικές κατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία + καταστήματα, αλλά και σχεδιασμό αντικειμένου. Έχει λάβει μέρος σε πανελλήνιες εκθέσεις αρχιτεκτονικής + design και άρθρα έχουν παρουσιαστεί περιστασιακά σε ελληνικές εκδόσεις.

Η σειρά Art Objects_LILA ξεκίνησε έχοντας σαν αφορμή την δυσκολία της αρχιτέκτονος να βρει αντικείμενα που να εναρμονίζονται με την αισθητική + την φιλοσοφία των χώρων που σχεδιάζει. Όχι ακριβώς χρηστικά, όχι εντελώς διακοσμητικά. Αντικείμενα που συμβάλλουν υποσυνείδητα στην αισθητική του χώρου, που ενεργοποιούν την σκέψη + που η οντότητά τους προσδιορίζεται από τα ίδια αλλά + από τον χρήστη. Επιθυμία της δημιουργού ήταν να κρύβουν μία ιστορία + πάνω σε αυτήν να πατά ο καθένας + να την εξελίσσει. Να βιώνει κανείς την καθημερινότητά του με αυτά + όχι να αποτελούν μια στείρα διακοσμητική παρέμβαση.

Συναντήσαμε τη Λίλα Αθανασοπούλου και μιλήσαμε μαζί της.

Χώρος και άνθρωπος: Τι σημαίνει για εσάς αυτή η σύζευξη;

Ο χώρος είναι μία προέκταση του ανθρώπου. Υπάρχει μία διαρκής διάδραση μεταξύ τους. Ένας άνθρωπος διαμορφώνει τον χώρο του έτσι ώστε να τον εκφράζει, ενώ παράλληλα ένας χώρος εκφράζει την ψυχολογία, την κοινωνική θέση + την φάση ζωής του ανθρώπου. Αυτή η εξίσωση όμως πρέπει πάντα να διέπεται από το σύμβολο της ισότητας. Δηλαδή ο χώρος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να “καταπίνει” τον χρήστη + να τον “απορροφά”, αλλά να τον εξελίσσει. Πολλές φορές αυτή η αναζήτηση του μοντέλου κατοικίας για έναν πελάτη καταλήγει σε ψυχογράφημα + καταγραφή συνηθειών, απωθημένων + επιθυμιών που είναι καταπιεσμένες. Έτσι μία αρχιτεκτονική μελέτη  μπορεί όντως, όσο κλισέ + αν  ακουστεί, να επηρεάσει κατά πολύ την ζωή του χρήστη. Βελτιώνει την αυτοεικόνα του, ισορροπεί τις επιθυμίες, ηρεμεί το νου, δίνει αφορμές για αλληλεπίδραση μέσα σε ένα περιβάλλον αυθεντικό, απογυμνωμένο από τάσεις εντυπωσιασμού + νεοπλουτισμού, χρησιμοποιώντας την κλίμακα + το φως στη δημιουργία ατμόσφαιρας.

Η αρχιτεκτονική είναι πολυτέλεια ή στάση ζωής;

Οι καλές ιδέες είναι στην υλοποίηση τους το ίδιο οικονομικές με τις κακές. Ο αρχιτέκτονας είναι ο επιστήμονας που δημιουργεί “δοχεία ζωής” προσαρμοσμένα στον κάθε χρήστη. Στόχος είναι να αποφεύγονται λάθη  + κακοτεχνίες, ενώ ταυτόχρονα να δημιουργούνται χώροι μοναδικοί  κάθε φορά. Με τις γνώσεις του + την αισθητική του προσδίδει “μαγεία” σε έναν χώρο, εκμεταλλευόμενος  το φως, τον προσανατολισμό + τις χωρικές αναλογίες. Τι απ’ όλα αυτά μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια;

Γιατί επιλέξατε αυτή τη δουλειά;

Διότι πρόκειται για μία διαρκή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε μένα + τους πελάτες μου. Είναι η δυνατότητα να μπορώ να χρησιμοποιώ γνωστά μέσα, με τρόπο μονοσήμαντο κάθε φορά + να προκαλώ χαμόγελα στους πελάτες μου. Είναι μία πρόκληση δίχως τέλος. Είναι κάθε φορά διεγερτικό, αν + το παραδέχομαι εγωιστικό, το να βλέπεις  με “σάρκα + οστά” μπροστά σου την έμπνευση που γεννήθηκε στο μυαλό σου μήνες πριν, ακριβώς όπως την οραματίστηκες… + το καλύτερο project είναι το επόμενο αφού γίνεσαι σοφότερος κάθε φορά.

Από ποιο χώρο είναι οι πελάτες σας και για ποιους λόγους θεωρείτε ότι σας επιλέγουν;

Πελάτης μου γίνεται όποιος ζητάει τη βοήθεια μου. Όσο μικρό ή μεγάλο project,  το αναλαμβάνω με πάθος. Απολαμβάνω την συνεργασία μου όμως μόνο με ανθρώπους ανοιχτόμυαλους. Θα ήταν επίσης ψέμα να μην παραδεχτώ πως στα project με ελευθερία budget, οι δυνατότητες του αποτελέσματος πολλαπλασιάζονται. Θεωρώ ότι πολύ σημαντικό στοιχείo της δουλειάς μου είναι το ότι συνθέτω + επιβλέπω η ίδια κάθε δουλειά. Μπορεί η ομάδα σχεδιασμού να αριθμεί αρκετά μέλη, είμαι όμως η ίδια υπεύθυνη για το κάθε project + διεκπεραιώνω προσωπικά το βαρύ πρόγραμμα των επιβλέψεων. Αυτό σίγουρα αποκλείει την ανάληψη περισσοτέρων έργων από όσα ο χρόνος μου δικαιολογεί, αλλά είναι φιλοσοφία μου να προσφέρω το καλύτερο σε όποιον με εμπιστεύεται.

Ασχολείστε  με τον σχεδιασμό και την κατασκευή ιδιωτικών έργων, ενώ δραστηριοποιείστε σ’ ένα ευρύ πεδίο κλίμακας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: ιδιωτικές κατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία και καταστήματα, αλλά και σχεδιασμό αντικειμένου. Ποια project αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

Οι μέντορες μου στο ΕΜΠ μου έμαθαν πως η αρχιτεκτονική κρύβεται παντού. Από το φαγητό έως το ντύσιμο. Είναι εξίσωση ισορροπίας. Πάντοτε ο σεβασμός προς τον άνθρωπο + την φύση είναι ο πρώτος κανόνας. Έτσι, είτε συζητάμε για διακόσμηση ενός δωματίου, είτε για ολόκληρο συγκρότημα κατοικιών, ενεργοποιούνται οι ίδιοι νευρώνες. Αγαπώ όμως ιδιαίτερα τα projects στα οποία η μεγάλη κλίμακα τους με προκαλεί να κάνω λάθος. Έχω ακόμη στα αυτιά μου τις συμβουλές των δασκάλων μου, του αείμνηστου + διάσημου αρχιτέκτονα της γενιάς του Δημήτρη Μπίρη καθώς + του πολύ σημαντικού για τη εξέλιξή μου αρχιτέκτονα Αλέκου Αλιέα περί ηθικής + ισορροπίας.

Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε με τη δουλειά σας; Με ποιο τρόπο τα οπτικοποιείτε;

Θεωρώ την αρχιτεκτονική μία τέχνη μαγική. Θέλω να μπορώ να επηρεάζω τις ζωές των χρηστών θετικά, να δημιουργώ με τη δουλειά μου το όμορφο φόντο για τη ζωή τους. Να φτιάχνω σκηνικά με σενάριο που περιμένει να παιχτεί.

Έτσι, είτε πρόκειται για αρκετό αποθηκευτικό χώρο ενός σπιτιού που γίνεται αφορμή για ηρεμία + οργανωμένη καθημερινότητα, είτε μιλάμε για ένα παράθυρο που αφήνει το φως να ταξιδέψει σ’ έναν τοίχο, είτε μιλάμε για έναν καναπέ τοποθετημένο μπροστά στη θέα + χωράει μια ανθρώπινη αγκαλιά,  το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Ατμόσφαιρα…

Ποια υλικά σας γοητεύουν και γιατί;

Με γοητεύουν οι συζεύξεις μέσα από αντιθέσεις. Με γοητεύει το ακατέργαστο ξύλο, όταν καθρεπτίζεται σε ένα ψυχρό τζάμι. Αγαπώ το μάρμαρο όταν φωτίζεται στον ήλιο. Προτιμώ το εμφανές beton, όταν πλαισιώνεται από την πρασινάδα ενός κήπου. Ένα γυαλιστερό δάπεδο που συναντά έναν τοίχο από τσιμεντοκονία. Οι συζεύξεις αντιθέτων είναι αυτές που κάνουν το ταξίδι ενδιαφέρον…

Δημιουργείτε μια σειρά εικαστικών  έργων που ως προορισμό τους έχουν να διακοσμήσουν το σπίτι. Λέτε πως τα έργα αυτά έχουν μια κρυμμένη ιστορία. Ποιες λέξεις – έννοιες είναι η πηγή της έμπνευσης σας;

Μη όντας εικαστικός, το μοναδικό μου κίνητρο είναι ο συμβολισμός. Πηγή έμπνευσης είναι η απλότητα όταν μιλάμε για το “Houses” + η αποδοχή της διαφορετικότητας μέσα από σύμβολα αρχέγονα.

Είναι η κοινωνική ευαισθησία + η καλοσύνη απέναντι στους λιγότερους προνομιούχους, όταν μιλάμε για το “Braille”.

Είναι η μαμαδίστικη συμβουλή βαθιά ριζωμένη + χιλιοειπωμένη: “Πρόσεχε!”, ως προς το υφάδι που αφήνουν οι πράξεις μας στο σήμερα, όταν μιλάμε για το “Why”.

Είναι, τέλος, η δύναμη + η  ομορφιά του φωτός συμβολική + μη, στις ζωές μας, μέσα από το “ΗΕΛΙΟΝ” που σημαίνει “τον ήλιο” στη γλώσσα του Ομήρου.

Τελικά, πάνω από όλα, πηγή έμπνευσης για μένα πάντα υπήρξε το: “Χρόνου φείδου!”.

Site: http://www.architectlila.gr

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Κόκκοτα Ελπίδα: Αγκάλιασε τον φόβο Θα δεις την ελπίδα. Θα φτάσεις στην επιτυχία

Το 2010 έφυγε στις ΗΠΑ για να το ΜΒΑ και εκεί γνώρισε τον Καθηγητή Μοχάμεντ Γιούνις, που πήρε το 2006 το Νόμπελ Ειρήνης. Ο κ. Γιούνις έγινε ο μέντοράς της για 6 μήνες και την ενθάρρυνε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, να κάνει καλό στον κόσμο κάτι που από μικρή ήθελε.  Το αποφάσισε, άφησε τη δουλειά της στη Βοστόνη, τα παράτησε όλα, πήγε στην Τιχουάνα στο Μεξικό και εκεί άρχισε τη ΜeXOXO με τις οικονομίες της. Ο βασικός της ρόλος είναι να στηρίξει τις γυναίκες να αδράξουν τις ευκαιρίες της ζωής τους αγαπώντας τον εαυτό τους. Το Me σημαίνει εγώ και το ΧΟΧΟ αγκαλιές και φιλιά και όλο μαζί σημαίνει ότι το πρώτο βήμα για την επιτυχία είναι να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Νιώθει ευγνώμων γιατί οι στηρίζοντας τις γυναίκες έχω πάρει 4000 μαθήματα με την σειρά της.

-Κα. Κόκκοτα Με ποια αφορμή ξεκίνησε η MeXOXO;

H MeXOXO είναι ένας Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός που δημιουργήθηκε το 2013 με σκοπό την κοινωνικό-οικονομική ανάπτυξη και την δωρεάν εκπαίδευση των γυναικών στον τομέα της επιχειρηματικότητας. Από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα έχει βοηθήσει έμπρακτα περισσότερες από 4.000 γυναίκες σε Ελλάδα, Μεξικό, Ισραήλ, Γερμανία, Κύπρο, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Νεπάλ, Λιβερία και Κόστα Ρίκα.

 

– Πόσο σημαντική θεωρείτε την οργάνωση των γυναικών μέσα από τους συλλόγους;
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι επιτυγχάνουν γρηγορότερα και περισσότερο όταν δρουν συλλογικά και μέσα από δημιουργικές ομάδες εργασίας. Κάθε άνθρωπος για να μπορεί να λειτουργήσει, να μπορεί να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να έχει την δυνατότητα να αναπτυχθεί γρήγορα και με μικρότερο ρίσκο χρειάζεται μια ομάδα, μια οικογένεια. Την οικογένεια που θα επιλέξει. Για τις γυναίκες πιστεύω ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό να έχουν αυτού του είδους την οικογένεια και στήριξη. Έτσι και οι ομάδες, οι σύλλογοι και οι οργανισμοί γυναικών μπορούν να παρέχουν ένα σημαντικό ασφαλές πλαίσιο στήριξης και ανάπτυξης σε μια γυναίκα καθώς και στην κοινωνία.

– Ποιο είναι το προσωπικό σας σλόγκαν ή ρητό.

Αγκάλιασε τον φόβο Θα δεις την ελπίδα. Θα φτάσεις στην επιτυχία.

– Πόσο businesswomen πιστεύετε ότι είναι οι Ελληνίδες;

Οι Ελληνίδες είναι καταπληκτικές  businesswomen. Είναι έξυπνες, με πολλά χαρίσματα, ανοιχτές στην μάθηση και την νέα πληροφορία. Έχουμε στηρίξει πάνω από 2000 γυναίκες στην Ελλάδα και τις έχουμε δει να πετυχαίνουν με σταθερές ταχύτητες και εντυπωσιακά αποτελέσματα.

 

– Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας. 

Μεγάλωσα, όπως και πολύ από εμάς, με το ρητό: Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Και το πιστεύω. Την πορεία της ζωής μου δεν την χαρακτήριζε η ευκολία. Στα live workshop μας μιλάω πολύ ανοιχτά για όλες τις δυσκολίες και πώς κατάφερα να ξεπεράσω τους δικούς μου φόβους μέσω του #breakyourceiling. Σκοπός μου είναι να εμπνεύσω τις γυναίκες να ακολουθήσουν το όνειρό τους και να κάνουν αυτό που αγαπούν. Όταν κάνεις κάτι που αγαπάς οι δυσκολίες είναι απλά τρικλοποδιές που σε μαθαίνουν και σε κάνουν καλύτερη.

Ευχαριστούμε τον φωτογράφο Γιάννης Λεφάκις

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τάσος Δήμος: Ο David Hockney σημάδεψε την καλλιτεχνική γραφή μου

Την ιστορική Kourd Gallery επέλεξε ο εικαστικός Τάσος Δήμος να παρουσιάσει τη νέα του δουλειά. Δεκαεννέα ακρυλικά, το καθένα από τα οποία αποτελεί ένα στιγμιότυπο ενός ή περισσότερων κολυμβητών ακριβώς πριν τη βουτιά στην πισίνα.

Με μια πρώτη ματιά στα έργα, διαπιστώνει κανείς την ρομαντική αίσθηση, την τάση εξαΰλωσης των μορφών, τη λανθάνουσα μυστικιστική διάθεση του εικαστικού, στοιχεία που σταδιακά εγκαταλείπονται, τουλάχιστον με τη μορφή που είχαμε ως τώρα γνωρίσει στα έργα του. Οι μορφές αναδύονται από ένα γκρίζο φόντο και κυριαρχούν στην ζωγραφική επιφάνεια, χωρίς καμία διακοσμητική διάθεση. Το ουδέτερο φόντο προσφέρει βάθος και αφήνει ελεύθερο τον θεατή να φανταστεί την παρουσία του υγρού στοιχείου που απλώς υπονοείται.

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΔΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Εμείς συναντήσαμε τον εικαστικό στο εργαστήριό του στο Νέο Ψυχικό και μιλήσαμε μαζί του για την νέα του δουλειά.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τάσος Δήμος

-Τάσο, εκθέτεις στην γκαλερί Κουρντ δεκαεννέα  ακρυλικά έργα με τίτλο «αφετηρία». Πώς εμπνεύστηκες αυτή την θεματική σου; 

Όπως και όλες οι προηγούμενες εκθέσεις μου, έτσι και αυτή συνδέεται νοητά με προηγούμενη δουλειά μου. Τα έργα, για παράδειγμα, που είχα δείξει πριν από πέντε περίπου χρόνια στη Μύκονο, είναι θεματικά αλλά και ως προς την τεχνική που χρησιμοποιώ πολύ συναφή με αυτή τη σειρά.

Είναι ίσως τα πιο pop έργα που έχω κάνει μέχρι σήμερα και πέρα από την σεζόν, που σίγουρα έπαιξε το ρόλο της στην απόφασή μου να δημιουργήσω μια τέτοια σειρά, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη μου για ορισμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1960 που έχουν αφιερώσει ολόκληρη την καριέρα τους σε αυτή τη θεματολογία.

– Πιστεύεις ότι η δουλειά σου έχει δεχτεί επιρροές από ξένους καλλιτέχνες;

Ο David Hockney με τις πισίνες του και ιδιαίτερα το πιο χαρακτηριστικό του, ίσως, έργο, το «A Bigger Splash» (1967), έχει οπωσδήποτε σημαδέψει την καλλιτεχνική γραφή μου. Άλλοι ζωγράφοι της δεκαετίας του 1950 και 1960 που με έχουν επηρεάσει βαθιά, είναι ο Richard Hamilton, o Peter Blake και ο «πατέρας» της pop art, ο Andy Warhol.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η έκθεσή μου αυτή είναι ένας φόρος τιμής στους «γίγαντες» της pop art, με ένα τρόπο πιο συστηματικό και εμπεριστατωμένο από οποιαδήποτε προηγούμενη προσπάθειά μου. Εκείνο που με τράβηξε περισσότερο σε αυτούς είναι το χρώμα και η θεματολογία, αλλά φυσικά μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και την άλλη μεγάλη μου εμμονή, εκείνη με τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και ιδιαίτερα τους κούρους, είτε στην αυθεντική τους μορφή είτε στις έντεχνες παραλλαγές της Αναγέννησης.

Τάσος Δήμος

-Στη θεματική αυτή διακρίνουμε στις φιγούρες σου μια νέα δομή και σύνθεση με μια φωτογραφική διάθεση. Πώς θα το σχολίαζες αυτό;

-Η φωτογραφία έχει και είχε εδώ και πάρα πολλά χρόνια κεντρικό ρόλο στη ζωγραφική μου, καθώς αποτελεί μεγάλο μου χόμπυ. Σε αυτή τη σειρά, παρόλα αυτά, μπορώ να πω πως σημειώνεται μια παρέκκλιση από το φωτορεαλισμό του παρελθόντος, καθώς τη θέση του παίρνει η επιφανειακή ποιότητα της pop art.

Όπως δηλαδή ο Warhol αναπαράγει αμέτρητες μεταξοτυπίες της Marilyn Monroe, βασιζόμενος σε μια φωτογραφία της, της δεκαετίας του 1960, και φτάνει σε ένα αποτέλεσμα που μόνο φωτορεαλιστικό δεν είναι, έτσι και εγώ, ξεκινάω μεν από μια φωτογραφία, αλλά έχοντας πια αφαιρέσει τις λεπτομέρειες του φόντου και έχοντας αντικαταστήσει αυτές με έντονα παστέλ χρώματα, καταλήγω σε ένα αποτέλεσμα λιγότερο ρεαλιστικό, και περισσότερο ψυχεδελικό, με μια δισδιάστατη επιφάνεια που αφήνει τον θεατή να δημιουργήσει με τη φαντασία του το περιβάλλον που ουσιαστικά «λείπει» από τον καμβά.

– Σε αυτή τη δουλειά, έχεις επιλέξει να πλαισιώσεις τις φιγούρες σου με ένα γκρι ουδέτερο φόντο. Με αυτό τον τρόπο υπονοείς την ύπαρξη του υδάτινου στοιχείου; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

O Σαλβαντόρ Νταλί μέσα από χαρακτηριστικά του έργα

Γράφει η Μαράη Γεωργούση*

Ποιος ήταν άραγε αυτός ο καλλιτέχνης της ονειρικής παραίσθησης και της αλληγορικής εικόνας;

Από την μικρή πόλη της Καταλωνίας βρέθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού και μετέπειτα της Αμερικής. Η ζωή του γεμάτη πάθη και καθαρά μυθιστορηματική πλοκή.

Ο κύριος «Avida Dollars” «Απληστοδόλαρος» όπως τον χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν,  δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το παρατσούκλι αυτό ευθαρσώς για την προβολή του. Ο Σαλβαντόρ Νταλί υπονοούσε συχνά πως ήταν γεννημένος για να γίνει σουρεαλιστής ζωγράφος. Έλεγε πως η μόνη διαφορά με τους άλλους σουρεαλιστές είναι πως αυτός είναι σουρεαλιστής. Υπήρξε προκλητικός και εκκεντρικός πάντα, τόσο στις εμφανίσεις του όσο και στις δηλώσεις του.

