Οικογένεια

Πώς να κάνετε ηπιότερη την προσαρμογή του παιδιού σας στον παιδικό σταθμό

Η Ψυχολόγος & Εκπαιδεύτρια Παιγνιοθεραπευτών κα Όλγα Δημοπούλου κουβεντιάζει με την κα Τσακίρη για το Spring schooling… & προτείνει λύσεις για το πώς να κάνετε ηπιότερη την προσαρμογή του παιδιού σας στον παιδικό σταθμό & το σχολείο

-Κα Δημοπούλου πείτε μας πως είναι σωστό να διαχειριστούν καλύτερα οι νέοι γονείς τον πρώτο αποχωρισμό από τα παιδάκια τους:
-Ο αποχωρισμός των παιδιών απ’ τους γονείς τους είναι μια φυσιολογική διαδικασία. Ολοκληρώνεται με μια σειρά από στάδια που καταλήγουν στην ανάπτυξη της αυτονομίας του παιδιού. Βέβαια, φυσιολογική δεν σημαίνει «εύκολη» ή «ευχάριστη». Το καινούριο περιβάλλον είναι μια αλλαγή και η αλλαγή δημιουργεί συναισθήματα ανασφάλειας. Το παιδί δικαιούται να διαμαρτύρεται κλαίγοντας που χάνει την ασφάλεια που του πρόσφερε η μέχρι τότε συνήθειά του.
-Προτείνετε τους τρόπους που θα νιώσει ασφαλέστερο το αγγελούδι μας, ποιος ο δικός μας ρόλος:
-Για να νιώσει ένα παιδί ασφάλεια στο νέο του περιβάλλον χρειάζεται χρόνο χρειάζεται και αποφασισμένους γονείς γιατί αν εμείς ταλανιζόμαστε το παιδί εισπράττει τους κραδασμούς & δυσκολεύεται ακόμη περισσότερο να προσαρμοστεί . Χρειάζεται να του δώσουμε το περιθώριο χρόνου , πρώτα να βιώσει τα θετικά της καινούριας κατάστασης προκειμένου να έχει κίνητρο από μόνο του για να πάει στον παιδικό σταθμό ή το σχολείο – όχι απλά επειδή εμείς οι γονείς το στέλνουν. Για το σκοπό αυτό είναι ιδιαίτερα βοηθητικό να ξεκινά ένα παιδί στον παιδικό σταθμό από την περίοδο της άνοιξης που έχουν όλοι ενταχτεί και θα μπει σε ένα περιβάλλον χαράς & δημιουργίας , ενώ το φθινόπωρο τα περισσότερα παιδάκια είναι μελαγχολικά γιατί βιώνουν παράλληλα όλα μαζί τον πρώτο τους αποχωρισμό . Η επίσκεψη στο σχολείο την άνοιξη δίνει στην εμπειρία του παιδιού ένα χαρακτήρα εξερεύνησης, ενώ παράλληλα απομακρύνεται η εστίαση από την «απειλή» του αποχωρισμού.
Βέβαια, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση απαιτείται μια περίοδος προσαρμογής, η οποία συνήθως είναι ηπιότερη από αυτή που θα χρειαζόταν αν το παιδί πήγαινε για πρώτη φορά στο σχολείο το Σεπτέμβρη.

-Γιατί πιστεύετε ότι η σχολική προσαρμογή γίνεται ευκολότερα την Άνοιξη?
-Την άνοιξη, όπως είπαμε & παραπάνω τα «καινούρια» παιδιά εισάγονται σε ένα ήδη εδραιωμένο και ήρεμο περιβάλλον που λειτουργεί αρμονικά. Τα παιδιά έχουν διαμορφώσει σχέσεις μεταξύ τους και με τους δασκάλους τους και έχουν εξοικειωθεί με τη μαθησιακή διεργασία και τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Έχουν λοιπόν ένα κίνητρο για το Φθινόπωρο να πάνε με χαρά στο σχολείο, γιατί θα ξαναδούνε τους φίλους τους και συχνά περιμένουν με αγωνιά μετά τις διακοπές το χρόνο που θα ξαναπεράσουν μαζί τους .
-Οι πρωτόβγαλτοι μαθητές, μας λέτε λοιπόν ότι βρίσκονται σε ένα ήρεμο περιβάλλον, & έτσι γίνεται καλύτερη η διαχείριση της συναισθηματικής αγωνίας που προκαλεί ο αποχωρισμός. Αυτό μπορώ και εγώ να το επιβεβαιώσω με τα σχεδόν 20 χρόνια δουλειάς μου στην προσχολική αγωγή .
-Αυτό κα Τσακίρη είναι που επιτρέπει στους καινούριους μαθητές να επικεντρωθούν στη διαδικασία της ομαλής κοινωνικοποίησης στην ομάδα των συνομηλίκων τους χωρίς αγωνιώδη ενασχόληση με το θέμα της απομάκρυνσης τους από τη γονική εστία. Επιπλέον, το γεγονός ότι τόσα άλλα παιδιά δεν ανησυχούν που βρίσκονται μακριά από τους γονείς τους λειτουργεί κατευναστικά και για την αγωνία των νέων μαθητών.
Κατά συνέπεια, η προσαρμογή επιτυγχάνεται με πολύ ηπιότερες διαδικασίες και σαφώς γρηγορότερα. Όταν ο αποχωρισμός γίνεται για πρώτη φορά τον Σεπτέμβρη όλα τα παιδιά είναι άγνωστα μεταξύ τους και με τους δασκάλους, η μαθησιακή διαδικασία είναι ξένη, το περιβάλλον ανοίκειο, το παιδί δεν έχει κανένα σταθερό σημείο για να καθησυχάσει κάπως την αγωνία του. Αντίθετα, επιτείνεται από τα κλάματα και την αγωνία όλων των υπόλοιπων μαθητών.
-Θα σας παρακαλούσα να μας ορίσετε κάποια σημεία στη γονική συμπεριφορά που αν τα προσέξουμε θα διευκολύνουν την ένταξη των παιδιών μας στον παιδικό σταθμό:
-Η απροθυμία του παιδιού να αποχωριστεί τους γονείς του επιβεβαιώνει ότι μαζί τους έχει μια καλή σχέση, την οποία δεν θέλει να αλλάξει με κάτι διαφορετικό. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι η αντίδραση του παιδιού πρέπει να επηρεάσει τη στάση των γονιών ή να κλονίσει την απόφασή τους να στείλουν το παιδί τους στον παιδικό σταθμό. Είναι πολύ σημαντικό να μείνουν σταθεροί στην απόφασή τους και με τη στάση τους να μεταδίδουν στο παιδί την εμπιστοσύνη τους στο νέο χώρο και την πεποίθησή τους ότι εκεί θα περνάει καλά.
Συνήθως ανασφάλεια νιώθουν και οι γονείς καθώς δεν μπορούν να είναι κοντά στο παιδί τους για να του δείξουν τις νέες συμπεριφορές που χρειάζεται να μάθει και πολύ συχνά καταλήγουν να «βομβαρδίζουν» το παιδί με διάφορες οδηγίες. Όμως η «κατήχηση» συνήθως δεν είναι αποτελεσματική σε παιδιά αυτών των ηλικιών. Οι γονείς μπορούν να διευκολύνουν την προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο κυρίως σε συναισθηματικό επίπεδο. Δηλαδή:
•Είναι σημαντικό να του επιτρέψουν να εκφράσει τη δυσφορία του για την αλλαγή.
•Χρειάζεται να μην δώσουν στο παιδί εναλλακτική επιλογή (π.χ. θέλεις να πας;) – ειδικά στην περίπτωση που το παιδί ξεκινά για πρώτη φορά το σχολείο τον Σεπτέμβρη.
•Χρειάζεται να νιώθουν οι ίδιοι σίγουροι ότι αυτό είναι μια καλή επιλογή για το συμφέρον του παιδιού τους.
•Χρειάζεται να ακολουθούν το πρόγραμμα και να το τηρούν με συνέπεια. Η ελλιπής παρακολούθηση μεγαλώνει την περίοδο προσαρμογής και δυσκολεύει την ομαλή ένταξη.
•Είναι βοηθητικό να εστιάζουν και στα θετικά κομμάτια της ημέρας {π.χ. στις δραστηριότητες που αρέσουν στο παιδί) και όχι μόνο στα άσχημα (σε αυτά που το δυσκολεύουν π.χ. τα άλλα παιδιά) όταν ρωτούν το παιδί πώς τα πέρασε στο σχολείο.
•Χρειάζεται να ακολουθούν την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών και να εμπιστεύονται τις συμβουλές τους.
•Τέλος, πολύ σημαντικό είναι μην αμελούν να περνούν ποιοτικό χρόνο με το παιδί τους. Το παιδί χρειάζεται να αισθανθεί ότι δεν θα χάσει τη σχέση με τους γονείς του, ότι το σχολείο θα προστεθεί στις ασχολίες του και δεν θα αντικαταστήσει τη γονική φροντίδα.
-Πείτε μας ποιες δυσκολίες θεωρείτε ότι έχει ο αποχωρισμός του γονέα με το παιδάκι του που βρίσκεται σε -βρεφική ηλικία
Οφείλω να πω ότι χρειάζεται να είναι σταθερή και ενθαρρυντική η στάση των γονιών ως προς τον αποχωρισμό, ακόμα και όταν το παιδί τους είναι βρέφος. Τα βρέφη δεν έχουν ακόμη την ικανότητα να μιλούν, ωστόσο συναισθηματικά αισθάνονται την ίδια ανάγκη για σταθερότητα και ασφάλεια όπως και ένα μεγαλύτερο παιδί. Επίσης, έχουν την ικανότητα να κατανοούν τις εξηγήσεις των γονιών τους για την αλλαγή που πρόκειται να συμβεί στη ζωή τους. Κυρίως όμως, αντιλαμβάνονται και ανταποκρίνονται στα συναισθήματα των γονιών τους για τη νέα κατάσταση. Γι’ αυτό πολύ συχνά ένα βρέφος επηρεάζεται πολύ έντονα από τη δυσκολία του ίδιου του γονιού να αποχωριστεί το παιδί του, την οποία στη συνέχεια εκδηλώνει το ίδιο ως άγχος αποχωρισμού.
Έτσι η πεποίθηση των γονιών ότι η επιλογή τους θα είναι καλή για το παιδί τους χωρίς να νιώθουν ενοχές, η σταθερότητα στη συμπεριφορά τους και η εμπιστοσύνη τους στο πλαίσιο θα βοηθήσουν και ένα βρέφος να αισθανθεί την ασφάλεια που χρειάζεται στο καινούριο πλαίσιο.
Όλγα Δημοπούλου
Ψυχολόγος – Παιγνιοθεραπεύτρια

Who is who?
Η κ. Όλγα Δημοπούλου είναι ψυχολόγος, παιγνιοθεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παιγνιοθεραπείας και Δραματοθεραπείας, ΤΟ ΑΘΥΡΜΑ που εδρεύει στη Αθήνα.
Το 2006 ίδρυσε στη Λάρισα το Χώρο Ψυχοθεραπείας μέσα από Παιχνίδι & Παραμύθια, ΑΝΕΜΗ, όπου εργάζεται ψυχοθεραπευτικά με παιδιά και τις οικογένειές τους. Ειδικεύεται στην υποστήριξη οικογενειών που κάποιο μέλος τους ανήκει στο αυτιστικό φάσμα.
Επίσης, είναι επόπτρια ψυχολόγων, εκπαιδευτικών και ανθρωπιστικών οργανισμών.

Από: την στήλη Μαγικό κλειδί για το παιδί της Λήτως Τσακίρη Παπαθανασίου

Πηγή:Postlarissa.gr

Παιδί

Ιδιωτικό Δημοτικό Σχολείο και Ιδιωτικό Νηπιαγωγείο στα Νότια Προάστια

Τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης παίζουν καθοριστικό ρόλο στη γνωστική, κοινωνική και
συναισθηματική ανάπτυξη κάθε παιδιού. Η επιλογή ενός σύγχρονου ιδιωτικού
νηπιαγωγείου και ενός οργανωμένου ιδιωτικού δημοτικού σχολείου μπορεί να συμβάλει
ουσιαστικά στη δημιουργία ισχυρών βάσεων για τη μελλοντική πορεία των μαθητών.
Στην Αθήνα και ιδιαίτερα στα Νότια Προάστια, πολλές οικογένειες αναζητούν εκπαιδευτικά
περιβάλλοντα που συνδυάζουν ασφάλεια, ποιοτική εκπαίδευση και εξατομικευμένη
φροντίδα.

