Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τζούλια Ανδρειάδου: «Ο καλλιτέχνης πρέπει να προτρέχει της εποχής του»

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Τζούλια Ανδρειάδου είναι μια πολύπλευρη προσωπικότητα. Εικαστικός, που εργάστηκε στα νεανικά της χρόνια και ως μακιγιέζ γνωστών Ελλήνων και ξένων ηθοποιών, σύζυγος του σκηνοθέτη Γιώργου Σταμπουλόπουλου και αδελφή της ποιήτριας Κοραλίας Θεοτοκά.

Από τα έργα της δεκαετίας του ’60, εστιάζει στη μοναχικότητα των ανθρώπων, στη μελαγχολία που εκπέμπουν τα κτίρια μιας μεγαλούπολης, στο αστικό τοπίο ως περιβάλλον. Μετά από μια παρατήρηση τουλάχιστον τριάντα ετών, τα έργα της παρουσιάζουν τις αλλαγές του αστικού χώρου και της ανθρώπινης ψυχολογίας. Συναντήσαμε την κυρία Τζούλια Ανδρειάδου στο ατελιέ της στο Κολωνάκι, όπου και μας μίλησε.

– Η ζωγραφική σας κινείται ανάμεσα στην άρνηση για τον καθημερινό, αλλοτριωμένο χώρο που ζούμε και στην ποιητική διάστασή του. Πώς το εκλαμβάνετε αυτό και πως το αποτυπώνετε στα έργα σας;

Όταν μιλάμε για αλλοτριωμένο χώρο, ας συμφωνήσουμε ότι έχουμε κατά νου την εικόνα μιας Ελλάδας μεταλλαγμένης, όχι σταδιακά, όπως πιθανόν συνέβη μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε πολλές χώρες, αλλά που ήρθε ως καταιγίδα και σάρωσε ό,τι προϋπήρχε, δίνοντας βιαστικές λύσεις, σχεδόν σε κατάσταση πανικού, ή για να ακριβολογούμε, σύμφωνα με το γνωστό ελληνικό «άντε να τελειώνουμε»! Δεν εξέλαβα λοιπόν την αλλοτρίωση του χώρου! Αυτή μας εξέλαβε και πιστεύω μας  αιφνιδίασε και κάποιοι διορατικοί, αν και βλέπαμε την ταχύτατη αλλοτρίωση, δεν μπορέσαμε ν’ αντιδράσουμε! Όμως, προσωπικά σε μένα βγήκαν εικόνες μέσα από μια ποιητική διάσταση επειδή έτσι μου προκύπτουν.

– Είχατε περιβαλλοντολογικά ερεθίσματα από το 1977, πολύ πριν αφυπνιστεί η ανθρωπότητα για τα θέματα αυτά και τα μεταφέρατε στην τέχνη σας. Μιλήστε μας για το πώς οδηγηθήκατε σ αυτές τις σκέψεις σε τόσο νέα ηλικία;

Υπάρχει σε ορισμένους καλλιτέχνες κάτι απροσδιόριστο, συνήθως το ονομάζουμε διαίσθηση, ή διορατικότητα! Ανήκω σε αυτούς που προτρέχουν της εποχής τους και αυτό φαίνεται στα  έργα μου με την πρώτη ματιά, γιατί γράφω πάντα την χρονολογία. Όμως, πέρα απ’ αυτό, το 1976 ήταν μια χρονιά που έφερε στη ζωή μου «τα πάνω κάτω» και όταν ζεις μέσα στο γκρίζο, νιώθεις την ανάγκη να το διώξεις από πάνω σου!

Έβλεπα μέσα μου και έξω το γκρίζο, εννοώ μια πόλη –την γενέθλια πόλη– να ασφυκτιά στο τσιμέντο και  στον υπερπληθυσμό, που όμως κάθε άλλο παρά αφυπνισμένος έδειχνε! Η σύντομη εμπειρία μου από το Παρίσι του 1960, μου είχε ανοίξει άλλους ορίζοντες, συγκρίσεις και ερωτηματικά, γιατί αυτή η όμορφη χώρα των 9.000 χρόνων –αν την υπολογίσουμε από την Νεολιθική περίοδο– να μεταλλάσσεται σε τόσο γρήγορους ρυθμούς!

– Χρονικά, πως χωρίζετε τα έργα σας σε ενότητες και τι αντιπροσωπεύει η κάθε μια;

Οι ενότητες ξεκινάνε από το πρώτο τελάρομα σε διαστάσεις που έχω ως εικόνες στο μυαλό μου. Ουσιαστικά, πρόκειται για εμμονές που δεν γνωρίζω ακριβώς πως θα ολοκληρωθούν! Αυτό αντιπροσωπεύουν οι ενότητες, τις εμμονές μου! Που σημαίνει ότι χωρίζονται την στιγμή που θα πω: ως εδώ ήταν, που σημαίνει κάποιες παραλλαγές πάνω σε μια θεματική ενότητα! Αρκετές φορές επανέρχομαι και μπορεί να επιζωγραφίσω ή και να καταστρέψω έργα μου, αλλά συνήθως μετά από  μια έκθεση, χρειάζομαι ένα διάλειμμα! Αφήνω πίσω συνειδητά τη σειρά που τελείωσα και αφήνομαι στο να ξεκινήσω σχεδόν ασυνείδητα μία άλλη!

– Σίγουρα, στο πέρασμα του χρόνου, η δουλεία σας έχει ωριμάσει. Έχει αλλάξει η τεχνοτροπία σας και τι υλικά έχετε χρησιμοποιήσει στους πίνακές σας.

Η τεχνοτροπία μου και το υλικό βρίσκονται στη διαδρομή, εξελίσσονται. Δεν μ’ ενδιαφέρει η  όποια μόδα κυκλοφορεί, είτε εγχώρια είτε εισαγόμενη! Ξεκίνησα με κάρβουνο, λάδι και τα καθιερωμένα υλικά. Από το 1966 δουλεύω κυρίως ακρυλικά.

– Τι σημαίνει για εσάς «η γενιά του Πολυτεχνείου»; Πόσο δύσκολο ήταν να είσαι καλλιτέχνης την περίοδο της δικτατορίας;

Η ερώτηση έχει απαντηθεί τόσες πολλές φορές από τόσους πολλούς! Το έργο μου «Άνθρωποι στο δρόμο», νομίζω δίνει τη δική μου απάντηση.

– Πώς χαρακτηρίζετε στις μέρες μας την αδράνεια του ελληνικού λαού και την αμήχανη στάση των διανοούμενων.

Αυτή ειδικά η ερώτηση έχει ξοδέψει αμέτρητη φαιά ουσία σε αναλύσεις, που καλύπτουν ένα  ευρύτατο φάσμα, από σοβαρούς αναλυτές, μέχρι γελοίους παρουσιαστές! Η κοινωνία των ΜΜΕ στην Ελλάδα, ηδονίζεται να μηρυκάζει επί χρόνια τα ίδια και τα ίδια ονόματα, επί παντός προβλήματος, οπότε «η αδράνεια ή η αδιαφορία» που καταλογίζεται στους  σκεπτόμενους, είναι μια υπεκφυγή των κρατούντων!

– Μιλήστε μας για την τελευταία ατομική σας έκθεση που οργανώθηκε στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ) και τη δωρεά των έργων σας.

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

 

 

 

 

 

* Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην «axianews”.

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending