Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Το εικαστικό τενερίφι της Κατερίνας Μουράτη

Το εικαστικό τενερίφι της Κατερίνας Μουράτη

Η πατμιακή κεντητική παράδοση ξαναζεί και ακμάζει στα χέρια της εικαστικού, η οποία δημιουργεί πρωτοποριακά κοσμήματα γεμάτα συμβολισμούς και «ενέργεια»

Η Κατερίνα Μουράτη στην Πάτμο.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τι συμβαίνει όταν η τέχνη στρέφεται προς την παράδοση και χρησιμοποιεί στοιχεία της; Μήπως τότε ανακαλύπτουμε ότι ο συνδυασμός αυτός λειτουργεί λυτρωτικά για το παρόν και ελπιδοφόρα για το μέλλον;

Κάνοντας μια έρευνα για τους καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν στα έργα τους στοιχεία της παράδοσης, οδηγηθήκαμε στο νησί της Αποκάλυψης σε στοιχεία της μελέτης του δημοσιογράφου – λαογράφου Αριστείδη Μιαούλη, ο οποίος ασχολήθηκε και με το κέντημα και ειδικότερα με το πατμιακό τενερίφι. Αναφέρει ότι η βελονιά αυτή άκμασε στο νησί από τον 19οαιώνα. Τώρα στο νησί είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι γυναίκες που συνεχίζουν αυτή την παμπάλαια παράδοση. Η εικαστικός Κατερίνα Μουράτη κατάφερε να δώσει συνέχεια σ’ αυτή την παράδοση μ’ έναν τρόπο πρωτοποριακό και δημιουργικό.

Συναντήσαμε την καλλιτέχνιδα στο ατελιέ της στη Χώρα της Πάτμου και μιλήσαμε μαζί της για το πώς οι συμβολισμοί και η «ενέργεια» της παραδοσιακής βελονιάς αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα έργα της.

– Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς και να συνδυάσεις τη δουλειά σου με το κέντημα, το πατμιακό τενερίφι;

Το πατμιακό τενερίφι το για είδα πρώτη φορά όταν μια φίλη μου από την Πάτμο μού έκανε δώρο ένα σεμέν με τενερίφια, το οποίο εγώ φορούσα στο κεφάλι μου σαν μαντήλι για χρόνια. Η καταγωγή μου, από την πλευρά του πατέρα, είναι από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας και από την πλευρά της μητέρας από την Προύσα, άρα μεγάλωσα μέσα σε κεντήματα. Οι αναμνήσεις μου ξαναζωντανεύουν πιάνοντας αυτή την κεντητική πατμιακή παράδοση και μεταλλάσσοντάς την σε κάτι που φοριέται.

– Τι ακριβώς είναι αυτή η βελονιά; Μίλησέ μας για την ιστορία της.

Αυτό το κέντημα της Πάτμου λέγεται τενερίφι. Ο Πάτμιος δημοσιογράφος – λαογράφος Αριστείδης Μιαούλης αναφέρει ότι υπάρχει κάποια σχέση με την Τενερίφη (ισπανικά: Tenerife), το νησί της Ισπανίας, το μεγαλύτερο από τα επτά Κανάρια Νησιά στον Ατλαντικό απέναντι από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Σίγουρα, όμως, είναι πολιτογραφημένο πατμιακό, πατινιώτικο όπως λέμε εμείς από την παλιά ονομασία της Πάτμου, που ήταν Πάτινος. Το τενερίφι είναι ένας κύκλος, με ένα κέντρο πυκνό. Διακλαδίζεται ισορροπημένα και επαναλαμβανόμενα. Εγώ επεμβαίνω πάνω στο κέντημα με μετάξια, δέρματα, χαρτιά, κορδέλες, κοχύλια, ημιπολύτιμους λίθους. Μερικές φορές συνεργάζομαι με αυτόν ή αυτήν που μου το παραγγέλνει και θα το φοράει. Μου φέρνουν μερικές φορές αντικείμενα που τα προσαρμόζω στο τελικό αντικείμενο ανάλογα με την προσωπικότητα του καθενός.

Ίσως πρέπει με το σχέδιο που φέρει πάνω του/της κάποιο άτομο με αέρινη προσωπικότητα να γειωθεί, ή, αν βρίσκεται σε μια φάση ζωής που πρέπει να απογειωθεί. Μελετώ την προσωπικότητα με μια ματιά και σχεδιάζω το δικό της τενερίφι. Στην ουσία το συγκεκριμένο εικαστικό κόσμημα, δεν είναι απλά κόσμημα, αλλά «νοοτροπία». Έχει μια ιδιότητα να ενεργοποιείται από τον φέροντα ή τη φέρουσα αυτό σαν αντικείμενο προσευχής, διαλογισμού και ενθύμησης του εαυτού.

– Πώς τα έχεις εισάγει στην τέχνη σου;

Στα κολλάζ μου τα πρόσφατα που είναι φτιαγμένα από υπόλοιπα κολλάζ των τελευταίων 25 χρόνων το εντάσσω το τενερίφι σαν τον ήλιο και το φεγγάρι της Πάτμου. Χρησιμοποιώ επίσης τα υπόλοιπα εικαστικών τενεριφιών στα έργα μου μεγάλων διαστάσεων, δημιουργώντας έτσι μια άγρια υφή.

Τα αναμειγνύω με λουλούδια που μαζεύω στην Πάτμο την άνοιξη, με αγριόχορτα της Πάτμου, με φλοιούς δέντρων, με κόκαλα ζώων στεριάς και θάλασσας, με σκουπίδια που βγάζει η θάλασσα. Ενώνω νήματα και συμβολικά με ενδιαφέρει μέσα από αυτή τη διαδικασία το «συλλογικό ασυνείδητο». Με ενδιαφέρει αυτό το αόρατο νήμα που συνδέει όλα τα ανθρώπινα όντα, είτε «γουστάρουμε» ό ένας τον άλλο, είτε όχι. Με ενδιαφέρει η «αρχαία ψυχή».

– Πώς ερμηνεύεται το πατμιακό τενερίφι;

 Το τενερίφι, όπως σας ανέφερα, είναι μια βελονιά, ένας κύκλος, με πυκνό κέντρο που διακλαδίζεται ισορροπημένα και επαναλαμβανόμενα. Αυτό φέρνει την κεντήστρα σε μια ήρεμη εσωτερική κατάσταση και δύναμη. Άρα από αυτή την πλευρά, η κεντήστρα βρίσκεται σε ένα είδος αυτοσυγκέντρωσης και κάποιες φορές με την ολοκλήρωση του κεντήματος σε μία εσωτερική πληρότητα και ευτυχία. Μετά το παραλαμβάνω εγώ που επεμβαίνω πάλι με σχήματα ισορροπίας, τα κόβω, τα ξανακόβω, τα ράβω και δημιουργούνται από απλές μέχρι πολύπλοκες συνθέσεις. Ζητώ πάντα την ισορροπία, η οποία κάθε στιγμή με μια λάθος βελονιά μου, ή κόλλημα μπορεί να διαταραχθεί.

«ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΣΜΗΜΑ – ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ ΜΕΤΑΛΛΟ, ΠΟΥ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗ ΡΟΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟ Η ΡΟΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΗ”

Απολαμβάνω αυτή τη διαδικασία της δημιουργίας γιατί με κάνει ευτυχισμένη. Μετά πάμε στη φέρουσα ή τον φέροντα αυτό. Αυτοί επεμβαίνουν με την ενέργειά τους και καθότι το εικαστικό μου κόσμημα – νοοτροπία δεν φέρει μέταλλο, που εμποδίζει τη ροή ενέργειας, φορώντας το η ροή είναι ανακουφιστική. Αυτά δεν τα λέω μόνο εγώ αλλά και οι γυναίκες και οι άντρες που τους τα φτιάχνω χρόνια. Είναι η Πάτμος στη γνησιότητά της. Είναι η άλλη Πάτμος.

– Πιστεύεις δηλαδή ότι το πατμιακό τενερίφι κρύβει συμβολισμούς;

Εγώ δίνω τις ερμηνείες από την πείρα που έχω χρόνια στην ερμηνεία των συμβόλων. Σύμβολο είναι η υλική απεικόνιση μιας αφηρημένης κατάστασης. Το τενερίφι συμβολίζει το ηλιακό φως, τη χαρά, την ενότητα. Είναι αρχέτυπο σύμβολο, που αν καταστραφεί ο κόσμος όλος, τα όντα που θα αναγεννηθούν θα το ξαναφτιάξουν. Κύκλος, κέντρο, ακτίνες, κλείσιμο.

– Υπάρχει αγοραστικό ενδιαφέρον για αυτού του είδους την τέχνη; Πού αλλού μπορούμε να το προμηθευτούμε αντικείμενα με αυτήν τη βελονιά;

 Αυτή την τέχνη μου την πουλάω στην γκαλερί μου στη Χώρα της Πάτμου και μέσω του νησιού «ταξιδεύει» σε όλο τον κόσμο. Τα εικαστικά τενερίφια μου μπορεί να τα βρει κάποιος εκτός Πάτμου, σε γκαλερί στη Ζυρίχη και στη Βιέννη.

«ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΓΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑ”

– Πώς σκοπεύεις να διευρύνεις τη δουλειά σου με βάση αυτά τα κεντήματα;

 Τώρα εργάζομαι πάνω σε ένα κέντημα της Πάτμου του 19ου αιώνα. Φέρνω πρώτα μπροστά μου την εικόνα των χεριών που το δημιούργησαν. Η ψυχή που το δημιούργησε είχε μια ευαισθησία, μια αγνότητα, μια καθαρότητα, είχε παρθενία. Πιάνοντάς το εγώ στα χέρια μου και μεταλλάσσοντάς το στο παρόν, ελευθερώνω αυτή την ψυχή κάνοντάς της σώμα. Κάνω αυτό που αυτή η ψυχή, αυτή η γυναίκα δεν ζούσε, το σώμα της. Όχι, δεν εργάζομαι το ίδιο με όλα τα κεντήματα. Καθώς αισθάνομαι ότι γεννήθηκα με το βαρύ χάρισμα να πιάνω κάτι και να αισθάνομαι την ενέργεια του δημιουργού, μερικές φορές πρέπει να κάνω φοβερή εργασία για να μεταλλάξω ενέργεια πάνω στην οποία δεν θέλω να εργαστώ. Αποφασίζω στη στιγμή.

– Ζεις μόνιμα στην Πάτμο. Σ’ αρέσει η ζωή στο νησί; Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; 

 Ζω και εργάζομαι στην Πάτμο, χειμώνα καλοκαίρι. Φέτος έκλεισα 34 χρόνια στην Πάτμο. Μου αρέσει η ζωή στο νησί τον χειμώνα, γιατί μπορώ να αφοσιώνομαι στην τέχνη μου και στη φύση όπως εγώ θέλω. Το βιογραφικό μου όσον αφορά εκθέσεις, εκπαιδευτική και θεραπευτική εργασία, τεχνοκριτικές, συλλογές κ.λ.π. είναι αρκετά ικανοποιητικό για την ηλικία μου. Βιοπορίζομαι και εγώ και η οικογένειά μου από την τέχνη μου, άρα τα δικά μου σχέδια κινούνται γύρω από τις πωλήσεις.

Με ενδιαφέρει, εκτός από την τέχνη μου, η πνευματική εσωτερική μου ζωή, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου. Άσκοπες φιλοδοξίες δεν έχω, οι φιλοδοξίες μου είναι στο πλαίσιο του εφικτού γιατί είμαι κοντά στον Θεό και γνωρίζω την ανθρώπινη φύση. Οφείλω τη πολυ-δημιουργία μου, μερικοί γνωρίζουν το μέγεθός της πολύ καλά, στο σύνδρομο της υπερκινητικότητας. Γιαυτό ζω και μακριά από την πόλη, γιατί λόγω του συνδρόμου η πόλη με ταράζει. Δεν γνωρίζω ακόμα τα μελλοντικά μου σχέδια ακριβώς, η ενασχόλησή μου αυτή την περίοδο με την πατμιακή κεντητική παράδοση, την οποία εντάσσω και στα έργα μου, που σαν ρεύμα ανήκουν στην outsider art, που είναι ό,τι πιο ελιτίστικο στο κόσμο της τέχνης διεθνώς σαν ρεύμα, θεωρώ ότι είναι μια πολιτική πράξη.

Φαντάζομαι τον ουρανό της Πάτμου ντυμένο με χρυσά τενερίφια, που ενδιάμεσα θα παρεμβάλλεται το ασπρογάλαζο της ελληνικής σημαίας, με ακτίνες φωτός από λέιζερ, που θα πέφτουν μέσα στο Αιγαίο και από κάτω στη στεριά πατινιώτικα βιολιά να παίζουν το «Μες στου Αιγαίου τα νερά αγγέλοι φτερουγίζουν» και ο ήχος να διαπερνά τον αέρα, γιατί στο Αιγαίο μας πραγματικά φτερουγίζουν άγγελοι.

Πηγή 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης: «Η μετανάστευση και η φιλοξενία στον καμβά»

Με την ευκαιρία της νέας θεματικής έκθεσης με τίτλο «Καλωσορίσατε–Η Ευρωπαϊκή Φιλοξενία και τα Σύνορά της» που διοργανώνεται στην The Project Gallery σε συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Χανίων – Ελαιουργείον σε επιμέλεια Μεγακλή Ρογκάκου και Ιωάννη Ν. Αρχοντάκη συναντήσαμε τον εικαστικό και διευθυντή του χώρου Αλέξανδρο Μαγκανιώτη και μιλήσαμε τόσο για τις εικαστικές του δραστηριότητες, όσο και για την γκαλερί που διευθύνει τον τελευταίο καιρό.

Η έκθεση αυτή που εγκαινιάστηκε πριν λίγες μέρες και θα διαρκέσει ως τις 8 Ιουνίου  ανταποκρίνεται στην ιδέα της φιλοξενίας και της μετανάστευσης καλύπτοντας από διαφορετικές οπτικές γωνίες το θέμα.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης Gemeinsam

-Αλέξανδρε, είστε αρχιτέκτονας και εικαστικός. Συνδυασμός πολύ δημιουργικός Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με την τέχνη;

-Από μικρός πάντα κάτι έφτιαχνα από ζωγραφική, κολάζ, μέχρι μικρογλυπτά και κατασκευές. Μετέπειτα στην διάρκεια των σπουδών μου στο Πολυτεχνείο παρακολουθούσα με δίψα όλα τα μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής.

Κατά την διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό στο Λονδίνο, μια τεκτονική αλλαγή στον τρόπο σκέψης μου συντελέστηκε. Το περιβάλλον εκεί πολύ πιο ελεύθερο και δημιουργικό, με ώθησε στην προσωπική έκφραση και την αναζήτηση ενός δικού μου σεναρίου, επιμένοντας πολύ στην έννοια του concept. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και παράλληλα με την εργασία μου σε αρχιτεκτονικά γραφεία, αρχίζω να συμμετέχω σε εκθέσεις και να γνωρίζω τον εικαστικό χώρο.

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης

-Μιλήστε μας για τις θεματικές που έχετε ασχοληθεί ως σήμερα.

-Η ενότητα με την Αλφάβητο ξεκίνησε το 2011,πρόκειται για 24 σχέδια, ένα για κάθε γράμμα της αλφαβήτου όπου για κάθε γράμμα εξεικονίζεται μια λέξη από ένα ζώο ή φυτό. Οι εικόνες προκύπτουν σαν κολάζ, φυτά και κεφάλια ζώων ξεπροβάλλουν μέσα από ανθρώπινα ρούχα ή ακόμα και παπούτσια. Ο ανθρώπινος χαρακτήρας που δηλώνουν τα ρούχα μπλέκεται με αυτόν του ζώου και ένα νέο υβρίδιο προκύπτει. Ένα σχόλιο για τις συμπεριφορές και τους ρόλους που όλοι παίρνουμε καθημερινά.

Το 2014 παρουσίασα στα Rooms της γκαλερί Καππάτος στο ξενοδοχείο St. George Lycabettus την θεματική «Μια διαταραχή της Μνήμης». Κυρίαρχο έργο, ένα σχέδιο που απεικονίζει τον ιερό βράχο της Ακρόπολης σε μια φανταστική εκδοχή εμπνευσμένη από την οριακή και ακραία σήμερα, πρόταση του K. F. Schinkel για την ανέγερση των ανακτόρων του Όθωνα πάνω στην Ακρόπολη. Μια απόπειρα να εκφραστεί η προσωπική μου αγωνία ως νεοέλληνα, σε αναζήτηση της ταυτότητας μου, μέσα ένα περιβάλλον γενικευμένης κρίσης επαγγελματικής και υπαρξιακής, υπό την απειλή μιας αναγκαστικής μετανάστευσης στην Γερμανία.

Αλλά τελικά η μετάβαση δεν θα πραγματοποιηθεί, η δική μου Ιθάκη είναι η Αθήνα και με οδηγό το κείμενο του Όμηρου, ξεκινάω για την επόμενη μου θεματική.

«Η ενότητα «Αναζητώντας τον Οδυσσέα» συγκροτεί μια ολότελα προσωπική, ερμηνευτική προσέγγιση σε γόνιμη διαλεκτική σχέση με το ομηρικό έπος, στην προέκταση του ποιητικού λόγου, των δοκιμασιών, των αντοχών, των αντιστάσεων και των προκλήσεων του αρχετυπικού ήρωα-ταξιδευτή στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου.

Η περιγραφή, λιτή, ακέραιη και αφαιρετική, στοχεύει στον πυρήνα του αφηγηματικού υλικού, εικονοποιεί συναισθηματικές και ψυχικές καταστάσεις, αποκρυσταλλώνει τις έννοιες της περιπλάνησης, της αναζήτησης και του κινδύνου πέρα από τους γνωστούς ορίζοντες, της ανθρώπινης θέλησης που ξεπερνά τα όρια, της γνώσης και της απώλειας, του νόστου, του ακατανίκητου πόθου του γυρισμού στην προγονική εστία.» Όπως γράφει χαρακτηριστικά και ο ιστορικός της τέχνης Γιάννης Μπόλης στον κατάλογο για την έκθεσή μου.

Αλέξανδρος Μαγκανιώτης Kanenas

-Που έχετε παρουσιάσει δουλειά σας και που μπορεί κάποιος να θαυμάσει έργα σας; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης μπορείτε να τη δείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Sonke: «Μου αρέσει τα έργα μου να βρίσκονται σε διάδραση με τον κόσμο μέσα στην πόλη»

Αποκλειστική Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Kapopoulos Fine Arts Μykonos Gallery στο Κεντρικό Ματογιάννι στη χώρα της Μυκόνου παρουσιάζει στις 22 Ιουνίου ατομική έκθεση του σύγχρονου, σημαντικού καλλιτέχνη της νέας γενιάς Sonke, ο οποίος είναι πολύ γνωστός και από τις street art δημιουργίες του, τις οποίες μπορεί να έχουμε «συναντήσει» κάπου στα στενά της Αθήνας.

Ο Sonke δημιούργησε ένα νέο κύκλο έργων με τις ασπρόμαυρες γυναικείες φιγούρες του να έχουν τον πρώτο λόγο. Ο καλλιτέχνης τις πλαισιώνει αυτήν τη φορά με αγαπημένους ήρωες από τα κόμικς των παιδικών μας χρόνων, με πολύχρωμα πουλιά να πετούν γύρω τους και με την κόκκινη καρδιά τους να «χτυπά» και πάλι δυνατά. Δεν λείπουν οι αναφορές σε καταναλωτικά προϊόντα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι αγαπημένες ασπρόμαυρες μορφές του Sonke κυριαρχούν με βασικό χαρακτηριστικό τα έντονα χρωματιστά περιγράμματα. Η αισθητική έχει στοιχεία από την ποπ αρτ τα οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μια δική του αναγνωρίσιμη εικαστική γλώσσα.

Ο καλλιτέχνης δεν μιλά συχνά στα media. Παρόλα αυτά καταφέραμε να του ξεκλέψουμε λίγα λόγια πριν τα εγκαίνια της ατομικής του έκθεσης στη Μύκονο.

Sonke

-Δεν κάνετε συχνά εκθέσεις. Τι θα παρουσιάσετε σ αυτήν σας την έκθεση στη Μύκονο;

-Είναι 18 πίνακες που προσπάθησα να «προσαρμόσω» την αισθητική του νησιού (άσπρο-μπλε) με ανάλαφρα στοιχεία και μερικά non αισθητικής, σε μεγάλη κλίμακα όπως αυτά που ζωγραφίζω στον δρόμο.

-Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τη δουλειά σας;

-Θα ήθελα κάποιος κοιτάζοντας τα να αισθανθεί τη χαρά και την τρυφερότητα που μπορεί να κρύβεται σε απλά πράγματα, όπως ενα λουλούδι ή ενα πουλάκι.

-Με τα ζευγάρια που ζωγραφίζετε θέλετε να μιλήσετε για τη συντροφικότητα στην εποχή μας;

-Ναι και αυτό, μου αρέσει όμως περισσότερο να αντιστρέφω τους κοινωνικούς ρόλους των φύλλων, να ζωγραφίζω γυναίκες με σπαθιά και άντρες ευαίσθητους και ευθραύστους.

-Με τα σύμβολα που συχνά χρησιμοποιείτε στη δουλειά σας, όπως η καρδιά τι θέλετε να δηλώσετε;

Τη συνέχεια της συνέντευξης μπορείτε να τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης με δύο παράλληλες ατομικές εκθέσεις στον Πόρο

Γράφει η Ζέτα Τζιώτη

Την όμορφη καλοκαιρινή παράδοση συνεχίζει και φέτος η γκαλερί CITRONNE στον Πόρο, που πρόσφατα εγκαινίασε την σαιζόν με δύο παράλληλες ατομικές εκθέσεις του Γιάννη Ψυχοπαίδη, με κοινή θεματική «Ίχνη στον Χρόνο».

Η μια έκθεση παρουσιάζεται στο χώρο της γκαλερί με τίτλο το «Λεμονοδάσος – Ημερολόγια ενός καλοκαιριού» έχοντας σαν αφετηρία το εμβληματικό μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη και η δεύτερη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου με τίτλο «Το Αλφάβητο – Αρχαϊκό Παλίμψηστο» και αποτελείται από 24 βιβλία, με αντιστοίχιση στα ισάριθμα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου και 3 νέα έργα του καλλιτέχνη εμπνευσμένα από το δράμα της προσφυγιάς.

Γιάννης Ψυχοπαίδης

Είναι γεγονός ότι η άρτια συνεργασία της γκαλερί Citronne με το μικρό αλλά ιδιαίτερα σημαντικό Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου έχει δώσει νέα πολιτιστική πνοή στα εικαστικά δρώμενα του νησιού προσελκύοντας πλήθος φιλότεχνου κοινού. Εκθέσεις υψηλού επιπέδου και αισθητικής προβάλλονται παράλληλα και στους δύο χώρους με προγραμματισμό και συνέπεια παρουσιάζοντας με τρόπο εύστοχο τα εικαστικά έργα ανάμεσα στα αρχαιολογικά ευρήματα.

Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης αποκαλεί και τις δύο αυτές εκθέσεις εικαστικά ημερολόγια, μια τακτή καταγραφή, στο πλαίσιο της οποίας εκτυλίσσεται μια αφήγηση προσωπική, αλλά με αναφορές σε συλλογική μνήμη. Όπως ο ίδιος ανέφερε στα εγκαίνια των εκθέσεων, το Λεμονοδάσος, το μυθιστόρημα που αποτέλεσε πηγή έμπνευσής του, είχε σημαδέψει με ρομαντισμό την εφηβεία των νέων της εποχής του. Πραγματικά συγκινημένος που παρουσίαζε δουλειά του τόσο στο χώρο του μουσείου, όσο και στην γκαλερί, ο Ψυχοπαίδης δήλωσε συγκινημένος και ευτυχής για την δημιουργική αυτή δουλειά αλλά και συνεργασία.

«ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ – ΑΡΧΑΪΚΟ ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ» στο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πόρου

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πόρου, ο καλλιτέχνης  αποτυπώνει τον χρόνο και τα ίχνη της Ιστορίας σε εικοσιτέσσερα (24) ισομεγέθη έργα-βιβλία, το καθένα των οποίων αντιστοιχεί σε ένα γράμμα της ελληνικής Αλφαβήτου και είναι κατά τον ίδιον, οι εικόνες μιας γλώσσας που αναρωτιέται για την χαμένη ενότητα του παρόντος με το παρελθόν. Η αρίθμηση αυτή παραπέμπει ευθέως στην διαίρεση των ομηρικών επών σε ισάριθμες ραψωδίες. Άλλωστε, από τα έπη του Ομήρου ξεκινούν οι βασικές έγνοιες, τα διαχρονικά διλήμματα της Ανθρωπότητας: θάνατος-ζωή, μνήμη-λήθη, ταυτότητα-αποξένωση, αγάπη-αποστροφή, υπέρβαση-ύβρις.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending