Οικογένεια

3 & 1 υπέροχα βιβλία για τα παιδιά μας

Το μαγικό κλειδί για το παιδί θα σας προτείνει κάθε μήνα όμορφα παραμύθια που εξάπτουν τη φαντασία, δημιουργούν πρότυπα και προάγουν την αγάπη για τη φιλαναγνωσία . Είναι πολύτιμη η αξία του καλού εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου, μέσα από τις εικόνες του, μπορεί να αναπτύξει θέματα όπως είναι η Ζήλια, ο Φόβος, η αξία της Φιλίας, ο σεβασμός στη Διαφορετικότητα, η Μετανάστευση. Παραμύθια μύθια , μύθια …του κόσμου ολάκερου η αλήθεια !!! – Πρώτο ένα βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου, ίσως το διασημότερο ελληνικό παραμύθι, του οποίου τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Η «Ντενεκεδούπολη» είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες, ούτε από πέτρα, ούτε από τσιμέντο, ούτε από τούβλα, σε αυτή ζουν υπέροχα τενεκεδάκια, παλιά τενεκεδάκια σκουριασμένα. Μα να έφτασε η στιγμή που αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους Πολιτεία και να ζήσουν εκεί με ησυχία!!! Τα ονόματά τους περίεργα, η Μηλίτσα, ο Σοφός, ο Σαρδέλας, ο Βουτυρένιος έχουν να μας διηγηθούν μία υπέροχη μοναδική ιστορία γεμάτη μηνύματα. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα για τη βιβλιοθήκη όλων των παιδιών προσχολικής και προσχολικής ηλικίας. Η Ευγενία Φακίνου γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια και είναι σύζυγος του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μιχάλη Φακίνου. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε γραφικές τέχνες, κουκλοθέατρο και ξεναγός. Εργάστηκε και σταδιοδρόμησε για μερικά χρόνια σε περιοδικό ως γραφίστρια. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα και με επιτυχία με την παιδική λογοτεχνία και το παιδικό θέατρο στη Ντενεκεδούπολη έχει εικονογραφήσει η ιδία το παραμύθι –« Ένα και 7» ο τίτλος του βιβλίου του Τζιάνι Ροντάρι που προτείνω για να δούμε πως μπορούμε καλύτερα να μιλήσουμε στα παιδιά μας, για την Ειρήνη όταν όλοι οι μεγάλοι φτιάχνουν πόλεμο. Ο Ροντάρι που έχει μάθει να ζει και να σκέφτεται σαν παιδί, δίνει το λόγο στα ίδια τα παιδιά Ο Μάρκο, ο Τζιμ, ο Γιούρι μιλούν για αυτά που έχουν ανάγκη, θέλουν να μας δείξουν πώς ονειρεύονται τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Αυτό το βιβλίο αξίζει να το διαβάσουν όλα τα παιδιά μας, αλλά και να το χαρίσουν στους μεγάλους που διαμορφώνουν τις συνειδήσεις στον άγριο αυτό κόσμο που ζούμε. Το «Ένα και 7» του Τζιάνι Ροντάρι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. ΟΤζιάνι Ροντάρι ήταν δάσκαλος αλλά τον κέρδισε η δημοσιογραφία και η συγγραφή παιδικών βιβλίων, τα έργα του μεταφράστηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο, πολλά από αυτά κυκλοφορούν και στη χώρα μας , του έχει απονεμηθεί το έτος ‘1970 Βραβείο Άντερσεν, που είναι η μεγαλύτερη διεθνής διάκριση για ένα συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Ο αξεπέραστος Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ έγραψε το ξεχωριστό παραμύθι «Ο Μικρός Πρίγκιπας» το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το αποδίδει με υπέροχο τρόπο η Άλκη Ζέη και το εικονογραφεί ο Αλέξης Κυριτσόπουλος . Ξέρουμε όλοι μας ότι είναι δεκάδες οι μεταφράσεις του και οι διασκευές του, ίσως είναι το πιο πολυδιαβασμένο παιδικό βιβλίο σε ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Ένα ευαίσθητο παραμύθι που δίνει υπέροχα πρότυπα στα παιδιά και παράλληλα θυμίζει στους μεγάλους το παιδί που έχουν κρυμμένο μέσα τους, ένα παραμύθι γεμάτο συμβολισμούς και μεγάλη ευαισθησία, κάθε πρόταση του κρύβει μοναδικά νοήματα και όμορφα αποφθέγματά όπως το σημείο που λέει: « τώρα οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν τίποτα από μόνοι τους και είναι κουραστικό για τα παιδιά που προσπαθούν πάντα, συνέχεια να τους εξηγούν τα πράγματα», « Αυτό είναι το μυστικό μου είναι πολύ απλό, μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά , δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια» Ο Μικρός μας Πρίγκιπας μέσα από τις αναμνήσεις του ταξιδιού του ξετυλίγει όλα όσα συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή και θα έπρεπε να αλλάξουν, την υπεροψία, τη μοναξιά των ανθρώπων, τη δίψα για εξουσία και χρήματα.

Ο Αντουάν Ντε Σαιντ-Εξυπερύ γεννήθηκε στη Γαλλία το 1900 Μαθήτευσε σε εκκλησιαστικά ιδρύματα, απέτυχε στις σπουδές του για τη Ναυτική Σχολή και το Ecole Centrale & σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1921, πήρε δίπλωμα κι έγινε πιλότος σε Γαλλική Αεροπορική Εταιρεία. Το πρώτο του μυθιστόρημα, “Ταχυδρομείο του Νότου”, εκδόθηκε το 1928. Το 1931 βραβεύτηκε με το Prix Femina για το μυθιστόρημά του “Νυχτερινή πτήση”. Μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, αφοσιώθηκε στη συγγραφή. Το μυθιστόρημα “Η γη των ανθρώπων”, το 1939 του χάρισε το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας Στη Νέα Υόρκη, το βιβλίο του “Κάστρο”, έχει στοχασμούς μιας ζωής . Το 1943 εκδίδει τον “Μικρό Πρίγκιπα” και το “Γράμμα σ’ έναν όμηρο”. Στις 31 Ιουλίου 1944 πραγματοποίησε μια αναγνωριστική αποστολή, απ’ όπου δεν επέστρεψε, εξαφανίστηκε με το αεροπλάνο του ανοιχτά της Κορσικής, ενώ εκτελούσε την ένατη πολεμική του αποστολή κυνηγώντας γερμανικά καταδιωκτικά.-

.-Η Ελένη Αναστασοπούλου στο παραμύθι της «Το Σανταλάκι»Εκδόσεις Διάπλους, μιλά στις παιδικές ψυχές για το σκληρό ζήτημα του προσφυγικού. Το βιβλίο μας λέει ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα να μεγαλώνει στο σπίτι του με ασφάλεια, σ’ έναν κόσμο δίκαιο, με φίλους και παιχνίδια χωρίς να έχουν θέση στη ζωή του, η βία και η φτώχεια . Μια κούκλα είναι ο σύντροφος ενός παιδιού στο δρόμο της φυγής. Ένα ιδιαίτερο βιβλίο που μιλά τον πόλεμο & τη βία δείχνοντας μας με παραστατικό τρόπο τη σκληρή πραγματικότητα. Η ιστορία αυτή ενώνει δύο διαφορετικούς κόσμους και κλυδωνίζει τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες σχετικά με το θέμα της μετανάστευσης που απασχολεί έντονα τη χώρα μας . Το βιβλίο μας προβληματίζει σχετικά με τις στερεοτυπικές αντιλήψεις που έχουμε σαν κοινωνία και μας δείχνει τους δύο διαφορετικούς κόσμους που κάποια παιδιά είχαν την ατυχία ή την τύχη να βιώσουν. Όταν ο μαύρος πρίγκιπας έκλεψε τη Γαλήνη από τον τόπο του μικρού Κεμάλ όταν τα πάθη του γέννησαν φωτιά και σκοτάδι, τότε η οικογένεια υποχρεώθηκε να φύγει για να σωθεί. Ο Κεμάλ πήρε σαν ανάμνηση μαζί του μία όμορφη κούκλα που του χάρισε η αγαπημένη του φίλη, το ταξίδι ήταν δύσκολο στη θάλασσα που δεν είχαν ξαναδεί. Αυτό το πρώτο τους ταξίδι στο υγρό στοιχείο, ήταν επικίνδυνο γιατί ο δράκος του βυθού με τις 7 ουρές , ξύπνησε και με τα κύματα του πήγε να τους πνίξει .Ο φόβος μεγάλος, τεράστιο θεριό η φουρτουνιασμένη θάλασσα, ο φόβος για το άγνωστο τρομερός . Η μικρή κούκλα του Κεμάλ πέφτει στο νερό, ζωντανεύει & θυσιάζεται για να σωθεί αυτός & όλοι οι άλλοι. Ως δια μαγείας η θάλασσα ησυχάζει & μένει στο χέρι του μικρού ως ενθύμιο μόνο ένα μικρό σανδαλάκι της κούκλας. Κάπου στο απέναντι ακρογιάλι ένα κοριτσάκι η Σοφία μετά το σχολείο του πάει στην παραλία για να μαζέψει βοτσαλάκια, εκεί ανάμεσα στις πέτρες βρίσκει την κούκλα του Κεμάλ .Τι κρίμα όμως που έχει μόνο ένα σανδαλάκι….Αργότερα φτάνει και η βάρκα , αυτή που έσωσε τον Κεμάλ και την οικογένειά του. Ο μικρός Κεμάλ κρατάει ακόμα στο χέρι του το μικρό σανδαλάκι & κάπως έτσι σμίγουν δύο κόσμοι, δύο πολιτισμοί, δύο παιδιά χάρη μιας κούκλας στέλνουν μήνυμα ζωής σ’ ολόκληρο τον κόσμο: «Να γίνουν Φίλοι οι Εχθροί και Ειρήνη να ‘χει όλη η Γη» το βιβλίο έχει εικονογραφήσει εξαίρετα η Ρένια Μεταλληνού η οποία έδωσε τόσο έντονα τις μορφές που απογείωσε το υπέροχο κείμενο της κυρίας Αναστασοπούλου. Το «Σανδαλάκι» περιέχει cd με αφήγηση & τραγούδια, ενώ αφηγείται σε βίντεο στο dvd του, με τρόπο ξεχωριστό, ο γνωστός ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός. Ένα βιβλίο που αξίζει να το βάλετε στη βιβλιοθήκη σας και να το διαβάσετε στα παιδιά σας, μιλάει για καταστάσεις που ζούμε σήμερα και πονούν πολύ. Δείχνει στα παιδιά ότι αν μάθουμε να δίνουμε ο ένας το χέρι στον άλλον, μπορούμε αυτό τον κόσμο να τον κάνουμε καλύτερο. H κ. Ελένη Αναστασοπούλου σπούδασε παιδαγωγικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο ΑΠΘ ,το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την Ιταλία. Είναι Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας & έχει εκδώσει βιβλία παιδαγωγικά & λογοτεχνικά. Δυο συλλογικές εκδόσεις διηγημάτων ,το «Σκοτωμένο Νερό», απ’ τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Πρόταση της στήλης αποτελεί & το πρώτο συμβολικό της παραμύθι «Το μυστικό της Ερασμίας και του Έραλντ» από τις Εκδόσεις Διάπλους που απευθύνεται σε παιδιά αλλά και σε μεγάλους . Το βιβλίο πραγματεύεται αρχετυπικές αλήθειες που υπάρχουν στη ζωή όλων μας και θα σας μαγέψει .

Από: την στήλη Μαγικό κλειδί για το παιδί της Λήτως Τσακίρη Παπαθανασίου

Πηγή:Postlarissa.gr

Ψυχολογία

Πώς να αντιμετωπίσετε το φόβο της επιτυχίας

Δείτε την Επιτυχία σαν Προορισμό και όχι σαν Εμπόδιο προς Αποφυγή.

Η Μαρία είναι μία δραστήρια συμπαθητική και εργατική επιχειρηματίας. Με το
Γιάννη που είναι στέλεχος σε μια μεγάλη επιχείρηση έχουν δύο παιδιά και ζουν στα
πλαίσια του μοντέλου που ονομάζεται «μέση οικογένεια». Έχουν τις δουλειές τους,
έχουν τα παιδιά τους, έχουν το σπίτι τους (που αποπληρώνουν μέσω ενός
στεγαστικού 25ετίας), έχουν 2 αυτοκίνητα και 20 μέρες διακοπές το χρόνο.
Στα όνειρά της η Μαρία ήταν μια πετυχημένη, χαρισματική, αξιοθαύμαστη και
οικονομικά εύρωστη γυναίκα με μια εξαιρετική οικογένεια και ανεβασμένο κοινωνικό
επίπεδο. Στην πραγματικότητα είναι μια μεσόκοπη μοναχική γυναίκα που καταφέρνει
να επιβιώνει παγιδευμένη μέσα στην βαρετή της καθημερινότητα. «Υπάρχουν και
χειρότερα» λέει στον εαυτό της όταν αραιά και που την ζώνουν οι προσωπικές της
ανασφάλειες.

Ναι, αλλά υπάρχουν και καλύτερα! Αν η Μαρία είχε πραγματικά κυνηγήσει
την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής της θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις απώλειες
στους άλλους τομείς. Και η Μαρία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κάτι παραπάνω
από τον εαυτό της στο «Βωμό» όπως το ονομάζει της Επιτυχίας. Είναι βολικά
καθισμένη στην οικονομική θέση του τραίνου και δεν θα σηκωθεί για να πάει στην
πρώτη θέση γιατί φοβάται μην χάσει και αυτήν που έχει!
Φόβος, Ενοχές και Ανωνυμία στη γειτονιά του Βολέματος
Αν και η Επιτυχία κατέχει μία περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό των
ανθρώπων οι περισσότεροι κατατρέχονται από ένα μόνιμο φόβο και μόνο στην ιδέα
ότι μπορούν να τα καταφέρουν ή ακόμη και από το ότι θα προσπαθήσουν να τα
καταφέρουν. Η δικτατορία του μέτριου έχει καταφέρει να δημιουργήσει εξαιρετικές
αναστολές στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Έτσι ο κάθε επίδοξος
διώκτης της επιτυχίας θα έχει να τα βάλει με ένα σωρό εσωτερικούς εχθρούς πριν
εξορμήσει για την κατάκτηση της κορυφής.

– Ο Φόβος του Άγνωστου. Αν η Μαρία άρχιζε να γίνεται πετυχημένη
θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της αλλαγής περιβάλλοντος σε διάφορους
τομείς. Ξαφνικά θα βρισκόταν σε μια άγνωστη περιοχή με διαφορετικούς
κανόνες και αρχές από αυτές που γνώριζε. Ο Πλούτος και η Επιρροή
επηρεάζουν δραματικά τους ανθρώπους μια και τους εισάγουν σε κύκλους
όπου νιώθουν ότι θα έπρεπε να αποδείξουν ξανά την αξία τους. Αυτό που
δεν υπολογίζει η Μαρία είναι ότι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού
μετά από σοβαρή προσπάθεια, γνωρίζεις ότι σου αξίζει και ότι δεν θα βρεθεί
κανένας να σε αμφισβητήσει. Η Επιτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική
υπόθεση.

– Ο Φόβος της Έκθεσης. Η επιθυμία της Μαρίας να παραμείνει
ανώνυμη αν και πετυχημένη την εμποδίζει να εκτεθεί στη δημόσια
παρατήρηση. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο φόβο του φθόνου των άλλων.
Προκειμένου να μην τη ζηλεύουν και να μην τη φθονούν παραμένει στην
αφάνεια και κρατά κρυφές και τις παραμικρές έστω επιτυχίες της.
Παραμένοντας αδιάφορη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αξιοζήλευτη!

– Οι Δηλητηριώδης Ενοχές. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον
που προάγει την πεπατημένη οδό και που καταδικάζει την εξερεύνηση ως
χάσιμο χρόνου η Μαρία δηλητηριάζεται από τις ενοχές που της έχουν
δημιουργηθεί. Δεν έχει το δικαίωμα, λέει στον εαυτό της, να σκορπίσει
αλόγιστα το χρόνο και την ενέργειά της κυνηγώντας ένα όνειρο και
στερώντας τα από άλλους. Επιπλέον έχει κάνει τόσα λάθη μέχρι τώρα στη

ζωή της (όπως όλοι μας) που η πιο κρυφή της ενοχή είναι ότι δεν το αξίζει.
Τα παπούτσια της επιτυχίας θα τα βαδίσουν άλλοι.
Βλέποντας την Επιτυχία κατάματα!
Είναι φυσικό η Επιτυχία, όπως και κάθε άλλη αλλαγή στη ζωή μας, να
προκαλεί κάποια ποσότητα στρες. Είναι περίεργο όμως να αρνούμαστε να
κοιτάξουμε την Επιτυχία στα μάτια μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε την κατάλληλη
προετοιμασία. Τις περισσότερες φορές δεν μας εμποδίζει η άγνοια του δρόμου προς
την κορυφή αλλά η έλλειψη σχεδίου για τα μετέπειτα βήματα. Δίνοντας μια τελευταία
συμβουλή στην φανταστική Μαρία μας θα της θυμίζαμε ότι μετανιώνουμε για ότι δεν
κάναμε παρά για ότι έχουμε κάνει.

Πηγή του:Γιώργου Σαπροβαλάκη

Παιδί

Η σιωπή των παιδιών…

Αφήστε τα παιδιά σας να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να διαμορφώνουν
ένα χαρακτήρα με γερές βάσεις, που θα τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.
Μεγαλώσαμε μέσα σε μια κοινωνία, που μας έμαθε από μικρούς για ανόητους λόγους να
μη μιλάμε και να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Εθεωρείτο, όπως και σήμερα ακόμη,
ανυπακοή ή και ασέβεια να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, κυρίως σε μεγαλυτέρους σου, είτε
είναι γονέας, είτε δάσκαλος, είτε προπονητής σου ή συγγενής σου. Ούτε όμως στα αδέλφια σου
και τους συνομήλικους φίλους σου, για να αποφευχθεί η περίπτωση φιλονικίας. Αυτό όμως έχει ως
αποτέλεσμα, αφ’ ενός μεν να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας και
αφετέρου, αφού δεν τα εκφράζουμε, να τα «τρώμε». Τα συσσωρεύουμε εκεί μέχρι που να γίνει
έκρηξη (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα χειρότερα μέχρι να αρρωστήσουμε. Ο καρκίνος, λέει
μια μερίδα επιστημόνων, είναι συσσωρευμένη οργή και θυμός που δεν εκφράζονται, όπως και τόσα
άλλα ψυχικά και αυτοάνοσα νοσήματα.
Όταν ο μικρός μας γιος ή κόρη θέλουν να μας μιλήσουν και να εκφράσουν τα
συναισθήματά τους, τους αποθαρρύνουμε λέγοντας τους «μη μιλάς» ή «δε μιλάνε έτσι στους
μεγαλύτερους» και αυτό, είτε γιατί είμαστε πολυάσχολοι, είτε γιατί δεν μπορούμε να τα
χειριστούμε.
Καθόμαστε όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι σε ένα βάθρο ανωτερότητας απαγορεύοντας στους
μικρότερους να μιλούν, πόσο μάλλον να φωνάζουν ή να ξεσπούν, πράγμα λογικό γιατί πνίγονται
από τα συναισθήματα τους, που ζητούν αποδέκτες. Όταν, λοιπόν, από μικρά τα παιδιά
«φιμωθούν» από τα ίδια τους την οικογένεια, μετά σαν ενήλικοι, αφού «πήραν το μάθημα τους»,
τη σιωπή των «αμνών», μεταφέρουν αυτήν την κατάσταση και στην ενήλικη ζωή τους. Δεν
εκφράζονται στους φίλους, στους συνεργάτες, στον/στην σύζυγο, στα πεθερικά. Καταπίνουν
παθητικά κάθε πόνο, στενοχώρια, αντίθετη γνώμη, θυμό και τόσα άλλα συναισθήματα.
Συμβαίνει εδώ μεταφορικά κάτι σχετικό με τους μικρούς ελέφαντες, που τους δένουν στο
τσίρκο με τεράστιες αλυσίδες, όταν είναι μικροί. Δοκιμάζουν δυο τρεις φορές να φύγουν, δεν τα
καταφέρνουν, βιώνοντας τον πόνο και μετά στην ενήλικη ζωή τους, ενώ είναι δεμένοι με λεπτά
σχοινιά, που μπορούν να κόψουν, μένουν όμως δέσμιοι, γιατί πια δεν προσπαθούν να
ελευθερωθούν.
Αυτό, λοιπόν κάνουμε στα παιδιά μας. Τα αποτρέπουμε, με οδυνηρό πολλές φόρες τρόπο, να
εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ώσπου πια αργότερα, ακόμα και αν μπορούν να το κάνουν δεν
το ρισκάρουν και τα καταπίνουν. Έτσι όμως τα καταδικάζουμε να υποφέρουν στην ενήλικη ζωή
τους. Δεν τα βοηθάμε να ωριμάσουν. Πληγωμένα παιδιά, πληγωμένοι και ανώριμοι ενήλικες. Είναι
μικρά παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου, είτε σιωπώντας παθητικά, είτε με επικίνδυνα ξεσπάσματα,
που πονούν τους ίδιους και τους γύρω τους.
Εσύ λοιπόν γονέα, που φροντίζεις να δίνεις όλα τα υλικά αγαθά στο παιδί σου, του δίνεις το
πιο μεγάλο αγαθό της ελεύθερης έκφρασης όλων των συναισθημάτων του; Ή μήπως είσαι τόσο
ανώριμος, που μη μπορώντας να αναγνωρίσεις και να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα,
καταπνίγεις στη σιωπή και του παιδιού σου;
Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο προπονητής του παιδιού σου για να απόκτηση της
«συναισθηματικής νοημοσύνης». Είσαι εκεί να το διδάξεις πρώτα απ’ όλα να ζει και να
αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και κατόπιν να τα εκφράζει και να τα διαχειρίζεται με όμορφο κι
εποικοδομητικό τρόπο, που θα αποκτήσει με την εξάσκηση.
Μάθε πρώτα εσύ να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα και μάλιστα στο παιδί σου.
Έκφρασε του την αγάπη σου, τη χαρά σου, τη στενοχώρια ή την ανησυχία σου για κάποια του
πράξη. Δείξε του την κατανόηση, τη συγχώρεση, τη μεγαλοψυχία.
Πότισε την ύπαρξη του με το σεβασμό της ιδιαιτερότητας, της αξίας και της ελεύθερης
βούλησης του. Ζώντας και δρώντας έτσι όλοι θα έχουμε επιτύχει στη δημιουργία υγιών ψυχικά
ανθρώπων, ελεύθερων και όχι καταπιεσμένων, που αναπνέουν ελεύθερα τον αέρα της
συναισθηματικής ωριμότητας, της ψυχικής και σωματικής υγείας.

Πηγή άρθρου από: Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Lifestyle

Σκέψεις για μια καλύτερη ζωή…

Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές του Πάσχα και όπως κάθε φορά επιστρέψαμε στο σπίτι και προσγειωθήκαμε απότομα… Με κινητά γεμάτα φωτογραφίες και μια μελαγχολία του γυρισμού. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες των διακοπών περνάτε τόσο γρήγορα, ξεχνάμε τι μέρα είναι … Λίγες μέρες διακοπών μοιάζουν με ανάσα, ενώ μια εβδομάδα στη ρουτίνα μοιάζει με αιώνα. Αυτό συμβαίνει γιατί στη καθημερινότητά μας ο χρόνος είναι προβλέψιμος, με το καθημερινό τρέξιμο. Οι μέρες είναι μια επανάληψη με μικρές μόνον παραλλαγές. Ο εγκέφαλος δεν κρατά έντονες μνήμες, γιατί δεν συμβαίνει κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. Έτσι ο χρόνος βαραίνει.

Στις διακοπές ο εγκέφαλος κατακλύζεται από νέα μηνύματα εικόνες, χρώματα, αρώματα, γεύσεις, συναισθήματα, στιγμές. Έτσι ο χρόνος φεύγει γρήγορα, ενώ γυρίζοντας σε περιμένουν υποχρεώσεις και προσπαθείς να μπεις όσο πιο ομαλά γίνεται στην καθημερινότητα.

Οι διακοπές είναι μια πρόβα πως μπορείς να ζεις χωρίς ένα συνεχές πρέπει και μη….

Προσωπικά πάντα μετά την Ανάσταση και το ξύπνημα της φύσης, καταμεσής της άνοιξης, συνηθίζω να κάνω σκέψεις και πράξεις που θα με αναζωογονήσουν και θα με κάνουν να περνώ καλύτερα, να βιώνω μια πιο ενδιαφέρουσα καθημερινότητα.

Κάποιες από τις σκέψεις μου θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Η ευχή μου φέτος είναι μέσα από τις δυσάρεστες διεθνείς συγκυρίες που ζούμε, να βρίσκουμε λόγους να γελάμε περισσότερο και να παραμερίζουμε το άγχος, όσο μπορούμε. Η ζωή δεν απαιτεί μόνον πρόγραμμα, απαιτεί και παρουσία.

Ας ξεκινήσουμε με στόχους που δεν θα μας ζορίσουν πολύ.

Εννοείτε ότι οι επόμενες μέρες δεν θα είναι όλες εύκολες, δεν θα είναι ρόδινες, άλλες θα είναι ανάποδες, άλλες θα είναι μέτριες, όμως όλες στο τέλος κάτι έχουν να δώσουν. Ας το δούμε έτσι …

Ας κάνουμε ένα διάλλειμα, ένα τηλεφώνημα σε φίλο, ας βάλουμε τη μουσική στη ζωή μας, ας ακούσουμε ένα τραγούδι που θα μας κάνει να το σιγοψιθυρίζουμε …

Ας είμαστε παρόντες όταν συμβαίνει κάτι, ας μην αφήνουμε τίποτα για αύριο, ας το κάνουμε άμεσα… τώρα.

Aς σταθούμε σε ένα αστείο βιντεάκι ΥouTube, κάτι ενδιαφέρον στο Instagram, ότι μας κάνει να χαμογελάμε και ας μην υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Ας θυμηθούμε ότι η γοητεία και η ευζωία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, ας μην ψάχνουμε και περιμένουμε μόνον τα μεγάλα, ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας εκτιμήσουμε τα απλά.

Πρώτη σκέψη το πρωί ας είναι η ευλογία ότι ξυπνήσαμε και είμαστε καλά.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας στον εαυτό μας « προχώρα όλα καλά, το ‘χουμε».

Όταν ο εγκέφαλός μας κατακλύζεται από αρνητικές ή μελαγχολικές σκέψεις ας ξεφύγουμε από αυτές στέλνοντας ένα μήνυμα στον άνθρωπο που αγαπάμε ή στον φίλο που μας φτιάχνει το κέφι.

Ας αφιερώσουμε χρόνο στους θετικούς και τους αισιόδοξους ανθρώπους και ας διώξουμε από κοντά σου τους τοξικούς και τους επικριτικούς.

Ας προσπαθήσουμε να ταξιδεύουμε, να περπατάμε στη φύση ή να δημιουργούμε μικρές ανάσες ακόμα και μέσα στην πόλη, στο σπίτι μας.

Ας ανακαλύψουμε κάποιες δεξιότητες ή κάποιο χόμπι…

Γιατί τελικά η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, στις στιγμές.

Πηγή:https://zoumeoraia.okmarkets.gr/skepseis-gia-mia-kalyteri-zoi/