Connect with us

Παιδί

Το Δίλημμα Της Εργαζόμενης Μητέρας

Όλες μας έχουμε δοσμένο ένα κομμάτι του εαυτού μας στα παιδιά μας. Όμως, έχουμε και ένα άγχος, ένα φόβο αδιόρατο, ένα δίλημμα μήπως η αγάπη για τη δουλειά μας και οι πολλές ώρες ενασχόλησής μας με αυτή μας στοιχίσει το ρόλο μας ως μητέρα. Χωρίς να θέλω να δώσω το «φάρμακο» για τον πόνο μας, απλά θα μοιρασθώ μαζί σας, ως εργαζόμενη μητέρα και ως παιδαγωγός επί σειρά ετών, κάποιες σκέψεις, που πιστεύω ότι θα βοηθήσουν για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους και να διαλυθούν ο «φόβος» και οι αμφιβολίες μας.

Αρχικά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά μας πρέπει να είναι ποιοτικός και όχι ποσοτικός. Πόσες μητέρες, αλλά και πατέρες βρίσκονται αρκετές ώρες στο σπίτι με τα παιδιά τους, αλλά δυστυχώς μόνο σωματικά βρίσκονται εκεί. Ο πατέρας στην τηλεόραση, η μητέρα στην κουζίνα και, όταν τα παιδιά τους πλησιάζουν για να ρωτήσουν κάτι ή με διάθεση να συζητήσουν ,τα διώχνουν στο δωμάτιο τους γιατί είναι απασχολημένοι.

Θα θέλατε, αγαπητές μου μητέρες, να σας πω τι να κάνουμε με αυτό τον λίγο χρόνο που διαθέτουμε με τα παιδιά μας ώστε να είναι πράγματι ποιοτικός και δημιουργικός ;

Ακούστε λοιπόν μερικές χρήσιμες συμβουλές:

  • προσπαθούμε να έχουμε ένα γεύμα την ημέρα με τα παιδιά. Αν δεν προλαβαίνουμε το μεσημεριανό, λόγω του ότι αργούμε να επιστρέψουμε από τη δουλειά, ας είναι το βραδινό. Εκεί στο τραπέζι την ώρα που μαζεύεται όλη η οικογένεια κάτι εξαιρετικό συμβαίνει. Ανοίγουν οι καρδιές και μοιράζονται τα νέα της ημέρας. Με τις κατάλληλες ερωτήσεις μπορούμε να μοιρασθούμε μαζί τους εμπειρίες, συναισθήματα. Γίνεται η αναφορά της ημέρας όχι μόνο εκ μέρους των παιδιών, αλλά και των γονιών. Κρατιέται ενωμένη στο κοινό τραπέζι (όχι μόνο του φαγητού) όλη η οικογένεια.
  • Βρείτε λίγο χρόνο να κάνετε μαζί με τα παιδιά κάποια δραστηριότητα. Είτε ένα περίπατο στο πάρκο ή σε παιδότοπο έστω για μισή ή μία ώρα, είτε στο σπίτι να παίξετε μαζί ένα δημιουργικό εκπαιδευτικό παιχνίδι (επιλέξτε να υπάρχουν 2-3 τέτοια παιχνίδια στο σπίτι). Μέσα από αυτά μοιράζεστε σκέψεις, συναισθήματα και παράλληλα μπορείτε σιγά-σιγά να διακρίνετε κλίσεις και ταλέντα των παιδιών. Μπορείτε ακόμα να κάνετε μαζί κάποιες δουλειές του σπιτιού. Ζητήστε ευγενικά να σας βοηθήσουν. Έτσι τα εκπαιδεύετε όμορφα, αναθέτοντας τους κάποιες υπευθυνότητες από τη μικρή ηλικία. Χαίρονται και απολαμβάνουν να βοηθούν τους γονείς τους, αισθάνονται όμορφα και υπεύθυνα.
  • Η ώρα του ύπνου είναι μια άλλη κατάλληλη ώρα για να ενωθούν οι ψυχές μας. Πείτε μου πόση ώρα χρειάζεται να τα σκεπάσετε στο κρεβάτι και να τους τραγουδήσετε ένα τραγούδι ή να τους πείτε ένα παραμύθι; Ένα γλυκό φιλί από την μητέρα και τον πατέρα και το κλείσιμο των ματιών τους με τη μορφή σας είναι βάλσαμο για την παιδική ψυχή . Δε θα ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν το γλυκό χαμόγελο της κόρης μου και την έκφραση της ικανοποίησης, όταν τη νύχτα τη σκέπαζα και τη φιλούσα γλυκά.

Αυτές είναι μόνο μερικές προτάσεις για τον ποιοτικό χρόνο που μπορούμε να περνάμε με τα παιδιά μας. Η μητρική σας καρδιά είμαι σίγουρη ότι μπορεί να σας οδηγήσει σε περισσότερες ιδέες και πράξεις επικοινωνίας με τα παιδιά σας.

Τέλος, θέλω να σας αφήσω με τα εξής: Προσέξτε ,κάθε φορά που τα παιδιά απευθύνονται σε εσάς για μια ερώτηση ή συζήτηση, να τους δίνετε απεριόριστη εστιασμένη προσοχή. Τα παιδιά μας την έχουν απόλυτη ανάγκη. Τίποτα δεν πληγώνει το παιδί περισσότερο από εκείνη την αγωνιώδη προσπάθεια του να συναντήσει τα μάτια σας και να πάρει την προσοχή σας, όταν μιλάει. Επίσης μη ξεχνάτε να του δίνετε συνέχεια αγάπη απροϋπόθετη (χωρίς όρους και ανταλλάγματα), όπως και αποδοχή και αναγνώριση της αξίας και της ιδιαιτερότητας του.

Είμαι σίγουρη ότι όσο και αν ο έξαλλος ρυθμός της ζωής μας συμπιέζει, η μητρική μας καρδιά πάντα βρίσκει ένα τρόπο να ξεπεράσει τις συμπληγάδες πέτρες και να δώσει τα πλούσια αποθέματα της όποτε και με όποιο τρόπο μπορεί.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Παιδαγωγός, Εισηγήτρια Σεμιναρίων( Παιγαγωγικά-Σχέσεις-Επικοινωνία)

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παιδί

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΣΤΟ «ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ»

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ & η Συγγραφέας & Παιδαγωγός Λητώ Τσακίρη Παπαθανασίου σας προτείνουν τρία  όμορφα παιδικά βιβλία για τον μήνα Μάρτιο.                                                                                                                Α. Η ξεχωριστή παραμυθού Ανθή Θάνου μας παρουσίασε πριν ένα μήνα το βιβλίο της “Παραμυθάκι Ρεβυθάκι’ Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Τζιαμπίρης Πυραμίδα είναι εικονογραφημένο υπέροχα από τη Μαρία Μυστακίδου και μέσα στις σελίδες του κρύβει τέσσερα όμορφα παραδοσιακά παραμύθια, Το κουδουνάκι, Ο ποντικός και η θυγατέρα του,  Η γριά με το ραβδί, Η κατσικούλα. Μαζί με το βιβλίο υπάρχει και το CD της αφήγησης της Ανθής Θάνου ντυμένο μουσικά από τον Αλέξανδρο Μακρή σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Β. Ένα άλλο τρυφερό βιβλίο πάλι από τις εκδόσεις Τζιαμπίρης Πυραμίδα που θα θέλαμε να σας προτείνουμε είναι το « Παντού και Πάντα» της Αγγελικής Λάλου Το βιβλίο μας μιλά για την πολύτιμη αξία της αγάπης. Όπως και αν είσαι ότι κι αν νιώθεις σε κάθε σου σκέψη, σε όλες σου τις πράξεις, όπως και αν φαίνεσαι, όποια και αν είναι η συμπεριφορά σου, όπου κι αν βρίσκεσαι,  με όποιους και αν είσαι μαζί, εγώ θα είμαι κοντά σου και θα σε αγαπώ παντού και πάντα λέει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και μας προκαλεί να το διαβάσουμε. Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο από τη Λία Φωτιάδου. Είναι ένα σκληρόδετο βιβλίο 36 σελίδων που κυκλοφόρησε μόλις στις αρχές του 2019. Η Αγγελική Λάλου είναι φιλόλογος με κατεύθυνση τη γλωσσολογία , κειμενογράφος και δημοσιογράφος. Είναι ιδρυτικό μέλος της εταιρείας Εν Κύκλω. Στο παρελθόν έχει διασκευάσει κλασικά παραμύθια, έχει γράψει και ένα εφηβικό μυθιστόρημα. Είναι μία γλυκιά μαμά που λατρεύει το μικρό της γιο και μάλλον για αυτόν έχει γράψει το βιβλίο αυτό.

Γ. Δύο ευαισθητοποιημένες εκπαιδευτικοί μας παρουσιάζουν το παραμύθι τους.Η Έλενα Ντάβλαμάνου που ήδη την ξέρουμε από το παραμύθι της ‘Μπορώ και χωρίς αυτά» το οποίο γνωρίσαμε μέσω των εκδόσεων Μίνωας και ήταν το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα . Τώρα επιστρέφει με αυτό το  βιβλίο που συνυπογράφει με την Αθανασία Ελευθερούλη συνάδελφό της στο Δημοτικό Σχολείο Άγιος Ιωσήφ του Βόλου.Το  βιβλίο έρχεται από την Ήρα εκδοτική και έχει τον τίτλο «Το αγόρι από τον κόσμο των χρωμάτων» το συγκεκριμένο παραμύθι είναι ένα βιβλίο για την ενδοοικογενειακή λεκτική βία, την απόρριψη, την απομόνωση, τη φιλία,  την πίστη στο ταλέντο. Την εικονογραφηση έχει κάνει η Πανωραία Χριστοπούλου  Η ιστορία του μικρού Αλέξη που βιώνει μία απόλυτη συμπεριφορά από την οικογένεια του, συγκινεί τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήταν καλό να το ξεφυλλίσουν και να εισπράξουν τα μηνύματά του και οι μεγάλοι  γιατί υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε την αξία της προσωπικότητας των παιδιών μας και τη μοναδικότητά τους, τα ταλέντα, τις επιθυμίες τους, ώστε να μπορέσουν να πορευτούν ως ολοκληρωμένοι άνθρωποι Το βιβλίο  υπενθυμίζει σε όλους τους αναγνώστες πόσο πολύτιμο και συναρπαστικό είναι το να γίνεις  ένας καλός γονιός.

Αναζητήστε τα!

Πηγή

Continue Reading

Παιδί

Τρόποι κοινωνικοποίησης του παιδιού

Η κοινωνικοποίηση είναι μία έννοια που χρησιμοποιείται ευρέως στις μέρες μας, καθώς αποτελεί έναν από τους πιο επιτακτικούς στόχους της οικογένειας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 20ου αιώνα και περιγράφει τη διαδικασία μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνικό ον, δηλαδή τη διαδικασία μετάδοσης ηθών, εθίμων, κανόνων, ιδεολογιών, αξιών και προτύπων συμπεριφοράς που κάθε κοινωνία ή κοινωνική ομάδα θεωρεί ορθά.

Κατά τη γνώμη μου, βοηθάμε ένα παιδί να κοινωνικοποιηθεί όταν το διδάσκουμε να σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται και ταυτόχρονα να διατηρεί με ακεραιότητα τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του. Και με τη λέξη διδάσκοντας δεν εννοώ λέγοντας, αλλά πράττοντας. Δεν έχει κανένα νόημα να συμβουλεύουμε λεκτικά τα παιδιά μας, εάν δεν πρεσβεύουμε με πράξεις αυτά που λέμε.

Από όλους τους φορείς που συντελούν στην κοινωνικοποίηση ενός παιδιού, η οικογένεια κατέχει εξέχουσα θέση, γιατί στηρίζεται στην εμπιστοσύνη που δείχνει το παιδί προς τους γονείς. Εκεί τίθενται οι βάσεις και στη συνέχεια εκφράζονται στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνικοποίηση εξαρτάται απόλυτα από την διάθεση και την πρόθεση με την οποία ωθούμε το παιδί να συνδιαλεχθεί με τους άλλους. Δε σημαίνει ότι πρέπει να το προωθούμε να έχει πολλούς φίλους, ή κάποιους φίλους που να ευνοεί και να τον ευνοούν και να μην ενδιαφέρεται για τους υπόλοιπους. Δεν έχει κανένα νόημα ο αριθμός των φίλων, ούτε είναι ενδεικτικός μίας υγιούς προσωπικότητας. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, αλλά πρέπει πρώτα να στέκεται γερά στα πόδια του, ώστε να συναναστρέφεται επειδή το θέλει και όχι επειδή το έχει ανάγκη.

Θεωρώ επιπλέον ότι ο στόχος της οικογένειας είναι να προετοιμάσει το παιδί για την κοινωνία με την οποία θα έρθει αντιμέτωπο και όχι να του προσφέρει ένα απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον.

Και ας αναρωτηθούμε, ο στόχος μας είναι να εντάξουμε ομαλά ένα παιδί σε μία κοινωνία που νοσεί; Είμαστε εμείς οι ενήλικες τόσο ευχαριστημένοι από την κοινωνία που ζούμε, ώστε να αξίζει να τη διαιωνίσουμε διδάσκοντας αντίστοιχες νοοτροπίες και συμπεριφορές στα παιδιά μας; Για παράδειγμα, πώς θα μάθουμε σε ένα παιδί να μην κοροϊδεύει τους συμμαθητές του, όταν εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο τους συνανθρώπους μας; Όταν διπλοπαρκάρουμε παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία, όταν δε δίνουμε τη θέση μας σε μία έγκυο γυναίκα ή έναν ηλικιωμένο, όταν πετάμε κάτω σκουπίδια, όταν αρπαζόμαστε με υπαλλήλους χωρίς δισταγμό… Πώς θα πείσουμε ένα παιδί να είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του, όταν εμείς εκφράζουμε ασυνέπεια; Και ακόμα βαθύτερα, όταν δε στηρίζουμε την ύπαρξή μας σε αρχές και ξεπουλάμε με ευκολία τα πάντα για να βολευτούμε…

Κατά τη γνώμη μου, δεν υφίσταται ο όρος υγιής κοινωνικοποίηση, όταν η ίδια η κοινωνία νοσεί. Και με τον όρο κοινωνία εννοώ όλους εμάς τους ανθρώπους που την αποτελούμε. Για να κοινωνικοποιήσουμε λοιπόν ορθά τα παιδιά μας πρέπει πρωτίστως να πάρουμε οι ίδιοι κάποιες αποφάσεις για τη δική μας κοινωνικοποίηση.

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading

Παιδί

Πως μπορώ να αναγνωρίσω το ιδανικό για το παιδί μου

Από την πρώτη στιγμή της είδησης μιας εγκυμοσύνης, μία μαγική πορεία ξεκινά για τη μέλλουσα μητέρα, ένα ταξίδι που δεν έχει επιστροφή. Τα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο και οποιοδήποτε συναίσθημα μεγεθύνεται…  Η αρχική χαρά όμως σύντομα γίνεται ανησυχία, καθώς αυτό που συμβαίνει είναι πρωτόγνωρο, και μία πληθώρα προβληματισμών και ερωτηματικών ξεπροβάλλουν.

Όλες οι μαμάδες περάσαμε από φάσεις όπου αισθανθήκαμε ανήμπορες και πελαγωμένες ακόμα και για τα πιο απλά. Όταν τα παιδιά μας είναι μικρά, αναρωτιόμαστε για την υγεία, την ασφάλεια, τη διατροφή, το βάρος τους… και με το πέρασμα των χρόνων, ανάλογα με την ηλικία, για τη συναναστροφή τους με τα άλλα παιδιά, τις επιδόσεις τους στο σχολείο, την ανάπτυξη των ιδιαίτερων ταλέντων και δεξιοτήτων τους, την ενασχόλησή τους με τα μέσα μαζική δικτύωσης, τους πρώτους έρωτες… η λίστα δεν έχει τέλος!!

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των ανησυχιών, είναι η έμφυτη ανάγκη της μητέρας να κάνει πάντα το καλύτερο για το παιδί της. Ποιο είναι όμως αυτό το καλύτερο; Πώς μπορεί κάθε στιγμή να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει; Σε έναν κόσμο που βρίθει από πληροφορίες και ειδικούς, με τι κριτήριο μπορεί να επιλέξει το ιδανικό;

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός όπως στην όψη, έτσι και στο χαρακτήρα. Όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι έρχονται κοντά, συμβαίνει μία μοναδική και ιδιαίτερη αλληλεπίδραση, χαρακτηριστική της σχέσης τους. Στην περίπτωση μητέρας-παιδιού η σχέση αυτή εμπεριέχει την αμεσότητα της εξάρτησης, την ανιδιοτέλεια της αγάπης και την χαρά της προσδοκίας. Εμπεριέχει την ιερότητα της αυτοθυσίας.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κανένας πιο «ειδικός» για ένα παιδί από την ίδια του τη μητέρα, αρκεί εκείνη να επενδύσει όλη της την ενέργειά στο να το κατανοήσει, να μάθει τις αδυναμίες, τις προτιμήσεις και τα προτερήματά του, να μάθει να αποκωδικοποιεί τις αντιδράσεις και τις επιθυμίες του. Αυτό δε μπορεί να γίνει αυτοστιγμής ούτε είναι κάτι που θα διδαχθεί από κάποιον άλλο. Γίνεται μέσα από «λάθη» και πειραματισμούς. Συμβαίνει αβίαστα μετά από κάποιο διάστημα, όταν εγκαθιδρύεται η βεβαιότητα στη μητέρα ότι είναι σε θέση να γνωρίζει κάθε στιγμή το καλύτερο για το παιδί της. Θέλει απλά λίγη υπομονή στην αρχή και περισσότερη εμπιστοσύνη στις μητρικές της ικανότητες.

Η ποιότητα της σχέσης της με το παιδί κρίνεται από τη διάθεση που θα δείξει για να αναγνωρίσει και να εγκολπώσει κάθε πτυχή της ύπαρξής του με αγάπη. Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο, δεν έχουν καμία θέση οι τεχνικές, δεν υπάρχει κάποιο μαγικό κόλπο. Τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης, γιατί δεν είναι μηχανές ώστε να ανταποκρίνονται κατάλληλα με το πάτημα ενός κουμπιού. Είναι ένα δυναμικό σύστημα σώματος, πνεύματος, ψυχής που διαρκώς μεταβάλλεται.

Όσο πιο κοντά τους είμαστε, τόσο περισσότερο θα απολαμβάνουμε τα δώρα αυτής της υπέροχης σχέσης…

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading

Trending