Η σύγχρονη εκπαιδευτική προσέγγιση δεν επικεντρώνεται μόνο στη γνώση αλλά και στην
ανάπτυξη δεξιοτήτων, στη δημιουργικότητα και στην καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης των
παιδιών.

Η σημασία του ιδιωτικού νηπιαγωγείου
Το ιδιωτικό νηπιαγωγείο αποτελεί το πρώτο οργανωμένο εκπαιδευτικό περιβάλλον για το
παιδί και συμβάλλει ουσιαστικά στην ομαλή κοινωνικοποίηση και προσαρμογή του.

Μέσα από οργανωμένες δραστηριότητες τα παιδιά:
● αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες
● καλλιεργούν τη φαντασία και τη δημιουργικότητα
● εξοικειώνονται με τη μαθησιακή διαδικασία
● αποκτούν αυτονομία και αυτοπεποίθηση
Η προσχολική εκπαίδευση αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό στάδιο για τη μελλοντική σχολική
πορεία του παιδιού.
Ιδιωτικό δημοτικό σχολείο και μαθησιακή ανάπτυξη
Το ιδιωτικό δημοτικό σχολείο αποτελεί το στάδιο όπου διαμορφώνονται οι βασικές
μαθησιακές δεξιότητες.
Οι μαθητές αποκτούν:
● γλωσσικές δεξιότητες
● μαθηματική σκέψη
● οργανωμένες συνήθειες μελέτης
● κοινωνική υπευθυνότητα
Η σωστή εκπαιδευτική καθοδήγηση βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν θετική σχέση με τη
μάθηση και να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους.
Ένα σύγχρονο και ασφαλές σχολικό περιβάλλον
Η ασφάλεια και η ποιότητα του σχολικού περιβάλλοντος αποτελούν βασικά κριτήρια
επιλογής για κάθε οικογένεια.
Ένα οργανωμένο σχολικό περιβάλλον μπορεί να προσφέρει:
● σύγχρονες εγκαταστάσεις
● μικρότερα τμήματα
● εξατομικευμένη προσέγγιση
● καλύτερη παρακολούθηση της προόδου κάθε παιδιού
Η καθημερινή συνεργασία σχολείου και οικογένειας συμβάλλει σημαντικά στην υποστήριξη
των μαθητών.
Η σημασία της εκπαίδευσης στα Νότια Προάστια
Οι οικογένειες που κατοικούν στα Νότια Προάστια της Αθήνας συχνά αναζητούν σχολεία
που συνδυάζουν υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης με εύκολη πρόσβαση και ασφαλές
περιβάλλον.
Η επιλογή σχολείου κοντά στην περιοχή κατοικίας μπορεί να βοηθήσει:

● στη σωστή οργάνωση της καθημερινότητας
● στη μείωση της ταλαιπωρίας στις μετακινήσεις
● στη δημιουργία πιο σταθερού προγράμματος για τα παιδιά
Η ισορροπημένη καθημερινότητα αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την ψυχολογία και τη
σχολική προσαρμογή των μαθητών.
Εκπαίδευση με έμφαση στη συνολική ανάπτυξη
Η σύγχρονη εκπαίδευση δεν περιορίζεται μόνο στην ακαδημαϊκή γνώση. Ιδιαίτερη σημασία
δίνεται επίσης:
● στη συναισθηματική ανάπτυξη
● στη συνεργασία
● στη δημιουργικότητα
● στην καλλιέργεια δεξιοτήτων ζωής
Η σωστή εκπαιδευτική προσέγγιση βοηθά κάθε παιδί να εξελιχθεί σε ένα ασφαλές και
υποστηρικτικό περιβάλλον.

Το Ιδιωτικό Σχολείο Παλλάδιο, στα Νότια Προάστια της Αττικής και συγκεκριμένα στον Δήμο
Βάρης–Βούλας–Βουλιαγμένης, προσφέρει ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό
περιβάλλον, με στόχο τη σφαιρική ανάπτυξη των μαθητών σε ακαδημαϊκό, κοινωνικό και
προσωπικό επίπεδο. Με έμφαση στην ποιοτική εκπαίδευση, στις σύγχρονες παιδαγωγικές
μεθόδους και στην εξατομικευμένη προσέγγιση κάθε παιδιού, το Παλλάδιο δημιουργεί τις
κατάλληλες βάσεις για τη γνώση, τη δημιουργικότητα και την καλλιέργεια δεξιοτήτων που θα
συνοδεύουν τους μαθητές σε κάθε στάδιο της ζωής τους.

Ψυχολογία

Πώς να αντιμετωπίσετε το φόβο της επιτυχίας

Δείτε την Επιτυχία σαν Προορισμό και όχι σαν Εμπόδιο προς Αποφυγή.

Η Μαρία είναι μία δραστήρια συμπαθητική και εργατική επιχειρηματίας. Με το
Γιάννη που είναι στέλεχος σε μια μεγάλη επιχείρηση έχουν δύο παιδιά και ζουν στα
πλαίσια του μοντέλου που ονομάζεται «μέση οικογένεια». Έχουν τις δουλειές τους,
έχουν τα παιδιά τους, έχουν το σπίτι τους (που αποπληρώνουν μέσω ενός
στεγαστικού 25ετίας), έχουν 2 αυτοκίνητα και 20 μέρες διακοπές το χρόνο.
Στα όνειρά της η Μαρία ήταν μια πετυχημένη, χαρισματική, αξιοθαύμαστη και
οικονομικά εύρωστη γυναίκα με μια εξαιρετική οικογένεια και ανεβασμένο κοινωνικό
επίπεδο. Στην πραγματικότητα είναι μια μεσόκοπη μοναχική γυναίκα που καταφέρνει
να επιβιώνει παγιδευμένη μέσα στην βαρετή της καθημερινότητα. «Υπάρχουν και
χειρότερα» λέει στον εαυτό της όταν αραιά και που την ζώνουν οι προσωπικές της
ανασφάλειες.

Ναι, αλλά υπάρχουν και καλύτερα! Αν η Μαρία είχε πραγματικά κυνηγήσει
την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής της θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις απώλειες
στους άλλους τομείς. Και η Μαρία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κάτι παραπάνω
από τον εαυτό της στο «Βωμό» όπως το ονομάζει της Επιτυχίας. Είναι βολικά
καθισμένη στην οικονομική θέση του τραίνου και δεν θα σηκωθεί για να πάει στην
πρώτη θέση γιατί φοβάται μην χάσει και αυτήν που έχει!
Φόβος, Ενοχές και Ανωνυμία στη γειτονιά του Βολέματος
Αν και η Επιτυχία κατέχει μία περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό των
ανθρώπων οι περισσότεροι κατατρέχονται από ένα μόνιμο φόβο και μόνο στην ιδέα
ότι μπορούν να τα καταφέρουν ή ακόμη και από το ότι θα προσπαθήσουν να τα
καταφέρουν. Η δικτατορία του μέτριου έχει καταφέρει να δημιουργήσει εξαιρετικές
αναστολές στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Έτσι ο κάθε επίδοξος
διώκτης της επιτυχίας θα έχει να τα βάλει με ένα σωρό εσωτερικούς εχθρούς πριν
εξορμήσει για την κατάκτηση της κορυφής.

– Ο Φόβος του Άγνωστου. Αν η Μαρία άρχιζε να γίνεται πετυχημένη
θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της αλλαγής περιβάλλοντος σε διάφορους
τομείς. Ξαφνικά θα βρισκόταν σε μια άγνωστη περιοχή με διαφορετικούς
κανόνες και αρχές από αυτές που γνώριζε. Ο Πλούτος και η Επιρροή
επηρεάζουν δραματικά τους ανθρώπους μια και τους εισάγουν σε κύκλους
όπου νιώθουν ότι θα έπρεπε να αποδείξουν ξανά την αξία τους. Αυτό που
δεν υπολογίζει η Μαρία είναι ότι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού
μετά από σοβαρή προσπάθεια, γνωρίζεις ότι σου αξίζει και ότι δεν θα βρεθεί
κανένας να σε αμφισβητήσει. Η Επιτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική
υπόθεση.

– Ο Φόβος της Έκθεσης. Η επιθυμία της Μαρίας να παραμείνει
ανώνυμη αν και πετυχημένη την εμποδίζει να εκτεθεί στη δημόσια
παρατήρηση. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο φόβο του φθόνου των άλλων.
Προκειμένου να μην τη ζηλεύουν και να μην τη φθονούν παραμένει στην
αφάνεια και κρατά κρυφές και τις παραμικρές έστω επιτυχίες της.
Παραμένοντας αδιάφορη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αξιοζήλευτη!

– Οι Δηλητηριώδης Ενοχές. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον
που προάγει την πεπατημένη οδό και που καταδικάζει την εξερεύνηση ως
χάσιμο χρόνου η Μαρία δηλητηριάζεται από τις ενοχές που της έχουν
δημιουργηθεί. Δεν έχει το δικαίωμα, λέει στον εαυτό της, να σκορπίσει
αλόγιστα το χρόνο και την ενέργειά της κυνηγώντας ένα όνειρο και
στερώντας τα από άλλους. Επιπλέον έχει κάνει τόσα λάθη μέχρι τώρα στη

ζωή της (όπως όλοι μας) που η πιο κρυφή της ενοχή είναι ότι δεν το αξίζει.
Τα παπούτσια της επιτυχίας θα τα βαδίσουν άλλοι.
Βλέποντας την Επιτυχία κατάματα!
Είναι φυσικό η Επιτυχία, όπως και κάθε άλλη αλλαγή στη ζωή μας, να
προκαλεί κάποια ποσότητα στρες. Είναι περίεργο όμως να αρνούμαστε να
κοιτάξουμε την Επιτυχία στα μάτια μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε την κατάλληλη
προετοιμασία. Τις περισσότερες φορές δεν μας εμποδίζει η άγνοια του δρόμου προς
την κορυφή αλλά η έλλειψη σχεδίου για τα μετέπειτα βήματα. Δίνοντας μια τελευταία
συμβουλή στην φανταστική Μαρία μας θα της θυμίζαμε ότι μετανιώνουμε για ότι δεν
κάναμε παρά για ότι έχουμε κάνει.

Πηγή του:Γιώργου Σαπροβαλάκη

Παιδί

Η σιωπή των παιδιών…

Αφήστε τα παιδιά σας να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να διαμορφώνουν
ένα χαρακτήρα με γερές βάσεις, που θα τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.
Μεγαλώσαμε μέσα σε μια κοινωνία, που μας έμαθε από μικρούς για ανόητους λόγους να
μη μιλάμε και να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Εθεωρείτο, όπως και σήμερα ακόμη,
ανυπακοή ή και ασέβεια να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, κυρίως σε μεγαλυτέρους σου, είτε
είναι γονέας, είτε δάσκαλος, είτε προπονητής σου ή συγγενής σου. Ούτε όμως στα αδέλφια σου
και τους συνομήλικους φίλους σου, για να αποφευχθεί η περίπτωση φιλονικίας. Αυτό όμως έχει ως
αποτέλεσμα, αφ’ ενός μεν να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας και
αφετέρου, αφού δεν τα εκφράζουμε, να τα «τρώμε». Τα συσσωρεύουμε εκεί μέχρι που να γίνει
έκρηξη (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα χειρότερα μέχρι να αρρωστήσουμε. Ο καρκίνος, λέει
μια μερίδα επιστημόνων, είναι συσσωρευμένη οργή και θυμός που δεν εκφράζονται, όπως και τόσα
άλλα ψυχικά και αυτοάνοσα νοσήματα.
Όταν ο μικρός μας γιος ή κόρη θέλουν να μας μιλήσουν και να εκφράσουν τα
συναισθήματά τους, τους αποθαρρύνουμε λέγοντας τους «μη μιλάς» ή «δε μιλάνε έτσι στους
μεγαλύτερους» και αυτό, είτε γιατί είμαστε πολυάσχολοι, είτε γιατί δεν μπορούμε να τα
χειριστούμε.
Καθόμαστε όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι σε ένα βάθρο ανωτερότητας απαγορεύοντας στους
μικρότερους να μιλούν, πόσο μάλλον να φωνάζουν ή να ξεσπούν, πράγμα λογικό γιατί πνίγονται
από τα συναισθήματα τους, που ζητούν αποδέκτες. Όταν, λοιπόν, από μικρά τα παιδιά
«φιμωθούν» από τα ίδια τους την οικογένεια, μετά σαν ενήλικοι, αφού «πήραν το μάθημα τους»,
τη σιωπή των «αμνών», μεταφέρουν αυτήν την κατάσταση και στην ενήλικη ζωή τους. Δεν
εκφράζονται στους φίλους, στους συνεργάτες, στον/στην σύζυγο, στα πεθερικά. Καταπίνουν
παθητικά κάθε πόνο, στενοχώρια, αντίθετη γνώμη, θυμό και τόσα άλλα συναισθήματα.
Συμβαίνει εδώ μεταφορικά κάτι σχετικό με τους μικρούς ελέφαντες, που τους δένουν στο
τσίρκο με τεράστιες αλυσίδες, όταν είναι μικροί. Δοκιμάζουν δυο τρεις φορές να φύγουν, δεν τα
καταφέρνουν, βιώνοντας τον πόνο και μετά στην ενήλικη ζωή τους, ενώ είναι δεμένοι με λεπτά
σχοινιά, που μπορούν να κόψουν, μένουν όμως δέσμιοι, γιατί πια δεν προσπαθούν να
ελευθερωθούν.
Αυτό, λοιπόν κάνουμε στα παιδιά μας. Τα αποτρέπουμε, με οδυνηρό πολλές φόρες τρόπο, να
εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ώσπου πια αργότερα, ακόμα και αν μπορούν να το κάνουν δεν
το ρισκάρουν και τα καταπίνουν. Έτσι όμως τα καταδικάζουμε να υποφέρουν στην ενήλικη ζωή
τους. Δεν τα βοηθάμε να ωριμάσουν. Πληγωμένα παιδιά, πληγωμένοι και ανώριμοι ενήλικες. Είναι
μικρά παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου, είτε σιωπώντας παθητικά, είτε με επικίνδυνα ξεσπάσματα,
που πονούν τους ίδιους και τους γύρω τους.
Εσύ λοιπόν γονέα, που φροντίζεις να δίνεις όλα τα υλικά αγαθά στο παιδί σου, του δίνεις το
πιο μεγάλο αγαθό της ελεύθερης έκφρασης όλων των συναισθημάτων του; Ή μήπως είσαι τόσο
ανώριμος, που μη μπορώντας να αναγνωρίσεις και να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα,
καταπνίγεις στη σιωπή και του παιδιού σου;
Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο προπονητής του παιδιού σου για να απόκτηση της
«συναισθηματικής νοημοσύνης». Είσαι εκεί να το διδάξεις πρώτα απ’ όλα να ζει και να
αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και κατόπιν να τα εκφράζει και να τα διαχειρίζεται με όμορφο κι
εποικοδομητικό τρόπο, που θα αποκτήσει με την εξάσκηση.
Μάθε πρώτα εσύ να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα και μάλιστα στο παιδί σου.
Έκφρασε του την αγάπη σου, τη χαρά σου, τη στενοχώρια ή την ανησυχία σου για κάποια του
πράξη. Δείξε του την κατανόηση, τη συγχώρεση, τη μεγαλοψυχία.
Πότισε την ύπαρξη του με το σεβασμό της ιδιαιτερότητας, της αξίας και της ελεύθερης
βούλησης του. Ζώντας και δρώντας έτσι όλοι θα έχουμε επιτύχει στη δημιουργία υγιών ψυχικά
ανθρώπων, ελεύθερων και όχι καταπιεσμένων, που αναπνέουν ελεύθερα τον αέρα της
συναισθηματικής ωριμότητας, της ψυχικής και σωματικής υγείας.