Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Σόνια Θεοδωρίδου: «Κάθε ρόλος… μία μοναδική διαδρομή προς την αλήθεια»

Σόνια Θεοδωρίδου (φωτο: Αραμπατζάκης)

Η Σόνια Θεοδωρίδου, η παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα σοπράνο, έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα της Ευρώπης με ηχηρά ονόματα της όπερας και του λυρικού τραγουδιού μαγεύοντας το κοινό με την ξεχωριστή φωνή και ερμηνεία της. Τιμή για τη χώρα μας, γεννήθηκε στη Βέροια και λαμβάνοντας την υποτροφία Maria Callas σπούδασε στη Μουσική Ακαδημία της Κολωνίας και στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει με τη Βέρα Ρότσα. Η λαμπερή παρουσία της, η υπέροχη φωνή της, ο γλυκός της λόγος, η γενναιόδωρη και πολύπλευρη προσωπικότητά της την καθιστούν αξιαγάπητη στο ελληνικό κοινό.

Σόνια Θεοδωρίδου

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Πρόσφατα τη λατρέψαμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά που μας χάρισε «Μια θάλασσα τραγούδια» και μας ταξίδεψε με τη μελωδική της φωνή σε ακούσματα της Μεσογείου, συνθέσεις κορυφαίων Ελλήνων και ξένων συνθετών, όπως του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη, του Σταύρου Ξαρχάκου και πολλών άλλων. Συναντήσαμε την καλλιτέχνιδα στην Αθήνα και μιλήσαμε μαζί της.

– Είστε ποντιακής καταγωγής και γεννηθήκατε στη Βέροια. Τι μουσικά ακούσματα είχατε σαν παιδί και αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το κλασικό τραγούδι και την όπερα;

– Στην οικογένειά μας ο πατέρας μου είχε μία όμορφη φωνή και η μητέρα μου το ίδιο.

Στο σπίτι ακούγαμε Μίκη Θεοδωράκη, προσωπικός φίλος και συναγωνιστής του πατέρα μου στα χρόνια της εξορίας, Μάνο Χατζιδάκι και άλλους Έλληνες συνθέτες.

Κάτω από το σπίτι είχαμε ένα λαϊκό μαγαζί από όπου ακουγόταν μία άλλη μουσική –περισσότερο μοντέρνα– και βαριά λαϊκά.

Όταν αργότερα άκουσα τη Μαρία Κάλλας στο ραδιόφωνο, τότε αποφάσισα με μία σπάνια κατάφαση για το νεαρό της ηλικίας μου πως αυτό θα γίνω και εγώ όταν μεγαλώσω.

Μια μεγάλη τραγουδίστρια της όπερας!

-Φύγατε από την Ελλάδα και δουλέψατε στο εξωτερικό για 37 ολόκληρα χρόνια.

Πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σας;

– Όσον αναφορά στην ευκολία του να ζεις στο εξωτερικό και να περιβάλλεσαι από σεβασμό και θαυμασμό για την τέχνη σου, αυτό οπωσδήποτε υπήρξε το εύκολο μέρος.

Το δύσκολο ήταν η ξενιτιά, τα μοναχικά Χριστούγεννα, το Πάσχα στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία όπου κλαίγαμε από νοσταλγία για τη μακρινή μητέρα, την Ελλάδα μας.

Ερχόμενη στην πατρίδα κατάλαβα με πικρό τρόπο πως άλλη είναι η Ελλάδα που φυλάξαμε τόσο καιρό στην καρδιά μας και άλλη είναι η επίσημη ελλάδα που κάνει το παν για να απαξιώσει την εργασία σου και τη σταδιοδρομία σου, όταν φυσικά δεν ανήκεις σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, σε συγκεκριμένη παρέα, σε συγκεκριμένο μαγαζάκι…

– Ποιες αποφάσεις που πήρατε θεωρείτε σταθμούς στην καριέρα σας;

– Σίγουρα το να φύγω από την Ελλάδα υπήρξε η πρώτη και κρισιμότερη απόφαση για εμένα.

Η γνωριμία μου με τον αξέχαστο Χρήστο Λαμπράκη που με στήριξε ηθικά και οικονομικά και μου επέτρεψε να γίνω αυτό που κατάφερα στη σταδιοδρομία μου.

Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε ο πρώτος που επισήμανε το ταλέντο μου και μου είπε πως θα πρέπει να φύγω στο εξωτερικό για να σπουδάσω εκεί.

Επίσης, η Βέρα Ρόζα, η θρυλική δασκάλα φωνητικής υπήρξε πηγή έμπνευσης για εμένα, μιας και μου έμαθε τα ακριβά μυστικά της τέχνης μας.

-Πρωταγωνιστήσατε στον ρόλο της Γκριζαμπέλα στο Cats, ένα από τα διασημότερα μιούζικαλ όλων των εποχών που παρουσιάστηκε πρόπερσι στην Αθήνα.

Μια παράσταση που έχουν δει περισσότεροι από 73.000.000 θεατές σε όλο τον κόσμο, με το τραγούδι «Memory» που έχει διασκευαστεί επίσημα και ηχογραφηθεί από περισσότερες από 150 τραγουδίστριες. Ποια η εμπειρία σας;

– Υπήρξε μία εξαιρετική συνεργασία με όλη τη διανομή και τους συντελεστές.

Είναι ένας ρόλος από τους εμβληματικότερους που υπάρχουν. Στην τελευταία παράσταση, μετά το «Memory» ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος και χειροκροτούσε επί 10 λεπτά.

Νομίζω πως ήταν μια ακριβή στιγμή για εμένα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσω σε δάκρυα λόγω της μεγάλης συγκίνησης. Ευχαριστώ από καρδιάς το αθηναϊκό κοινό για αυτήν τη μοναδική στιγμή που μου χάρισε.

-Ενώ είχατε μια θεαματική καριέρα στο εξωτερικό, επιστρέψατε στην Ελλάδα. Ποιος ήταν ο λόγος;

– Πάντοτε κρατάμε το διαμέρισμα του Βερολίνου, αλλά είμαστε πισ συχνά στην Αθήνα.

Μετά τον θάνατο της αδελφής μου, Μαρίας, πυκνώσαμε τις επισκέψεις και τις εμφανίσεις μας στη μητέρα Ελλάδα. Ο κόσμος δείχνει την αγάπη του σε κάθε ευκαιρία και αυτό το εισπράττω είτε βρίσκομαι στην Αθήνα, είτε στην Κατερίνη, είτε στη Θεσσαλονίκη, είτε στα Χανιά. Έρχονται κοντά μου και μου μιλούν με τα θερμότερα λόγια και αυτός είναι ο λόγος εξάλλου που κάνω μουσική.

Η επικοινωνία με τον κόσμο είναι το άλφα και το ωμέγα της τέχνης μας. «Από την καρδιά για την καρδιά» όπως έχει πει και ο μεγάλος Μπετόβεν!

 – Βγάζετε την χαρά και τη λύπη σας στη σκηνή;

– Κάθαρση ψυχής και απόλυτης λύτρωσης. Κάθε ρόλος, κάθε τραγούδι είναι μία διαδρομή προς την αλήθεια. Είναι αυτό που κάνει υπερβατική τη μουσική και την καθιστά μία παγκόσμια γλώσσα χωρίς σύνορα. Είναι η επικοινωνία με το κοινό που θα λυτρώσει εσένα ωσάν αγωγό της μουσικής και ωσάν κομιστή και το κοινό που θα αισθανθεί τα συναισθήματα και την κατάφασή τους.

– Συμμετέχετε σε έναν πολιτιστικό χώρο στου Ζωγράφου που λέγεται «Καλλιστώ». Θα θέλατε να μας πείτε δύο λόγια για αυτόν;

– Με τον σύζυγό μου και μαέστρο Θεόδωρο Ορφανίδη φτιάξαμε την άνοιξη του 2017 τον χώρο Πολιτισμού «Καλλιστώ» στου Ζωγράφου και το κάναμε διότι πιστεύουμε απόλυτα στη χρηστικότητα της μουσικής και της τέχνης.

Όταν συγκεντρώνεις την κοινότητα από δικηγόρους και δημοσίους υπαλλήλους, από οδοκαθαριστές έως φοιτητές και της διδάσκεις τα μεγάλα ελληνικά μουσικά έργα όπως «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Γιάννη Μαρκόπουλου κ.ά., τότε εκπαιδεύεις σωστά και χτίζεις θεμέλια για μία καλύτερη μελλοντική κοινωνία όπου ο άνθρωπος μαθαίνει να είναι λιγότερο εγωιστής και περισσότερο δοτικός με τον συγχορωδό του, περισσότερο ανθρώπινος όντας ένας μαθητής της μουσικής μέσω της οποίας θα ανεβάσει τον εαυτό του και τη ζωή του λίγο ψηλότερα.

Συνδυαστικά έχουμε μαθήματα γιόγκα, βρεφικά εργαστήρια μουσικοκινητικής ταϊτζί και άλλα που συμπληρώνουν την οπτική που έχουμε για έναν καλύτερο και πιο ανθρώπινο κόσμο.

– Τι όμορφο ετοιμάζετε αυτόν τον καιρό;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα axianews

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending