Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Μαρία Αποστόλου: «Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια αλλά υπαρξιακή αναγκαιότητα»

Η Μαρία Αποστόλου είναι μια καλλιτέχνης με δυναμική εικαστική γραφή. Η φύση, η θάλασσα, ο βυθός, τα νεκρά φύλλα, τα μάτια που ξορκίζουν το κακό, η Comedia dell’ arte αποτελούν τη δική της υπερβατική πραγματικότητα. Θεωρώντας την τέχνη υπαρξιακή αναγκαιότητα, δημιουργεί έργα που μαγνητίζουν το βλέμμα και τη σκέψη του θεατή.

Με χρώμα άρρηκτα συνδεδεμένο με την δυναμική των μορφών, η εικαστικός πειραματίζεται με πειθαρχημένες πινελιές και απόλυτη εκφραστικότητα. Κάθε έργο της, μοναδικό εμπνευσμένο από μια προσωπική της κατάδυση στα όρια του συνειδητού και του υποσυνείδητου πυροδοτεί μια εντυπωσιακή ακατάβλητη ενέργεια.

Έτσι και εμείς, παρακολουθώντας και θαυμάζοντας τη δουλειά της, θελήσαμε να την επισκεφτούμε στον προσωπικό της χώρο, στο εργαστήριο της και να μιλήσουμε μαζί της για την τέχνη, τις εκθέσεις της, καθώς και τις τελευταίες της δραστηριότητες και τα μελλοντικά της σχέδια.

Γράφει η Ζέτα Τζιώτη  

-Μαρία, πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη τέχνη; 

-Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με ακούσματα όπερας και κλασικής μουσικής καθώς και τη ζωγραφική του πατέρα μου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο πειραματισμός μου με τη ζωγραφική ξεκίνησε νωρίς.

Στη συνέχεια, σπούδασα στη Σχολή Βακαλό εφαρμοσμένες τέχνες με σημαντικούς δασκάλους, όπως την ίδια την Ελένη Βακαλό στην ιστορία τέχνης και τους Δημητρέα, Βαλαβανίδη και Γουναρίδη.

Αποφοιτώντας εργάστηκα στο χώρο της διαφήμισης ως γραφίστας . Παράλληλα άρχισα να ζωγραφίζω μπλούζες και Τ-shirts χρησιμοποιώντας και υλικά όπως φύλλα αλουμινίου, δέρμα, κορδόνια ένα είδος κολάζ πάνω σε ύφασμα.

Αυτό με οδήγησε στο να ξεκινήσω τη δική μου επιχείρηση μαζί με την αδερφή μου και να δημιουργήσουμε ρούχα με εικαστικές παρεμβάσεις γιατί πιστεύω στην αρμονική συνύπαρξη τέχνης και μόδας. Ο δρόμος αυτός με οδήγησε στην ενασχόληση  μου της τελευταίας δεκαετίας.

Έχω κάνει δύο ατομικές εκθέσεις και έχω λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές.

-Πώς εμπνέεσαι και δημιουργείς;

-Παρατηρώ με εμμονή οποιαδήποτε λεπτομέρεια στη φύση και μέσα από αυτό. Το χέρι μου δημιουργεί αυθόρμητα σχήματα και μοτίβα που αποπνέουν και τις επιδράσεις μου από την τέχνη. Πρόκειται για μια διαδικασία, όπου το απλό και τυχαίο μεταλλάσσεται σε μια εικόνα του δικού μου πνευματικού και υπερβατικού κόσμου.

Όταν ο Van Gogh ζωγράφιζε την κίτρινη καρέκλα δεν είδε μπροστά του μια απλή τυχαία καρέκλα αλλά  άγγιζε έναν ολόκληρο  κόσμο ιδωμένο μέσα από αυτή την καρέκλα .

Τι είναι άλλωστε αυτό το τυχαίο; Ο  Francis Bacon έλεγε ότι όσο περισσότερο δουλεύεις τόσο το μυστήριο του φαίνεσθαι βαθαίνει όπως και το πώς αυτό το φαίνεσθαι  μετατρέπεται σε μια άλλη έκφραση, τούτο είναι το μυστήριο της έμπνευσης και της τέχνης.

Οι επιδράσεις μου είναι ενδεχομένως πολλές και κανείς δεν γνωρίζει πως λειτουργούν μέσα από τους δρόμους του ασυνείδητου, όμως θα ήθελα να αναφερθώ ενδεικτικά σε κάποιους που θαυμάζω.

Στον Bosch με την καταιγιστική του φαντασία  που εκρήγνυται δημιουργώντας θραύσματα αριστουργηματικών σουρεαλιστικών  λεπτομερειών, στον Klimt με τα καταρρακτώδη ρευστά σχήματα  στο φόντο   σε απόλυτη αρμονία με τη χρωματική του γκάμα, στον Canaletto με την αισθητική διαχείριση της λεπτομέρειας στη ζωγραφική του, στον Van Gogh με την συγκλονιστική εκφραστικότητα του  και την δυναμική σχέση χρωμάτων και σχημάτων, τέλος στους Picasso και Μόραλη με  την  αφαίρεση  – μάθημα τέχνης για το πώς γεννιέται το νέο , το πρωτότυπο, μέσα από το σεβασμό της παράδοσης και τη σκληρή δουλειά και όχι με την απλή απόρριψη.

Έργο Μαρίας Αποστόλου

-Με τι θεματικές έχει ασχοληθεί ως σήμερα;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

O Σαλβαντόρ Νταλί μέσα από χαρακτηριστικά του έργα

Γράφει η Μαράη Γεωργούση*

Ποιος ήταν άραγε αυτός ο καλλιτέχνης της ονειρικής παραίσθησης και της αλληγορικής εικόνας;

Από την μικρή πόλη της Καταλωνίας βρέθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού και μετέπειτα της Αμερικής. Η ζωή του γεμάτη πάθη και καθαρά μυθιστορηματική πλοκή.

Ο κύριος «Avida Dollars” «Απληστοδόλαρος» όπως τον χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν,  δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το παρατσούκλι αυτό ευθαρσώς για την προβολή του. Ο Σαλβαντόρ Νταλί υπονοούσε συχνά πως ήταν γεννημένος για να γίνει σουρεαλιστής ζωγράφος. Έλεγε πως η μόνη διαφορά με τους άλλους σουρεαλιστές είναι πως αυτός είναι σουρεαλιστής. Υπήρξε προκλητικός και εκκεντρικός πάντα, τόσο στις εμφανίσεις του όσο και στις δηλώσεις του.

Στον προσωπικό του έλεγχο επιδόσεων βαθμολόγησε τον εαυτό του με 16,4 και στον Mondrian έδωσε μόλις 0,6 ! Ο Manet πήρε  4,1, ενώ το alter ego του ο Πικάσο πήρε 11,9, εξάλλου ο Νταλί πάντα δήλωνε πως ήταν καλύτερος από εκείνον, τουλάχιστον έδωσε στον Ντα Βίντσι 18,4 δηλαδή μόνο δύο μονάδες πάνω από τον εαυτό του.

ΤΟ 1955 ΠΗΓΕ ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΝΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ-ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ» ΕΦΤΑΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΑΣΠΡΗ ROLLS ROYCE ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΗ ΜΕ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΛΕΚΑΝΗ ΜΕ ΓΑΛΑ.

Σε ηλικία έξι ετών ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε αποφασίσει να γίνει μάγειρας, άλλαξε γνώμη στα επτά του έτη, καθώς η ιδέα να γίνει Ναπολέων του είχε φανεί καλύτερη. Στην ηλικία αυτή ήταν που έκανε και την πρώτη του ζωγραφιά, μετά η πορεία του ήταν συνεχώς ανοδική. Μόλις έκλεισε τα δέκα ανακάλυψε τους ιμπρεσιονιστές, ενώ στα δεκατέσσερα τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών συμμετείχε σε συλλογική έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου του Φιγκέρες.

Το 1929 γνώρισε την Γκαλά Ελυάρ σύζυγο τότε του ποιητή Πωλ Ελυάρ, που μετέπειτα έγινε μούσα και σύζυγος δική του. Για τον λόγο αυτό ήρθε σε οριστική ρήξη με τον πατέρα του. Στην καλλιτεχνική του πορεία πειραματίστηκε, οραματίστηκε, άνοιξε νέους δρόμους. Σήμερα ανήκει στην κατηγορία των πλέον αναγνωρισμένων και αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών παγκοσμίως.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία, 1938, Wadsworth Atheneum, Hartford.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία (Apparition of Face and Fruit Dish on a Beach)

Στον πίνακα αυτό η αμμουδιά μετατρέπεται σε τραπέζι πάνω στo οποίo τοποθετείται μια ιδιότυπη νεκρή φύση, προσφέροντας την δυνατότητα  πολλαπλών ερμηνειών της υπάρχουσας σύνθεσης. Το κεφάλι του σκύλου ταυτόχρονα μετατρέπεται και σε βράχια, τα μάτια του γίνονται τούνελ που μπορεί κάποιος να δει μέσα από αυτά τμήμα του τοπίου, ενώ το κολάρο έχει την μορφή ενός αρχαίου υδραγωγείου. Αντίστοιχα στο κεντρικό τμήμα του πίνακα το πρόσωπο που διαγράφεται απαρτίζεται από διακριτά αντικείμενα: το αριστερό μάτι είναι το στόμιο μιας στάμνας, η μύτη, το στόμα και το πηγούνι σχηματίζονται από ένα φρούτο και το πίσω μέρος μιας καθιστής μορφής. Το μέτωπο του προσώπου παίρνει το σχήμα φρουτιέρας, ενώ τα μαλλιά είναι ταυτόχρονα αχλάδια και μέρος της πλάτης του σκύλου.

Τηλέφωνο «Αστακός», 1936.

Τηλέφωνο «Αστακός»

Το αφροδισιακό τηλέφωνο εκτέθηκε και στο Centre Georges Pompidou το 2002, μάλιστα πέρασαν να το δουν 900.000 επισκέπτες που σημαίνει 8.000 επισκέπτες κάθε ημέρα! Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Διεθνή Έκθεση του σουρεαλισμού το 1938. Είναι ένα από τα πιο γνωστά σουρεαλιστικά αντικείμενα που κατασκεύασε ο Νταλί σε τρείς εκδοχές. Είναι εμφανείς οι νύξεις και τα υπονοούμενα σε αυτό το έργο για την σχέση του φαγητού με την γενετήσια πράξη.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης: «Η μετανάστευση και η φιλοξενία στον καμβά»

Με την ευκαιρία της νέας θεματικής έκθεσης με τίτλο «Καλωσορίσατε–Η Ευρωπαϊκή Φιλοξενία και τα Σύνορά της» που διοργανώνεται στην The Project Gallery σε συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Χανίων – Ελαιουργείον σε επιμέλεια Μεγακλή Ρογκάκου και Ιωάννη Ν. Αρχοντάκη συναντήσαμε τον εικαστικό και διευθυντή του χώρου Αλέξανδρο Μαγκανιώτη και μιλήσαμε τόσο για τις εικαστικές του δραστηριότητες, όσο και για την γκαλερί που διευθύνει τον τελευταίο καιρό.

Η έκθεση αυτή που εγκαινιάστηκε πριν λίγες μέρες και θα διαρκέσει ως τις 8 Ιουνίου  ανταποκρίνεται στην ιδέα της φιλοξενίας και της μετανάστευσης καλύπτοντας από διαφορετικές οπτικές γωνίες το θέμα.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης Gemeinsam

-Αλέξανδρε, είστε αρχιτέκτονας και εικαστικός. Συνδυασμός πολύ δημιουργικός Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με την τέχνη;

-Από μικρός πάντα κάτι έφτιαχνα από ζωγραφική, κολάζ, μέχρι μικρογλυπτά και κατασκευές. Μετέπειτα στην διάρκεια των σπουδών μου στο Πολυτεχνείο παρακολουθούσα με δίψα όλα τα μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής.

Κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό στο Λονδίνο, μια τεκτονική αλλαγή στον τρόπο σκέψης μου συντελέστηκε. Το περιβάλλον εκεί πολύ πιο ελεύθερο και δημιουργικό, με ώθησε στην προσωπική έκφραση και την αναζήτηση ενός δικού μου σεναρίου, επιμένοντας πολύ στην έννοια του concept. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και παράλληλα με την εργασία μου σε αρχιτεκτονικά γραφεία, αρχίζω να συμμετέχω σε εκθέσεις και να γνωρίζω τον εικαστικό χώρο.

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

-Μιλήστε μας για τις θεματικές που έχετε ασχοληθεί ως σήμερα.

-Η ενότητα με την Αλφάβητο ξεκίνησε το 2011,πρόκειται για 24 σχέδια, ένα για κάθε γράμμα της αλφαβήτου όπου για κάθε γράμμα εξεικονίζεται μια λέξη από ένα ζώο ή φυτό. Οι εικόνες προκύπτουν σαν κολάζ, φυτά και κεφάλια ζώων ξεπροβάλλουν μέσα από ανθρώπινα ρούχα ή ακόμα και παπούτσια. Ο ανθρώπινος χαρακτήρας που δηλώνουν τα ρούχα μπλέκεται με αυτόν του ζώου και ένα νέο υβρίδιο προκύπτει. Ένα σχόλιο για τις συμπεριφορές και τους ρόλους που όλοι παίρνουμε καθημερινά.

Το 2014 παρουσίασα στα Rooms της γκαλερί Καππάτος στο ξενοδοχείο St. George Lycabettus την θεματική «Μια διαταραχή της Μνήμης». Κυρίαρχο έργο, ένα σχέδιο που απεικονίζει τον ιερό βράχο της Ακρόπολης σε μια φανταστική εκδοχή εμπνευσμένη από την οριακή και ακραία σήμερα, πρόταση του K. F. Schinkel για την ανέγερση των ανακτόρων του Όθωνα πάνω στην Ακρόπολη. Μια απόπειρα να εκφραστεί η προσωπική μου αγωνία ως νεοέλληνα, σε αναζήτηση της ταυτότητας μου, μέσα ένα περιβάλλον γενικευμένης κρίσης επαγγελματικής και υπαρξιακής, υπό την απειλή μιας αναγκαστικής μετανάστευσης στην Γερμανία.

Αλλά τελικά η μετάβαση δεν θα πραγματοποιηθεί, η δική μου Ιθάκη είναι η Αθήνα και με οδηγό το κείμενο του Όμηρου, ξεκινάω για την επόμενη μου θεματική.

«Η ενότητα «Αναζητώντας τον Οδυσσέα» συγκροτεί μια ολότελα προσωπική, ερμηνευτική προσέγγιση σε γόνιμη διαλεκτική σχέση με το ομηρικό έπος, στην προέκταση του ποιητικού λόγου, των δοκιμασιών, των αντοχών, των αντιστάσεων και των προκλήσεων του αρχετυπικού ήρωα-ταξιδευτή στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου.

Η περιγραφή, λιτή, ακέραιη και αφαιρετική, στοχεύει στον πυρήνα του αφηγηματικού υλικού, εικονοποιεί συναισθηματικές και ψυχικές καταστάσεις, αποκρυσταλλώνει τις έννοιες της περιπλάνησης, της αναζήτησης και του κινδύνου πέρα από τους γνωστούς ορίζοντες, της ανθρώπινης θέλησης που ξεπερνά τα όρια, της γνώσης και της απώλειας, του νόστου, του ακατανίκητου πόθου του γυρισμού στην προγονική εστία.» Όπως γράφει χαρακτηριστικά και ο ιστορικός της τέχνης Γιάννης Μπόλης στον κατάλογο για την έκθεσή μου.

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης Kanenas

-Που έχετε παρουσιάσει δουλειά σας και που μπορεί κάποιος να θαυμάσει έργα σας; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης μπορείτε να τη δείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Sonke: «Μου αρέσει τα έργα μου να βρίσκονται σε διάδραση με τον κόσμο μέσα στην πόλη»

Αποκλειστική Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Kapopoulos Fine Arts Μykonos Gallery στο Κεντρικό Ματογιάννι στη χώρα της Μυκόνου παρουσιάζει στις 22 Ιουνίου ατομική έκθεση του σύγχρονου, σημαντικού καλλιτέχνη της νέας γενιάς Sonke, ο οποίος είναι πολύ γνωστός και από τις street art δημιουργίες του, τις οποίες μπορεί να έχουμε «συναντήσει» κάπου στα στενά της Αθήνας.

Ο Sonke δημιούργησε ένα νέο κύκλο έργων με τις ασπρόμαυρες γυναικείες φιγούρες του να έχουν τον πρώτο λόγο. Ο καλλιτέχνης τις πλαισιώνει αυτήν τη φορά με αγαπημένους ήρωες από τα κόμικς των παιδικών μας χρόνων, με πολύχρωμα πουλιά να πετούν γύρω τους και με την κόκκινη καρδιά τους να «χτυπά» και πάλι δυνατά. Δεν λείπουν οι αναφορές σε καταναλωτικά προϊόντα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι αγαπημένες ασπρόμαυρες μορφές του Sonke κυριαρχούν με βασικό χαρακτηριστικό τα έντονα χρωματιστά περιγράμματα. Η αισθητική έχει στοιχεία από την ποπ αρτ τα οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μια δική του αναγνωρίσιμη εικαστική γλώσσα.

Ο καλλιτέχνης δεν μιλά συχνά στα media. Παρόλα αυτά καταφέραμε να του ξεκλέψουμε λίγα λόγια πριν τα εγκαίνια της ατομικής του έκθεσης στη Μύκονο.

Sonke

-Δεν κάνετε συχνά εκθέσεις. Τι θα παρουσιάσετε σ αυτήν σας την έκθεση στη Μύκονο;

-Είναι 18 πίνακες που προσπάθησα να «προσαρμόσω» την αισθητική του νησιού (άσπρο-μπλε) με ανάλαφρα στοιχεία και μερικά non αισθητικής, σε μεγάλη κλίμακα όπως αυτά που ζωγραφίζω στον δρόμο.

-Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τη δουλειά σας;

-Θα ήθελα κάποιος κοιτάζοντας τα να αισθανθεί τη χαρά και την τρυφερότητα που μπορεί να κρύβεται σε απλά πράγματα, όπως ενα λουλούδι ή ενα πουλάκι.

-Με τα ζευγάρια που ζωγραφίζετε θέλετε να μιλήσετε για τη συντροφικότητα στην εποχή μας;

-Ναι και αυτό, μου αρέσει όμως περισσότερο να αντιστρέφω τους κοινωνικούς ρόλους των φύλλων, να ζωγραφίζω γυναίκες με σπαθιά και άντρες ευαίσθητους και ευθραύστους.

-Με τα σύμβολα που συχνά χρησιμοποιείτε στη δουλειά σας, όπως η καρδιά τι θέλετε να δηλώσετε;

Τη συνέχεια της συνέντευξης μπορείτε να τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending