Connect with us

Οικογένεια

«Χρειαζόμαστε τουλάχιστον τέσσερις αγκαλιές την ημέρα»

Το «Μαγικό κλειδί για το παιδί» & η συγγραφέας Λητώ Τσακίρη Παπαθανσίου μας υπενθυμίζουν την αξία της αγκαλίας με τα παιδιά μας , τους συντρόφους μας τους γονείς μας με την ευκαιρία του εορτασμού της  Παγκόσμιας Ημέρας Αγκαλιάς.

Την  21η Ιανουαρίου 2019 γιορτάζουμε σε όλον τον κόσμο την Παγκόσμια Ημέρα της Αγκαλιάς, που αποτελεί σύμφωνα με τους ειδικούς τη θεραπεία για τις  συναισθηματικές μας  δυσκολίες αλλά και θεραπευτική αγωγή στις ασθένειες μας. 

Άλλωστε «Χρειαζόμαστε τέσσερις αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, οκτώ για να συντηρηθούμε και δώδεκα για να αναπτυχθούμε» όπως μας λέει η Virginia Satir Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας. Σε έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Βιέννης οι επιστήμονες απέδειξαν  πως η αγκαλιά που δεχόμαστε από τα αγαπημένα μας πρόσωπα έχει πολλαπλά οφέλη για την υγεία μας ,  βελτιώνει τη μνήμη μας, μειώνει την αρτηριακή μας πίεση, μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα μας και εξαλείφει το άγχος μας,  το ανοσοποιητικό μας  σύστημα να τονώνεται και τα αρνητικά μας συναισθήματα «εξαφανίζονται». Χρειαζόμαστε όλοι μας αρκετές αγκαλιές καθημερινά για να έχουμε  σωματική και ψυχική υγεία .

Αγκαλιαστείτε ζεστά και τρυφερά γιορτάζοντας τη μέρα αυτή με τον καλύτερο τρόπο και  απελευθερώστε τη ντοπαμίνη την «ορμόνης της απόλαυσης» ώστε να μη κινδυνεύσετε ποτέ να πάθετε κατάθλιψη.

Το εικαστικό έχει φιλοτεχνήσει η Γεωργία Στύλου ΅για το βιβλίο της συγγραφέως «Η περιπέτεια της Αδριανής» με θέμα την ενδυνάμωση των οικογενειακών μας δεσμών.
Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Οικογένεια

Σκέψεις Για Την Εκπαίδευση…

Πολλές φορές συναντώ μαθητές, που αρνούνται να προσπαθήσουν μαθησιακά, που συμμετέχουν απρόθυμα στην εκπαιδευτική διαδικασία ή που προσανατολίζουν και περιορίζουν το πεδίο των ενδιαφερόντων τους. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, αυτό συμβαίνει γιατί δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη γνώση που διδάσκονται και αδυνατούν να τη συνδέσουν με την καθημερινότητά τους, αλλά και με τη ζωή τους ως ενήλικες. Και η πιο συχνή ερώτηση που συνοδεύει μια τέτοια συμπεριφορά είναι: «Γιατί να το μάθω τώρα αυτό; Πού θα μου χρησιμεύσει;»

Κατά τη γνώμη μου, μία τέτοια αντίδραση, ιδιαίτερα από τα πιο ώριμα για την ηλικία τους παιδιά, είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Ως ενήλικες κι εμείς, δε θέλουμε να συμμετέχουμε σε οτιδήποτε χωρίς να έχουμε κάποιο αντίκρισμα ή κάποιο αποδεκτό όφελος…

Ο τεράστιος όγκος ερεθισμάτων και η μεγάλη εξειδίκευση, έχουν αποσυνθέσει τη γνώση και την έχουν απογυμνώσει από τη μαγεία που της αρμόζει. Όπου γνώση δεν εννοώ την πληροφόρηση, αλλά τη βαθιά επίγνωση της αιτίας που κρύβεται πίσω από όλα. Η γνώση έρχεται μόνο από τη σύνθεση και την ενωτική αντιμετώπιση του ανθρώπου και του περιβάλλοντός του. Επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ σε κάτι, που στο τέλος έχουμε ξεχάσει γιατί μας αφορά…

Πιστεύω πως ο στόχος της εκπαίδευσης, θα έπρεπε να είναι, πρωτίστως, η πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου, αυτή είναι η ουσιαστική και αιώνια γνώση. Η πλειοψηφία των μαθησιακών πληροφοριών θα σβήσει από τη μνήμη των παιδιών, αυτό που θα τα συνοδεύει όμως πάντα είναι η απόκτηση ήθους και αρχών, η απόκτηση ξεκάθαρου στόχου, ως προς τον τρόπο που θέλουν να σταθούν στην κοινωνία. Ο εκπαιδευτικός παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας υγιούς προσωπικότητας. Καλείται καθημερινά να επιλύει διαφορές, να παρηγορεί, να επιβάλει την τάξη, να νουθετεί, να συμβουλεύει, να διαχειρίζεται το ανθρώπινο δυναμικό, να διδάσκει… και η συμπεριφορά του αποτελεί πρότυπο.

Ένας εκπαιδευτικός που εμπνέει ως άνθρωπος, μπορεί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον των μαθητών του, ακόμα και για το πιο δύσκολο μάθημα, μπορεί να εκμηδενίσει οποιεσδήποτε υλικοτεχνικές αδυναμίες. Αν θέλουμε λοιπόν ποιοτικότερη εκπαίδευση, πρέπει να επικεντρωθούμε στην εξυγίανση των ανθρώπων που την αποτελούν…

 

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading

Οικογένεια

Υιοθέτηση και αγάπη στα αδέσποτα!

Κάποτε κατοικίδια έπαιρναν μόνο αυτοί που πραγματικά αγαπούσαν τα ζώα. Δεν θα έβλεπες εύκολα σε ένα σπίτι μια γάτα ή ένα σκύλο αν δεν τους ήθελαν πραγματικά οι ιδιοκτήτες τους.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει αλλάξει, όλο και περισσότεροι έχουν ένα κατοικίδιο και ειδικότερα ένα σκύλο, ενώ δεν τον θέλουν πραγματικά.

Οι λόγοι μπορεί να ποικίλουν αλλά το αποτέλεσμα είναι είτε τα σκυλιά αυτά να βρεθούν στον δρόμο μετά από λίγο καιρό, είτε να κακοποιούνται συστηματικά.

Η κακοποίηση δεν είναι μόνο ενεργητική, ή να χτυπάει ή να κλωτσάει δηλαδή κάποιος τον σκύλο του, αλλά και παθητική, να τον αφήνει για πολλές ώρες, μέρες ή συνέχεια κάπου μόνο του σε βεράντα ή σε αυλή εκτεθειμένο στις όποιες καιρικές συνθήκες. Ονομάζεται κακοποίηση είτε είναι δεμένο είτε όχι το σκυλί.

Αν ανήκετε σε αυτούς που θέλουν να αντιδράσουν και να βοηθήσουν κάποια σκυλάκια που θεωρείτε ότι κακοποιούνται, τώρα μπορείτε να το πράξετε. Μπορείτε να το καταγγείλετε στις Αρχές.

Πριν από μήνες ψηφίστηκε ο νέος νόμος για τα σκυλιά και τα δεσποζόμενα ή αδέσποτα ζώα γενικότερα.

Ανάμεσα σε άλλα υπάρχουν και ποινικές κυρώσεις. Για την κακοποίηση ζώου φυλάκιση τουλάχιστον ενός χρόνου και πρόστιμο 10.000-25.000 ευρώ.

Μην αδρανείτε λοιπόν σκεπτόμενοι ότι δεν μπορείτε να βοηθήσετε έναν σκύλο που βλέπετε ότι βασανίζεται.

Μια σωστή καταγγελία για τέτοιο θέμα βέβαια απαιτεί να υπάρχουν ντοκουμέντα για την κακοποίηση.

 Φωτογραφίες ή και βίντεο που να αποδεικνύουν την κακοποίηση σε διάρκεια χρόνου.

Αν νομίζετε ότι μόνος/η δεν μπορείτε να το κάνετε, απευθυνθείτε σε κάποιους που μπορούν να βοηθήσουν.

 Κάτι που γίνεται ολοένα και πιο εύκολο , αφού ο κόσμος  κατακλύζει με μηνύματα για κακοποιήσεις ζώων.
Υιοθετήστε ένα αδέσποτο και μην αγοράζετε!

Στειρώστε τα ζωάκια σας.

Είναι μέλη της οικογένειας σας … όχι έξω στην ζέστη η στο κρύο.

Να τα αγαπάτε όπως αυτά που μας δίνουν μαθήματα αγάπης!!!

 

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Αγαπώντας την Ατέλεια σε ένα κόσμο Τελειότητας

“ Οταν υφαίνουν μια κουβέρτα οι Ινδιάνες αφήνουν ένα ελάττωμα στην ύφανση για να ελευθερωθεί η ψυχή”
Μάρθα Γράχαμ (1894 – 1991)

Για να χτίσουμε μια θετική σχέση με τον εαυτό μας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποδεχτούμε τα ελαττώματα και τις ατέλειές μας.

Η αποδοχή της ατέλειας μας αποτελεί ένα αναγκαίο πέρασμα όχι μόνο για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και για μια κοινωνία πιο σταθερή και με περισσότερο συνοχή.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποδεχτούμε τις ατέλειες μας είναι να επιλέξουμε να είμαστε αυθεντικοί εγκαταλείποντας τον ιδανικό εαυτό, για να είμαστε αυτό που νιώθουμε στ΄αλήθεια.
Το να αποδεχόμαστε την ευαλωτότητά μας μας κάνει ακόμη καλύτερους. Το να αισθάνεται κανείς ευάλωττος σημαίνει να νιώθει ζωντανός και να προκαλεί θετικά αποτελέσματα πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Γιατί όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε πως “ είμαι αρκετός” τότε σταματάμε να φωνάζουμε και αρχίζουμε να ακούμε.
Αντί να αφήνουμε οι ατέλειές μας να μας οδηγούν στην ματαίωση είναι χρήσιμο να μάθουμε να μετατρέπουμε τα ελαττώματά μας σε εργαλεία για την προσωπική μας εξέλιξη. Η επιθυμία του να γινόμαστε καλύτεροι αποτελεί έναν εξαιρετικό στόχο με την προυπόθεση ότι με αυτό δεν μετατρέπεται η ζωή μας σε μια δυστυχία και ματαίωση επειδή δεν επιτεύξα,ε τον στόχο μας.

Το να εντοπίσουμε σε ποιους τομείς της ζωής μας δεν είμαστε τόσο ικανοποιημένοι, μπορεί να μας βοηθήσει στο να καθοδηγήσουμε την προσωπική μας ανάπτυξη. Η ατέλεια σε καποια πλευρά της ζωής μας αποτελεί ένα σημείο όπου πρέπει να δώσουμε προσοχή, που μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως είναι απαραίτητο να δουλέψουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Η ρίζα της τελειομανίας είναι η ντροπή. Η ντροπή είναι η αίσθηση πως είμαστε χειρότερα από τους άλλους. Συχνά αυτή η πεποίθηση δημιουργείται κατά την παιδική ηλικία όταν η συμπεριφορά των γονιών κάνει το παιδί να αισθάνεται άχρηστο ανεπιθυμητο, ανίκανο για οποιοδήποτε πράγμα. Γι’ αυτό αρκετοί ενήλικες παρόλο που μπορεί να είναι πολύ επιτυχημένοι στην ζωή τους αμφιβάλλουν βαθιά με τον εαυτό τους και δεν ικανοποιούνται ποτέ με ότι καταφέρνουν ή ίσως οι επιτυχίες τους προσφέρουν μόνο πρόσκαιρη επιτυχία.
Η αντικειμενική επιτυχία δεν μπορεί να θεραπεύσει το παιδί μέσα μας που είναι εγκλωβισμένο σε μια παλαιότερη πραγματικότητα και πιστεύει ακράδαντα στην ανεπάρκειά του.
Έτσι δεν αποδέχεται ατέλειες ούτε στον εαυτό του, ούτε στους άλλους, ούτε λάθη, ούτε λάθος συμπεριφορές ή στάσεις και αυτό αυξάνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση μοναξιά και αποσύνδεσης.
Αντίθετα άνθρωποι που δεν είναι τόσο τελειομανείς αντιλαμβάνονται τις αποτυχίες και τα λάθη ως κάτι το φυσικό και αναπόφευκτο. Μιλάνε για τις αποτυχίες τους με φίλους και συγγενείς και ενισχύουν την σύνδεση μεταξύ τους.
Οι τελειομανείς ψάχνουν την τελειότητα, ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει: “Μακάρι να είχα μια άλλη δουλειά, μια δουλειά πιο ικανοποιητική” , ή “ Όταν θα χάσω 10 κιλά θα αλλάξει η ζωή μου”.
Το να θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους είναι κάτι θετικό αλλά η ευτυχία και η αυτοεκτίμησή μας δεν πρέπει να εξαρτάται από την επίτευξη αυτών των στόχων. Είναι απαραίτητο να βρούμε μια μέση οδό ανάμεσα στην αναζήτηση της τελειότητας και στην αποδοχή του εαυτού.

Πως μπορούμε να απαλλαγούμε από την Τελειομανία;

Παρατηρούμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Συνήθως οι τελειομανείς έχουν ένα διχοτομικό τρόπο σκέψης που στηρίζεται από την αρχή ¨όλα ή τίποτα, “ άσπρο – μαύρο”, “ επιτυχημένος – αποτυχημένος”, “ άσχημος – όμορφος”.
Εκτός όμως από τα άκρα υπάρχουν και άλλες πολλές όψεις.
2) Κατανοούμε πως η αποτυχία μπορεί να είναι χρήσιμη
Η αποτυχία δεν αποτελεί πάντοτε μια καταστροφή αλλά μια ευκαιρία για μάθηση. Τη στιγμή που θα κάνουμε λάθος είναι φυσικό να νιώσουμε ματαίωση και θυμό.
Το λάθος όμως κρύβει ένα θησαυρό. Ισως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε
τους στόχους μας και να τροποποιήσουμε τις στρατηγικές μας.

3) Συγχωρούμε τον εαυτό μας
Οι άνθρωποι που είναι τελειομανείς συχνά είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους.
Όμως η κριτική και η ντροπή συμβάλλουν στο να καταστέλλονται τα κίνητρά μας.
Το να συγχωρέσει κανείς τον εαυτό του, πρόκειται για μια διαδικασία που χρειάζεται
χρόνο και φροντίδα για να μπορέσει να αλλάξει τον επικριτικό τρόπο σκέψης.
Βοηθάει να σκεφτόμαστε πως κανείς δεν είναι τέλειος και πως λίγο πολύ όλοι κάνουμε λάθη.
4) Μειώνουμε τα επίπεδα των προσδοκιών μας
Κάθε φορά που τοποθετούμε τον πήχη πολύ ψηλά και δεν κατορθώνουμε να τον Φτάσουμε, απογοητευόμαστε. Για το δικό μας καλό, όμως θα πρέπει να αποδεχτούμε
πως δεν είναι υγιές να περιμένουμε το τέλειο ούτε από εμάς, ούτε από τους άλλους.
Ο μοναδικός τρόπος για να είμαστε χαρούμενοι και να απολαμβάνουμε την ζωή είναι
να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.

5) Να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα καθώς αποτελούν κομμάτι της ζωής
της ανθρώπινης εμπειρίας.
Όταν αποδεχόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε ακόμη και όταν έχει συμβεί κάτι άσχημο και να επιστρέψουμε
στα προηγούμενα επίπεδα ευτυχίας.

“ Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ, ούτε εσείς.”

(Stephen Hawking 1942 – 2018).

Αιμιλία Αξιωτίδου
Οικογενειακή Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια – Ψυχοπαιδαγωγός,
Επιστημονικός Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ, Α ΠΡΠ ΑΧΕΠΑ.

Continue Reading

Trending