Στον προσωπικό του έλεγχο επιδόσεων βαθμολόγησε τον εαυτό του με 16,4 και στον Mondrian έδωσε μόλις 0,6 ! Ο Manet πήρε  4,1, ενώ το alter ego του ο Πικάσο πήρε 11,9, εξάλλου ο Νταλί πάντα δήλωνε πως ήταν καλύτερος από εκείνον, τουλάχιστον έδωσε στον Ντα Βίντσι 18,4 δηλαδή μόνο δύο μονάδες πάνω από τον εαυτό του.

ΤΟ 1955 ΠΗΓΕ ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΝΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ-ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ» ΕΦΤΑΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΑΣΠΡΗ ROLLS ROYCE ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΗ ΜΕ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΛΕΚΑΝΗ ΜΕ ΓΑΛΑ.

Σε ηλικία έξι ετών ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε αποφασίσει να γίνει μάγειρας, άλλαξε γνώμη στα επτά του έτη, καθώς η ιδέα να γίνει Ναπολέων του είχε φανεί καλύτερη. Στην ηλικία αυτή ήταν που έκανε και την πρώτη του ζωγραφιά, μετά η πορεία του ήταν συνεχώς ανοδική. Μόλις έκλεισε τα δέκα ανακάλυψε τους ιμπρεσιονιστές, ενώ στα δεκατέσσερα τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών συμμετείχε σε συλλογική έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου του Φιγκέρες.

Το 1929 γνώρισε την Γκαλά Ελυάρ σύζυγο τότε του ποιητή Πωλ Ελυάρ, που μετέπειτα έγινε μούσα και σύζυγος δική του. Για τον λόγο αυτό ήρθε σε οριστική ρήξη με τον πατέρα του. Στην καλλιτεχνική του πορεία πειραματίστηκε, οραματίστηκε, άνοιξε νέους δρόμους. Σήμερα ανήκει στην κατηγορία των πλέον αναγνωρισμένων και αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών παγκοσμίως.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία, 1938, Wadsworth Atheneum, Hartford.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία (Apparition of Face and Fruit Dish on a Beach)

Στον πίνακα αυτό η αμμουδιά μετατρέπεται σε τραπέζι πάνω στo οποίo τοποθετείται μια ιδιότυπη νεκρή φύση, προσφέροντας την δυνατότητα  πολλαπλών ερμηνειών της υπάρχουσας σύνθεσης. Το κεφάλι του σκύλου ταυτόχρονα μετατρέπεται και σε βράχια, τα μάτια του γίνονται τούνελ που μπορεί κάποιος να δει μέσα από αυτά τμήμα του τοπίου, ενώ το κολάρο έχει την μορφή ενός αρχαίου υδραγωγείου. Αντίστοιχα στο κεντρικό τμήμα του πίνακα το πρόσωπο που διαγράφεται απαρτίζεται από διακριτά αντικείμενα: το αριστερό μάτι είναι το στόμιο μιας στάμνας, η μύτη, το στόμα και το πηγούνι σχηματίζονται από ένα φρούτο και το πίσω μέρος μιας καθιστής μορφής. Το μέτωπο του προσώπου παίρνει το σχήμα φρουτιέρας, ενώ τα μαλλιά είναι ταυτόχρονα αχλάδια και μέρος της πλάτης του σκύλου.

Τηλέφωνο «Αστακός», 1936.

Τηλέφωνο «Αστακός»

Το αφροδισιακό τηλέφωνο εκτέθηκε και στο Centre Georges Pompidou το 2002, μάλιστα πέρασαν να το δουν 900.000 επισκέπτες που σημαίνει 8.000 επισκέπτες κάθε ημέρα! Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Διεθνή Έκθεση του σουρεαλισμού το 1938. Είναι ένα από τα πιο γνωστά σουρεαλιστικά αντικείμενα που κατασκεύασε ο Νταλί σε τρείς εκδοχές. Είναι εμφανείς οι νύξεις και τα υπονοούμενα σε αυτό το έργο για την σχέση του φαγητού με την γενετήσια πράξη.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending