Connect with us

Παιδί

Γονείς γνωρίζετε τα 3Ε που χρειάζονται τα παιδιά σας;

Όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι έχουν τρεις βασικές ανάγκες. Αυτές οι ανάγκες συνοψίζονται σε μια μέθοδο, που μπορούμε να ονομάσουμε «τεχνική τριών Ε». Το ίδιο ακριβώς και τα παιδιά μας έχουν αυτές τις ίδιες ανάγκες γιατί και αυτά είναι μικροί ενήλικοι, χωριστές και αυτόνομες προσωπικότητες.

Το πρώτο Ε είναι η Έγκριση. Η έγκριση είναι Βιταμίνη. Όλοι μας λαχταράμε να μας αποδεχθούν γι’ αυτό που είμαστε. Θέλουμε κάποιον με τον οποίο να μπορούμε να χαλαρώσουμε, να ανοίξουμε την καρδιά μας. Και εδώ που τα λέμε, ποιος απ’ όλους τους ανθρώπους πάνω στη γη είναι ο καταλληλότερος από τη μητέρα και τον πατέρα μας; Θέλουμε όλοι κάποιον με τον οποίο να αισθανόμαστε, ότι είμαστε ο εαυτός μας, γιατί ξέρουμε ότι μας εγκρίνει. Αυτό ζητούν τα παιδιά από τους γονείς τους. Οι γονείς να τα εγκρίνουν και να τα αγαπούν όπως είναι, ώστε να αισθάνονται άνετα, να αισθάνονται “ο εαυτός τους”

Ο επικριτικός τύπος που διαρκώς βρίσκει λάθη και πάντοτε διακρίνει τις αδυναμίες των άλλων είναι ο άνθρωπος, που δεν έχει την φιλία και την εκτίμηση των άλλων.

Ρωτήστε τον ίδιο σας τον εαυτό. Εσάς θα σας άρεσε να είχατε κάποιον διαρκώς από πάνω σας να σας υποδεικνύει τα λάθη σας διαρκώς και να σας επικρίνει; Ασφαλώς όχι . Αυτό λοιπόν δεν πρέπει ποτέ να το κάνουμε στα παιδιά μας.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από έγκριση και διακριτική καθοδήγηση. Διαφορετικά δεν εκτιμούν και δεν ακούν πλέον τους γονείς τους, ό,τι καλό και να τους πουν. Πολλά παιδιά άλλαξαν την αρνητική συμπεριφορά, όταν είδαν, ότι οι γονείς τα αποδέχονται και τα αγαπούν όπως είναι.

Αντιθέτως, γονείς ώθησαν τα παιδιά τους στην αρνητική συμπεριφορά και στην καταστροφή γιατί δεν έδωσαν την έγκριση και την αγάπη στο παιδί τους, έτσι όπως είναι. Ένας μεγάλος ψυχολόγος είπε: “Κανείς δεν έχει τη δύναμη να αναμορφώνει κάποιον, αν όμως αγαπήσετε τον άλλον όπως είναι, του δίνετε τη δύναμη ν’ αλλάξει τον εαυτό του”.

Το δεύτερο Ε που χρειάζονται τα παιδιά μας είναι η Επιδοκιμασία. Η επιδοκιμασία προχωρά λίγο παραπέρα από την έγκριση. Η έγκριση αναφέρεται σε αρνητικές καταστάσεις. Εγκρίνουμε τον άλλο, τον αποδεχόμαστε παρά τα σφάλματα και τις αδυναμίες του.

Αλλά η επιδοκιμασία σημαίνει κάτι περισσότερο θετικό. Ξεπερνάει την απλή ανοχή των αδυναμιών του άλλου, βρίσκει κάτι θετικό στον πλησίον που μας αρέσει. Μπορείτε πάντοτε να βρείτε κάτι θετικό για να επιδοκιμάσετε το παιδί σας, όπως επίσης μπορείτε να βρείτε κάτι αρνητικό για να το αποδοκιμάσετε, εξαρτάται από το τι αναζητάτε.

Ο αρνητικός, επικριτικός γονέας βγάζει στην επιφάνεια ό,τι αρνητικό στο παιδί του, τονίζοντας διαρκώς τα αρνητικά του σημεία. Ενώ ο θετικός γονέας, βρίσκει, κάτι καλό να επιδοκιμάσει το παιδί του, του βγάζει τον καλύτερο εαυτό του. Οι παιδαγωγοί λένε: “καλλιέργησε τις συμπεριφορές που θέλεις να πάρεις”. Με άλλα λόγια θέλεις ένα θετικό και υπάκουο παιδί; Μάθε να του μιλάς όμορφα, ήσυχα και φυσικά θετικά. Εμείς τι είδους γονείς θέλουμε να είμαστε; Γονείς με επιδοκιμασία ή διαρκή κριτική και αποδοκιμασία; Εάν διαλέξουμε το δεύτερο, θα “χάσουμε” τα παιδιά μας και το αστείο θα είναι ότι θα ψάχνουμε τις αιτίες, τη στιγμή που εμείς θα είμαστε οι αίτιοι και οι υπεύθυνοι.

Τέλος, το τρίτο Ε είναι η δίψα για Εκτίμηση. Είναι βασική ανάγκη όλων μας, καθώς επίσης και των παιδιών μας. Η λέξη εκτιμώ σημαίνει υπολογίζω και στη συνέχεια αναγνωρίζω την αξία κάποιου. Όταν δεν αναγνωρίζουμε την αξία κάποιου, τον υποτιμάμε. Όταν εκτιμάμε τα παιδιά και το ξέρουν, τα βοηθάμε να γίνουν περισσότερο ωφέλιμα και επιτυχημένα για τους ίδιους τους, τους εαυτούς και τους γύρω τους. Το ότι εκτιμάμε τα παιδιά μας δεν αρκεί, χρειάζονται και να τους το δείχνουμε.

Θα αναφέρω εδώ κάποιους τρόπους για το πώς να δείχνετε την εκτίμηση σας στα παιδιά σας:

  • Όταν σας μιλούν τα κοιτάτε στα μάτια. Δεν τα διακόπτετε. Προσπαθήστε να καταλάβετε πώς νοιώθουν.
  • Όταν σας ζητούν κάτι μη τα αγνοείτε και μη τα αφήνετε να περιμένουν.
  • Όταν σας εξυπηρετούν μη ξεχνάτε να λέτε “ευχαριστώ”.
  • Δείξτε σεβασμό στα μικρά τους μυστικά και κρατηθείτε μακριά από να κοροϊδέψετε ό,τι το παιδί θεωρεί σημαντικό, κυρίως τις σχέσεις με τους φίλους τους, που είναι σημαντικοί γι’ αυτό.
  • Μη πειράζετε τα παιχνίδια τους, μη πετάτε ποτέ πράγματα απ’ το δωμάτιό τους, ούτε να μπαίνετε μέσα χωρίς την έγκρισή τους (ιδιαίτερα όσο μεγαλώνει η ηλικία τους χρειάζεται περισσότερη διακριτικότητα).
  • Πρέπει πάντα να συστήνετε τα παιδιά σας σε γνωστούς και φίλους με τα ονόματά τους.
  • Όταν υπόσχεστε κάτι στο παιδί να κρατάτε πάντα την υπόσχεσή σας.

Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πολλούς ακόμη τρόπους, αλλά πιστεύω ότι καταλάβατε το νόημα.

Αγαπητοί μου, ας διδαχθούμε από τα λουλούδια που προσελκύουν τις μέλισσες. Θέλουν τη μέλισσα για να τα γονιμοποιήσει. Χρειάζονται τη μέλισσα. Αντί όμως να αρχίσει αυτή τις ικεσίες, τις επιπλήξεις ή τον καταναγκασμό, το λουλούδι απλώς βγάζει λίγες σταγόνες νέκταρ. Το λουλούδι γνωρίζει ότι η μέλισσα πεινάει για νέκταρ. Προσφέρει τροφή για να κόβεται αυτή η πείνα. Ας προσφέρουμε κι εμείς τροφή, που ικανοποιεί τις τρεις βασικές ανάγκες των παιδιών μας την έγκριση, την επιδοκιμασία και την εκτίμηση.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παιδί

Σχολικός Εκφοβισμός (Bullying)

Οτιδήποτε αφορά στο παιδί είναι πάντα επίκαιρο και πολυσυζητημένο και αυτό το θέμα δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα τελευταία χρόνια δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση παιδιών, γονιών και εκπαιδευτικών σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό και σε οποιοδήποτε περιστατικό εμφανίζεται, έστω και ως υποψία, γίνεται ειδική μεταχείριση.

Οποιαδήποτε σχολική κοινότητα αποτελεί μία μικρογραφία της κοινωνίας μας. Εκεί συναντάμε κάθε είδους χαρακτήρες που είναι «αναγκασμένοι» να αλληλεπιδρούν καθημερινά για ένα μεγάλο μέρος της ημέρας. Από την επαναλαμβανόμενη τριβή προκύπτουν όλων των ειδών τα περιστατικά ανάμεσα στους μαθητές.

Ο εκφοβισμός, ως έννοια, στηρίζεται στην εξουσιαστική τάση που έχουν από τη φύση τους οι άνθρωποι. Πιστεύω πως σε όλες τις εκφράσεις μας προσπαθούμε να κυριαρχήσουμε πάνω σε κάτι, είτε άψυχο, είτε έμψυχο. Γι αυτό, το φαινόμενο του εκφοβισμού δεν περιορίζεται μόνο στις σχολικές αίθουσες, αλλά είναι ένα σημείο όλων των καιρών. Υποβόσκει οπουδήποτε υπάρχει κάποια δηλωμένη ή αδήλωτη εξουσιαστική συσχέτιση.

Γιατί όμως έχει την ανάγκη ο άνθρωπος να φέρεται εξουσιαστικά; Έχω την εντύπωση πως κάθε συμπεριφορά που έχει ως στόχο να χειριστεί και να ελέγξει, προκύπτει από την απουσία ισχύος. Η ισχύς, είναι μία πολύ παρερμηνευμένη έννοια, δεν πηγάζει από εξωτερικά αποκτήματα, όπως πλούτο ή θέσεις εξουσίας, ηλικιακή διαφορά ή φύλο, ούτε εκδηλώνεται με τάσεις εγωιστικής υπεροχής. Είναι η έκφραση της απόκτησης μιας ακλόνητης θέσης ουσίας και σε καμία περίπτωση δε δηλώνεται βίαια και επιθετικά. Ένας ισχυρός άνθρωπος είναι κατασταλαγμένος, γαλήνιος, έχει λύσει βασικά ερωτηματικά της ύπαρξής του, γνωρίζει τον ρου των πραγμάτων, είναι ανεπηρέαστος από οποιαδήποτε μικρότητα και μίασμα. Δεν εξουσιάζει, βοηθά.

Εάν θέλουμε να εξαλείψουμε τον εκφοβισμό όχι μόνο σχολικά, αλλά και κοινωνικά, πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ισχυροποιηθούν. Στις νεαρές ηλικίες που είναι ακόμα όλα τόσο εύπλαστα, είναι πιο εύκολο να το καταφέρουμε. Να διδάξουμε ήθος και αρχές, να τα ωθήσουμε προς μία υγιή κοινωνικοποίηση. Το θέμα είναι κατά πόσο παραδομένοι είμαστε οι ενήλικες στην υπάρχουσα κατάσταση και αν είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε με αυτό ως γνώμονα.

 

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός. M.S.Ed

Continue Reading

Παιδί

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΣΤΟ «ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ»

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ & η Συγγραφέας & Παιδαγωγός Λητώ Τσακίρη Παπαθανασίου σας προτείνουν τρία  όμορφα παιδικά βιβλία για τον μήνα Μάρτιο.                                                                                                                Α. Η ξεχωριστή παραμυθού Ανθή Θάνου μας παρουσίασε πριν ένα μήνα το βιβλίο της “Παραμυθάκι Ρεβυθάκι’ Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Τζιαμπίρης Πυραμίδα είναι εικονογραφημένο υπέροχα από τη Μαρία Μυστακίδου και μέσα στις σελίδες του κρύβει τέσσερα όμορφα παραδοσιακά παραμύθια, Το κουδουνάκι, Ο ποντικός και η θυγατέρα του,  Η γριά με το ραβδί, Η κατσικούλα. Μαζί με το βιβλίο υπάρχει και το CD της αφήγησης της Ανθής Θάνου ντυμένο μουσικά από τον Αλέξανδρο Μακρή σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Β. Ένα άλλο τρυφερό βιβλίο πάλι από τις εκδόσεις Τζιαμπίρης Πυραμίδα που θα θέλαμε να σας προτείνουμε είναι το « Παντού και Πάντα» της Αγγελικής Λάλου Το βιβλίο μας μιλά για την πολύτιμη αξία της αγάπης. Όπως και αν είσαι ότι κι αν νιώθεις σε κάθε σου σκέψη, σε όλες σου τις πράξεις, όπως και αν φαίνεσαι, όποια και αν είναι η συμπεριφορά σου, όπου κι αν βρίσκεσαι,  με όποιους και αν είσαι μαζί, εγώ θα είμαι κοντά σου και θα σε αγαπώ παντού και πάντα λέει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και μας προκαλεί να το διαβάσουμε. Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο από τη Λία Φωτιάδου. Είναι ένα σκληρόδετο βιβλίο 36 σελίδων που κυκλοφόρησε μόλις στις αρχές του 2019. Η Αγγελική Λάλου είναι φιλόλογος με κατεύθυνση τη γλωσσολογία , κειμενογράφος και δημοσιογράφος. Είναι ιδρυτικό μέλος της εταιρείας Εν Κύκλω. Στο παρελθόν έχει διασκευάσει κλασικά παραμύθια, έχει γράψει και ένα εφηβικό μυθιστόρημα. Είναι μία γλυκιά μαμά που λατρεύει το μικρό της γιο και μάλλον για αυτόν έχει γράψει το βιβλίο αυτό.

Γ. Δύο ευαισθητοποιημένες εκπαιδευτικοί μας παρουσιάζουν το παραμύθι τους.Η Έλενα Ντάβλαμάνου που ήδη την ξέρουμε από το παραμύθι της ‘Μπορώ και χωρίς αυτά» το οποίο γνωρίσαμε μέσω των εκδόσεων Μίνωας και ήταν το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα . Τώρα επιστρέφει με αυτό το  βιβλίο που συνυπογράφει με την Αθανασία Ελευθερούλη συνάδελφό της στο Δημοτικό Σχολείο Άγιος Ιωσήφ του Βόλου.Το  βιβλίο έρχεται από την Ήρα εκδοτική και έχει τον τίτλο «Το αγόρι από τον κόσμο των χρωμάτων» το συγκεκριμένο παραμύθι είναι ένα βιβλίο για την ενδοοικογενειακή λεκτική βία, την απόρριψη, την απομόνωση, τη φιλία,  την πίστη στο ταλέντο. Την εικονογραφηση έχει κάνει η Πανωραία Χριστοπούλου  Η ιστορία του μικρού Αλέξη που βιώνει μία απόλυτη συμπεριφορά από την οικογένεια του, συγκινεί τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήταν καλό να το ξεφυλλίσουν και να εισπράξουν τα μηνύματά του και οι μεγάλοι  γιατί υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε την αξία της προσωπικότητας των παιδιών μας και τη μοναδικότητά τους, τα ταλέντα, τις επιθυμίες τους, ώστε να μπορέσουν να πορευτούν ως ολοκληρωμένοι άνθρωποι Το βιβλίο  υπενθυμίζει σε όλους τους αναγνώστες πόσο πολύτιμο και συναρπαστικό είναι το να γίνεις  ένας καλός γονιός.

Αναζητήστε τα!

Πηγή

Continue Reading

Παιδί

Τρόποι κοινωνικοποίησης του παιδιού

Η κοινωνικοποίηση είναι μία έννοια που χρησιμοποιείται ευρέως στις μέρες μας, καθώς αποτελεί έναν από τους πιο επιτακτικούς στόχους της οικογένειας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 20ου αιώνα και περιγράφει τη διαδικασία μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνικό ον, δηλαδή τη διαδικασία μετάδοσης ηθών, εθίμων, κανόνων, ιδεολογιών, αξιών και προτύπων συμπεριφοράς που κάθε κοινωνία ή κοινωνική ομάδα θεωρεί ορθά.

Κατά τη γνώμη μου, βοηθάμε ένα παιδί να κοινωνικοποιηθεί όταν το διδάσκουμε να σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται και ταυτόχρονα να διατηρεί με ακεραιότητα τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του. Και με τη λέξη διδάσκοντας δεν εννοώ λέγοντας, αλλά πράττοντας. Δεν έχει κανένα νόημα να συμβουλεύουμε λεκτικά τα παιδιά μας, εάν δεν πρεσβεύουμε με πράξεις αυτά που λέμε.

Από όλους τους φορείς που συντελούν στην κοινωνικοποίηση ενός παιδιού, η οικογένεια κατέχει εξέχουσα θέση, γιατί στηρίζεται στην εμπιστοσύνη που δείχνει το παιδί προς τους γονείς. Εκεί τίθενται οι βάσεις και στη συνέχεια εκφράζονται στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνικοποίηση εξαρτάται απόλυτα από την διάθεση και την πρόθεση με την οποία ωθούμε το παιδί να συνδιαλεχθεί με τους άλλους. Δε σημαίνει ότι πρέπει να το προωθούμε να έχει πολλούς φίλους, ή κάποιους φίλους που να ευνοεί και να τον ευνοούν και να μην ενδιαφέρεται για τους υπόλοιπους. Δεν έχει κανένα νόημα ο αριθμός των φίλων, ούτε είναι ενδεικτικός μίας υγιούς προσωπικότητας. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, αλλά πρέπει πρώτα να στέκεται γερά στα πόδια του, ώστε να συναναστρέφεται επειδή το θέλει και όχι επειδή το έχει ανάγκη.

Θεωρώ επιπλέον ότι ο στόχος της οικογένειας είναι να προετοιμάσει το παιδί για την κοινωνία με την οποία θα έρθει αντιμέτωπο και όχι να του προσφέρει ένα απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον.

Και ας αναρωτηθούμε, ο στόχος μας είναι να εντάξουμε ομαλά ένα παιδί σε μία κοινωνία που νοσεί; Είμαστε εμείς οι ενήλικες τόσο ευχαριστημένοι από την κοινωνία που ζούμε, ώστε να αξίζει να τη διαιωνίσουμε διδάσκοντας αντίστοιχες νοοτροπίες και συμπεριφορές στα παιδιά μας; Για παράδειγμα, πώς θα μάθουμε σε ένα παιδί να μην κοροϊδεύει τους συμμαθητές του, όταν εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο τους συνανθρώπους μας; Όταν διπλοπαρκάρουμε παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία, όταν δε δίνουμε τη θέση μας σε μία έγκυο γυναίκα ή έναν ηλικιωμένο, όταν πετάμε κάτω σκουπίδια, όταν αρπαζόμαστε με υπαλλήλους χωρίς δισταγμό… Πώς θα πείσουμε ένα παιδί να είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του, όταν εμείς εκφράζουμε ασυνέπεια; Και ακόμα βαθύτερα, όταν δε στηρίζουμε την ύπαρξή μας σε αρχές και ξεπουλάμε με ευκολία τα πάντα για να βολευτούμε…

Κατά τη γνώμη μου, δεν υφίσταται ο όρος υγιής κοινωνικοποίηση, όταν η ίδια η κοινωνία νοσεί. Και με τον όρο κοινωνία εννοώ όλους εμάς τους ανθρώπους που την αποτελούμε. Για να κοινωνικοποιήσουμε λοιπόν ορθά τα παιδιά μας πρέπει πρωτίστως να πάρουμε οι ίδιοι κάποιες αποφάσεις για τη δική μας κοινωνικοποίηση.

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading

Trending