Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Δήμητρα Μαρίνη: Η τέχνη απελευθερώνει

Δήμητρα Μαρίνη (φωτο Άρτεμις Σκούλικα}

Η εικαστικός παρουσίασε εικαστική της εγκατάσταση στο περίπτερο του ΟΣΕ στη φετινή ΔΕΘ που είναι αφιερωμένο στη δίδυμη σήραγγα του Καλλίδρομου

Δήμητρα, πώς είναι μια αρχιτέκτονας να ασχολείται με την τέχνη;

Πολύ απελευθερωτικό. Ως αρχιτέκτονας συνηθίζεις να παραμετροποιείς κάθε συνθήκη, ως εικαστικός να αυθαιρετείς. Επομένως, φαντάζεστε τι σημαίνει μια αρχιτέκτονας να κάνει εικαστικά έργα και μια εικαστικός να κάνει αρχιτεκτονικά έργα.

Αποκλειστική συνέντευξη της εικαστικού στην Αλεξία Λυμπέρη

φωτο: Αλέξανδρος Σικαλιάς

 –Πώς εμπνέεσαι;

Αντλώ έμπνευση από το περιβάλλον που ζω, από το αστικό τοπίο και τον τρόπο που οι άνθρωποι το οικειοποιούνται. Έμπνευση είναι και ο κινηματογράφος, αλλά και μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που έχει εμβαθύνει σε μια άλλη επιστήμη, φιλοσοφία ή φυσική για παράδειγμα.

-Είσαι και σκηνογράφος. Έκανες τα σκηνικά της παράστασης “Easter Island”, του Λύσανδρου Σπετσιέρη. Μίλησε μας για αυτή την εμπειρία σου;

Σε μια σκηνογραφική δουλειά το έργο δε σου ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα. Το παραδίδεις στα χέρια ενός εμπνευσμένου σκηνοθέτη κι αυτός το μεταφράζει μέσα από τη θεατρική δράση. Το έργο τέχνης αυτονομείται μετά την ολοκλήρωσή του. Το θεατρικό σκηνικό, από την άλλη, παραμένει σε διαρκή επικοινωνία με τον σκηνοθέτη και τον ηθοποιό, ανοιχτό σε κάθε ενδεχόμενο. Είναι δυναμικό πράγμα.

φωτο: Άρτεμις Σκούλικα

-Έχεις μια εικαστική εγκατάσταση στο περίπτερο του ΟΣΕ στη φετινή ΔΕΘ που είναι αφιερωμένο στη δίδυμη σήραγγα του Καλλίδρομου. Ποιο είναι το concept;

Το περίπτερο του ΟΣΕ είναι μια εικαστική εγκατάσταση 80 τ.μ παρουσιαζόμενη όχι σε κάποιο “βένιου” τέχνης αλλά σε μια πολιτική διοργάνωση.

Πρόκειται για ένα μεγάλων διαστάσεων βιωματικό παιχνίδι για ενήλικους και παιδιά. Η κατασκευή δημιουργεί συνειδητά ένα ισχυρό κέλυφος προς τον διερχόμενο εσωκλείοντας ένα σκηνογραφημένο περιβάλλον, που μιλάει με εικαστικό λεξιλόγιο για την ιστορία και τα επιτεύγματα του Ελληνικού Σιδηροδρόμου.

Όπως το περίπτερο του ΟΣΕ, έτσι και της iSquare που σχεδίασα και παρουσιάζεται στο USA Pavillion επίσης στη φετινή ΔΕΘ, διατυπώνουν μήνυμα με εικαστικό τρόπο, με μορφή.

 –Τι ακούς από τους επισκέπτες; Πώς αισθάνονται όταν αντικρίζουν το έργο;

Οι επισκέπτες , σε ποσοστό 90%, βγάζουν επιφωνήματα μόλις εισέλθουν στο περίπτερο, πολλοί φωτογραφίζονται μπροστά στις αναπαραστάσεις και άλλοι χαίρονται όταν αναγνωρίζουν τα ψευδαισθησιακά μέσα. Αυτή η κατανόηση, παρότι συνιστά μια ανακάλυψη, δεν είναι ικανή να τους στερήσει την απόλαυση.

Ωστόσο, οι πιο ειλικρινείς και αυθόρμητοι επισκέπτες είναι τα παιδιά! Στα εγκαίνια της έκθεσης θυμάμαι τουλάχιστον δύο περιπτώσεις που τα παιδιά τραβούσαν επίμονα τον γονιό για να μπουν στο περίπτερό μας. Το πιο συγκινησιακό απ’ όλα είναι ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά αφήνονται να τους συνεπάρει το αφήγημα.

φωτο:Αλέξανδρος Σικαλιάς

-Με ποιες τεχνοτροπίες παίρνεις από το έργο σου το αποτέλεσμα που σε ικανοποιεί; Σ’ αρέσει να πειραματίζεσαι με υλικά;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending