Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Δημήτρης Γέρος: «Τα πράγματα δεν ήταν ποτέ καλά για την Τέχνη στη χώρα μας»

Ο Δημήτρης Γέρος είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του. Το πρωτότυπο και ιδιοφυές έργο του τυγχάνει εδώ και πολλά χρόνια διεθνούς αναγνώρισης. Έχει πραγματοποιήσει  πλήθος εκθέσεις στα περισσότερα μέρη του κόσμου,  έξη ατομικές σε ξένα Μουσεία και έχει εκδώσει πολυάριθμα βιβλία.

Συναντήσαμε τον διάσημο καλλιτέχνη στον χώρο του στο κέντρο της Αθήνας και απολαύσαμε την συνομιλία μας όσο τίποτε! Ειλικρινής και καυστικός απάντησε στις ερωτήσεις μας.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Πως είναι να ζει  ένας ζωγράφος στην Ελλάδα της κρίσης;

– Μάλλον δεν ζει. Αλλά τα πράγματα δεν ήταν ποτέ καλά για τις Τέχνες στη χώρα μας. Απλώς τώρα είναι χειρότερα. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες, και δεν αναφέρομαι μόνον στους εικαστικούς, υποφέρουν. Όταν οι Έλληνες δεν έχουν να φάνε πώς θα αγοράσουν ζωγραφική; Βέβαια, έχουμε γίνει χιλιάδες, πού να βρεθεί τόσο μεγάλο αγοραστικό κοινό;

Απ’ την άλλη δεν υπάρχουν και σοβαροί έμποροι για να προωθήσουν σωστά τους καλλιτέχνες. Έχουμε γεμίσει από γκαλερί που ανήκουν σε άσχετους ανθρώπους με την Τέχνη. Οι περισσότεροι είναι εντελώς αστοιχείωτοι. Φτιάχνουν ένα μαγαζάκι για να βγάζουν μεροκάματο και να θεωρούν εαυτόν «παράγοντα πολιτισμού»! Δεν εκθέτουν τους καλύτερους από τους εικαστικούς  αλλά αυτούς που πουλάνε. Πολλές φορές αναρωτιέμαι: γιατί  δεν ανοίγουν σουβλατζίδικο; Πιο πολλά θα κέρδιζαν και ίσως να πρόσφεραν κάτι!

-Μπορεί η Ελληνική Τέχνη να σταθεί πλάι στην Ευρωπαϊκή ή την Αμερικανική;

-Μπορεί, αλλά θέλει την υποστήριξη σοβαρών εμπόρων. Από αυτούς έχουμε έλλειψη. Χρειάζονται γκαλερίστες που να ξέρουν από Τέχνη, να έχουν άποψη και να μπορούν να υποστηρίζουν τους καλλιτέχνες τους, να τους χρηματοδοτούν, για να παράγουν έργα απερίσπαστοι και, ανάλογα με τα έργα,  να βρίσκουν τους κατάλληλους συλλέκτες.

-Βοηθάει το ελληνικό κράτος τους καλλιτέχνες;

-Όχι ουσιαστικά. Δεν υπάρχει αξιοκρατία, όλα γίνονται μεταξύ φίλων. Αν δεν είσαι του κύκλου τους, δεν τους ψηφίζεις και δεν τους προσκυνάς, δεν έχεις καμία ελπίδα.

-Εσείς, ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά διεθνώς, νομίζετε πως ήσασταν τυχερός στο ξεκίνημά σας;

-Στο ξεκίνημά μου, όταν ακόμη ήμουν 20-21, έκανα έργα που ήταν πρωτοποριακά για την Ελλάδα. Τα είχα παρουσιάσει σε μερικές ομαδικές εκθέσεις και εκεί με ανακάλυψε  η «New Gallery» της οδού Τσακάλωφ και, το 1970,  μου έκανε την πρώτη μου επίσημη ατομική έκθεση στην Αθήνα. Λέω επίσημη γιατί είχε προηγηθεί  μια μικρότερη, αλλά όχι σε γκαλερί, και μία ακόμη στο Goethe της Θεσσαλονίκης.

Στη «New Gallery» παρουσίασα έργα που ήταν φτιαγμένα με μαύρο χρώμα, μερικά είχαν και λίγο κόκκινο, και τα περισσότερα ήταν ντυμένα με συρματοπλέγματα. Ο τίτλος της έκθεσης ήταν «Αυτοκτονίες» και ήταν η δεύτερη ή τρίτη έκθεση διαμαρτυρίας που έγινε κατά της χούντας.

Στην ίδια γκαλερί είχε νωρίτερα γίνει ή έκθεση με τους γύψους και τα κόκκινα γαρύφαλλα του Κανιάρη που ήταν αυτή κατά των συνταγματαρχών. Εκείνη η έκθεση είχε πολύ μεγάλη απήχηση και με καθιέρωσε.

Ήταν τύχη που με βρήκε η γκαλερί; Δεν ξέρω, αλλά γιατί δεν επέλεξε κάποιον άλλον από την ίδια ομαδική;

-Πέρυσι  παρουσιάσατε, στην γκαλερί «Σκουφά» μια εξαιρετική σειρά από έργα που είχαν έντονα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα,  και αυτά ήταν επίσης μαύρα. Η ζωγραφική μπορεί να είναι τόσο κυνική και σκληρή;

-Μερικά χρόνια τώρα το μαύρο χρώμα στριφογύρναγε ξανά στο μυαλό μου. Αυτό βέβαια έχει σχέση με τις καταστάσεις που ζούμε σήμερα, με μια άλλη χούντα, ξεκινάει σιγά σιγά, υποσυνείδητα, ώσπου μια μέρα οι εικόνες άλλαξαν και η πολυχρωμία καταργήθηκε.

Σ’ αυτή την έκθεση είχα έργα εμπνευσμένα από το μεταναστευτικό,  που το γνωρίζω πολύ καλά αφού ζω μερικούς μήνες το χρόνο στη Μυτιλήνη, αλλά από με τους άθλιους πολιτικούς που καταστρέφουν τη χώρα προκειμένου  να είναι για κάποιο διάστημα στην εξουσία. Αυτούς τους παρουσίασα εν ώρα εργασίας ως πιθήκους, δηλαδή παράγοντας …αέρια,  ελπίζοντας ότι τα έργα δεν θα τα δουν τα συμπαθή τετράποδα και παρεξηγηθούν. Όταν χρειάζεται, όχι μόνον  η ζωγραφική, αλλά όλες οι Τέχνες, πρέπει να είναι κυνικές και σκληρές.

-Το 1985 στραφήκατε στη φωτογραφία αφού εργαστήκατε και με άλλα μέσα και κυρίως τη ζωγραφική σουρεαλιστικών έργων. Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη φωτογραφία; Προσεγγίζετε με τον ίδιο τρόπο τη ζωγραφική και τη φωτογραφία ή μήπως τα σουρεαλιστικά έργα ζωγραφικής επηρέασαν τη φωτογραφική σας τέχνη;

Τα πρώτα μου έργα ζωγραφικής, (που ακολούθησαν μετά από μια σχετικά σύντομη περίοδο που  έκανα βίντεο, περφόρμανς κλπ) ήταν από ιδεολογική άποψη περισσότερο κοντά στον υπερρεαλισμό. Αργότερα, επηρεασμένος και από τα σύγχρονα ρεύματα της τέχνης ξέφυγα αρκετά, γι’ αυτό τώρα με κατατάσσουν στους μεταϋπερρεαλιστές.

Ως νεότερος καλλιτέχνης τα θέματά μου έχουν να κάνουν περισσότερο με τα σύγχρονα προβλήματα του ανθρώπου. Η μοναχικότητα, η έλλειψη χρόνου και χώρου, το κακοποιημένο περιβάλλον, η φύση που μας απειλεί, η ηχορύπανση, προβλήματα δηλαδή που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατ’ αρχήν και δικά μου προβλήματα και απεικονίζονται τόσο στη ζωγραφική όσο και σε πολλές από τις φωτογραφίες μου.

-Είσθε από τους πρώτους Έλληνες ζωγράφους που κάνατε Performances, Body Art, Video Art και mail Art. Η πρωτοπορία και η πρωτοτυπία είναι ζητούμενα για σας και τη δουλειά σας;

-Αυτά τα έκανα στην ώρα τους, γύρω στα 1975, όταν υπήρχαν ακόμη λίγα περιθώρια για καινούργιες προτάσεις. Σήμερα όλα αυτά μου φαίνονται μάλλον  πληκτικά. Νομίζω ότι θα ’πρεπε -τρόπος του λέγειν, βέβαια- να υπάρχει μια ειδική αστυνομία της τέχνης για να γλιτώσουμε κι εμείς αλλά κι αυτοί οι κακόμοιροι που χασομεράνε νομίζοντας ότι κάνουν πρωτοπορία ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονται στο βυθό μιας  θλιβερής αργοπορίας.

Στις συνειδήσεις μας η μοντέρνα τέχνη έχει συνδεθεί, κατά ψυχαναγκαστικό τρόπο, με τη διαφοροποίηση, την έκπληξη, το νέο. Θεωρούν ότι δεν μπορούν να πλασάρουν κάτι ως μοντέρνο εάν αυτό δεν το συνδέσουν με τις πλέον ψευδοκαινοφανείς περιστάσεις.

Έχουν καταντήσει οι νέοι καλλιτέχνες να μη μπορούν να συντάξουν το βιογραφικό τους εάν δεν έχουν κάνει τουλάχιστον μία περφόρμανς και ένα βίντεο. Εδώ και λίγα χρόνια η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια του γελοίου και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη  επιμελητές εκθέσεων που την χειροτερεύουν και την συντηρούν.

-Ο γνωστός Αμερικανός τεχνοκριτικός Τζον Γούντ έχει γράψει, σχετικά με τις φωτογραφίες σας,  ότι είσθε κορυφαίος πορτρετίστας και πως γνωρίζει μόνον δύο μεγάλους ζωγράφους που είναι και μεγάλοι φωτογράφοι, τον Μαν Ρέι και εσάς.

Νομίζω πως υπερβάλλει. Γνωρίζω πολλούς καλύτερους  φωτογράφους από εμένα και τους ζηλεύω.  Όσον αφορά τα πορτρέτα μου φαίνεται πως αρέσουν και σε αυτούς που μου έχουν ποζάρει, αφού μερικοί, όπως για παράδειγμα ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες, ο Τζεφ Κουνς, ο Έντουαρντ Άλμπι,  μετά λίγα χρόνια μου ζήτησαν και τους ξαναφωτογράφισα.

-Μια που το αναφέρατε, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, αυτός ο μεγάλος συγγραφέας, πως ήτανε, ποια ήταν η σχέση σας μαζί του;

-Τον συναντούσα τα δέκα τελευταία χρόνια της ζωής του. Είχαμε πολύ καλή σχέση, αγαπούσε τη ζωγραφική και τους αρχαίους Έλληνες. Στο σπίτι του, στην Καρταχένα της Κολομβίας, έχει έναν πίνακά μου στον οποίον αναφερόταν συχνά. Παρίστανε το εσωτερικό ενός δωματίου στο οποίο μεγάλωνε ένα δέντρο. Τον φωτογράφιζα σχεδόν κάθε φορά που τον συναντούσα και ποζάριζε πάντοτε με κέφι.

Με αυτές τις φωτογραφίες έκανα ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε διεθνώς, στα αγγλικά, από τις εκδόσεις Kerber.

-Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και επίσης φίλος σας  Έντουαρντ  Άλμπι,  που όλοι γνωρίζουμε από το έργο του «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ», πως ήταν σαν άνθρωπος;

-Ήταν εξαιρετικά ισχυρή προσωπικότητα, φαινόταν στους «λίγους» δύσκολος άνθρωπος, αλλά με τους φίλους του ήταν πολύ καλός. Ήταν πολύ σοβαρός και συνεπής. Ενδιαφερόταν πάντοτε για την τύχη των έργων του, ήθελε να γνωρίζει ποιοι τα παίζουν και ζητούσε πάντοτε τη γνώμη μου για το πώς αυτά παρουσιάζονταν  στην Ελλάδα.  Εμένα με αγαπούσε πολύ και κάποτε που αρρώστησα κάπως σοβαρά, μου τηλεφωνούσε με ανησυχία για να του πω πώς είμαι.

Παλαιότερα είχε γράψει ένα ποίημα για μια από τις φωτογραφίες μου το οποίο αργότερα μου ενέπνευσε μερικές καινούργιες φωτογραφίες και λίγο πριν πεθάνει το τύπωσα σε βιβλίο που κυκλοφόρησε εκτός εμπορίου, μόνον για τους φίλους μας. Στο σπίτι του στο Μανχάταν είχε μια μεγάλη συλλογή με σπουδαία έργα σύγχρονης Τέχνης και μια από τις σημαντικότερες συλλογές αφρικανικής γλυπτικής. Είχε και έργα του Στάμου.

-Ποιων άλλων διάσημων φίλων σας απολαύσατε την φωτογράφιση.

Ο Γκόρ Βιντάλ, η Λουίζ Μπουρζουά, ο Μισέλ Τουρνιέ, ο Αρμάν, ο Τομ Γουέσελμαν, ο Κάρλος Φουέντες , για να αναφέρω μερικούς, ήταν εξαιρετικά συνεργάσιμοι.  Το διασκεδάζαμε αμφότεροι. Μόνον ο Τζεφ Κουνς ήταν αγχωμένος αλλά όταν αργότερα είδε το αποτέλεσμα έγραψε πάνω σε μια από τις φωτογραφίες πως ήταν η ωραιότερη που του είχαν κάνει.

Με την Μπουρζουά ήμασταν πολλά χρόνια φίλοι και εκτιμούσε πολύ τη δουλειά μου. Την έχω φωτογραφίσει αρκετές φορές και σκέπτομαι να κάνω και γι αυτήν ένα βιβλίο.

-Η ζωγραφική επηρεάζει τη φωτογραφία;

Πάρα πολύ. Γιατί με τη ζωγραφική μαθαίνεις τις αναλογίες, τις τομές και τους κανόνες της εικόνας, η ζωγραφική θέλει επίσης οργάνωση και πειθαρχία. Μερικοί από τους σημαντικότερους φωτογράφους ήταν και ζωγράφοι ή είχαν σπουδάσει ζωγραφική.

-Σας αρέσει να δουλεύετε με γυμνά μοντέλα. Τι σας έκανε να επικεντρωθείτε στη φωτογράφιση του γυμνού και την εξύμνηση του ανθρώπινου σώματος;

Αυτό ήρθε αυτόματα, μόνο του. Από μικρός, προκειμένου να μάθω να ζωγραφίζω, αντέγραφα πίνακες με γυμνά κλασικών ζωγράφων.

Ταυτόχρονα, θέλοντας να βελτιώσω την τεχνική μου, ζητούσα από τους συμμαθητές μου και μου ποζάρανε γυμνοί. Αν προσθέσετε και τα γυμνά αγάλματα που έβλεπα στα μουσεία ε, τότε,  το γυμνό είχε πλέον περάσει στο DNA μου. Το γυμνό σώμα δεν ήταν ποτέ για μένα ντροπή ή αμαρτία. Ήταν μια φυσική, μια εντελώς φυσιολογική κατάσταση, ήταν οι πρωτόπλαστοι πριν δαγκώσουν το μήλο της εκκλησίας.

-Αντρικό και γυναικείο γυμνό. Πόσο διαφέρουν;

 

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη δείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Η Κτηνοτροφία σε γυναικεία χέρια.

  • Πείτε μας δύο λόγια για την πορεία της επιχείρησής σας.

Η κτηνοτροφία δεν είναι επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής. Με αυτήν την υποσημείωση η πορεία της σημερινής κτηνοτροφικής μας επιχείρησης είναι στην ουσία η πορεία της ζωής μας. Και πάλι είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι σε αυτήν την πορεία δεν είμαστε μόνοι, αλλά όλη η οικογένεια μαζί. 

Την σημερινή μας κτηνοτροφική επιχείρηση την λειτουργούμε μαζί με τον αδελφό μου, Γιάννη Κοντογιάννη, και βέβαια στο σπίτι βρίσκεται πάντα η μητέρα μας κα Κατερίνα Κοντογιάννη, θησαυρός εμπειρίας, φύλακας της αγροτικής κληρονομιάς και ζωντανός γαστρονομικός πολιτισμός. 

  • Πότε ξεκίνησε τη δραστηριότητα στο χώρο αυτό;

Με την υποσημείωση ότι μιλάμε για τρόπο ζωής, η δραστηριότητά μας αυτή σε εμένα ξεκίνησε από γεννήσεως, και επειδή μας ακολουθούν εικόνες και βιώματα από τις προηγούμενες γενιές της οικογένειας, ο πατέρας μας ήταν Βλάχος από τον Δάφνο Δωρίδας (Λιδωρίκι) και η μητέρα μας Αρβανίτισα από την Χασιά Αττικής. 

Στον ίδιο χώρο, στην Λαθέα, Μενιδιού, Αττικής, στους πρόποδες της Πάρνηθας, δημιουργήθηκε στον ιδιόκτητο στάβλο μας, η αδειοδοτημένη κτηνοτροφική μας εκτροφή το 1966, από μετακίνηση από το Περιστέρι Αττικής. 

Τότε είμασταν μόνοι στον χώρο. Βλέπαμε μακριά τα φώτα της Αθήνας και για να πάμε σχολείο περπατούσαμε 4χλμ. Γύρω μας ήταν ελαιώνες, περιβόλια και ανθοπαραγωγοί. Όλοι φίλοι και στενά συνεργαζόμενοι. Τους δίναμε κοπριές και μας έδιναν τα κλαδέματα από τις ελιές και τα μη εμπορεύσιμα κηπευτικά. Σε τοπικό επίπεδο έρχονταν οι γείτονες και έπαιρναν γάλα. 

  • Οι σπουδές σας βοήθησαν στην εξέλιξη της δραστηριότητας;

Δεν υπάρχει επαρκής αγροτική επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση σε όλη την Ελλάδα και σε όλη την Αττική το μόνο «Αγροτικό» σχολείο στο Μαρούσι προσφέρει εκπαίδευση σε κηπουρούς για τις βίλλες των αστών. Το Δημοτικό σχολείο και το Γυμνάσιο με έδωσαν κυρίως αστικά πρότυπα και ΔΕΝ με βοήθησαν στην παραγωγική κτηνοτροφική μου δραστηριότητα. 

Μόνοι μας, συμμετέχοντας στον Κτηνοτροφικό Σύλλογο Περιφέρειας Αττικής, οργανώσαμε τοπικές συναντήσεις με εξειδικευμένους γνώστες, κάναμε οργανωμένη ανταλλαγή εμπειριών, πήγαμε σε άλλες περιοχές με study visit, προσκαλέσαμε σε παρουσιάσεις εμπειριών που άντλησε κάποιο μέλος του Συλλόγου μας από επίσκεψη, συμμετείχαμε ή πήγαμε οργανωμένα σε εκθέσεις και συνέδρια σχετικά με τις επιχειρηματικές μας δραστηριότητες, κάναμε διαδικτυακές εκδηλώσεις, συζητήσεις και σεμινάρια και πολλά άλλα. 

Και όλα αυτά ενώ οι απαιτήσεις των ζωντανών ψυχών που φροντίζουμε μας θέλουν 365 μέρες τον χρόνο, 24 ώρες διαθεσιμότητα («εφημερία») την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, χωρίς τις αστικές συνήθειες για weekend και «διακοπές». 

  • Ποιά είναι τα πλάνα σας για το άμεσο μέλλον;

Η αγροτική επιχειρηματικότητα είναι μια απολύτως υποτιμημένη δραστηριότητα στην Ελληνική πραγματικότητα. Στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων δεν εντοπίσαμε Γεν. Διεύθυνση Επιχειρηματικότητας, ούτε καν Διεύθυνση. 

Οι αγρότες, ενώ είναι η επιτομή της επιχειρηματικότητας (όπου επιχειρηματικότητα είναι η διάθεση για ανάληψη δράσης με μεγάλες αβεβαιότητες) ΔΕΝ εγγράφονται στα τοπικά Επιμελητήρια, ούτε υπάρχει ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ. 

Είναι ειρωνεία να σχεδιάζεις για το  μέλλον της κτηνοτροφικής σου επιχείρησης με το 90% των κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων στην Αττική να μην έχει άδεια λειτουργίας, λόγω ανεδαφικών μαξιμαλιστικών απαιτήσεων «τεχνοκρατών», που ΔΕΝ εξυπηρετούν την παραγωγή ζωικών τροφών και ΔΕΝ βοηθούν στην ισορροπία του περιβάλλοντος, παρά μόνο το real estate όσης υπαίθρου έμεινε στην Αττική.

ΧΩΡΙΣ σταθερές χρήσεις γης, με καταπατημένα τα βοσκοτόπια μας, χωρίς αγροτικά σχολεία, χωρίς Αγροτικό Επιμελητήριο, τα πλάνα μας για το άμεσο μέλλον μπορεί να είναι ΜΟΝΟ να μας επιτραπεί να κάνουμε οικοτεχνία μεταποίησης των ζωικών μας προϊόντων, με τις παραδοσιακές αρβανίτικες συνταγές. 

Θέλουμε να στηρίξουμε την τοπική εφοδιαστική αλυσίδα, να τροφοδοτήσουμε τις νομοθετημένες (2014) τοπικές Αγορές Αγροτών που δεν έχουν υπάρχουν ακόμα, και να συνεργασθούμε συμβολαιακά με τοπικές επιχειρήσεις για να προβάλουμε ενιαία την τοπική Αρβανίτικη πολιτιστική μας κληρονομία. 

  • Ποίο είναι το προσωπικό slogan σας;

ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΙΑ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ

  • Ποιά πιστεύετε ότι είναι τα στοιχεία που κάνουν κάποιον σωστό επαγγελματία;

Η ικανότητα για δημιουργία οράματος και επί μέρους στόχων, η επαρκής επικοινωνία και πληροφόρηση των εμπλεκομένων (πάντα σκεφτόμαστε για τον αγρότη, ο οποίος είναι ο ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΣ του περιβάλλοντος), ο σχεδιασμός των «βημάτων» υλοποίησης, η συνεργασία για την αξιολόγηση και τον επανασχεδιασμό, και η σταθερή επίμονη προσήλωση στους στόχους. 

Ένας φίλος μου έλεγε: εάν σε αρέσει να φας λαγό, δεν αρκεί η επιθυμία (όραμα, στόχος, πληροφόρηση κλπ), πρέπει να έχεις εξοπλισμό (όπλο, σκύλο κλπ), να εκπαιδευτείς στην σκοποβολή, να βρεις φυσίγγια, να ξέρεις τις συνήθειες των λαγών, να γνωρίζεις την περιοχή, να μπορείς να περπατήσεις και πολλά άλλα, αλλά κυρίως να έχεις διάθεση να εκτεθείς σε όλες τις αβεβαιότητες του κυνηγιού, αν σε αρέσει να φας λαγό.

Κοντογιάννη Μαγδαληνή (Μάγδα)

Γραμματέας Κτηνοτροφικού Συλλόγου Περιφέρειας Αττικής ‘Αγιος Γεώργιος’

ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΣ

Τηλ 6932094231

[email protected]

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αφιέρωμα Ινστιτούτο Κομφούκιος ΑΠΘ: Bao Xiaoying 鲍晓英

Η Κινέζα Διευθύντρια του Ινστιτούτο Κομφούκιος του ΑΠΘ, καθηγήτρια SISU (Κίνα) Μέλος της Επιτροπής Διοίκησης του Ικ του ΑΠΘ Bao Xiaoying 鲍晓英 έχει κάνει σπουδές στην πολιτισμική επικοινωνία μέσω της μετάφρασης και στην εκμάθηση της γλώσσας που την οδήγησαν στην επαγγελματική της καριέρα. 

Τι σημαίνει επιτυχία για εσάς στο χώρο που εργάζεστε;

Όταν οι μαθητές/τριές μας από την Ελλάδα θέλουν να μάθουν την κινέζικη γλώσσα και τον πολιτισμό και όταν υπάρχει μεγαλύτερη κατανόηση ανάμεσα στην Κίνα και στην Ελλάδα, αυτό είναι μεγάλη επιτυχία στη δουλειά μου.  

Ποιά έργα ή υπηρεσίες πιστεύετε οτι πρέπει να πραγματοποιηθούν στο άμεσο μέλλον , τα οποιά θα συμβάλουν ουσιαστικά στη ανάπτυξη του Ινστιτούτου;

Στο άμεσο μάλλον θα έχουμε την τελετή έναρξης του Ινστιτούτο Κομφούκιοςτου ΑΠΘ που θα βοηθήσει πολύ στην περαιτέρω ανάπτυξη του Ινστιτούτου μας. 

Τι θεωρείτε σημαντικότερο για την επιτυχία; Τις συνειδητές επιλογές, το πάθος, το networking, τις σπουδές ή κάτι άλλο;

Θεωρώ το πάθος το πιο σημαντικό στην επιτυχία. Έχοντας πάθος, θα επιχειρήσουμε να κατακτήσουμε τον στόχο μας με κάθε μέσο, επίσης καλές σπουδές σε αυτό που κάνουμε, συνειδητές επιλογές, υποστήριξη από άλλα άτομα… 

Ποιά είναι τα πλάνα σας για το άμεσο μέλλον;

Να επικεντρωθώ στη δουλειά μου στο Ινστιτούτο Κομφούκιος του ΑΠΘ.

Ποιές είναι οι τάσεις σήμερα στον τομέα της εκπαίδευσης στον χώρο των επιχειρήσεων;

Δεν είμαι πολύ ενήμερη για θέματα εκπαίδευσης στις επιχειρήσεις, αλλά θεωρώ ότι υπάρχει μία τάση για σπουδές στις επιχειρήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τρόπους μέσα από τους οποίους διαφορετικές περιοχές και χώρες μπορούν να συνεργαστούν για μια καλύτερη παγκόσμια οικονομία. 

Πως μπορούμε να ενισχύσουν την γυναικεία επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα;

Οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν περισσότερες ευκαιρίες στην επιχειρηματικότητα και περισσότερη πρόσβαση στον κόσμο των επιχειρήσεων. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό για τις γυναίκες να έχουν αυτοπεποίθηση στις ικανότητές τους για επιχειρηματική επιτυχία και να παίρνουν πρωτοβουλίες για είσοδο στον επιχειρηματικό κόσμο. 

Ποιο είναι το προσωπικό σας σλόγκαν ή ρητό;

Να κάνω αυτό που μου αρέσει και να μου αρέσει αυτό που κάνω.

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αφιέρωμα Ινστιτούτο Κομφούκιος ΑΠΘ: Hu Jingjing 胡晶晶 (Σοφία)

Η Διευθύντρια του Τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών SISU (Κίνα) Μέλος της Επιτροπής Διοίκησης του Ινστιτούτο Κομφούκιος του ΑΠΘ Hu Jingjing 胡晶晶 (Σοφία) τελείωσε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές της σπουδές στην Κίνα στο SISU, αλλά κατά τη διάρκεια των σπουδών της, πήγε και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για κάποιο χρονικό διάστημα. Τώρα κάνει διδακτορικό στο Α.Π.Θ. 

Οι σπουδές της στην Κίνα της έδωσαν τις βασικές γνώσεις για να ξεκινήσει την καριέρα της, ενώ οι σπουδές της στην Ελλάδα την βοήθησαν να βελτιώσει τις γνώσεις της για την Ελλάδα, την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό, ώστε να πραγματοποιήσει διάφορα στην καριέρα της. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μετά τις σπουδές της στην Ελλάδα, νιώθει βαθιά και αληθινή αγάπη για την χώρα αυτή, τέτοια ώστε να αποφασίσει να αφιερώσει όλη της τη ζωή στην διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στους Κινέζους και στις ανταλλαγές μεταξύ των δύο χωρών. 

Τι σημαίνει επιτυχία για εσάς στο χώρο που εργάζεστε;

Για μένα, η επιτυχία σημαίνει ότι με την προσπάθεια μου όλο και περισσότεροι Κινέζοι γνωρίζουν την Ελλάδα και την αγαπάνε καθώς και όλο και περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν την αληθινή Κίνα και την αγαπάνε. 

Ποιά έργα ή υπηρεσίες πιστεύετε οτι πρέπει να πραγματοποιηθούν στο άμεσο μέλλον , τα οποιά θα συμβάλουν ουσιαστικά στη ανάπτυξη του Ινστιτούτου;

Διάφορες δραστηριότητες ανταλλαγών θα συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη του Ινστιτούτου. Οι ανταλλαγές μπορούν να πραγματοποιηθούν μεταξύ της Ελλάδας και της Κίνας αλλά και μεταξύ των διάφορων Ινστιτούτο Κομφούκιος. 

Τι θεωρείτε σημαντικότερο για την επιτυχία; Τις συνειδητές επιλογές, το πάθος, το networking, τις σπουδές ή κάτι άλλο;

Όλα τα παραπάνω είναι σημαντικά και επίσης η επιμονή είναι σημαντική για την επιτυχία. 

Ποιά είναι τα πλάνα σας για το άμεσο μέλλον;

Προσωπικά θα ήθελα να εκδώσω μια σειρά διδακτικών υλικών της ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι κατάλληλα για τους Κινέζους φοιτητές. 

Ποιές είναι οι τάσεις σήμερα στον τομέα της εκπαίδευσης στον χώρο των επιχειρήσεων;

Η εκπαίδευση δεν πραγματοποιείται πια σε παραδοσιακή μορφή αλλά προσθέτει διάφορα μέσα υψηλής τεχνολογίας και αναπτύσσεται με καινοτομία. 

Πως μπορούμε να ενισχύσουν την γυναικεία επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα;

Πρέπει να ενισχύσουμε την ενημέρωση στο κοινό για να αφαιρέσουν την προκατάληψη. Και να προσφέρει η κυβέρνηση ή άλλα ινστιτούτα ειδική παιδεία στις γυναίκες.  

Ποιο είναι το προσωπικό σας σλόγκαν ή ρητό;

Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. 

Continue Reading

Trending