Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Μάνια Ευσταθίου: «Αντίδραση στη μοναξιά»

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Συναντήσαμε την εικαστικό Μάνια Ευσταθίου στην Αθήνα, λίγο πριν πετάξει για την Θεσσαλονίκη όπου διαμένει μόνιμα. Μας μίλησε για την όμορφη δουλειά της με τίτλο «Monitoring Solitude», η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στη γκαλερί Τεχνοχώρος. Τα έργα της αποτελούν μια αντιπολεμική κραυγή, μια αντίδραση στη μοναξιά.

Όπως μας ανέφερε η ίδια, στη δουλειά της οι αναφορές στον ερημικό ρεαλισμό του Edward Hopper είναι ιδιαίτερα έντονες. «Ισορροπούν ανάμεσα στο μεταφυσικό και το ρεαλιστικό του Andrei Tarkovsky αλλά και στο σιωπηλό, ομιχλώδες περιβάλλον του «Piotr Dumala».

«Monitoring Solitude»: Τα έργα της Μάνιας Ευσταθίου στη γκαλερί Τεχνοχώρος.

Η Μάνια Ευσταθίου είναι μια καλλιτέχνιδα με ιδιαίτερη προσωπικότητα που τόλμησε να «ξεκινήσει» τη ζωή της από την αρχή. Εγκατέλειψε την ιατρική που ασκούσε με ευσυνειδησία, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη ζωγραφική, που σπούδασε και αγαπά. Είναι απόφοιτος του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ και έχοντας σαν βάση τη Θεσσαλονίκη δραστηριοποιείται ως εικαστικός ανά τον κόσμο, αφού έργα της υπάρχουν σε μουσεία και συλλογές στην Ελλάδα αλλά και σε συλλογές σε ΗΠΑ καθώς και στο Μουσείο του Πεκίνου.

Η δουλειά της μας εντάσσει σε εσωτερικούς χώρους, σε αυτοτελή περιβάλλοντα που υπάρχουν ανεξάρτητα από την ανθρώπινη μορφή, η οποία σε κάποια είναι παρούσα ενώ σε άλλα υπονοείται. Η πρωτότυπη και ιδιαίτερη τεχνική της συνδυάζει φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό της αρχείο με τη ζωγραφική, το digital collage και την ψηφιακή εκτύπωση. Η Πέπη Ρηγοπούλου, ομότιμη καθηγήτρια του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, προλογίζει εύστοχα τον κατάλογο της έκθεσης αναφέροντας τα ακόλουθα: «Δεν την παρακολουθείς τη μοναξιά εσύ, εκείνη εισβάλλει απρόσμενα εκεί που δεν το περιμένεις. Η μοναξιά αφήνει τα ίχνη της στον χώρο, τον βάφει με τους χυμούς που απομυζά από τα σώματα. Σώματα που είναι παρόντα και σώματα που απουσιάζουν από το κάδρο».

– Η θεματολογία της έκθεσής σας αφορά σ’ ένα πολυσυζητημένο θέμα, τη μοναξιά. Μιλήστε μας για το πώς εκλαμβάνετε αυτό το αίσθημα και πώς το αποτυπώνετε στα έργα σας…

Η συνείδηση της μοναξιάς είναι το πρώτο και το τελευταίο συναίσθημα του ανθρώπου. Είναι η συνείδηση της ατομικότητάς του. Σ’ αυτή τη δουλειά επιχείρησα να αποτυπώσω από εσωτερικά συχνά κενά περιβάλλοντα, στα οποία ο άνθρωπος άλλοτε απεικονίζεται και άλλοτε υπονοείται.

«Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Έχοντας σαν αφετηρία το προσωπικό ιστορικό μοναξιάς, αποτυπώνω όψεις και εντάσεις της μοναξιάς ξεκινώντας από την ηθελημένη μοναχικότητα της εσωτερίκευσης, όπως το έργο «Solitude, a Kind of Companion», φτάνοντας στην ολοκληρωτική σχεδόν μετα-αποκαλυπτική ερημία ενός απαγορευμένου πλέον περιβάλλοντος όπως στο «Under the Pink Cloud».

– Το «Under the Pink Cloud» είναι ένα έργο μεγάλης κλίμακας και φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη θέση στην έκθεση. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γιαυτό;

Το «Under the Pink Cloud» είναι μια εγκατάσταση μεγέθους 2,10μ., ύψους και 5,20μ. πλάτους. «Under the Pink Cloud: Living Downwing from Nuclear Testing» είναι ο τίτλος ντοκιμαντέρ, το οποίο καταγράφει μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν στη Νότια Γιούτα των ΗΠΑ τη δεκαετία του ’50, στη διάρκεια πυρηνικών δοκιμών στην έρημο της Νεβάδα.

Οι κάτοικοι μιλούσαν για ένα ροζ σύννεφο κάτω από το οποίο ζούσαν εκείνη την περίοδο χωρίς να γνωρίζουν ότι ήταν ραδιενεργό νέφος. Τις συνέπειες τις βίωσαν αργότερα με τραγικό τρόπο… Παρόμοιο ροζ σύννεφο περιγράφουν και οι κάτοικοι της Φουκοσίμα στην πυρηνική έκρηξη του 2011, αλλά και την αίσθηση της ερημιάς που αντιμετώπισαν όταν επέστρεψαν αργότερα να πάρουν τα υπάρχοντά τους από την απαγορευμένη πλέον ζώνη που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν το σπίτι τους, η ζωή τους. Η αντίστιξη ανάμεσα στη γοητεία του ροζ σύννεφου και στη σκληρότητα της ερημίας που αφήνει πίσω του αποτέλεσαν την αφορμή δημιουργίας του έργου.

– Η τεχνική σας είναι πρωτότυπη και σύγχρονη συνδυάζοντας το φωτογραφικό υλικό, το digital collage και την ψηφιακή εκτύπωση με τη ζωγραφική. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για την τεχνική αυτή;

Η τεχνική που χρησιμοποίησα σε αυτή τη δουλειά, συνδυάζει το σχέδιο και τη ζωγραφική με φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό μου αρχείο. Η τελική εικόνα προκύπτει μέσω ψηφιακού κολλάζ και επεξεργασίας και εκτυπώνεται σε πλέξιγκλας ή σε forex, όπως στην περίπτωση του «Under the Pink Cloud». Σε κάποια έργα επεμβαίνω με παραφίνη, δημιουργώντας ένα νέο επίπεδο ανάγνωσης.

«Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΛΩ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΑΠO ΑΥΤΟΝ»

– Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα έργα σας έχουν, κατά κάποιο τρόπο, κινηματογραφικές επιρροές. Αργοί ρυθμοί, εικόνες εξαιρετικής αισθητικής σε σταθερά απόμακρα και μακράς διάρκειας πλάνα, ομιχλώδη τοπία. Πώς θα το σχολιάζατε αυτό;

Ο κινηματογράφος είναι πάντα μια μεγάλη μου αγάπη και πολλές φορές αντλώ έμπνευση από αυτόν. Η δουλειά αυτή ακόμα και από τον τίτλο της, «Monitoring Solitude», παραπέμπει σε κινηματογραφικό τρόπο προσέγγισης του θέματος. Με το βλέμμα μου τοποθετώ τον θεατή πίσω από μια κάμερα, η οποία μπαίνει στους χώρους και παρακολουθεί, είτε μέσα από μια μισάνοιχτη πόρτα, είτε μέσω ενός παραθύρου, είτε από ψηλά καταγράφοντας τον χώρο σε κάτοψη.

– Από ποιους καλλιτέχνες θεωρείτε, ότι έχετε δεχτεί επιρροές στη σκέψη και στη ζωγραφική σας;

Η συγκεκριμένη δουλειά έχει αναφορές στον ερημικό ρεαλισμό του Αμερικανού ζωγράφου Edward Hopper, στο εικαστικό πλαίσιο που βασίζονται κινηματογραφικές ταινίες όπως τα road movies του Wim Wenders, στις εικόνες που ισορροπούν ανάμεσα στο μεταφυσικό και στο ρεαλιστικό του Andrei Tarkovsky αλλά και στο σιωπηλό, ομιχλώδες περιβάλλον του Piotr Dumala.

– Έχετε εργαστεί ως γιατρός σε νοσοκομεία και ιατρικά εργαστήρια και έχετε ειδίκευση στην πυρηνική ιατρική. Παρ’ όλα αυτά κάνατε μια θαρραλέα στροφή στη ζωγραφική. Πώς οδηγηθήκατε σ’ αυτήν την απόφαση;

Πολλές φορές η ζωή σε οδηγεί σε δρόμους αχαρτογράφητους, πέρα από αυτούς που είχες σχεδιάσει να ακολουθήσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν βιώνεις οριακές, για τη ζωή, εμπειρίες και χάνεις το σταθερό έδαφος στο οποίο βασιζόσουν. Σε μια τέτοια χρονική περίοδο λοιπόν έκανα αυτή τη θαρραλέα, όπως λέτε, στροφή.

– Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

* Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην «axianews»

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αρετή Κετιμέ: «Μου αρέσει να πιστεύω ότι όλα στη ζωή γίνονται για το καλό μας»

Αρετή Κετιμέ

Όλοι γνωρίζουμε την Αρετή Κετιμέ ως μουσικό, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιό και ως μια από τις πιο γνωστές οργανοπαίκτριες σαντουριού στην Ελλάδα. Το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει παραδοσιακά, ρεμπέτικα, σμυρνέικα αλλά και άλλα τραγούδια από τα πολλά είδη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Φέτος, η Αρετή μας παρουσιάζει κάτι διαφορετικό. Την συναντάμε επί σκηνής στο παιδικό θέατρο «Το αγόρι με τη βαλίτσα«, για δεύτερη χρονιά και στη θεατρική παράσταση «Νούρα, ένα πένθιμο Μπλουζ».

Συναντήσαμε την Αρετή και γλυκιά και προσιτή καθώς είναι, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις και τα όνειρά της.

Γράφει η Αλεξία Λυμπέρη

Αρετή Κετιμέ

– Αρετή, τι αντιπροσωπεύει για σένα η συγκεκριμένη παράσταση;

Η παράσταση έγινε με πολλή αγάπη και πολύ κόπο. Αντιπροσωπεύει όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει δυσκολίες από τη μεριά της προσφυγιάς και αντίστοιχα τους ανθρώπους που κάποια στιγμή στη ζωή τους χάθηκαν σε σκέψεις…

-Φέτος σε συναντάμε για δεύτερη χρονιά στο παιδικό θέατρο «Το αγόρι με τη βαλίτσα» και στη θεατρική παράσταση «Νούρα, ένα πένθιμο Μπλουζ». Προτιμάς το παιδικό θέατρο ή το θέατρο ενηλίκων και γιατί;

Το κάθε ένα έχει την γλύκα του και τη χαρά του. Την ευκολία και τη δυσκολία που έχουν και τα δυο εξ ίσου την νιώθω πλέον πολύ δυνατά μέσα μου. Το παιδικό θέατρο είναι άλλο είδος όμως κατά βάσει περνούν και τα δυο τα ίδια μηνύματα: καλοσύνη, ανθρωπιά, αλληλεγγύη…

-Πως αισθάνεσαι στη σκηνή υποδυόμενη τη Νούρα;

Μεγάλο άγχος, μεγάλη αγωνία, αλλά συνάμα προσμονή και χαρά.

-Σε γνωρίζουμε από τον μελωδικό ήχο του σαντουριού σου. Τι σημαίνει η μουσική για σένα;

Η μουσική είναι τα πάντα για μένα: η χαρά, η λύπη, η μοναξιά, η αγάπη, τα ξενύχτια, οι στενοχώριες, η ηρεμία, τα όνειρα, οι στόχοι, η προσευχή μου…

-Αρετή, είσαι μουσικός, ερμηνεύτρια, τραγουδοποιός, μία από τις πιο γνωστές οργανοπαίκτριες σαντουριού στην Ελλάδα, ηθοποιός… τι άλλο να περιμένουμε μελλοντικά από σένα;

Έχω πολλά όνειρα που δεν ξέρω αν θα γίνουν κάποτε πραγματικότητα. Αδημονώ να πάρουν σάρκα και οστά οι μουσικές που έχω φτιάξει και που ακόμα δεν βρήκα το θάρρος να εκδώσω. Έχω στο νου μου δύο συνεργασίες, δύο συνθέτες και ένα μουσικό παραγωγό.

Αρετή Κετιμέ

-Μουσικά, πού θα σε απολαύσουμε φέτος;

Έχουμε μιλήσει με κάποιους χώρους στην Αθήνα και αναμένουμε μέσα στο χειμώνα να παίξουμε μαζί με την μπάντα που έχω.

-Πως αισθάνεσαι πριν ανέβεις στη σκηνή;

Πιο παλιά ήμουν πιο αγχωμένη, τώρα όχι τόσο… Όταν έρθει η ώρα να παίξω σε δευτερόλεπτα νιώθω λίγο άγχος το οποίο έχω μάθει να διαχειρίζομαι! (γέλιο)

-Θα προσπαθούσες ξανά να αντιπροσωπεύσεις τη χώρα μας στην Eurovision; Τι γεύση σου άφησε το εγχείρημα αυτό;

Θα προσπαθήσω ξανά στο μέλλον, όμως όχι ακόμα… Η γεύση που μου άφησε είναι κάπως σκοτεινή… Όμως όλα στη ζωή γίνονται για το καλό μας ή μάλλον έτσι μου αρέσει να πιστεύω εγώ.

-Από τις ως τώρα συνεργασίες σου, ποια έχει αποτελέσει σταθμό στη ζωή σου και γιατί;

Όλες οι συνεργασίες που είχα είχαν θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Για μένα όλες έπαιξαν ρόλο και μου έμαθαν πράγματα… Η πιο πρόσφατη συνεργασία που ξεχωρίζω είναι εκείνη με τους Τακίμ, με τους οποίους σύντομα θα παίξουμε και στην Ιερουσαλήμ μαζί στο φεστιβάλ Ούτι.

Αρετή Κετιμέ
-Μίλησε μας για το νέο project Areti session, καθώς και για το όραμά σου σ΄ αυτή την προσπάθεια.

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

* Η συνέντευξη έχει δημοσιευτεί στην axianews

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Πέγκυ Νίκα «Ο ξενοδοχειακός τομέας απαιτεί πάθος, επιμονή και υπομονή»

Η κυρία Πέγκυ Νίκα εργάζεται ως καθηγήτρια Αγγλικών και Αρχαίων Ελληνικών εδώ και περίπου 25 χρόνια. Άρχισε να σπουδάζει κινεζική ιατρική. Εξακολουθεί να εργάζεται ως θεραπεύτρια και από το 2011 καλλιεργεί τα δικά της ελαιόδεντρα που παράγουν ελαιόλαδο το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα στην Ελλάδα – λιγότερο από 0,2 οξύτητα. Τώρα ξεκίνησε να σπουδάζει πάλι, Τουρισμό και Φιλοξενία για τις ανάγκες του Petra & Fos Boutique Hotel & Spa.

Ποιο είναι το σημερινό προφίλ, οι δραστηριότητες και το μέγεθος της εταιρείας σας;

Το ξενοδοχείο Πέτρα και Φως Boutique Hotel and Spa είναι μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση, 23 δωματίων, που εστιάζει στην παροχή πηγαίας, αυθεντικής φιλοξενίας με συνέπεια στην αριστεία και την αρμονία. Με σεβασμό, υπευθυνότητα και ομαδικότητα προσφέρουμε στον φιλοξενούμενο μοναδικές εμπειρίες που ξεπερνούν κάθε προσδοκία. 

Τι θα συμβουλεύατε μια γυναίκα που θα επιθυμούσε να ασχοληθεί με τον τομέα των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων;

Η ενασχόληση με τον ξενοδοχειακό τομέα απαιτεί να έχεις στόχους, πάθος, επιμονή και υπομονή. Αν τα διαθέτεις και είσαι διατεθειμένη να χάσεις τον ύπνο σου και την προσωπική σου ζωή τότε ναι προχωράς,

Ποια είναι για εσάς τα βασικά στοιχεία που εξασφαλίζουν επιτυχία σε μια επιχείρηση;

Το ξενοδοχείο, αποτελεί μια τελείως διαφορετική οντότητα σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση και η  επιτυχία του εξαρτάται μεταξύ των άλλων από την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, την ανθρώπινη αλληλεπίδραση, την αυθεντικότητα των εμπειριών που προσφέρεις και την ειλικρίνεια που εισπράττει ο φιλοξενούμενος, την ικανότητα παρακολούθησης των αλλαγών στο τουριστικό προϊόν και την γρήγορη προσαρμογή στις νέες τάσεις. Η δυνατότητα να τοποθετείς τον εαυτό σου στη θέση του φιλοξενούμενου και να μην κάνεις ποτέ αυτό που δεν θα σου άρεσε να σου κάνουν βοηθάει αποτελεσματικά να αποφεύγεις λάθη. 

Πιστεύετε πως ο τομέας με τον οποίο ασχολείστε μπορεί να έχει εξέλιξη στο μέλλον; 

Η τουριστική βιομηχανία συνεχώς εξελίσσεται.  Οι άνθρωποι δεν σταματούν να ταξιδεύουν είτε για λόγους αναψυχής ,είτε για επαγγελματικούς, το ζητούμενο όμως είναι η ταχύτητα με την οποία τα ξενοδοχεία προσαρμόζονται στις νέες τάσεις, πχ. Millennials, νέες αναδυόμενες οικονομίες κλπ.

Ποιο είναι το «δυνατό» σημείο της εταιρίας σας, το πλεονέκτημά της σε σχέση με τις άλλες εταιρίες του ανταγωνισμού; 

Το δυνατό μας σημείο είναι η ποιότητα και η αυθεντικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μας. Για μας η φιλοξενία είναι τρόπος ζωής και όχι απλά μια επαγγελματική δραστηριότητα.

Ποια είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

Το ξενοδοχείο παραμένει ανοικτό και τον χειμώνα οπότε τα σχέδια μας συνεχίζουν πάνω σε αυτή την βάση, παρέχουμε «χειμωνιάτικη» φιλοξενία, με δραστηριότητες προσαρμοσμένες στην εποχή πχ μάζεμα ελιάς.

Petra & Fos Boutique Hotel & Spa

 

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Pasqualine Bossu: «Τέχνη με ένδυμα παραδοσιακό»

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Pasqualine Bossu (Πασκαλίν Μποσί), η Γαλλίδα εικαστικός που ζει εδώ και αγαπά την Ελλάδα θέλοντας να εκφράσει την αγάπη της για την ελληνική παράδοση, τη νοσταλγία της για τα οικεία πρόσωπα στη γενέτειρά της, αλλά και να θίξει το επίκαιρο ζήτημα της πολυπολιτισμικότητας και της ενσωμάτωσης σε μια ξένη κουλτούρα, δημιούργησε μια σειρά από πορτρέτα της οικογένειάς της με ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές. Παρουσίασε λοιπόν την υπέροχη δουλειά της  με τίτλο «Ρίζες – καταγωγές & παραδόσεις».

Στη θεματική αυτή συνδύασε τα γενετικά χαρακτηριστικά, τις ομοιότητες, τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα, τις ιστορίες ζωής και το κρυφό παρελθόν των προσώπων με τις κατάλληλες ελληνικές παραδοσιακές φορεσιές. Ερευνώντας σε βάθος την ελληνική επαρχία, τις παραδόσεις, τους χορούς και τις φορεσιές αποτίει φόρο τιμής στους προγονούς της, αποδίδοντάς τους μια νέα προσωπικότητα.

Συναντήσαμε την Pasqualine και μιλήσαμε για τις πηγές της έμπνευσής της, αλλά και για την αγάπη της για την Ελλάδα.

– Τι σε ενέπνευσε και επέλεξες ως θεματική γι’ αυτή τη δουλειά σου τους δεσμούς που σε συνδέουν με τις οικογενειακές σου ρίζες;  Μήπως η νοσταλγία για τη γενέτειρά σου;

Ξεκίνησα αυτή τη δουλειά από αγάπη και θαυμασμό για την Ελλάδα και την ελληνική παραδοσιακή φορεσιά. Δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου ότι θα εξελισσόταν μ’ αυτόν τον τρόπο. Είχα αρχικά κάνει μια παρόμοια δουλειά για την εταιρεία COCOMAT, με την οποία συνεργάζομαι, χρησιμοποιώντας άγνωστα πρόσωπα με στολές από το Μαρόκο. Αυτή, όμως, η δουλειά είχε διακοσμητικό χαρακτήρα. Η αγάπη μου όμως για την Ελλάδα, στην οποία διαμένω μόνιμα πολλά χρόνια τώρα, ο θαυμασμός για την ελληνική παραδοσιακή ενδυμασία και η νοσταλγία μου για τους οικείους μου στη Γαλλία με ενέπνευσαν να δημιουργήσω αυτά τα πορτρέτα.

Πιο συγκεκριμένα, στα 20ά γενέθλια της κόρης μου μού γεννήθηκε η ιδέα αυτή. Μισή Γαλλίδα, μισή Ελληνίδα η κόρη μου σκέφτηκα, ότι θα ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για ένα τέτοιο πορτρέτο. Θέλησα, λοιπόν, να της «φορέσω» ένα ένδυμα ταιριαστό μ’ εκείνη και επειδή μεγάλωσε στον Νομό Αττικής, της διάλεξα κάτι ανάλογο. Έτσι, δημιούργησα το πρώτο πορτρέτο της θεματικής αυτής. Αφοσιώθηκα σ’ αυτή τη δουλειά και θέλησα να εκφραστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τη χώρα που αγαπώ, σέβομαι και ζω με την οικογένειά μου.

– Όπως αντιλαμβανόμαστε, θεωρείς την «οικογένεια» βάση και κινητήρια δύναμη για δημιουργία. Θα ήθελες να μας μιλήσεις γι’ αυτό;

Είναι αλήθεια αυτό! Για μένα η οικογένεια είναι η αφετηρία για δημιουργία. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, θα σας διηγηθώ το περιστατικό που με ώθησε στη δημιουργία και ολοκλήρωση αυτής της θεματικής.Η κόρη μου σπούδασε θέατρο. Παρακολουθώντας την παράσταση η «Μητέρα του σκύλου» από το βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι, που έχει σαν θέμα τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια μιας κοπέλας, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο την Κατοχή σε ένα επαρχιακό χωριό και τη σχέση με την μητέρα της, ήρθε στο μυαλό μου η ιστορία και η σχέση της γιαγιάς μου με την προγιαγιά μου.

«ΟΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΕΣ, ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΠΕΝΑΚΗ, ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΓΕΝΙΑ ΣΕ ΓΕΝΙΑ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ»

Οι γυναίκες αυτές χωρίστηκαν από τη φρίκη και τις συνθήκες του πολέμου. Φαντάστηκα, λοιπόν, ότι θα μπορούσα να τις παρουσιάσω να φορούν μικρασιατικές παραδοσιακές φορεσιές. Επίσης, με ερέθισμα αυτό και σκεπτόμενη ότι το ένδυμα του γάμου και τα χρυσαφικά που τον κοσμούν είναι ο θησαυρός της οικογένειας και αυτός κληρονομείται από γενιά σε γενιά, σχηματοποιήθηκε στο μυαλό μου η ιδέα να ζωγραφίσω τις γυναίκες του γενεαλογικού δέντρου της κόρης μου και να ολοκληρώσω έτσι αυτήν τη θεματική.

Οι τοπικές αυτές ενδυμασίες, εμπνευσμένες από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη, αντιπροσωπεύουν την οικογενειακή κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά ανά τους αιώνες.

– Από ποιους καλλιτέχνες και ποιες άλλες πηγές πιστεύεις ότι έχεις επηρεαστεί;

Θα μπορούσα να πω ότι η επιρροή μου σ αυτή τη δουλειά είναι έντονη από τον Gustav Klimt. Χρησιμοποιώ λάδι με μια mixed τεχνική και σε κάποια έργα υπάρχει έντονο το χρυσό χρώμα. Δίνω έμφαση στο πρόσωπο και παρουσιάζω το έργο χωρίς προοπτική. Για το φόντο διαλέγω κάποια λεπτομέρεια από τη φορεσιά. Για την θεματική αυτή συνέλεξα φωτογραφίες κυρίως από το Μουσείο Μπενάκη, αλλά και κάποιες άλλες πάρα πολύ παλιές με παραδοσιακές φορεσιές, τις οποίες προσπάθησα να τις αποδώσω με αυθεντικότητα στους πίνακες μου. Για παράδειγμα, η δική μου φορεσιά, στην αυτοπροσωπογραφία μου είναι μια παραδοσιακή φορεσιά από το 1795, ιδιαίτερα σπάνια και δυσεύρετη.

– Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδω

* H συνέντευξη  δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «axianews»

Photo: Aris Roupinas

Continue Reading

Trending