Connect with us

Τέχνη πολιτισμός

Χιόνι και ιμπρεσιονισμός…

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Στην ιστορία της τέχνης μπορούμε να συναντήσουμε πολλά και σημαντικά έργα που κινούνται θεματικά στην εποχή του χειμώνα, κυρίως χιονισμένα τοπία.

Στην τοπιογραφία των ιμπρεσιονιστών αποτελούν αγαπημένα και πολυζωγραφισμένα θέματα, μιας και οι ζωγράφοι κινούνται σε εξωτερικούς χώρους καταγράφοντας σκηνές της πραγματικής ζωής με την επίδραση του φωτός και του καιρού τη συγκεκριμένη στιγμή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που συχνά ξαναζωγραφίζουν το ίδιο θέμα σε άλλη ώρα, ακόμη και σε άλλη εποχή.

Οι κύριες επιρροές στα θέματα των “χειμωνιάτικων” έργων τους προέρχονται από την ιαπωνική τεχνική που είναι γνωστή σαν woodblock printing που απεικονίζει συνήθως το χιόνι να πέφτει και ανθρωπινες φιγούρες να κρατούν ομπρέλες μέσα σε χιονισμένα τοπία.

Utagawa Hiroshige, Evening Snow at Kanbara, 1833 – 34

Αν και το πιό γνωστό χειμωνιάτικο τοπίο του Claude Monet (1840 – 1926), είναι το έργο The Magpie (1869), του αποδίδονται 140 έργα με θέμα τον χειμώνα. Το συγκεκριμένο έργο είναι το μεγαλύτερο από τα “χειμωνιάτικα” του (89 x 130 cm) και απεικονίζει μια μικρή μαύρη κίσσα, σ’ένα χιονισμένο τοπίο, όπου το φως του ήλιου αντανακλά στο χιόνι δημιουργώντας αριστοτεχνικές προσεγγίσεις μέσα από το φως και την σκιά.

Claude Monet The Magpie

Το 1875, ο Monet, ζωγραφίζει το Train in the Snow, στο σιδηροδρομικό σταθμό του Argenteuil, ακριβώς απέναντι από το σπίτι του. Το έργο δεν παρουσιάστηκε στην έκθεση των ιμπρεσιονιστών, αλλά αποκαλύπτει το έντονο ενδιαφέρον του Monet για τη σύγκλιση της φύσης με την τεχνολογία.

Το τρένο, με τη δύναμη και την ταχύτητά του σε σύγκριση με το ακίνητο χιονισμένο τοπίο, του έδωσε μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εικόνα ιδανική για καλλιτεχνικές παρατηρήσεις. Αποτελεί ένα έργο, που παρουσιάζει διαφορετικά στοιχεία από αυτά που συναντούμε συνήθως στα έργα του με το πιo χαρακτηριστικό, την απόδοση μιας πραγματικής εικόνας και όχι αυτή της εντύπωσης.

Claude Monet,Train in the Snow, 1875, Museum Marmottan, Paris, France

Ο Pierre-Auguste Renoir (1841 – 1919), εμπνέεται από το παγωμένο τοπίο του δάσους της Βουλώνης και δημιουργεί το Skaters in the Bois de Boulogne, 1868, ένα από τα ελάχιστα χειμερινά τοπία του, λόγω της έντονης απέχθειάς του για το χιόνι και τις χαμηλές θερμοκρασίες.

Στο έργο απεικονίζονται πολυάριθμοι Παριζιάνοι, νέοι και μεγαλύτεροι, να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους πατινάροντας στην παγωμένη λίμνη του πάρκου, με τις εφημερίδες της εποχής να καταγράφουν για το χειμώνα του 1968, πολικές θερμοκρασίες, που πάγωσαν τον Σηκουάνα και τα υπόλοιπα ποτάμια.

Ο Renoir επιλέγει το πάρκο για την μεγάλη επισκέψιμότητα που του δίνει τη δυνατότητα, να ζωγραφίζει πλήθη και παράλληλα μέσα από αυτά να καταγράφει τη ζωή της παρισινής αστικής τάξης, η οποία και καθορίζει στην συνέχεια το έργο του.

Pierre-Auguste Renoir, Skaters in the Bois de Boulogne, 1868, Private Collection

Ο Paul Gauguin (1848 -1903) εγκατέλειψε την Ευρώπη το 1891,  για να εγκατασταθεί, όπως αποδείχθηκε, για το υπόλοιπο της ζωής του στην Πολυνησία και να δημιουργήσει εκεί τα έργα που αποτελούν και τα καλύτερα δείγματα της δουλειάς του.

Στη Γαλλία, επέστρεψε από τις σπουδές και τα ταξίδια του, to 1870 και αρχικά, εργάσθηκε σαν βοηθός χρηματιστή. Παράλληλα, όμως με αυτή την ιδιότητά του, ο Gauguin περνούσε αρκετό χρόνο καθημερινά, ζωγραφίζοντας με τον Camille Pissarro και τον Paul Cezanne.

Αν και οι πρώτες ζωγραφικές του προσπάθειές ήταν μάλλον αδέξιες, στην συνέχεια σημείωσε αξιοσημείωτη πρόοδο, με αποτέλεσμα την περίοδο 1876–1886,  να συμμετέχει με έργα του στις εκθέσεις των ιμπρεσιονιστών. Ανάμεσα στα έργα που δημιούργησε εκείνη τη περίοδο βρίσκεται και το La Neige à Vaugirard II, 1879 με θέμα ένα χιονισμένο τοπίο.

Paul Gaugin, La Neige à Vaugirard II, 1879, Museum of Fine Arts, Budapest

Ο Paul Signac (1863 – 1935), επηρεάστηκε έντονα από τις θεωρίες σχετικά με την οπτική και το χρώμα, αλλά και από το καινοτόμο έργο των ιμπρεσιονιστών που βρισκόταν στην ακμή τους, όταν εκείνος ζούσε την εφηβεία και τη νεαρή του ηλικία στην μποέμ συνοικία της Μονμάρτης.

Το ύφος του στη συνέχεια άλλαξε, όταν άρχισε να ενσωματώνει στο έργο του τις τεχνικές και τις θεωρίες του Νεο-Ιμπρεσιονισμού, κινήματος γνωστού και με το όνομα Πουαντιγισμός, μια μέθοδος ουσιαστικά, που εφευρέθηκε το 1884, από το στενό του φίλο Georges Seuratκαι τα χρώματα εφαρμόζονται στο έργο, το καθένα ξεχωριστά σαν κουκκίδες, ενώ η μίξη τους γίνεται από το ανθρώπινο μάτι, δίνοντας στο σύνολό τους ένα ιδιαίτερα λαμπερό αποτέλεσμα.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Τέχνη πολιτισμός

Διάσημοι ζωγράφοι και τα μοντέλα τους

Ο τίτλος “The artist and his model”, όπως και ο αντίστοιχος του “The painter and his model”, αν και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από τον Pablo Picasso για ένα μεγάλο αριθμό έργων και σχεδίων του, σε όλη σχεδόν την καλλιτεχνική του πορεία, χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη ενότητα έργων που δημιουργήθηκαν από γνωστούς και άγνωστους καλλιτέχνες που δεν αντιστάθηκαν στον πειρασμό της αναπαράστασής τους μαζί με το μοντέλο τους.

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Σε ένα από τα ομότιτλα έργα που δημιούργησε ο Picasso, κατά την παραμονή του στην Avignon τον Ιούνιο του 2014, το “Painter and his model”, βλέπουμε το ζωγράφο με το μοντέλο του στο στούντιο, με εμφανή τα στοιχεία που υποδεικνύουν το χώρο, όπως η παλέτα και ο μουσαμάς στο καβαλέτο.

Ο ζωγράφος καθισμένος, σε μια στάση που θυμίζει το έργο “The Smoker” του Cezanne, εξετάζει το μοντέλο, την ερωμένη του Eva Gouel, που δυστυχώς πέθανε το επόμενο έτος. Αυτό είναι το μόνο γνωστό πορτρέτο της, το οποίο ίσως εξηγεί και το γιατί δεν παρουσιάστηκε ποτέ δημόσια όσο βρισκόταν εν ζωή ο ζωγράφος.

Pablo Picasso, Artist and his model, 1926

Στο έργο Artist and is his model, 1926, o Pablo Picasso, προσπαθεί να εκφράσει την περιπλοκότητα των σχέσεων μεταξύ του ζωγράφου και του μοντέλου του. Με κυρίαρχο το γκρι χρώμα, οι φόρμες από τα αντικείμενα και τις φιγούρες συνδέονται μεταξύ τους με αλληλένδετες καμπύλες γραμμές. Ο καλλιτέχνης βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του έργου ενώ το μοντέλο στην αριστερή με αξιοσημείωτες τις εντυπωσιακές αναστροφές της προοπτικής που μεταβάλλουν τις αναλογίες του γυναικείου σώματος δημιουργώντας ακραίες μεταμορφώσεις.

Pablo Picasso, Painter and his model, 1963

Ο Pablo Picasso ήταν ήδη 83 ετών το 1963, όταν δημιούργησε τα τρία έργα της σειράς The Painter and his model (1963 – 1965), επανερχόμενος στο αγαπημένο του θέμα και αντιμετωπίζοντας το καθένα από αυτά με ιδιαίτερη ένταση. Το συγκεκριμένο θέμα απεικονίζεται τόσο στα πρώτα του κλασσικά έργα όσο και σε πολλά από τα επόμενα, σε διάφορες εκδοχές και διαφορετικό ύφος.

Η δημιουργική διαδικασία που ακολουθούσε όλα τα προηγούμενα χρόνια, χαρακτηριζόταν από μια εντατική, σχεδόν ψυχαναγκαστική παραγωγή έργων, που σήμαινε να ολοκληρώνει ο ζωγράφος δύο καμβάδες την ημέρα. Ο ίδιος συνέβαλλε στην επανάσταση στη σύγχρονη ζωγραφική, μέσα από έναν εικαστικό διάλογο που ο ίδιος καθιέρωσε με τους παλιούς δασκάλους για την εκπροσώπηση ενός κλασικού θέματος στην ιστορία της ευρωπαϊκής ζωγραφικής.

Μεταξύ 1963 και 1965, επικεντρώνεται στη δημιουργία μιας διαδικασίας που ουσιαστικά μιλάει για τη σχέση του καλλιτέχνη με τη ζωγραφική, τον ζωγράφο σε σχέση με την εκπροσώπηση του μοντέλου.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

 

 

 

 

Πηγή

Continue Reading

Θέατρο

Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ ΣΤΟ RADIO CITY

Από Παρασκευή 29 Μαρτίου

ΦΟΥΡΤΟΥΝΑΚΗΔΕΣ ή ΒΡΟΝΤΑΚΗΔΕΣ;

Η μάχη φέτος θα είναι ανελέητη και θα έχει γέλιο μέχρι δακρύων…!

50 χρόνια μετά την ανεπανάληπτη αισθηματική κωμωδία της FINOS FILMS,   η «Η ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ» για πρώτη φορά στο θέατρο σε διασκευή –σκηνοθεσία ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΛΑΡΗ, με τους ΜΑΡΙΑ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΕΤΡΑΚΗ, την ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ στο ρόλο της μητέρας Φουρτουνάκη και τον ΓΙΩΡΓΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ στο ρόλο του πατέρα Φουρτουνάκη, σε μια υπερπαραγωγή με 30μελή θίασο, τον  Κρητικό Σύλλογο «Βρακοφόροι Δυτικής  Μακεδονίας» και τον δημοφιλή Κρητικό λυράρη ΝΙΚΟ ΖΩΙΔΑΚΗ με την ορχήστρα του να ερμηνεύει ζωντανά μαντινάδες και την παραδοσιακή   Κρητική μουσική της παράστασης.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:

«Στην Κρήτη όπου διαδραματίζεται η ιστορία μας, οι βεντέτες έχουν την τιμητική τους. Έτσι λοιπόν οι δύο γνωστές και εύπορες οικογένειες οι Φουρτουνάκηδες και οι Βροντάκηδες, κρατώντας την παράδοση της βεντέτας ανά τους αιώνες,  είναι στα μαχαίρια. Δεν μιλούν, ούτε χαιρετούνται όταν ανταμώνουν και φυσικά προσπαθούν με κάθε τρόπο  να κρατήσουν μακριά τα μοναχοπαίδια τους μην τύχει και ειδωθούν και αγαπηθούν. Οι Βροντάκηδες έχουν ένα κανακάρη μορφονιό, τον Μανούσο (Παναγιώτη Πετράκη)  που σπουδάζει στην Αθήνα και οι Φουρτουνάκηδες επίσης έχουν μια μοναχοκόρη  το Κατερινιώ (Μαρία Κορινθίου), ένα αγοροκόριτσο μέν  «μπουκιά και συγχώριο» δε, που κρατάει την βεντέτα ζωντανή. Η προίκα εκείνη την εποχή επίσης είχε την τιμητική της… Έτσι οι Βροντάκηδες καλούν τον μοναχογιό τους στην Κρήτη να τον παντρέψουν με το Λενιώ, που είναι όσο «βαρέων βαρών» είναι και τα προικιά του. Οι Φουρτουνάκηδες από την άλλη, αρραβωνιάζουν το Κατερινιώ με τον ώριμο και μάλλον ασχημάντρα μεν, άρχοντα του χωριού δε, τον Καπετάν Σκανταλάκη και το ρίχνουν στο γλέντι. Σ’αυτό το γλέντι μέλλει να συναντηθούν για πρώτη φορά το Κατερινιώ με τον Μανούσο και εκεί με την πρώτη ματιά ανθίζει ένας έρωτας μεγάλος ως σύγχρονοι Ρωμαίος και Ιουλιέττα ! Όμως όλα αλλάζουν όταν αποκαλύπτεται η πραγματική ταυτότητα των δύο νέων, με ανατροπές, κωμικές εξελίξεις αλλά και δραματικές,  μέχρι να φθάσει η στιγμή που θα πούμε «και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα»,  σε ένα κρητικό γλέντι με την λύρα και τη χαρακτηριστική σφραγίδα του δημοφιλούς Κρητικού καλλιτέχνη  Νίκου Ζωιδάκη!

Συντελεστές:

Κείμενο: Λάκης Μιχαηλίδης

Διασκευή- Σκηνοθεσία: Γιώργος Βάλαρης

Παραδοσιακή  Κρητική Μουσική

Σκηνικά: Λία Ασβεστά

Κοστούμια: Έλενα Παπανικολάου

Φωτισμοί: Βασίλης Πλατάκης

Φωτογράφος: Μάνθος Τσακιρίδης

Video trailer:  Φώτης Φωτόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτης: Κων/νος Φρίγγας

Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα

Βοηθός παραγωγής: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη

Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κορινθίου (Κατερινιώ), Παναγιώτης Πετράκης (Μανούσος), Σταύρος Νικολαίδης (Ενωμοτάρχης), Σπύρος Μεριανός (Ιερέας), Ευτυχία Φαναριώτη (Λενιώ), Ανδρέας Κωνσταντινίδης (Μανολιός)  και στον ρόλο του Βροντάκη ο Κοσμάς Ζαχάρωφ.

Φιλική συμμετοχή:  Πέτρος Ξεκούκης

Στον ρόλο της μητέρας Φουρτουνάκη η Χρυσούλα Διαβάτη

Στον ρόλο του πατέρα  Φουρτουνάκη ο  Γιώργος Κωνσταντίνου

Συμμετέχουν: Κων/νος Φρίγγας, Χρήστος Ιντζέογλου (χωροφύλακας), Άρης Δελαγραμμάτικας (Μαθιός) και ο Κρητικός χορευτικός Σύλλογος «Βρακοφόροι Δυτικής  Μακεδονίας»

Πηγή

Continue Reading

Τέχνη πολιτισμός

“Κίτρινο”: Το αγαπημένο χρώμα των μεγάλων ζωγράφων

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

“Μιρό, σου χρωστάω αυτά τα δυο ανόμοια-όμοια χρώματα στην πάνω αριστερή γωνία του αόρατου κίτρινου (όχι κίτρινο, μάλλον αχνά πορτοκαλί- όπως είναι το αόρατο πάντα) και το φτωχό βαζάκι της μουστάρδας, που σηκώθηκε η μητέρα, άρρωστη, με 40 πυρετό, όταν έλειπαν όλοι, κι έβαλε μέσα δυο ερημικά λουλούδια, κι άξαφνα τα λουλούδια πολλαπλασιάστηκαν, ευώδιασε το σπίτι ολόκληρο ως έξω στον πολυάσχολο δρόμο, γιατί ‘ταν η λησμονημένη εορτή των Ηρώων και των Μαρτύρων.”

Γιάννης Ρίτσος, “Οκτώ Οκτάστιχα για τον Μιρό”, 1993 

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε τα “Οκτώ Οκτάστιχα για τον Μιρό”, 1993, κάνοντας έναν ιδιαίτερο και μαζί ενδιαφέροντα διάλογο με τη δουλειά του Ισπανού υπερρεαλιστή ζωγράφου Joan Miro. Η ποίηση συναντά τη ζωγραφική ανατρέποντας τους κανόνες και συνομιλεί με τις εικόνες δημιουργώντας καινούριες φανταστικές. Σε ένα από τα οκτάστιχά του, ο Γιάννης Ρίτσος εμπνέεται από το κίτρινο του Miro. Πηγή έμπνευσης για τον ποιητή θα μπορούσε σίγουρα να είναι το “κατακίτρινο” έργο Catalan Landscape, 1924.

Joan Miro, Catalan Landscape, 1924, Museum of Modern Art (MoMA), New York

Το συγκεκριμένο έργο, μαζί με άλλα 27 έργα του Miro, τέθηκαν σε πλειστηριασμό (2015) από τον Οίκο Cristie’s στο Λονδίνο. Ο ιδιοκτήτης των έργων που δεν είναι άλλος από τον εγγονό του ζωγράφου που αποφάσισε να δωρίσει τη συλλογή και τα έσοδα από την πώλησή τους να διατεθούν στο Ερυθρό Σταυρό για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης.

Ο ζωγράφος είχε βρεθεί εξόριστος στο Παρίσι στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου (1936 –  1939) και είχε παρακολουθήσει από κοντά την τύχη των ισπανών προσφύγων που διέφευγαν από το καθεστώς του Φράνκο. Σύμφωνα με τον εγγονό του:” Ήθελε πάντα να βοηθάει τους αδύναμους, τους πρόσφυγες και τους εξόριστους. Αν ήταν ακόμη στη ζωή, θα θεωρούσε πως όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Συρία, θα μπορούσε να συμβεί αύριο στην Ισπανία”

Vincent van Gogh, Café Terrace at Night, 1888,    Kröller-Müller Museum, Otterlo

Vincent Van Gogh, χρησιμοποίησε το κίτρινο χρώμα σε πολλά έργα του και διαφορετικές αποχρώσεις του. Αν και οι σειρές των έργων του με τα ηλιοτρόπια είναι χαρακτηριστικές για τη χρήση του κίτρινου, επιλέγω το έργο Café Terrace at Night, 1888, για τη ιδιαίτερη θέση που κατέχει το κίτρινο χώμα σε αυτό.

Το έργο δημιουργήθηκε στην Arles και είναι ανυπόγραφο, αν και αναφέρεται σε τρία από τα γράμματα που συνήθιζε να στέλνει στον αδελφό του. Υπάρχει, επίσης και ένα μεγάλο προσχέδιο του έργου με πένα.  

View this post on Instagram

Vincent Willem van Gogh (30 March 1853 – 29 July 1890) was a Dutch Post-Impressionist painter who is among the most famous and influential figures in the history of Western art. In just over a decade he created about 2,100 artworks, including around 860 oil paintings, most of them in the last two years of his life. They include landscapes, still lifes, portraits and self-portraits, and are characterised by bold colours and dramatic, impulsive and expressive brushwork that contributed to the foundations of modern art. However, he was not commercially successful and his suicide at 37 followed years of mental illness and poverty O Βίνσεντ βαν Γκογκ ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Εν ζωή, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών.#vangogh #vangoghmuseum #vangoghsunflowers #vangohgmuseum #sunflower #sunflowerfield #paintings #artoftoday #impressionism #dutchpainter#impressionism #impressionistart #ear #portait #selfportrait #vangoghmovie #amsterdam #artlover #artportal #artviews #artviewsgr #night #canvaspainting #dramatic #brushcolor #vincentvangogh #vincentvangoghmuseum #vincentvangogh #dutchart #dutchartist @vincent_van_gogh_love @vincentvangogh_official @vincentvangogh_official @vincent_van_gogh_museum @tate

A post shared by art, culture, well-being (@artviews.gr) on

Susan Watkins, Lady in Yellow, 1902, Chrysler Museum of Art

Αν και η καριέρα της Susan Watkins (1875 – 1913) ήταν σύντομη λόγω του ότι πέθανε αρκετά νέα, μόλις στα 37 της, μέσα από τη συλλογή των έργων της που βρίσκεται στο Μουσείο Chrysler,  επιβεβαιώνεται ως επαγγελματίας ζωγράφος τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

Επίσης, το ότι η Watkins, κατάφερε όχι μόνο να σπουδάσει ζωγραφική, αλλά και να αναγνωριστεί σαν ανερχόμενη ζωγράφος αποτελέσε μέρος των θεμελιωδών αλλαγών που ξεκινούν εκείνη την εποχή στον τομέα της τέχνης. Γύρω στο 1900, ταλαντούχες καλλιτέχνες όπως η Mary Cassatt, η Cecilia Beaux και η Susan Watkins μπορούν επιτέλους να σταθούν ισότιμες σε ένα χώρο που κυριαρχείται από τους άνδρες και να καταφέρουν να δημιουργήσουν διακεκριμένες καριέρες σαν επαγγελματίες ζωγράφοι.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

 

 

 

 

Πηγή

 

Continue Reading

Trending