Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Georgia Kotretsos: Γλυπτική εγκατάσταση με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years»

Με την ευκαιρία της νέας γλυπτικής εγκατάστασης της Georgia Kotretsos με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years» και τη δράση καθαρισμού στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου μιλήσαμε με την εικαστικό για της πηγές της έμπνευσής της, τα χρόνια που έζησε στο εξωτερικό και το νέο της project

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

H Georgia Kotretsos είναι καλλιτέχνης εικαστικών τεχνών, ερευνήτρια και καθηγήτρια με χειμαρρώδη χαρακτήρα και με σημαντική παρουσία στα εικαστικά δρώμενα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πρόσφατα παρουσίασε τη νέα εικαστική της έκθεση με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years», μετά από πρόσκληση του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη στο πλαίσιο του τριήμερου φεστιβάλ blueFest Crete ’18 Culture & Beyond, που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης.

Η εγκατάσταση «4 Cents: On Show for 500 Years» (2018) τόνισε στους θεατές τα προβλήματα της περιβαλλοντικής ρύπανσης και την επιβάρυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τα πλαστικά απορρίμματα.

Λίγες μέρες μετά, συναντηθήκαμε στο ατελιέ της στη Βάρκιζα, όπου μας υποδέχτηκε πολύ φιλόξενα.

– Georgia, γεννήθηκες στη Θεσσαλονίκη, τα εφηβικά σου χρόνια τα έζησες στη Νότια Αφρική, όπου και σπούδασες εκεί και στο Σικάγο. Έχεις έντονα δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στο εξωτερικό, όπως στην Κωνσταντινούπολη, στο Rabat, στη Sharjah, στο Μόναχο. Πιστεύεις, ότι αυτή η σύνθεση των πολιτισμών έχει επηρεάσει το έργο σου;

Φυσικά, και μόνο θετικά. Συχνά, θεωρώ ότι είμαι προϊόν τριών διαφορετικών εκπαιδευτικών συστημάτων και τριών πόλεων. Όταν επισκέπτομαι επαγγελματικά μια νέα πόλη, επιχειρώ να την προσεγγίσω επικοινωνιακά. Να δημιουργήσω φιλίες με ανθρώπους εκτός των επαγγελματικών μου πλαισίων. Η διαδικασία από μόνη της, μου είναι οικεία και έχει διαμορφώσει τις παρακάτω πτυχές της δουλείας μου.

α. Μέσα από το έργο μου συνεχώς ερευνώ και επιχειρώ μια νέα τομή και κριτική πάνω στο κατασκεύασμα του «βλέπειν”, μέσω μιας προσέγγισής άναρχης και απελευθερωμένης, ώστε να υπογραμμίσω ότι το «θεωρείν” είναι insitu και αποτελεί μια αδιάρρηκτη σχέση διαδικασίας ανάγνωσης του έργου. Η έρευνα αποτελεί τη βάση της καλλιτεχνικής μου πρακτικής, κατέρχομαι δε υποθετικών προσεγγίσεων στην υποκειμενική ανάγνωση του έργου. Κοινώς, η διαδικασία αυτή, αποτυπώνεται στα έργα μου απενοχοποιημένη από το παραδοσιακό και ιστορικό της πλαίσιο.

β. Επίσης, επιλέγω τα έργα εκείνα που είναι insitu και απαιτούν χρονοβόρες  δεσμεύσεις, εμπεριέχουν δε πάντοτε κοινωνική ευαισθησία, που δεν είναι όμως εμφανής από την πρώτη ανάγνωση τους. Σποραδικά, συγκεράζω ηθελημένα διατομεακούς παράγοντες μη συγγενείς με την τέχνη. Αυτή η συνεύρεση είναι μια κινητήρια δύναμη από μόνη της.

γ. Απολαμβάνω τα πνευματικά ταξίδια (mental-holidays).

– Σπούδασες στο «The School of the Art Institute of Chicago (SAIC) και στο «Durban Institute of Technology” στη Νότια ΑφρικήΠιστεύειςότι οι σπουδές, που αφορούν στην τέχνη,δίνουν ώθηση στο έργο του καλλιτέχνη καιποιοι άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν στηπολυδιάστατη πρακτική σου;

O τομέας αυτός αποτελείται από μια συγκυρία πραγμάτων. Το πιο πολύτιμο μάθημα, που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από την «ακαδημαϊκή” εκπαίδευση είναι η ικανότητα να χτίσει εμπιστοσύνη στις δημιουργικές του αναζητήσεις, και υπευθυνότητα. Το δεύτερο είναι να μην ακινητοποιείται από την κριτική  και το τρίτο και πιο σημαντικό είναι να μοιράζεται την χαρά τις επιτυχίας των συγχρόνων του και συνοδοιπόρων του.

Επιστρέφοντας στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σου, επιθυμώ να αναφέρω ότι την εμπιστοσύνη μου την ενέπνευσε ο καθηγητή μου Andries Botha στο Durban. Η ακεραιότητα, τo ήθος και ο ακτιβισμός ήταν αδιαμφισβήτητα μεταξύ των καθηγητών της σχολής. Η αέναη αναζήτηση, η δημιουργική διάθεση αποτέλεσαν τις βασικές αρχές τους. Το έτος 1997, 72 φοιτητές ήμασταν οι εισακτέοι στο πρόγραμμα BFA στο Durban Institute of Technology και μόλις 7 αποφοιτήσαμε. Η λήξη του apartheid το 1994 υπήρξε για όλους μας φυτώριο ιδεών, κοινωνικών και καλλιτεχνικών ανακατατάξεων εντός και εκτός της Σχολής.

Τα κείμενα και οι δημοσιεύσεις  της Carol Backer αποτέλεσαν τα ερεθίσματα και όξυναν τον εσωτερικό μου διάλογο. Αλλά ο προσωπικός διάλογος μαζί της πραγματοποιήθηκε κατά την διάρκεια του μεταπτυχιακού (MFA) μου στο SAIC, όπου και ήταν τότε η πρύτανης του τμήματος. Ο διάλογος αυτός συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Η παρουσία της στην ζωή μου αποτελεί μια συνεχή υπενθύμιση, ότι ο κόσμος της τέχνης είναι μια αρένα, στην οποία οι γυναίκες συμμετέχουν ενεργά και διαμορφώνουν το ευρύτερο καλλιτεχνικό τοπίο.

Με την ανεξάρτητη επιμελήτρια Mary Jane Jacob  συνυπήρξαμε στο SAIC από διαφορετική σκοπιά και ως τώρα συνδεόμαστε με ένα συνεχές «debate”. Η προσωπική επαφή μαζί τους, μου έμαθε το μάθημα δυο και τρία, αλλά και άλλα πολλά τα οποία δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την τέχνη, αλλά με τον άνθρωπο και τακτικές που ανοίγουν ορίζοντες για τους ίδιους και τους συνοδοιπόρους τους. Ήταν όμως στο πρόσωπο της  Γεωργία Κακούρου-Χρόνη, επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης της Σπάρτης , που γνώρισα τη δημιουργική «γαλήνη” και διέβλεψα τις προσδοκίες μου, αν τυχόν επέστρεφα στην Ελλάδα. Ένα ταξίδι σε πληρότητα. Ήταν για μένα το ακρογωνιαίο κομμάτι του πάζλ που μου προσφέρθηκε απλόχερα ως δια μαγείας.

Και τέλος, διδάσκοντας Γλυπτική στο DEREE στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος στην Αγ. Παρασκευή, η μάθηση είναι αμφίδρομη και η επαφή με νέους ανθρώπους είναι μια πρόκληση και το αποτέλεσμα πολύτιμο για μένα.

– Ας μιλήσουμε για το τελευταίο σου project,  για την γλυπτική εγκατάσταση «4 CentsOn Showfor 500 Years»;

Η σύλληψη της ιδέας ήρθε μέτα από πρόσκληση του Σωτήρη Μπαχτσετζής, επιμελητή του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη, που με προσκάλεσε να προτείνω μια εγκατάσταση ειδικά σχεδιασμένη για τους εξωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου Minos Beach art hotel, στην περιοχή του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη.

Η αποστολή του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη είναι να σχεδιάζει, να συντονίζει, να προωθεί και να υλοποιεί προγράμματα και δράσεις που είναι σύμφωνες με το όραμά του και αφορούν στις τέχνες, στον άνθρωπο και στο περιβάλλον. Η ευαισθησία μου για το περιβάλλον με οδήγησε σε αυτήν την ιδέα. Οκτώ εκατομμύρια περίπου τόνοι πλαστικών απορριμμάτων εισέρχονται στους ωκεανούς κάθε χρόνο, ενώ σύμφωνα με τη Greenpeace, το 96% των σκουπιδιών στη Μεσόγειο Θάλασσα είναι πλαστικά.

– Έτσι προέκυψε -από όσο καταλαβαίνω- και ο τίτλος της εγκατάστασης;

Σωστά, το «4 λεπτά» στον τίτλο του έργου αναφέρεται στο λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος» το οποίο χρεώνεται ανά τεμάχιο πλαστικής σακούλας, ενώ τα «500 έτη» αναφέρονται στον χρόνο που χρειάζεται για να αποσυντεθεί το πλαστικό ακόμα και στην περίπτωση που θα σταματούσε η ρύπανση της θάλασσας, σήμερα.

– Θα ήθελες να αναφερθείς στο μήνυμα που θέλεις να περάσεις στο κοινό με τη συγκεκριμένη εικαστική εγκατάσταση;

Το «4 Cents: On Show for 500 Years» ζητάει να σκεφτούμε τι σημαίνει προσωπική φροντίδα στο πλαίσιο ενός «κοινωνικού συμβολαίου» που προωθεί το αδιαπέραστο, απρόσωπο και εφήμερο. Τι σημαίνει αν, λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχιζόμενη ρύπανση, το θαλάσσιο «μουσείο του μέλλοντος» θα αποτελείται από τα απορρίμματα που δεν ανήκουν σε κανέναν αλλά σε όλους μας. Με τον τρόπο αυτό διερευνώ τη σχέση με τον υλικό μας πολιτισμό γενικά, καθώς και τη θέση της γλυπτικής σήμερα.

Γενικά με το έργο μου, προσπαθώ να έχω κριτική στάση απέναντι στο συμβατικό χαρακτήρα της διαδικασίας της θέασης. Πιστεύω ότι το να βλέπει κανείς ένα έργο τέχνης εξαρτάται από τη προσωπική του θέση.

Απώτερος στόχος μου είναι η χειραφέτηση του θεατή. Μελετώ, προτείνω και εφαρμόζω αυτό που ονομάζω απελευθερωτικές και αναρχικές προσεγγίσεις για το πώς θα μπορούσαμε να δούμε εναλλακτικά την τέχνη. Αυτό αποτελεί πηγή γνώσης που δεν μπορεί να βρει κανείς σε ακαδημαϊκά συστήματα σκέψης.

Όπως ανέφερα και σε πρόσφατη συνέντευξη μου στη Huffington post, θα ήθελα να ενθαρρύνω θεωρητικές προσεγγίσεις σχετικά με το τι είναι γνώση και πώς μπορεί να παραχθεί η γνώση της τέχνης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς του έργου μου είναι η θεσμική κριτική, δηλαδή η διασύνδεση των δρώντων του κόσμου της τέχνης με τους μηχανισμούς διάδοσης και υποδοχής της τέχνης όπως ιδιωτικά ή δημόσια μουσεία και συλλογές.

Επιπλέον, ενδιαφέρομαι ιδιαιτέρως για τις πρακτικές τέχνης στις οποίες εμπλέκεται η κοινωνία, αν και η θέση μου πάνω σε αυτό το ζήτημα είναι μάλλον η κοινωνική αποδοχή και όχι η ευρέως διαδεδομένη στρατηγική υπεράσπισης της κοινωνικής αλλαγής.

-Θα ήθελες να μας δώσεις μια περιγραφή της εγκατάστασης;

Η εγκατάσταση παραπέμπει σε περιβαλλοντικά θέματα που αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας. Συνδέει περιβαλλοντικά ζητήματα με τις καθημερινές συνήθειές μας και την έννοια του υλικού πολιτισμού.

Το έργο αποτελείται από 21 πλαστικές σακούλες οι οποίες είναι τοποθετημένες πάνω σε βράχια μέσα και δίπλα στη θάλασσα.

Με τη χρήση υγρού γυαλιού, υαλοβάμβακα και ρητίνης, οι σακούλες μετατράπηκαν σε συμπαγή αντικείμενα που στη συνέχεια περνούν από μια διαδικασία γαλβανοπλαστικής χαλκού, βαφής και στιλβώματος με μαύρο βερνίκι. Τα μαύρα αντικείμενα σε σχήμα πλαστικής σακούλας τοποθετούνται σε συγκεκριμένο μέρος στην βραχώδη παραλία του ξενοδοχείου και προσομοιάζουν έτσι με απορρίμματα από πλαστικές σακούλες στην παραλία. Ενδιαφέρον στοιχείο της εγκατάστασης είναι ότι τα αντικείμενα τείνουν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται καθώς αλλάζει το φως.

-Με την ευκαιρία της εγκατάστασης του έργου, οργανώσατε επίσης μια δράση καθαρισμού στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου. Ιδιαίτερα σημαντική δράση!

-Στο πλαίσιο της έκθεσης, η εθελοντική ομάδα We Dive We Clean, δηλαδή ο Χρύσανθος Χόρμπας, ο Ανδρέας Ζούγκλης και ο Δημήτρης Μπολοβίνος, για να απομακρύνουμε ξένα και ρυπογόνα αντικείμενα που βλάπτουν τη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα από το λιμάνι του Αγίου Νικολάουσε συνεργασία με το Pelagos Dive Centre, τον Στέφανο Μπάνη και τον Πέτρο Σταυράκη που βρίσκεται κοντά στο ξενοδοχείο Minos Beach art hotel. Η ομάδα, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, σε 131 εθελοντικές επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα απομάκρυνε τα τελευταία πέντε χρόνια 41 συνολικά τόνους στερεών αποβλήτων.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ WE DIVE WE CLEAN ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΚΑΘΑΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

-Ποιός ήταν ο στόχος σας;

-Ο στόχος της ομάδας είναι να αλλάξει την νοοτροπία μέσω της εκπαίδευσης, καλλιεργώντας την περιβαλλοντική συνείδηση που μπορεί να συμβάλει προς ένα καθαρό περιβάλλον. Η δράση της ομάδας εμφανίζεται στο πλαίσιο της έκθεσης, σε μια προσπάθεια να κοιτάξουμε πέρα από τον καλλιτεχνικό συμβολισμό του έργου «4 Cents: On Show for 500 Years».

– Ελπίζουμε το έργο σας να ευασθητοποιήσει όλους μας και να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί με τη ρύπανση του περιβάλλοντος.

Το ελπίζω και γω γιατί η συνεχιζόμενη ρύπανση θα καταστήσει τον υδάτινο κόσμο, «θαλάσσιο μουσείο του μέλλοντος» και θα αποτελείται από τα απορρίμματα που δεν ανήκουν σε κανέναν αλλά σε όλους μας.

* Ευχαριστούμε το Ίδρυμα Γ. & Α. Μαμιδάκη και την εικαστικό, Georgia Kotretsos για τα video και το φωτογραφικό υλικό

Πηγή: https://artviews.gr/georgia-kotretsos-4-cents-on-show-for-500-years/

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Κάλλη Καστώρη: «Η σχέση με τον εαυτό μου μετουσιώνεται στον καμβά»

Μετά την πρόσφατη έκθεσή της στην Γκαλερί Τεχνοχώρος στην Αθήνα, η εικαστικός Κάλλη Καστώρη παρουσιάζει στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη είκοσι έργα που τα εκθέτει για πρώτη φορά. Η εικαστικός παγώνει στα έργα της καθημερινά στιγμιότυπα που ζούμε στα αστικά περιβάλλοντα διατηρώντας  την λεπτή ισορροπία των χρωμάτων, την ακριβή σύνθεση και την ένταξη των μορφών στα αυστηρά γεωμετρικά φόντα με ρεαλιστική προσέγγιση.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 18 Ιανουαρίου και την επιμέλεια έχει κάνει ο Ιστορικός τέχνης και Μεταδιδακτορικός ερευνητής ΑΠΘ, Miguel Fernadez Belmonte.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Από τι εμπνέεσαι καθημερινά και από πού αντλείς ερεθίσματα για την τέχνη σου;

-Πηγή έμπνευσης για μένα αποτελεί η καθημερινότητα, η σχέση με τον εαυτό μας και η σχέση μας με τους άλλους. Όλοι αποζητούμε την επικοινωνία, την δημιουργία στενών σχέσεων. Πόσοι όμως το καταφέρνουμε ουσιαστικά;

Αυτή η δυσκολία στην επικοινωνία ή η πλήρης έλλειψή της, είναι η πηγή των περισσότερων δεινών φαντάζομαι. Δεν νοιώθουμε κομμάτι ενός » όλου».

Έργο Κάλλης Καστώρη

Tι σε ώθησε να ασχοληθείς με την ζωγραφική ενώ σε είχε συνεπάρει η μουσική ;

-Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδάκι, πάντα να ζωγραφίζει… δεν θυμάμαι πως άρχισα να γράφω… πάντα με ένα μπλόκ στο χέρι. Η ζωγραφική ήταν η μεγάλη μου αγάπη, η μουσική (κιθάρα) ήταν ένα χόμπυ. Μεγαλώνοντας βρέθηκα στο Βόλο, έκανα οικογένεια, δεν υπήρχε δυνατότητα να σπουδάσω ζωγραφική. Υπήρχε όμως η ανάγκη να εκφραστώ. Δεν έχει πολλές φορές σημασία το μέσον αλλά η δυνατότητα να εκφράσεις αυτά που ίσως δεν αναγνωρίζεις και ομολογείς ούτε σύ ο ίδιος.

Το δυσκολότερο πράγμα είναι νομίζω ο καθένας από μας να αναγνωρίσει τις πραγματικές ανάγκες, να επικοινωνήσει με τον εαυτό του πρώτα απ’όλα. Είχα όμως κατά νού, πως κάποτε θα σπουδάσω ζωγραφική, δεν έχει σημασία σε ποιά ηλικία.

-Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

-Ζωγραφίζω παραστατικά και ανθρωποκεντρικά! Το μέσον που χρησιμοποιώ είναι κυρίως λάδια σε καμβά, αλλά μου αρέσουν και τα χρωματιστά μολύβια, ο γραφίτης, το κάρβουνο, η ακουαρέλλα. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο χρόνος να ασχοληθώ πολύ με όλα τα υλικά που μου αρέσουν και έτσι ασχολούμαι κυρίως με τα λάδια, που φροντίζω να είναι άριστης ποιότητας

-Τα έργα σου αποτυπώνουν μοναχικές στιγμές καθημερινών ανθρώπων εξ ου και ο τίτλος. Εσύ πώς βιώνεις την μοναξιά;

Χμ! Πώς βιώνω εγώ τη μοναξιά; Μα όταν προβληματίζομαι γιά την πορεία ενός έργου, πώς έχω την απαίτηση ο σύντροφός μου να συμμεριστεί απόλυτα την αγωνία μου; Και όταν εκείνος γιά μέρες ολόκληρες προσπαθεί να διεπεραιώσει τις φορολογικές μας υποχρεώσεις, σε ποιό ποσοστό είμαι μέτοχος; Ο καθένας λοιπόν είναι πάντα μόνος στις αγωνίες του και στα προβλήματά του. Δεν είμαστε μόνοι στη μοναξιά μας. Πολλές φορές καθόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο, αλλά ο καθένας είναι χαμένος στις σκέψεις του.

Χαρακτηριστική εικόνα στο καφέ, παρέες να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και ο καθένας να παίζει με το κινητό του. Είναι συγκλονιστική η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έτσι θα είναι, ποτέ ο ένας δεν θα ταυτιστεί με τον άλλο, ποτέ δεν θα επικοινωνήσουν εντελώς! Ετσι λοιπόν η μοναξιά, η αποδοχή της ή μη, γίνεται προσφιλές θέμα όχι μόνο δικό μου αλλά και σπουδαίων δημιουργών σε όλο τον χώρο της Τέχνης.

Αγαπημένος μου ποιητής, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος περιγράφει με ιδιαίτερη δύναμη τη μοναξιά και τη στιγμή που τον ανακάλυψα με συγκλόνισε. Πολλά έργα μου έγιναν με αφορμή κάποια ποιήματά του.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Αναφέρεις ότι η έννοια της αποξένωσης είναι πολύσημη δηλαδή και αποξένωση από τον εαυτό αλλά και από τους άλλους. Πιστεύεις ότι πρέπει να απομονωθούμε για να αναδημιουργήσουμε τον εαυτό μας;

-Η αποξένωση ξεκινά από την αποξένωση μας από τον εαυτό μας! Επιθυμούμε ό,τι μας είπαν πως πρέπει να επιθυμούμε!! Διασκέδαση γιατί είναι Σαββατόβραδο, διακοπές σε νησί το καλοκαίρι, παρακολούθηση των ριάλιτι στη τηλεόραση αλλιώς, πού ζούμε; Δημιουργούνται πολλές φορές ανάγκες ανύπαρκτες. Εφ’όσον αποξενονώμαστε απ’τις πραγματικές μας ανάγκες, πώς θα μπορούσαμε να μην αποξενωθούμε από τον διπλανό μας;

Φυσικά και πρέπει να αναπροσδιοριζόμαστε κάθε τόσο, να κρατάμε απόσταση από τον εαυτό μας και τις καταστάσεις. Και αυτό δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ. Είναι μια διαδικασία που μόνο η σιωπή προσφέρει.

-Πως κάθε άνθρωπος σε κάποια στιγμή της ζωής του πρέπει να επιδιώκει την αναδημιουργία του; Εσύ το έχεις επιδιώξει;

-Πάντα θα προσπαθώ να αυτοπροσδιορίζομαι, να αναδημιουργούμαι. Θεωρώ πως είναι στόχος και υποχρέωση που οφείλει ο καθένας στον εαυτό του. Πως γίνεται αυτό; Με επαγρύπνηση. Τι σημαίνει αυτό; Διάβασμα, διαλογισμός, ψυχανάλυση, συζήτηση με φίλους, με περισυλλογή. Χρονοβόρα διαδικασία που πολλές φορές κλονίζεσαι, θεωρείς πως δεν έχεις αποτέλεσμα, είσαι στο σημείο μηδέν και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως έχει γίνει το θαύμα!!

-Ποια είναι η σχέση της μουσικής και της ζωγραφικής έτσι όπως την έχεις βιώσει;

-Και με την Μουσική όπως και με την Ζωγραφική περιγράφεις καταστάσεις μέσα από τα φίλτρα της αντίληψης σου και μέσα από τα φίλτρα των συναισθημάτων σου. Πάντα λίγο ως πολύ τον εαυτό σου βγάζεις!! Υπάρχουν βέβαια διαφορές. Στη μουσική θα εκφραστείς αφού μελετήσεις με μεγάλη ακρίβεια – δεν υπάρχει »περίπου» νότα πρέπει να είναι πάντα ακριβής και καθαρή. Στη ζωγραφική έχεις μεγαλύτερη ελευθερία, η μουσική όμως με καθόρισε ως προς την »καθαρότητα», την σαφήνεια.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των προσώπων που επιλέγεις να αποθανατίσεις;

-Τα χαρακτηριστικά των προσώπων που επιλέγω είναι άτομα καθημερινά, ίσως συνηθισμένα. Έχουμε συνηθίσει στην υπερβολή και αυτό που συμβαίνει γύρω μας φαντάζει βαρετό! Στη τέχνη πολλές φορές υπερβάλλουμε είτε ωραιοποιώντας, είτε θεοποιώντας το διαστροφικά άσχημο. Δεν αναφέρομαι μόνο στα εικαστικά, το ίδιο συμβαίνει και με τον κινηματογράφο και με τις ειδήσεις ειδικότερα. Έτσι λειτουργεί ως ναρκωτικό επιδιώκοντας όλο και μεγαλύτερη δόση.

Πως να αντέξουμε την ανιαρή πραγματικότητά μας; Ας δούμε όμως την κρυμμένη ομορφιά στη ταπεινή καθημερινότητά μας. Δεν θα απαλλαγούμε από πολλές ανικανοποίητες επιθυμίες, άρα θα νοιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι!!

-Τα έργα σας πρόσφατα βρέθηκαν στο οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης, στις Βρυξέλες και τυχαίνει να αποτυπώνουν συναισθήματα ανθρώπων που ζουν σε ευρωπαϊκά κέντρα σαν τις Βρυξέλες. Πιστεύετε πως η έντονη αποξένωση του ανθρώπου έχει διαβρώσει αυτούς τους σημαντικούς θεσμούς;

-Συνολικά ναι, αν και πιστεύω πως πάντα υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα. Πολύ συχνά η εξουσία τρέφει το εγώ, αλλοτριώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο.

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου μουσικό άκουσμα όταν ζωγραφίζεις;

-Πάντα ακούω μουσική όταν ζωγραφίζω και αναφέρομαι σχεδόν πάντα σε κλασική μουσική. Μου αρέσει πάρα πολύ η μεσαιωνική μουσική (Th. Tallis), Αναγέννηση (J. Dowland, C.Modeverdi) Μπαρόκ (A. Corelli, J S Bach, G. F. Haendel, A.Vivaldi), o Mozart, λατρεύω τον F. Chopin, τις σονάτες του Brahms γιά chello και πολλά άλλα.

Ζωγραφίζω πάντα ακούγοντας μουσική και ο χρόνος χάνεται.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Ποιοι καλλιτέχνες σε εμπνέουν;

 

 

 

 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Γιάννης Αδαμάκης: «Νοσταλγικός λυρισμός και ποίηση της φόρμας»

Συνέντευξη του καλλιτέχνη Γιάννη Αδαμάκη στην Δρ. Ιστορίας της Τέχνης Μαράη Γεωργούση

Η νοσταλγική, λυρική περιρρέουσα ατμόσφαιρα των έργων του Γιάννη Αδαμάκη μας μεταφέρει σ’ έναν μαγικό σχεδόν παραμυθένιο κόσμο, που όμως φέρνει στην επιφάνεια το βαθύτερο νόημα της εκάστοτε σύνθεσης. Ο καλλιτέχνης είναι ευφυής, σεμνός, όπως όλοι οι ταλαντούχοι δημιουργοί, πιστός στις αρχές και στην τέχνη του, ενώ κουβαλά την παλιά στόφα της ντομπροσύνης του Πειραιά, που τον καθιστά συχνά και την «ψυχή» της παρέας.

Γιάννης Αδαμάκης, Ένα ταξίδι, 2018, 90Χ110 εκ, ακρυλικά σε μουσαμά

 

Η Δημιουργία σύμφωνα με τον Μπερντιάεφ Ν. αποτελεί την πορεία της ανυπαρξίας προς την ύπαρξη δια μέσου της ελευθερίας. Εμπεριέχει όμως και δυσκολίες. Σ’ εσάς η ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας είναι καθημερινή διαδικασία;

«Δεν έχω σοβαρά καταλήξει στο ποια αναγκαιότητα οδήγησε τις επιλογές μου. Μπορεί και να μην θέλω να κοιτάξω πίσω. Σήμερα πάντως είναι για μένα μια καθημερινή πρακτική. Χωρίς να θέλω να την υποβαθμίσω, θα έλεγα πως παίζω με πινέλα και χρώματα».

                                Γιάννης Αδαμάκης, Στην πλατεία, 2014, 50Χ70 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

Παρατηρώντας τα έργα σας βλέπουμε σε αρκετά από αυτά την εμφάνιση συμβόλων με συγκινησιακό φορτίο, όπως το καράβι. Από πού αντλείτε την θεματολογία σας;

«Η θεματολογία μου είναι στην ουσία μια αφήγηση μνήμης. Η μνήμη μας ορίζει αυτό που είμαστε. Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά πράγματα που συγκρότησαν την υπόσταση μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έως σχετικά πρόσφατα. Πιστεύω Βέβαια πως όσο προχωρούμε στη ζωή μας τόσο αδυνατίζει η επιρροή τους στη διαμόρφωση της γενικότερης  δράσης μας.

Με δυο λόγια θα έλεγα πως γεννήθηκα πριν 59 χρόνια στον Πειραιά. Κουβαλώ λοιπόν μέσα μου την ατμόσφαιρα μια λαϊκής γειτονιάς στην οποία, σε αντίθεση με σήμερα,  λειτουργούσαν κανόνες και κώδικες δεοντολογίας που μερικές φορές  έφταναν σε μια εμμονική υπερβολή».

                                     Γιάννης Αδαμάκης, Φρουρός, 2018, 120Χ100 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά

Προέρχεστε από οικογένεια ναυτικών, οι παιδικές μνήμες και τα αρώματα εκείνης της εποχής σας επηρέασαν;

«Ναι,  έχω μια ναυτική καταγωγή που ξεκινάει  από τον παππού μου και φτάνει  στον πατέρα και τους θείους μου. Έτσι  τα βιώματα μου είναι εξωτικές διηγήσεις, επιστροφές και αποχωρισμοί, γιαπωνέζικα παιχνίδια με μπαταρίες, το λιμάνι, τα πλοία που φεύγουν και έρχονται. Αυτά ζωγραφίζω με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο».

Γιάννης Αδαμάκης, Στο μηχανοστάσιο, 2018, 120Χ150 εκ., ακρυλικά σε

 

Τα εγκάθετα μικρά στοιχεία που ενσωματώνετε στα έργα σας αποτελούν σαφείς αναφορές στη Βυζαντινή τέχνη, πως τα εμπνευστήκατε;

«Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τις επιρροές τους. Αυτές είναι απ’ τη μια βιωματικές κι απ’ την άλλη εικαστικές. Πρόκειται για δυο πράγματα που διαπλέκονται σε βαθμό που δύσκολα ξεχωρίζει κανείς το ένα από το άλλο. Οι δικές μου καταβολές είναι:  τα κολάζ, η αφαίρεση, ο δικός μας Γιάννης Σπυρόπουλος, ο άγγλος Peter Blake, o αμερικανός  Robert Raushenberg αλλά και ο ρώσος Nikolai Fechin. Η αφηγηματικότητα των κόμιξ, τα βυζαντινά εικονίσματα (συχνά στολισμένα με τάματα, λουλούδια και ευχές), οι πίνακες ανακοινώσεων, τα βλέμματα των δικών μου που με κοιτούν από τα κρεμασμένα κάδρα στον τοίχο».

Γιάννης Αδαμάκης, Στην Υφαίστου, 2013, 90Χ110 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

 

Έχετε πλούσια καλλιτεχνική παραγωγή, η κάθε ενότητα των έργων σας μας οδηγεί και σε ένα διαφορετικό βιωματικό ταξίδι. Πως διαφοροποιήσατε τόσο τον τρόπο έκφρασής σας ξεκινώντας από την καθαρή αφαίρεση σε περισσότερο παραστατικά έργα;

«Πάντα έκανα αυτό μου υποδείκνυε μια δική μου εσωτερική ανάγκη. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, αλλά αυτό που πρέπει να πω είναι πως μεγαλώνοντας κανείς ωριμάζει  και ο τρόπος που αφηγείται την ιστορία του. Τα υπόλοιπα είναι φορμαλισμός».

Γιάννης Αδαμάκης, Η συζήτηση, 2017, 30Χ40 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά

 

Τα έργα σας συχνά εκτός από την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργούν, συνθέτουν ένα θεατρικό παιχνίδι, παραπέμπουν σε προσμονές, υποσχέσεις… Για εσάς είναι ένα βιωματικό ταξίδι;

«Είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. Συχνά ανακαλύπτω  σ΄αυτά μια εσωτερική ισορροπία και άλλες πάλι  με μπερδεύει το απροσδόκητο στοιχείο που μπορεί κρύβουν».

 

Γιάννης Αδαμάκης, Στην Ομόνοια, 2018, 120Χ160 εκ., ακρυλικά σε λινό crop

 

Ακόμα και στα κτιριακά σας έργα, που δεν είναι εμφανής άμεσα η ανθρώπινη ύπαρξη, αναγνωρίζεται κάθε προσπάθεια υπέρβασης μιας τετριμμένης πραγματικότητας. Είναι εν τέλει συνεχής η αναζήτηση της αλήθειας στις δουλειές σας;

«Δεν προσπαθώ να αποδώσω μιαν αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά να πω την δική μου υποκειμενική αλήθεια. Ο χρόνος αργότερα θα κατατάξει κάθε τι στη θέση που του πρέπει».

Ως εξαιρετικός κολορίστας θα μπορούσατε να μας μιλήσετε για τον ρόλο του χρώματος στα έργα σας;

«Η αλήθεια είναι πως το χρώμα παλιότερα, με έχει απασχολήσει αρκετά σε πρακτικό αλλά και σε θεωρητικό επίπεδο. Τώρα όταν ζωγραφίζω προσπαθώ να απομονώσω ότι ξέρω και να αφεθώ σε μια ενστικτώδη προσέγγιση. Αυτό τουλάχιστον για μένα, έχει πιο πολύ πλάκα. Μια πλάκα που εντέλει  οδηγεί σε ουσιαστικότερα αποτελέσματα».

 

Γιάννης Αδαμάκης, Η βόλτα, 2014, 70Χ100 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

 –Πως δουλεύετε τα έργα σας, επεμβαίνετε στον ίδιο πίνακα πολλές φορές; Παρατηρείτε το φως την σκιά;
 

 

 

 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ
Πηγή


Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Νάνσυ Ανοιξά «Με επιμονή και μεθοδικότητα»

Η εταιρεία VOYAGER TRAVEL & CONGRESS δραστηριοποιείται στην οργάνωση συνεδρίων, στους τομείς του συνεδριακού και επαγγελματικού τουρισμού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με έδρα την Θεσσαλονίκη, παρέχοντας ολοκληρωμένες υπηρεσίες σε εταιρικούς και όχι μόνον πελάτες. Δημιουργήθηκε από ικανά στελέχη , που μετρούν πολύχρονη εμπειρία, βαθιάς γνώσης και εξειδίκευσης στον χώρο του τουρισμού. Την τελευταία δεκαετία, παράλληλα με το τουριστικά προϊόντα αναλαμβάνει την οργάνωση Συνεδρίων, Ημερίδων, Κοινωνικών Εκδηλώσεων, Επαγγελματικών Συναντήσεων, Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Σεμιναρίων. Συνοδοιπόρος όλα αυτά τα χρόνια είναι η Πάτρα Γκάτζιου από τους καλύτερους γνώστες τόσο της διεθνής όσο και της εγχώριας τουριστικής αγοράς. Οι δραστηριότητες της εταιρείας χαρακτηρίζονται από συνέπεια, σοβαρότητα και επαγγελματισμό, στην εγχώρια και τη διεθνή σκηνή, με κύριο στόχο την σχέση εμπιστοσύνης με τους πελάτες. Το πιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε ελληνική επιχείρηση είναι η υπερφορολόγηση και η μη βελτίωση κλίματος της οικονομίας. Με αυτά τα δεδομένα, η εταιρεία χρειάζεται προσεκτικές κινήσεις, «έξυπνη» διαχείριση και αύξηση του κύκλου εργασιών. Επιμονή και μεθοδικότητα είναι γυναικεία χαρακτηριστικά, απαραίτητα για μια επιτυχημένη επιχείρηση, άλλωστε πίσω από μία πετυχημένη εταιρεία «κρύβεται» μια γυναίκα.

Ποια είναι για σας τα βασικά στοιχεία που εξασφαλίζουν επιτυχία σε μια  τουριστική επιχείρηση;

Η συνέπεια και η αξιοπιστία είναι δύο βασικά στοιχεία για να πετύχει το στόχο της μια τουριστική επιχείρηση. Ο πελάτης ζητάει συγκεκριμένα πράγματα. Η εταιρεία έχει ως βασικό σκοπό να ικανοποιεί με απόλυτο τρόπο τον κάθε ένα πελάτη λέγοντας πάντα την αλήθεια. Η ειλικρίνεια είναι ένα στοιχείο που ο πελάτης πάντα εκτιμά.

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες ή απόρριψη λόγω της γυναικείας σας φύσης στο επάγγελμα του ταξιδιωτικού πράκτορα;

Όχι δεν έχει τύχει να αρνηθεί κάποιος πελάτης την υπηρεσία μας επειδή είμαι γυναίκα. Άλλωστε η επικεφαλής του τμήματος της εταιρείας είναι μία έμπειρη, καταρτισμένη και όπως είπα και παραπάνω η καταλληλότερη στον τομέα του τουρισμού. Τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας μας άλλωστε αποδεικνύουν αυτό που σας ανέφερα.

 

Τι θα συμβουλεύατε σε μια νέα γυναίκα που φιλοδοξεί να ασχοληθεί με τον τομέα του τουρισμού;

Η συμβουλή μπορεί να είναι υποκειμενική. Η εμπειρία που μπορώ να σας μεταφέρω είναι πως ο τουρισμός είναι ένας πολυσύνθετος τομέας, επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και ο κάθε πελάτης έχει διαφορετικές απαιτήσεις. Η εμπειρία μου λέει πως όταν κάποιος είναι αξιόπιστος, φερέγγυος και ευέλικτος στην σκέψη συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες για μια επιτυχημένη καριέρα στον τουρισμό.

 

Πείτε μας μια έκφραση που χρησιμοποιείτε συχνά και σας δίνει κουράγιο και δύναμη;

Να έχουμε την υγεία μας και αυτό που δεν καταφέραμε σήμερα, θα το καταφέρουμε αύριο!

 

Ποια είναι τα σημαντικότερα έργα τουριστικής υποδομής που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια και συνέβαλαν στη αύξηση της τουριστικής ζήτησης ή στη βελτίωση της ποιότητας του τουρισμού αλλά και του ιατρικού συνεδριακού τουρισμού ειδικότερα;

Σημαντικά έργα δεν έχουν γίνει σε επίπεδο υποδομών. Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές ελλείψεις σε βασικά αγαθά όπως είναι οι μεταφορές – συγκοινωνίες και συνεδριακά κέντρα. Η αλήθεια είναι ότι έχει σημειωθεί μεγάλη βελτίωση στην ποιότητα των καταλυμάτων και στις υπηρεσίες τους. Η εστίαση έχει, επίσης, βελτιωθεί σημαντικά χωρίς αυτό να σημαίνει ‘ότι δεν υπάρχουν περεταίρω περιθώρια ανάπτυξης. Πιστεύω πως ένα κομμάτι της πόλης επιβάλλεται να «γυαλιστεί » ώστε να καταφέρει να δελεάσει «ακριβούς τουρίστες» να επισκεφτούν την πόλη μας. Θεωρώ, πάντως, πως ένα σύγχρονο αεροδρόμιο, επιστροφή στη Θεσσαλονίκη μεγάλων αεροπορικών εταιρειών με μεγάλο δίκτυο πτήσεων και μια αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή, ο τουρισμός και κατά συνέπεια ο ιατρικός κλάδος του, μπορεί να γνωρίσει «όμορφες» μέρες στο μέλλον.

Ποιοι είναι οι δικοί σας επιχειρηματικοί στόχοι σας για το 2019 όσον άφορα στην ανάπτυξη του συνεδριακού τουρισμού στην Ελλάδα, αλλά και ποιες οι προτάσεις σας για την αναβάθμιση και την ανάπτυξη ενός τέτοιου ευαίσθητου τουριστικού προϊόντος;

Οι στόχοι της εταιρείας μας είναι η ποιοτική διοργάνωση των συνεδρίων που έχουμε αναλάβει να διοργανώσουμε το τρέχον έτος. Σκοπός μας δεν είναι μόνο η ποσότητα των συνεδρίων αλλά η ποιοτικές υπηρεσίες που θέλουμε να προσφέρουμε και είναι κάτι που έως τώρα κρατούμε σε υψηλό επίπεδο. Η VOYAGER TRAVEL &CONGRESS  έχει ως βασικό στόχο και φέτος, να οργανώσει ταξίδια σε όλα τα μέρη της γης, όπως και να δεχτεί επισκέπτες από το εξωτερικό. Για την ενδυνάμωση των επαγγελματικών σχέσεων, για τη δημιουργία νέων συνεργασιών, με άριστα προγράμματα συστήνουμε τα ιδανικότερα ταξίδια στην ιδανικότερη περίοδο.

 

Πως συνδυάζετε μια μέχρι τώρα επιτυχημένη καριέρα με την οικογένεια και τον ρόλο ως μητέρα και τι θυσίες χρειάστηκαν μέχρι σήμερα τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο;

Πρόκειται για δύο εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους οι οποίοι ρόλοι πρέπει να υλοποιούνται από το ίδιο πρόσωπο. Το πιο βασικό χαρακτηριστικό για μια επιτυχημένη καριέρα και συνάμα να είσαι μητέρα είναι να υπάρχει ισορροπία και προτεραιότητες. Ο χρόνος που απαιτείται για τη δουλειά και ο χρόνος που απαιτείται για την οικογένεια δεν επαρκεί ποτέ. Η οικογένεια μου αποτελεί τη βάση για την ζωή μου, δίνει την ώθηση για να δημιουργήσεις και να τα επιστρέψεις σε αυτήν. Άλλωστε, η ζωή είναι κύκλος με γνώμονα την οικογένεια.

Continue Reading

Trending