Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Φρίντα Κάλο: “Πόδια τι σας χρειάζομαι, όταν έχω φτερά για να πετάξω;”

Frida Kahlo (1907 – 1954) γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου, στο Coyoacan, στην Πόλη του Μεξικού, στο γνωστό “Γαλάζιο Σπίτι, La Casa Azul και τον ίδιο καλοκαιρινό μήνα, στις 13 Ιουλίου 1954 αποφάσισε να “πετάξει”, αφού έζησε 47 έντονα και πολύ ενδιαφέροντα χρόνια.

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Η περιπέτεια της ζωής της ξεκινά στην ηλιία των έξι χρόνων, όταν αρρωσταίνει από πολιομυελίτιδα και το ένα πόδι της μένει μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο και συνεχίζεται, όταν στα δεκαοκτώ της ένα τραμ συγκρούεται με το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε και καταφέρνει να επιβιώσει με πολλαπλά και σοβαρά τραύματα που την ακολουθούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Ο πατέρας της Γερμανός, άθεος, μορφωμένος και φωτογράφος και η μητέρα της Ισπανομεξικάνα (mestiza) και καθολική ήταν στο πλευρό της σε όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης και επίπονης ανάρρωσής της. Μετά το ατύχημα και έχοντας ουσιαστικά χάσει κάθε δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές της στην Ιατρική Σχολή για την οποία προετομαζόταν, η Frida Kahlo αποφασίζει να ακολουθήσει το παιδικό της χόμπυ που ήταν η ζωγραφική και να κάνει μαθήματα στο σπίτι. Η τέχνη, όμως ήθελε και αυτή από την πλευρά της να την συνατήσει και έτσι σε ένα πολιτικό πάρτυ το 1927, το Mexican Communist Party για την ακρίβεια, γνωρίζει το ήδη γνωστό καλλιτέχνη Diego Rivera.

Παντρεύονται τον αμέσως επόμενο χρόνο και ζουν μια ταραχώδη κοινή ζωή μέχρι και το θάνατο της. Αυτό φαίνεται έντονα και στις δηλώσεις της για τον Diego Riveraόπως: “Είχα δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου. Το ένα ήταν με το λεωφορείο, το άλλο ο Ντιέγκο. Ο Ντιέγκο ήταν χειρότερος από το λεωφορείο.” για να αποκαλύψει σε διαφορετική χρονική στιγμή πως: “Ο Ντιέγκο ήταν τα πάντα μου: Το παιδί μου, ο εραστής μου, το σύμπαν μου.”. Το μόνο σίγουρο για την εκρηκτική προσωπικότητα της Frida Kahlo είναι πως τα πίστευε και τα δύο.

Frida Kahl and Diego Rivera by Nickolas Muray 1939

Στα πρώτα χρόνια της κοινής τους ζωής, η Frida ακολουθεί τον Diego ταξιδεύοντας μαζί του στο Μεξικό και την Αμερική, όπου τον καλούν οι καλλιτεχνικές του υποχρεώσεις και παραμένοντας στην σκιά του. Συνεχίζει, όμως να ζωγραφίζει ασταμάτητα και να δημιουργεί το προσωπικό της ύφος. Δεν αργεί λοιπόν να κινήσει το ενδιαφέρον του Andre Breton και να κάνει την πρώτη ατομική της έκθεση στη Νέα Υόρκη το 1938 και την επόμενη χρονιά στο Παρίσι.

Το φαινόμενο Frida Kahlo αρχίζει να ανατέλλει … Στην πραγματικότητα, όμως οι δύο αυτές εκθέσεις και μια ακόμη στο Μεξικό (1953) είναι όλες οι εκθέσεις που πραγματοποίησε η ζωγράφος. Στα εγκαίνια της τελευταίας, λόγω των σοβαρών προβληματων της υγείας της που έχει χειροτερέψει, εμφανίζεται πάνω σε ένα “σουρεαλιστικό” φορείο, που δεν ήταν άλλο από το κρεβάτι της και παραμένει στο χώρο όλο το βράδυ.

 

 

Self Portrait Along the Boarder Line Between Mexico and the United States, 1932

Τα περισσότερα έργα της, είναι αυτοπροσωπογραφίες, ίσως γιατί όπως έλεγε ήταν η μούσα του εαυτού της, ίσως γιατί αισθανόταν μοναξιά, ίσως γιατί ήθελε να εκφράσει τις σκέψεις και τα έντονα συναισθήματά της. Ο λόγος όμως που κατέχει τόσο μεγαλη θέση στην ιστορία της τέχνης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το ότι η ίδια ήταν σαν οντότητα ένα σημαντικό έργο τέχνης.

Δεν θεώρησε ποτέ την αναπηρία της ελάττωμα, αλλά δικαίωμα στη διαφορετικότητα, ούτε πτοήθηκε από τους φρικτούς πόνους που χειροτέρευαν με το πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα, έζησε και ζωγράφισε κάτω από όλες τις συνθήκες παίρνοντας το σώμα της και μεταρέποντάς το στο σπουδαιότερο έργο τέχνης της ζωής της.

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

 

 

 

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending