Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Φρίντα Κάλο: “Πόδια τι σας χρειάζομαι, όταν έχω φτερά για να πετάξω;”

Frida Kahlo (1907 – 1954) γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου, στο Coyoacan, στην Πόλη του Μεξικού, στο γνωστό “Γαλάζιο Σπίτι, La Casa Azul και τον ίδιο καλοκαιρινό μήνα, στις 13 Ιουλίου 1954 αποφάσισε να “πετάξει”, αφού έζησε 47 έντονα και πολύ ενδιαφέροντα χρόνια.

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Η περιπέτεια της ζωής της ξεκινά στην ηλιία των έξι χρόνων, όταν αρρωσταίνει από πολιομυελίτιδα και το ένα πόδι της μένει μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο και συνεχίζεται, όταν στα δεκαοκτώ της ένα τραμ συγκρούεται με το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε και καταφέρνει να επιβιώσει με πολλαπλά και σοβαρά τραύματα που την ακολουθούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Ο πατέρας της Γερμανός, άθεος, μορφωμένος και φωτογράφος και η μητέρα της Ισπανομεξικάνα (mestiza) και καθολική ήταν στο πλευρό της σε όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης και επίπονης ανάρρωσής της. Μετά το ατύχημα και έχοντας ουσιαστικά χάσει κάθε δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές της στην Ιατρική Σχολή για την οποία προετομαζόταν, η Frida Kahlo αποφασίζει να ακολουθήσει το παιδικό της χόμπυ που ήταν η ζωγραφική και να κάνει μαθήματα στο σπίτι. Η τέχνη, όμως ήθελε και αυτή από την πλευρά της να την συνατήσει και έτσι σε ένα πολιτικό πάρτυ το 1927, το Mexican Communist Party για την ακρίβεια, γνωρίζει το ήδη γνωστό καλλιτέχνη Diego Rivera.

Παντρεύονται τον αμέσως επόμενο χρόνο και ζουν μια ταραχώδη κοινή ζωή μέχρι και το θάνατο της. Αυτό φαίνεται έντονα και στις δηλώσεις της για τον Diego Riveraόπως: “Είχα δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου. Το ένα ήταν με το λεωφορείο, το άλλο ο Ντιέγκο. Ο Ντιέγκο ήταν χειρότερος από το λεωφορείο.” για να αποκαλύψει σε διαφορετική χρονική στιγμή πως: “Ο Ντιέγκο ήταν τα πάντα μου: Το παιδί μου, ο εραστής μου, το σύμπαν μου.”. Το μόνο σίγουρο για την εκρηκτική προσωπικότητα της Frida Kahlo είναι πως τα πίστευε και τα δύο.

Frida Kahl and Diego Rivera by Nickolas Muray 1939

Στα πρώτα χρόνια της κοινής τους ζωής, η Frida ακολουθεί τον Diego ταξιδεύοντας μαζί του στο Μεξικό και την Αμερική, όπου τον καλούν οι καλλιτεχνικές του υποχρεώσεις και παραμένοντας στην σκιά του. Συνεχίζει, όμως να ζωγραφίζει ασταμάτητα και να δημιουργεί το προσωπικό της ύφος. Δεν αργεί λοιπόν να κινήσει το ενδιαφέρον του Andre Breton και να κάνει την πρώτη ατομική της έκθεση στη Νέα Υόρκη το 1938 και την επόμενη χρονιά στο Παρίσι.

Το φαινόμενο Frida Kahlo αρχίζει να ανατέλλει … Στην πραγματικότητα, όμως οι δύο αυτές εκθέσεις και μια ακόμη στο Μεξικό (1953) είναι όλες οι εκθέσεις που πραγματοποίησε η ζωγράφος. Στα εγκαίνια της τελευταίας, λόγω των σοβαρών προβληματων της υγείας της που έχει χειροτερέψει, εμφανίζεται πάνω σε ένα “σουρεαλιστικό” φορείο, που δεν ήταν άλλο από το κρεβάτι της και παραμένει στο χώρο όλο το βράδυ.

 

 

Self Portrait Along the Boarder Line Between Mexico and the United States, 1932

Τα περισσότερα έργα της, είναι αυτοπροσωπογραφίες, ίσως γιατί όπως έλεγε ήταν η μούσα του εαυτού της, ίσως γιατί αισθανόταν μοναξιά, ίσως γιατί ήθελε να εκφράσει τις σκέψεις και τα έντονα συναισθήματά της. Ο λόγος όμως που κατέχει τόσο μεγαλη θέση στην ιστορία της τέχνης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το ότι η ίδια ήταν σαν οντότητα ένα σημαντικό έργο τέχνης.

Δεν θεώρησε ποτέ την αναπηρία της ελάττωμα, αλλά δικαίωμα στη διαφορετικότητα, ούτε πτοήθηκε από τους φρικτούς πόνους που χειροτέρευαν με το πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα, έζησε και ζωγράφισε κάτω από όλες τις συνθήκες παίρνοντας το σώμα της και μεταρέποντάς το στο σπουδαιότερο έργο τέχνης της ζωής της.

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

 

 

 

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Χριστίνα Χαροκόπου: «Reinvent Yourself: Κοίταξε μέσα σου και ξανα – ανακάλυψε τον εαυτό σου»

Μιλήστε μας λίγο για το brand σας, THE BRITELINE. Πότε και πως ξεκίνησε;

Ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, όταν, ταξιδεύοντας συχνά μεταξύ Αμερικής και Ελλάδος, ένοιωσα μία έντονη εσωτερική ανάγκη να έρθω σε επαφή με τον “πραγματικό” εαυτό μου, την αληθινή ιδιοσυγκρασία, τα κίνητρα και τις επιθυμίες μου. Ήταν η ανάγκη μου να εκφραστώ δημιουργικά και συγχρόνως αυτή η δημιουργικότητα να έχει κάποια θετική επίδραση στο περιβάλλον μου, στην κοινωνία και στον κόσμο. Αυτή ήταν η αφορμή να δημιουργηθεί το Artistic Fashion Brand THE BRITELINE – Art Fashion with A Message.

Πως εμπνευστήκατε το Concept “Aphrodite Reinvented”;

Ένα ζεστό, καλοκαιρινό βράδυ στην υπέροχη εξοχή του Αμερικανικού Νότου. Στην ουσία, όμως, είχαν προηγηθεί για αρκετό καιρό κάποιες εσωτερικές μου διεργασίες. Ένοιωσα ότι έπρεπε ν’ αφήσω πίσω κάθε τι περιττό και μη συμβατό με την πραγματική μου φύση, να ανασυντάξω τις δυνάμεις, τις δυνατότητες και τα ταλέντα μου και να τα εξωτερικεύσω. Να ξανα-ανακαλύψω τον εαυτό μου. Έτσι γεννήθηκε το Concept “Aphrodite Reinvented” το οποίο είναι στην ουσία ένας προσωπικός επαναπροσδιορισμός και το κεντρικό του μήνυμα “Reinvent Yourself”, ένα πανίσχυρο μήνυμα αφιερωμένο στην “Παγκόσμια Γυναίκα” που “κατευθύνεται με γενναιότητα και αισιοδοξία προς το μέλλον”. Όλα ξεκινούν από την Αφροδίτη – την Αιώνια Γυναίκα και καταλήγουν στην – σε ελεύθερη μετάφραση – “Αναγεννημένη Αφροδίτη”, πολύ πιό όμορφη και δυνατή εσωτερικά και, επομένως, εξωτερικά.

Υποθέτω ότι τα παραπάνω είναι και ο τρόπος με τον οποίο “βλέπετε” το φύλλο σας και την γενικότερη “θέση” του στην κοινωνία, στον κόσμο, στην ίδια τη ζωή;

Σας ευχαριστώ γι’ αυτή την ερώτηση. Είναι έτσι ακριβώς. Θεωρώ ότι η γυναικεία εικόνα έχει κατά κάποιο τρόπο “ευτελιστεί” στην εποχή μας. Δεν μιλάμε για ειδικές, μεμονωμένες περιπτώσεις. Μιλάμε για την “γυναικεία εικόνα” που κάποιοι, για κάποιους λόγους οικονομικούς, πολιτικούς και άλλους θέλουν να προωθούν σήμερα. Πιστεύω ότι αυτή η εικόνα όπως υπερ-προβάλλεται, ειδικά μέσω της μόδας από όσους έχουν τη δύναμη να την επιβάλουν, αφ’ ενός μεν αδικεί τη γυναίκα εν γένει, αφ’ εταίρου δε δεν την ενισχύει, την αποδυναμώνει σε όλα τα επίπεδα.  Γι’ αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να την επανα – προσδιορίσω με τον τρόπο που ένοιωσα ότι της αξίζει

Αν σας ζητούσα να χαρακτηρίσετε τις συλλογές σας, ποιές λέξεις θα χρησιμοποιούσατε;

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω λέξεις, προτάσεις, παραγράφους ή και να γράψω…ένα βιβλίο. Και αυτό γιατί, εκτός από την ποιότητα που θέλω και προσπαθώ να τις χαρακτηρίζει, μεταφέρουν έντονους συμβολισμούς που προάγουν τις αρχές της Ομορφιάς, της Αρμονίας και της Γυναικείας Δύναμης. Στόχος μου είναι να είναι αυθεντικές, να εμπνέουν και να ενδυναμώνουν τις γυναίκες ώστε να αισθάνονται σίγουρες, απαλλαγμένες από όλα τα “περιττά” και η καλλίτερη εκδοχή του εαυτού τους.

Ποιές είναι οι δραστηριότητες της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης THE BRITELINE International Organization;

Είναι η κοινωνική διάσταση του brand THE BRITELINE – Art Fashion with A Message, που δημιουργήθηκε για να προωθήσει και να διαδώσει περαιτέρω το μήνυμα “Reinvent Yourself” με σκοπό την ενδυνάμωση και υποστήριξη της γυναίκας, την προώθηση του πολιτισμού και της κοινωνικής αλληλεγγύης μέσα από συλλογικές δράσεις με άλλες οργανώσεις και προσφέροντας κάποια από τα έσοδα από τις πωλήσεις των συλλογών του brand γι’αυτούς τους σκοπούς. Το μήνυμα που διέπει το fashion brand THE BRITELINE – Art Fashion with A Message ταυτίζεται απόλυτα και γίνεται πράξη μέσω της οργάνωσης THE BRITELINE International Organization. Είμαι πραγματικά  ενθουσιασμένη γιατί εδώ η αγάπη και η πίστη μου για τον  εθελοντισμό και την προσφορά στον συνάνθρωπο περνάει μέσα από τη δημιουργική μου δράση και διότι πιστεύω ότι μ’ αυτό τον τρόπο ολοκληρώνεται πραγματικά η δημιουργική μου προσπάθεια.

Πως οραματίζεστε το brand σας στο μέλλον;

Μεγάλο και επιτυχημένο διεθνώς με ουσιαστική προσφορά στη Γυναίκα και στην Κοινωνία.

Πείτε μας μια έκφραση που χρησιμοποιείτε συχνά και σας δίνει κουράγιο και δύναμη;   

Reinvent Yourself –  Κοίταξε μέσα σου  και ξανα – ανακάλυψε τον εαυτό σου .

Σας ευχαριστούμε γι’ αυτή τη συνέντευξη.

Κι’ εγώ σας ευχαριστώ διότι μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για την εσωτερικότητα του Concept και την “καλλιτεχνική”  και  κοινωνική πλευρά της  δουλειάς μου που με εκφράζουν ιδιαίτερα!

Συνέντευξη της Ζέτας Τζιώτη

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Κόκκοτα Ελπίδα: Αγκάλιασε τον φόβο Θα δεις την ελπίδα. Θα φτάσεις στην επιτυχία

Το 2010 έφυγε στις ΗΠΑ για να το ΜΒΑ και εκεί γνώρισε τον Καθηγητή Μοχάμεντ Γιούνις, που πήρε το 2006 το Νόμπελ Ειρήνης. Ο κ. Γιούνις έγινε ο μέντοράς της για 6 μήνες και την ενθάρρυνε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, να κάνει καλό στον κόσμο κάτι που από μικρή ήθελε.  Το αποφάσισε, άφησε τη δουλειά της στη Βοστόνη, τα παράτησε όλα, πήγε στην Τιχουάνα στο Μεξικό και εκεί άρχισε τη ΜeXOXO με τις οικονομίες της. Ο βασικός της ρόλος είναι να στηρίξει τις γυναίκες να αδράξουν τις ευκαιρίες της ζωής τους αγαπώντας τον εαυτό τους. Το Me σημαίνει εγώ και το ΧΟΧΟ αγκαλιές και φιλιά και όλο μαζί σημαίνει ότι το πρώτο βήμα για την επιτυχία είναι να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Νιώθει ευγνώμων γιατί οι στηρίζοντας τις γυναίκες έχω πάρει 4000 μαθήματα με την σειρά της.

-Κα. Κόκκοτα Με ποια αφορμή ξεκίνησε η MeXOXO;

H MeXOXO είναι ένας Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός που δημιουργήθηκε το 2013 με σκοπό την κοινωνικό-οικονομική ανάπτυξη και την δωρεάν εκπαίδευση των γυναικών στον τομέα της επιχειρηματικότητας. Από την ίδρυσή του μέχρι και σήμερα έχει βοηθήσει έμπρακτα περισσότερες από 4.000 γυναίκες σε Ελλάδα, Μεξικό, Ισραήλ, Γερμανία, Κύπρο, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Νεπάλ, Λιβερία και Κόστα Ρίκα.

 

– Πόσο σημαντική θεωρείτε την οργάνωση των γυναικών μέσα από τους συλλόγους;
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι επιτυγχάνουν γρηγορότερα και περισσότερο όταν δρουν συλλογικά και μέσα από δημιουργικές ομάδες εργασίας. Κάθε άνθρωπος για να μπορεί να λειτουργήσει, να μπορεί να αντιμετωπίσει τους φόβους του και να έχει την δυνατότητα να αναπτυχθεί γρήγορα και με μικρότερο ρίσκο χρειάζεται μια ομάδα, μια οικογένεια. Την οικογένεια που θα επιλέξει. Για τις γυναίκες πιστεύω ότι είναι ακόμα πιο σημαντικό να έχουν αυτού του είδους την οικογένεια και στήριξη. Έτσι και οι ομάδες, οι σύλλογοι και οι οργανισμοί γυναικών μπορούν να παρέχουν ένα σημαντικό ασφαλές πλαίσιο στήριξης και ανάπτυξης σε μια γυναίκα καθώς και στην κοινωνία.

– Ποιο είναι το προσωπικό σας σλόγκαν ή ρητό.

Αγκάλιασε τον φόβο Θα δεις την ελπίδα. Θα φτάσεις στην επιτυχία.

– Πόσο businesswomen πιστεύετε ότι είναι οι Ελληνίδες;

Οι Ελληνίδες είναι καταπληκτικές  businesswomen. Είναι έξυπνες, με πολλά χαρίσματα, ανοιχτές στην μάθηση και την νέα πληροφορία. Έχουμε στηρίξει πάνω από 2000 γυναίκες στην Ελλάδα και τις έχουμε δει να πετυχαίνουν με σταθερές ταχύτητες και εντυπωσιακά αποτελέσματα.

 

– Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας. 

Μεγάλωσα, όπως και πολύ από εμάς, με το ρητό: Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω. Και το πιστεύω. Την πορεία της ζωής μου δεν την χαρακτήριζε η ευκολία. Στα live workshop μας μιλάω πολύ ανοιχτά για όλες τις δυσκολίες και πώς κατάφερα να ξεπεράσω τους δικούς μου φόβους μέσω του #breakyourceiling. Σκοπός μου είναι να εμπνεύσω τις γυναίκες να ακολουθήσουν το όνειρό τους και να κάνουν αυτό που αγαπούν. Όταν κάνεις κάτι που αγαπάς οι δυσκολίες είναι απλά τρικλοποδιές που σε μαθαίνουν και σε κάνουν καλύτερη.

Ευχαριστούμε τον φωτογράφο Γιάννης Λεφάκις

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τάσος Δήμος: Ο David Hockney σημάδεψε την καλλιτεχνική γραφή μου

Την ιστορική Kourd Gallery επέλεξε ο εικαστικός Τάσος Δήμος να παρουσιάσει τη νέα του δουλειά. Δεκαεννέα ακρυλικά, το καθένα από τα οποία αποτελεί ένα στιγμιότυπο ενός ή περισσότερων κολυμβητών ακριβώς πριν τη βουτιά στην πισίνα.

Με μια πρώτη ματιά στα έργα, διαπιστώνει κανείς την ρομαντική αίσθηση, την τάση εξαΰλωσης των μορφών, τη λανθάνουσα μυστικιστική διάθεση του εικαστικού, στοιχεία που σταδιακά εγκαταλείπονται, τουλάχιστον με τη μορφή που είχαμε ως τώρα γνωρίσει στα έργα του. Οι μορφές αναδύονται από ένα γκρίζο φόντο και κυριαρχούν στην ζωγραφική επιφάνεια, χωρίς καμία διακοσμητική διάθεση. Το ουδέτερο φόντο προσφέρει βάθος και αφήνει ελεύθερο τον θεατή να φανταστεί την παρουσία του υγρού στοιχείου που απλώς υπονοείται.

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΔΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Εμείς συναντήσαμε τον εικαστικό στο εργαστήριό του στο Νέο Ψυχικό και μιλήσαμε μαζί του για την νέα του δουλειά.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τάσος Δήμος

-Τάσο, εκθέτεις στην γκαλερί Κουρντ δεκαεννέα  ακρυλικά έργα με τίτλο «αφετηρία». Πώς εμπνεύστηκες αυτή την θεματική σου; 

Όπως και όλες οι προηγούμενες εκθέσεις μου, έτσι και αυτή συνδέεται νοητά με προηγούμενη δουλειά μου. Τα έργα, για παράδειγμα, που είχα δείξει πριν από πέντε περίπου χρόνια στη Μύκονο, είναι θεματικά αλλά και ως προς την τεχνική που χρησιμοποιώ πολύ συναφή με αυτή τη σειρά.

Είναι ίσως τα πιο pop έργα που έχω κάνει μέχρι σήμερα και πέρα από την σεζόν, που σίγουρα έπαιξε το ρόλο της στην απόφασή μου να δημιουργήσω μια τέτοια σειρά, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη μου για ορισμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1960 που έχουν αφιερώσει ολόκληρη την καριέρα τους σε αυτή τη θεματολογία.

– Πιστεύεις ότι η δουλειά σου έχει δεχτεί επιρροές από ξένους καλλιτέχνες;

Ο David Hockney με τις πισίνες του και ιδιαίτερα το πιο χαρακτηριστικό του, ίσως, έργο, το «A Bigger Splash» (1967), έχει οπωσδήποτε σημαδέψει την καλλιτεχνική γραφή μου. Άλλοι ζωγράφοι της δεκαετίας του 1950 και 1960 που με έχουν επηρεάσει βαθιά, είναι ο Richard Hamilton, o Peter Blake και ο «πατέρας» της pop art, ο Andy Warhol.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η έκθεσή μου αυτή είναι ένας φόρος τιμής στους «γίγαντες» της pop art, με ένα τρόπο πιο συστηματικό και εμπεριστατωμένο από οποιαδήποτε προηγούμενη προσπάθειά μου. Εκείνο που με τράβηξε περισσότερο σε αυτούς είναι το χρώμα και η θεματολογία, αλλά φυσικά μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και την άλλη μεγάλη μου εμμονή, εκείνη με τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και ιδιαίτερα τους κούρους, είτε στην αυθεντική τους μορφή είτε στις έντεχνες παραλλαγές της Αναγέννησης.

Τάσος Δήμος

-Στη θεματική αυτή διακρίνουμε στις φιγούρες σου μια νέα δομή και σύνθεση με μια φωτογραφική διάθεση. Πώς θα το σχολίαζες αυτό;

-Η φωτογραφία έχει και είχε εδώ και πάρα πολλά χρόνια κεντρικό ρόλο στη ζωγραφική μου, καθώς αποτελεί μεγάλο μου χόμπυ. Σε αυτή τη σειρά, παρόλα αυτά, μπορώ να πω πως σημειώνεται μια παρέκκλιση από το φωτορεαλισμό του παρελθόντος, καθώς τη θέση του παίρνει η επιφανειακή ποιότητα της pop art.

Όπως δηλαδή ο Warhol αναπαράγει αμέτρητες μεταξοτυπίες της Marilyn Monroe, βασιζόμενος σε μια φωτογραφία της, της δεκαετίας του 1960, και φτάνει σε ένα αποτέλεσμα που μόνο φωτορεαλιστικό δεν είναι, έτσι και εγώ, ξεκινάω μεν από μια φωτογραφία, αλλά έχοντας πια αφαιρέσει τις λεπτομέρειες του φόντου και έχοντας αντικαταστήσει αυτές με έντονα παστέλ χρώματα, καταλήγω σε ένα αποτέλεσμα λιγότερο ρεαλιστικό, και περισσότερο ψυχεδελικό, με μια δισδιάστατη επιφάνεια που αφήνει τον θεατή να δημιουργήσει με τη φαντασία του το περιβάλλον που ουσιαστικά «λείπει» από τον καμβά.

– Σε αυτή τη δουλειά, έχεις επιλέξει να πλαισιώσεις τις φιγούρες σου με ένα γκρι ουδέτερο φόντο. Με αυτό τον τρόπο υπονοείς την ύπαρξη του υδάτινου στοιχείου; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending