Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Χριστίνα Σαραντοπούλου: «Η γλυπτική έχει προορισμό της το δημόσιο χώρο»

Η γλύπτρια Χριστίνα Σαραντοπούλου

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Χριστίνα Σαραντοπούλου, μια από τις ελάχιστες γλύπτριες που κατασκευάζουν κινητικά έργα, μιλά για την πορεία της στο χώρο και για τη δύναμη που χρειάζεται να έχει ο καλλιτέχνης που ασχολείται με τη γλυπτική. Αναφέρει μεταξύ άλλων «Ο καλλιτέχνης βρίσκεται πάντα σε ένα μεγάλο ταξίδι που δεν έχει τέλος»

Έχοντας στο νου μας τα έργα της γλύπτριας,  Χριστίνας Σαραντοπούλου, έργα μεγάλων διαστάσεων και βαριά για δημόσιους, αστικούς χώρους, θα φανταζόμασταν ότι πρόκειται για μια σωματώδη κυρία που «πιάνει την πέτρα και τη στύβει». Όταν, όμως, συναντήσαμε την καλλιτέχνιδα, διαπιστώσαμε ότι η σκέψη μας ήταν λανθασμένη. Η Χριστίνα Σαραντοπούλου είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα, δυνατή πιο πολύ στην ψυχή από ό,τι στο σώμα, με ευγενικούς και λεπτούς τρόπους, η οποία «λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους», χωρίς τυπικότητες.

Μελετώντας τη δουλειά της και βλέποντας τον τρόπο που χειρίζεται καταστάσεις, καταλαβαίνει κάποιος ότι είναι τελειομανής και προσγειωμένη. Και μπορεί να μη «στύβει την πέτρα» αλλά σίγουρα «στύβει τη ζωή». Αγαπά τα ταξίδια και έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες καλλιτέχνες που κατασκευάζουν κινητικά έργα και πολλά από αυτά έχουν επιλεγεί για δημόσιους χώρους. Εντυπωσιακό είναι το κινητικό έργο που βρίσκεται στη γωνία Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και Νεοφύτου Βάμβα. Άλλο σπουδαίο έργο της είναι αυτό που κυριαρχεί στον σταθμό του μετρό  Άγιος Ιωάννης.

Συναντήσαμε τη Χριστίνα Σαραντοπούλου και μιλήσαμε μαζί της για τη δύναμη που χρειάζεται να έχει ο καλλιτέχνης που ασχολείται με τη γλυπτική, ιδίως όταν είναι γυναίκα, για την πορεία της στον χώρο, για την έννοια της δημιουργίας και τη δημιουργική έκφραση, για την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα.

– Γυναίκα γλύπτρια που δουλεύει το σίδερο. Πόση δύναμη χρειάζεται για αυτό;

Η δύναμη χρειάζεται για να στηρίξει, ένα τέτοιο επάγγελμα. Αναφέρομαι στην αβεβαιότητα και στην οικονομική δυσκολία του επαγγέλματος. Οι σύγχρονοι οικονομολόγοι μας τοποθετούν στην τάξη του πρεκαριάτου.

– Η επισφάλεια στη ζωή του καλλιτέχνη δεν ήρθε με την κρίση, όμως μεγάλωσε.

Στη γενιά μου η απόφαση να ζήσεις ως καλλιτέχνης, που είναι τρόπος ζωής, είχε τα χαρακτηριστικά μιας αποστολής. Με αυτή την ευθύνη και την απόφαση μεγάλωσα και εργάστηκα. Η δύναμη στην οποία αναφέρεστε βρίσκεται μέσα στο πάθος για συνεχή εργασία και δημιουργία.

«ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, ΕΙΧΕ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΜΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»

– Μίλησέ μας για την πορεία σου στη γλυπτική, τα έργα σου στον δημόσιο χώρο.

Σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1971 έως το 1975. Δύσκολα χρόνια, και υπέροχα ταυτόχρονα. Μια εποχή, ιδεολογικά φορτισμένη και δυναμική. Οι καλλιτέχνες, ζούσαμε σε ένα ξεχωριστό περιβάλλον αισθητικών αξιών και πολιτικών ερεθισμάτων. Κατά τη συνήθεια των διανοουμένων της εποχής αναζήτησα για συνέχιση των σπουδών μου σε μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη. Αυτή τότε για τους περισσότερους καλλιτέχνες ήταν το Παρίσι. Υπέροχο! μεγαλειώδες για μένα, «ρούφηξα» βιαστικά και ακανόνιστα απίστευτες ομορφιές που με ξεπερνούσαν. Γνώσεις που πολύ αργότερα ταξινόμησα.

Κινητικό έργο στη Βασ.Σοφίας

Ασχολήθηκα αρκετά χρόνια με έργα μεγάλων διαστάσεων, του δημόσιου αστικού χώρου. Τοποθέτησα έργα στην Αθήνα και σε διάφορες πόλεις, στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, έργα στον δρόμο, σε ξενοδοχεία, σε μουσεία, στο μετρό, γενικά έργα σε κοινή θέα.

Όχι μνημειακά έργα, αλλά εγκαταστάσεις, ενταγμένες στον αρχιτεκτονικό χώρο που μου προσφερόταν. Με απασχολούσε πάντα ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και θεωρώ ότι το σημαντικότερο βήμα που όφειλα να έχω ήταν ο δημόσιος χώρος. Όσο κι αν απομακρύνεται ο καλλιτέχνης από πολιτικές δεσμεύσεις, δεν μπορεί να είναι αδιάφορος στην κοινωνική πραγματικότητα. Η γλυπτική είχε και έχει προορισμό της τον δημόσιο χώρο.

«ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΑ ΝΑ ΕΧΩ ΗΤΑΝ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ»

– Πώς γεννιέται ένα έργο τέχνης, τι είναι η δημιουργική έκφραση;

Οποιοσδήποτε συμμετέχει ενεργά στην εικαστική έκφραση, φανερώνει και αναδεικνύει τη δική του ψυχή, τις δικές του σκέψεις. Η εμφάνιση της δικής του εμπεριστατωμένης σκέψης, με μέσο το υλικό που επιλέγει, και τη δική του ψυχή, αφορά την απολύτως προσωπική δημιουργική του έκφραση. Έτσι προκύπτει το έργο του. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν τη μοναδικότητα του έργου. Αυτή τη μοναδικότητα μπορεί κανείς να την ονομάσει «αύρα του έργου», γιατί αυτή καταγράφει, εμπεριέχει, εμφανίζει όλα τα ιδιαίτερα και μοναδικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του καλλιτέχνη.

Αυτή κάνει να ξεχωρίζει το έργο του μέσα από άλλα έργα. Οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τη μοναδικότητα ως «χρυσό αριθμό».

– Θεωρείς ότι μία συλλογή έργων τέχνης μπορεί να αποτελέσει επένδυση;

Κύβος στο εργαστήριο

Να αποτελέσει επένδυση μία συλλογή είναι αναμφίβολα δύσκολο, αλλά να δημιουργηθεί μια υπέροχη προσωπική συλλογή που ανάλογα με την οικονομική κατάσταση να διατηρεί την αγοραστική της αξία είναι εφικτό. Οι συλλέκτες ήταν και είναι άτομα ερωτευμένα με την τέχνη που πάντα ξόδευαν με πάθος πολλά χρήματα για να αποκτήσουν έργα καλλιτεχνών. Ο συλλέκτης παθιάζεται , συχνά κάνει λάθη σε σχέση με το ταλέντο του καλλιτέχνη και το πόσο σημαντικό μπορεί να είναι ένα έργο. Εκτός αυτού, η επένδυση στην τέχνη αφορά ένα προϊόν και ένα σύστημα πολύπλοκο. Είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις τη σταθερή αξία. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί μια τέτοια επένδυση να έχει σαν γνώμονα μόνον το κέρδος. Είναι, πιστεύω, μία πολύ ιδιαίτερη επένδυση, στην οποία πρέπει να υπάρχει αγάπη και ψυχική συμμετοχή.

– Πώς η οικονομική κρίση επηρέασε την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα;

Με την οικονομική κρίση η αγορά της τέχνης άλλαξε τοπίο στην Ελλάδα. Πουλήθηκαν αξιόλογα έργα σε πολύ χαμηλές τιμές . Η αγορά δυσκόλεψε αφόρητα. Το πιο σημαντικό είναι ότι παλιότερα, αλλά και σήμερα στη συγκεκριμένη αγορά δεν υπάρχει αγοραστική συνέχεια και συνέπεια . Οι πωλήσεις λειτουργούν με τυχαιότητα και οι συλλογές δεν δημιουργούνται με στρατηγική. Συχνότερα παίζει ρόλο ο ίδιος ο καλλιτέχνης και όχι πρωτίστως το έργο του. Έχω την εντύπωση ότι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργούν οι δομές, που αφορούν τον κόσμο της τέχνης και οι φορείς που διαχειρίζονται την προβολή των καλλιτεχνών και των έργων τους. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες αισθανόμαστε αβοήθητοι.

«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΠΑΛΑΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΓΟΡΟΠΩΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ. ΑΥΤΗ ΒΟΛΕΥΕΙ ΙΣΩΣ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ»

Βλέπουμε ότι στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις αλλά και στην Αμερική οι σχέσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μεγάλων μουσείων, εικαστικών ιδρυμάτων, μεγάλων γκαλερί και κέντρων τέχνης έχουν κοινούς δρόμους, μέσα από τους οποίους στηρίζονται και κινούνται οι μετοχές κάποιων μεγάλων σύγχρονων καλλιτεχνών. Οι υπόλοιποι όμως καλλιτέχνες είναι εύλογο να δυσκολεύονται πολύ. Η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα κρατάει ακόμη την επικοινωνία του κόσμου της τέχνης σε μια κάποια «αθωότητα», αλλά και σε μια μορφή χάους. Ο καλλιτέχνης προσπαθεί ακόμη σε ατομικό επίπεδο για τις πωλήσεις του, ο συλλέκτης ή ο ιδιώτης επισκέπτεται τις γκαλερί αλλά και τα εργαστήρια των καλλιτεχνών. Υπάρχει ακόμη μία παλαιού τύπου αγοροπωλησία στην τέχνη. Αυτή βολεύει ίσως, αλλά σε κάποια άλλα επίπεδα μπερδεύει. Στις μεγάλες αγορές, η μεγάλη ομάδα των καλλιτεχνών είναι σε ακόμη πιο δύσκολη θέση από ό,τι είναι στην Ελλάδα.

Μια ουσιώδης, λοιπόν, διαφορά με την ελληνική αγορά και τις μεγάλες αγορές του εξωτερικού είναι ότι στην Ελλάδα σαν μικρή χώρα υπάρχουν ακόμη ιδιώτες που αγοράζουν τέχνη. Στο εξωτερικό είναι σχεδόν μόνο μάνατζερς που διαχειρίζονται τις πωλήσεις, συχνότερα μάλιστα όχι σε ιδιώτες αλλά σε φορείς. Η τέχνη σε όλο τον οικονομικά αναπτυγμένο κόσμο είναι απολύτως εμπορευματοποιημένη και αναπτύσσεται μέσα σε διάφορες και πολύπλοκες συνθήκες. Ένα τέτοιο τοπίο έχει συνέπειες στη ζωή των καλλιτεχνών και φυσικά στο έργο τους. Ζούμε στην εποχή που οι μεγάλες πνευματικές ήττες συνεχίζονται. Φαντάζομαι ότι χρειάζεται ακόμη μεγάλος δρόμος για πνευματική και πολιτισμική αναγέννηση. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο.

Κύβος σε έκθεση στο Μαιάμι.

– Πώς φαντάζεσαι το μέλλον σου στη γλυπτική στο σύγχρονο εικαστικό περιβάλλον; Τι σκέφτεσαι για τις εκθέσεις στο εξωτερικό;

Νομίζω ότι η φροντίδα του καλλιτέχνη πρέπει να αφορά πρωτίστως τη δημιουργία του έργου του. Έτσι, εύχομαι να μπορώ να προσπαθώ, πάντα στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, να εργάζομαι και να αναπτύσσομαι . Να βρίσκω τον τρόπο να μπορώ να συνεχίζω να δημιουργώ έργα, γιατί η γλυπτική έχει αρκετά μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι τόσο λίγοι οι γλύπτες και τόσο λίγοι φορείς ασχολούνται μαζί τους. Οι εκθέσεις στο εξωτερικό, τουλάχιστον αυτές που αφορούν στον τομέα της γλυπτικής είναι περιορισμένες, αλλά επιβάλλεται να γίνονται κατά καιρούς, όχι γιατί μπορούν να προσφέρουν σε επίπεδο πωλήσεων, αλλά γιατί η εμπειρία που κερδίζεται, είναι πάρα πολύ σημαντική.

«Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ, ΕΧΕΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΕΙ. ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ»

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Λουΐζα Καραπιδάκη: Μια συλλογή με συνέπεια ακολουθεί τις προδιαγραφές μιας συστηματικής πολιτιστικής διαχείρισης

Πρόσφατα επισκεφτήκαμε στην όμορφη Κέρκυρα την έκθεση με τίτλο «Εκεί μακριά… στο νησί της σωτηρίας. Οι Σέρβοι στην Κέρκυρα 1916-1918. Η τέχνη στον πόλεμο και την ειρήνη» που αναφέρεται στους Σέρβους στην Κέρκυρα την περίοδο 1916-1918. Η έκθεση αυτή σημαντικής ιστορικής σημασίας παρουσιάζεται στο Παλαιό Φρούριο στο Λατινικό Παρεκκλήσι και την επιμέλεια είχαν η αρχαιολόγος, ιστορικός τέχνης Λουΐζα Καραπιδάκη και η διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κέρκυρας, Τένια Ρηγάκου.

Παράλληλα, η κυρία Καραπιδάκη επιμελήθηκε και πρόσφατα εγκαινίασε στην γενέτειρα της, στο Ηράκλειο της Κρήτης άλλη μια πολύ αξιόλογη έκθεση με έργα από την εξαιρετική συλλογή του Σωτήρη Φέλιου σε έναν ακόμη ιστορικό χώρο, στη Βασιλική του Αγ. Μάρκου, τη σημερινή Δημοτική Πινακοθήκη Ηρακλείου.

Από τη μία πλευρά της Ελλάδας στην άλλη, η κυρία Καραπιδάκη μας ξεναγεί στις εκθέσεις που με τόση προσοχή αλλά και αγάπη επιμελήθηκε.

Συνέντευξη της αρχαιολόγου, ιστορικού τέχνης Λουΐζας Καραπιδάκη στη Ζέτα Τζιώτη.

ΚΡΗΤΗ

– Πρόσφατα επιμεληθήκατε την έκθεση στη Βασιλική του Αγ. Μάρκου στο Ηράκλειο της Κρήτης με έργα από τη συλλογή του Σωτήρη Φέλιου. Με τι κριτήρια έγινε η επιλογή των έργων από μια τόσο μεγάλη συλλογή;

– Η συλλογή Σωτήρη Φέλιου αριθμεί πάνω από 1.000 έργα και πολλά από αυτά έχουν εκτεθεί στο Μουσείο Μπενάκη και σε άλλα πολιτιστικά ιδρύματα εντός και εκτός της Ελλάδας. Η δική μου προσέγγιση ήταν αυστηρά θεματική. Μετά από σχολαστική παρατήρηση στα έργα της συλλογής πρόσεξα ότι ήταν εφικτό να δημιουργηθούν θεματικά σύνολα και συγκροτήθηκαν τελικά τρεις βασικές ενότητες με αντίστοιχες υποενότητες. Έτσι μέσα στην έκθεση «Η ματιά του συλλέκτη. Συλλογή Σωτήρη Φέλιου» συμπεριελήφθησαν έργα μεγάλων δασκάλων, έργα γνωστών καλλιτεχνών, αλλά και έργα νέων δημιουργών.

Οι ενότητες κινούνται γύρω από την εσωστρέφεια ή την εξωστρέφεια των καλλιτεχνών και σε γενικές γραμμές ο θεατής μπορεί να δει αυτοπροσωπογραφικές αναφορές των καλλιτεχνών, έργα που προδίδουν την καλλιέργεια, τις γνώσεις και τις πνευματικές αναζητήσεις τους καθώς και σκιαγραφήσεις με το ανθρώπινο σώμα ή πρόσωπο και τον άνθρωπο στο αστικό τοπίο.

Σωτήρης Φέλιος

– Μπαίνοντας στον χώρο της Βασιλικής του Αγ. Μάρκου, στη σημερινή Δημοτική Πινακοθήκη Ηρακλείου σε πιάνει δέος. Ο χώρος πραγματικά απογειώνει το συναίσθημα του θεατή. Πώς είδατε την «αναμέτρηση» του χώρου με τα έργα;

– Ευτυχώς για μένα έχω επιμεληθεί και άλλες εκθέσεις στον ίδιο χώρο και γνωρίζω καλά τις δυνατότητες και τα εκθεσιακά προβλήματα του χώρου. Το 2009 επιμελήθηκα την έκθεση «Ιστορίες τοπίου. Από την παράδοση στην αειφορία», μια πολύπλοκη έκθεση με εκθέματα από την Ελλάδα και από την Ιταλία, η οποία περιελάμβανε μουσειακά αντικείμενα και έργα σύγχρονης τέχνης. Το 2016, επιμελήθηκα την έκθεση «Ετόλμησα να υμνήσω. Ελευθέριος Βενιζέλος, 80 χρόνια από τον θάνατό του», με εκθέματα από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, τη Βουλή των Ελλήνων, το Κέντρο Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, το Λύκειο Ελληνίδων Χανίων, πολλές ιδιωτικές συλλογές και έργα σύγχρονης τέχνης.

Έτσι έφτασα το 2019 να επιμεληθώ την παρούσα έκθεση στον ανακαινισμένο πλέον χώρο της Βασιλικής. Ο χώρος είναι επιβλητικός αλλά και μινιμαλιστικός και με την κατάλληλη διαμόρφωση και φωτισμό μπορεί να μετατραπεί σε εκθεσιακό χώρο. Σίγουρα δεν είναι αυτονόητο και δούλεψα σκληρά με την architectonofilia για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Τάσος Μισσούρας

– Πίσω από κάθε έργο υπάρχει κάποιο αφήγημα. Το αφήγημα ακυρώνει το έργο ή πιστεύετε δρα υποστηρικτικά και το απογειώνει;

– Το αφήγημα είναι η ταυτότητα του έργου, άρα δρα υποστηρικτικά. Αλλά το σημαντικό είναι ότι πίσω από κάθε έργο υπάρχουν πολλές αφηγήσεις και ουσιαστικά αυτό προσπαθεί να αξιοποιήσει και ο επιμελητής, την ξεχωριστή ανάγνωση σε κάθε έργο, πίσω από την πρώτη του εικόνα.

– Η έκθεση αυτή οργανώθηκε σε έναν χώρο ιδιαίτερα οικείο για σας. Σας βοήθησε αυτό ή σας δυσκόλεψε; Πώς αισθανθήκατε όταν είδατε το αποτέλεσμα;

– Προσωπικά είμαι ευχαριστημένη με το αισθητικό αποτέλεσμα και με την αφηγηματική ροή της έκθεσης, η οποία αφήνει ελευθερία στον θεατή να την απολαύσει όπως θέλει, αλλά και να τον καθοδηγεί αν το επιθυμεί. Σίγουρα το αποτέλεσμα θα μπορούσε να βελτιωθεί, αλλά στα ιστορικά μνημεία υπάρχουν και εκθεσιακοί περιορισμοί.

To ευχάριστο είναι ότι το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θετικά και τα σχόλια είναι επαινετικά, τόσο όσο αφορά το μουσειογραφικό μέρος της έκθεσης (σενάριο και διαρρύθμιση), όσο και στο περιεχόμενο (επιλογή των έργων και τον υπομνηματισμό).

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

 

 

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Άκης Πούλακας «Έμπρακτες πρωτοβουλίες για τη Γυναικεία και τη Νεανική Επιχειρηματικότητα»

Ο Άκης Πούλακας είναι επιχειρηματίας εκλεγμένο μέλος του ΔΣ του Επαγγελματικου Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης και μέλος της Επιτροπής Νεανικής & Γυναικείας Επιχειρηματικότητας.

Γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Αμερικάνικο Κολλέγιο Ανατόλια και είναι κάτοχος δυο μεταπτυχιακών τίτλων στο περιβάλλον και στη διοίκηση επιχειρήσεων. Ιδιοκτήτης της εταιρείας Darwin με αντικείμενο την ανάπτυξη λογισμικού και της εταιρείας theDrugstore με αντικείμενο την εμπορία παραφαρμακευτικών ειδών, με καταστήματα στο Mediterranean Cosmos και στο SANI.

 

Για ποιο λόγο επιλέξατε να ασχολειθείτε με τα κοινά στον κλάδο των επαγγελματιών;

Δίνοντας το παρών στον επαγγελματικό στίβο εδώ και χρόνια, αποφάσισα πρόπερσι να ταχθώ σε ένα μετερίζι μέσα από το οποίο θα μπορούσα να υπηρετήσω συνολικά τον επαγγελματικό κόσμο της πόλης. Όντας μέσα στην αγορά και γνωρίζοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά ο επαγγελματικός μας κλάδος, θεώρησα ότι θα μπορούσα να συμβάλω θετικά με ιδέες & προτάσεις στην επίλυση ή στην άμβλυνση των προβλημάτω αυτών.

Έτσι, το 2017 έθεσα υποψηφιότητα στις κλαδικές εκλογές του Επαγγελματικού Επιμελητήριου Θεσσαλονίκης, και οι επαγγελματίες της πόλης με τίμησαν με την ψήφο τους. Έκτοτε, με την ιδιότητα του μέλους του Δ.Σ. του Επιμελητηρίου, πέρα από τους γενικούς σκοπούς του, έχω την τιμή να αποτελώ κομμάτι μιας ιδιαίτερης και ξεχωριστής πρωτοβουλίας του: της επιτροπής Νεανικής και Γυναικείας Επιχειρηματικότητας.

 

Eπιτροπή Γυνακείας & Νεανικης Επιχειρηματικότητας. Γιατί σε αυτή την επιτροπή;

Σε μια εποχή όπου το επιχειρείν πλήττεται συνολικά και από κάθε μεριά, οι νέοι και οι γυναίκες αποτελούν τις ομάδες εκείνες που δέχονται ακόμα περισσότερα πυρά. Είτε όταν η πρόκληση αφορά την απειρία ή την έλλειψη επαρκούς τεχνογνωσίας, είτε την ισορροπία ανάμεσα στον ρόλο της επιχειρούσας, της μητέρας και της συζύγου, η Επιτροπή στέκεται δίπλα και στις 2 ομάδες. Όχι με ευχολόγια και αφηρημένους σχεδιασμούς, αλλά με ουσιαστικές δράσεις και έμπρακτες πρωτοβουλίες, παρά το σύντομο (μόλις ένας χρόνος) της δράσης της.

Όπως για παράδειγμα, την εσπερίδα με θέμα «Ξεκινώντας… Τα πρώτα βήματα της επιχείρησής μου» που αφορούσε χρηματοδοτούμενα προγράμματα και επενδύσεις, τις απαιτούμενες διαδικασίες αλλά και το νομικό πλαίσιο που ισχύει για ένα επιχειρηματικό ξεκίνημα. Ήταν μια δράση που πραγματοποιήθηκε στο Επιμελητήριο το καλοκαίρι που μας πέρασε, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

Επίσης, το διήμερο (08-09.09) ελέγχου για καρκίνο του μαστού, μια πρωτοβουλία που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περασμένης ΔΕΘ εντός του χώρου της Έκθεσης, σε συνεργασία με το Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο. Μια συνεργασία, η συνέχεια της οποίας έλαβε χώρα τις ημέρες των Χριστουγέννων, μέσα από εορταστικό brunch που συνδιοργανώθηκε από την Επιτροπή, σε συνεργασία με την Παγκόσμια Οργάνωση ΑΧΕΠΑ “Θυγατέρες της Πηνελόπης” και τον Σύλλογο Φίλων Θεαγενείου – Κοινωνικό Ογκολογικό Φαρμακείο. Στόχος -που μάλιστα επετεύχθη πέρα από κάθε προσδοκία- ήταν η ενίσχυση του συλλόγου φίλων Θεαγενείου. Και φυσικά, αυτό δεν μας κάνει να επαναπαυόμαστε, μιας και ο σχεδιασμός και προσπάθεια υλοποίησης και άλλων ανάλογων δράσεων δεν σταματά.

Στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές θα είστε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος. Με ποιον συνδυασμό, ποιος παράγοντας θεωρείτε ότι αποθαρύνει ή δυσκολεύει περισσότερο τη γυναικεία επιχειρηματικότητα και τι προτείνετε γι αυτό;

Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε απο τον ΟΗΕ η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταιά θέση του δείκτη ισότητας των φύλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό οφείλεται κυρίως στα στερεότυπα για του
έμφυλους ρόλους που συνεχίζουν να επικρατούν στην ελληνική κοινωνία, με τη γυναίκα να
αναλαμβάνει την κύρια φροντίδα των παιδιών και του σπιτιού. Επιπλέον οι ελλείψεις θέσεων σε
δημόσιους παιδικούς σταθμούς, οι περικοπές δαπανών για φροντίδα ηλικιωμένων και ατόμων με
αναπηρία, έχουν ως αποτέλεσμα, να αναλαμβάνουν και πάλι οι γυναίκες τη φροντίδα των παραπάνω.

Τα παραπάνω, σε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή κοινωνία, είναι μη αποδεκτά και είναι χρέος της εκάστοτε αρχής, δημοτικής ή μη, να αναλάβει πρωτοβουλίες έτσι ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες στις οποίες η γυναίκα θα έχει τον χώρο και τον χρόνο να αναπτύξει την επιχειρηματική της δραστηριότητα. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να εξετάσουμε:

  • τη δυνατότητα δημιουργίας μιας επιτροπής γυναικείων θεμάτων στο Δήμο Θεσσαλονίκης η οποία θα έχει ως κύριο στόχο να παρέχει συμβουλευτική υποστήριξη και τα κατάληλλα εργαλεία για την ενίσχυση του γυναικείου επιχειρείν.
  • τη δυνατότητα δημιουργίας δημοτικών παιδικών σταθμών με διευρημένο ωράριο που να εξυπηρετούν τις εργαζόμενες γυναίκες.

Στις επερχόμενες σημοτικές εκλογές θα είμαι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό  «ΝΑΙ στη Θεσσαλονίκη» με επικεφαλής των Κωνσταντίνο Ζέρβα.

Πιστεύω ακράδαντα πως η νέα δημοτική αρχή πρέπει να δώσει έμπρακτα τη στήριξή της τόσο στη νεανική, όσο και τη γυναικεία επιχειρηματικότητα. Και η υποψηφιότητά μου έρχεται για να θέσει στη διάθεση της νέας διοίκησης την εμπειρία, τη διάθεση και τη στήριξη που μπορώ να προσφέρω, συνεχίζοντας να δίνω το παρών όποτε και όπου χρειαστεί.

 

 

Facebook

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τέρρυ Σταματάρης: Οι ξένοι φιλότεχνοι ή επενδυτές δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ελληνική τέχνη

Ο  Τέρρυ Σταματάρης είναι ένας πολυπράγμων λάτρης της τέχνης που ζει ανάμεσα στην Αθήνα και στο Λονδίνο.  Έχοντας  εμπειρίες και προσλαμβάνουσες από τα ταξίδια και τις γνωριμίες του ανά τον κόσμο,  έχει την ευκαιρία  να θαυμάζει  και να επιλέγει αξιόλογα έργα τέχνης  για τους πελάτες του αλλά και για την συλλογή του, καθώς και την οξυδέρκεια να εντοπίζει επενδυτικές ευκαιρίες.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Έχοντας εμπειρία ετών από δημοπρασίες μεγάλων οίκων του εξωτερικού, αντικέρ και σχεδιαστής κοσμημάτων, του ζητήσαμε να μας μιλήσει για την εμπορευσιμότητα των ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό.

Λάτρης της καλής ζωής αλλά συνάμα συγκροτημένος και δημιουργικός διοχέτευσε μέρος της ενέργειάς του παράλληλα με τις άλλες του δραστηριότητες στον σχεδιασμό κοσμημάτων εξασφαλίζοντας συνεργασίες   με μεγάλους οίκους στο εξωτερικό.

Συναντήσαμε τον Τέρρυ Σταματάρη στο χώρο του, στο κέντρο της Αθήνας στη Βασ. Σοφίας κοντά, για να μιλήσουμε για την τέχνη γενικότερα, καθώς και για την παράλληλη δραστηριότητά του, τον σχεδιασμό κοσμημάτων την τελευταία 15ετία στην οποία έχει πιστούς θαυμαστές.

O Tery Stamataris με την Maria Migadi και την MrsSailin Instructor στο Carpo London.

-Ασχολείστε με την τέχνη πολλά χρόνια. Είστε συλλέκτης, αντικέρ, σύμβουλός τέχνης, διακοσμητής, σχεδιαστής κοσμημάτων. Μιλήστε μας για το πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με την τέχνη και τι σημαίνει «η τέχνη» για σας?

-Τέχνη για μένα είναι η αναζήτηση του ωραίου σε οτιδήποτε είναι αυτό. Απαιτεί μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνει κάποιος, είτε αυτό είναι ζωγραφική, είτε γλυπτική, είτε ο σχεδιασμός ενός κοσμήματος.

Ξεκίνησα από παιδί σαν χόμπι να ασχολούμαι με την τέχνη  και  σιγά σιγά άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα και να μαθαίνω το εμπόριο. Θαύμαζα τους ωραίους πίνακες στο σπίτι της οικογένειας μου, στα σπίτια των φίλων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Με το πέρασμα των χρόνων απέκτησα εμπειρία σε αυτό. Συμμετείχα σε δημοπρασίες και αγόραζα έργα είτε για μένα, είτε συμβούλευα άλλους να τα αποκτήσουν.

-Πιστεύετε ότι υπάρχουν επενδυτικές ευκαιρίες στα έργα τέχνης? Δηλαδή στις μέρες μας κάποιος θα μπορούσε να κερδίσει χρήματα μεταπουλώντας αργότερα κάποιο έργο?

Τη συνέχεια της συνέντευξης μπορείτε να τη δείτε εδώ

 

 

 

 

Πηγή

Continue Reading

Trending