Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Χριστίνα Σαραντοπούλου: «Η γλυπτική έχει προορισμό της το δημόσιο χώρο»

Η γλύπτρια Χριστίνα Σαραντοπούλου

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Η Χριστίνα Σαραντοπούλου, μια από τις ελάχιστες γλύπτριες που κατασκευάζουν κινητικά έργα, μιλά για την πορεία της στο χώρο και για τη δύναμη που χρειάζεται να έχει ο καλλιτέχνης που ασχολείται με τη γλυπτική. Αναφέρει μεταξύ άλλων «Ο καλλιτέχνης βρίσκεται πάντα σε ένα μεγάλο ταξίδι που δεν έχει τέλος»

Έχοντας στο νου μας τα έργα της γλύπτριας,  Χριστίνας Σαραντοπούλου, έργα μεγάλων διαστάσεων και βαριά για δημόσιους, αστικούς χώρους, θα φανταζόμασταν ότι πρόκειται για μια σωματώδη κυρία που «πιάνει την πέτρα και τη στύβει». Όταν, όμως, συναντήσαμε την καλλιτέχνιδα, διαπιστώσαμε ότι η σκέψη μας ήταν λανθασμένη. Η Χριστίνα Σαραντοπούλου είναι μια πολύ δυναμική γυναίκα, δυνατή πιο πολύ στην ψυχή από ό,τι στο σώμα, με ευγενικούς και λεπτούς τρόπους, η οποία «λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους», χωρίς τυπικότητες.

Μελετώντας τη δουλειά της και βλέποντας τον τρόπο που χειρίζεται καταστάσεις, καταλαβαίνει κάποιος ότι είναι τελειομανής και προσγειωμένη. Και μπορεί να μη «στύβει την πέτρα» αλλά σίγουρα «στύβει τη ζωή». Αγαπά τα ταξίδια και έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι από τους ελάχιστους Έλληνες καλλιτέχνες που κατασκευάζουν κινητικά έργα και πολλά από αυτά έχουν επιλεγεί για δημόσιους χώρους. Εντυπωσιακό είναι το κινητικό έργο που βρίσκεται στη γωνία Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και Νεοφύτου Βάμβα. Άλλο σπουδαίο έργο της είναι αυτό που κυριαρχεί στον σταθμό του μετρό  Άγιος Ιωάννης.

Συναντήσαμε τη Χριστίνα Σαραντοπούλου και μιλήσαμε μαζί της για τη δύναμη που χρειάζεται να έχει ο καλλιτέχνης που ασχολείται με τη γλυπτική, ιδίως όταν είναι γυναίκα, για την πορεία της στον χώρο, για την έννοια της δημιουργίας και τη δημιουργική έκφραση, για την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα.

– Γυναίκα γλύπτρια που δουλεύει το σίδερο. Πόση δύναμη χρειάζεται για αυτό;

Η δύναμη χρειάζεται για να στηρίξει, ένα τέτοιο επάγγελμα. Αναφέρομαι στην αβεβαιότητα και στην οικονομική δυσκολία του επαγγέλματος. Οι σύγχρονοι οικονομολόγοι μας τοποθετούν στην τάξη του πρεκαριάτου.

– Η επισφάλεια στη ζωή του καλλιτέχνη δεν ήρθε με την κρίση, όμως μεγάλωσε.

Στη γενιά μου η απόφαση να ζήσεις ως καλλιτέχνης, που είναι τρόπος ζωής, είχε τα χαρακτηριστικά μιας αποστολής. Με αυτή την ευθύνη και την απόφαση μεγάλωσα και εργάστηκα. Η δύναμη στην οποία αναφέρεστε βρίσκεται μέσα στο πάθος για συνεχή εργασία και δημιουργία.

«ΣΤΗ ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΩΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, ΕΙΧΕ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΜΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ»

– Μίλησέ μας για την πορεία σου στη γλυπτική, τα έργα σου στον δημόσιο χώρο.

Σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από το 1971 έως το 1975. Δύσκολα χρόνια, και υπέροχα ταυτόχρονα. Μια εποχή, ιδεολογικά φορτισμένη και δυναμική. Οι καλλιτέχνες, ζούσαμε σε ένα ξεχωριστό περιβάλλον αισθητικών αξιών και πολιτικών ερεθισμάτων. Κατά τη συνήθεια των διανοουμένων της εποχής αναζήτησα για συνέχιση των σπουδών μου σε μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή πόλη. Αυτή τότε για τους περισσότερους καλλιτέχνες ήταν το Παρίσι. Υπέροχο! μεγαλειώδες για μένα, «ρούφηξα» βιαστικά και ακανόνιστα απίστευτες ομορφιές που με ξεπερνούσαν. Γνώσεις που πολύ αργότερα ταξινόμησα.

Κινητικό έργο στη Βασ.Σοφίας

Ασχολήθηκα αρκετά χρόνια με έργα μεγάλων διαστάσεων, του δημόσιου αστικού χώρου. Τοποθέτησα έργα στην Αθήνα και σε διάφορες πόλεις, στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, έργα στον δρόμο, σε ξενοδοχεία, σε μουσεία, στο μετρό, γενικά έργα σε κοινή θέα.

Όχι μνημειακά έργα, αλλά εγκαταστάσεις, ενταγμένες στον αρχιτεκτονικό χώρο που μου προσφερόταν. Με απασχολούσε πάντα ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης και θεωρώ ότι το σημαντικότερο βήμα που όφειλα να έχω ήταν ο δημόσιος χώρος. Όσο κι αν απομακρύνεται ο καλλιτέχνης από πολιτικές δεσμεύσεις, δεν μπορεί να είναι αδιάφορος στην κοινωνική πραγματικότητα. Η γλυπτική είχε και έχει προορισμό της τον δημόσιο χώρο.

«ΜΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΑ ΝΑ ΕΧΩ ΗΤΑΝ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ»

– Πώς γεννιέται ένα έργο τέχνης, τι είναι η δημιουργική έκφραση;

Οποιοσδήποτε συμμετέχει ενεργά στην εικαστική έκφραση, φανερώνει και αναδεικνύει τη δική του ψυχή, τις δικές του σκέψεις. Η εμφάνιση της δικής του εμπεριστατωμένης σκέψης, με μέσο το υλικό που επιλέγει, και τη δική του ψυχή, αφορά την απολύτως προσωπική δημιουργική του έκφραση. Έτσι προκύπτει το έργο του. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν τη μοναδικότητα του έργου. Αυτή τη μοναδικότητα μπορεί κανείς να την ονομάσει «αύρα του έργου», γιατί αυτή καταγράφει, εμπεριέχει, εμφανίζει όλα τα ιδιαίτερα και μοναδικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του καλλιτέχνη.

Αυτή κάνει να ξεχωρίζει το έργο του μέσα από άλλα έργα. Οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τη μοναδικότητα ως «χρυσό αριθμό».

– Θεωρείς ότι μία συλλογή έργων τέχνης μπορεί να αποτελέσει επένδυση;

Κύβος στο εργαστήριο

Να αποτελέσει επένδυση μία συλλογή είναι αναμφίβολα δύσκολο, αλλά να δημιουργηθεί μια υπέροχη προσωπική συλλογή που ανάλογα με την οικονομική κατάσταση να διατηρεί την αγοραστική της αξία είναι εφικτό. Οι συλλέκτες ήταν και είναι άτομα ερωτευμένα με την τέχνη που πάντα ξόδευαν με πάθος πολλά χρήματα για να αποκτήσουν έργα καλλιτεχνών. Ο συλλέκτης παθιάζεται , συχνά κάνει λάθη σε σχέση με το ταλέντο του καλλιτέχνη και το πόσο σημαντικό μπορεί να είναι ένα έργο. Εκτός αυτού, η επένδυση στην τέχνη αφορά ένα προϊόν και ένα σύστημα πολύπλοκο. Είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις τη σταθερή αξία. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί μια τέτοια επένδυση να έχει σαν γνώμονα μόνον το κέρδος. Είναι, πιστεύω, μία πολύ ιδιαίτερη επένδυση, στην οποία πρέπει να υπάρχει αγάπη και ψυχική συμμετοχή.

– Πώς η οικονομική κρίση επηρέασε την αγορά της τέχνης στην Ελλάδα;

Με την οικονομική κρίση η αγορά της τέχνης άλλαξε τοπίο στην Ελλάδα. Πουλήθηκαν αξιόλογα έργα σε πολύ χαμηλές τιμές . Η αγορά δυσκόλεψε αφόρητα. Το πιο σημαντικό είναι ότι παλιότερα, αλλά και σήμερα στη συγκεκριμένη αγορά δεν υπάρχει αγοραστική συνέχεια και συνέπεια . Οι πωλήσεις λειτουργούν με τυχαιότητα και οι συλλογές δεν δημιουργούνται με στρατηγική. Συχνότερα παίζει ρόλο ο ίδιος ο καλλιτέχνης και όχι πρωτίστως το έργο του. Έχω την εντύπωση ότι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργούν οι δομές, που αφορούν τον κόσμο της τέχνης και οι φορείς που διαχειρίζονται την προβολή των καλλιτεχνών και των έργων τους. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες αισθανόμαστε αβοήθητοι.

«ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΠΑΛΑΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΓΟΡΟΠΩΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ. ΑΥΤΗ ΒΟΛΕΥΕΙ ΙΣΩΣ, ΑΛΛΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ»

Βλέπουμε ότι στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις αλλά και στην Αμερική οι σχέσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, μεγάλων μουσείων, εικαστικών ιδρυμάτων, μεγάλων γκαλερί και κέντρων τέχνης έχουν κοινούς δρόμους, μέσα από τους οποίους στηρίζονται και κινούνται οι μετοχές κάποιων μεγάλων σύγχρονων καλλιτεχνών. Οι υπόλοιποι όμως καλλιτέχνες είναι εύλογο να δυσκολεύονται πολύ. Η κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα κρατάει ακόμη την επικοινωνία του κόσμου της τέχνης σε μια κάποια «αθωότητα», αλλά και σε μια μορφή χάους. Ο καλλιτέχνης προσπαθεί ακόμη σε ατομικό επίπεδο για τις πωλήσεις του, ο συλλέκτης ή ο ιδιώτης επισκέπτεται τις γκαλερί αλλά και τα εργαστήρια των καλλιτεχνών. Υπάρχει ακόμη μία παλαιού τύπου αγοροπωλησία στην τέχνη. Αυτή βολεύει ίσως, αλλά σε κάποια άλλα επίπεδα μπερδεύει. Στις μεγάλες αγορές, η μεγάλη ομάδα των καλλιτεχνών είναι σε ακόμη πιο δύσκολη θέση από ό,τι είναι στην Ελλάδα.

Μια ουσιώδης, λοιπόν, διαφορά με την ελληνική αγορά και τις μεγάλες αγορές του εξωτερικού είναι ότι στην Ελλάδα σαν μικρή χώρα υπάρχουν ακόμη ιδιώτες που αγοράζουν τέχνη. Στο εξωτερικό είναι σχεδόν μόνο μάνατζερς που διαχειρίζονται τις πωλήσεις, συχνότερα μάλιστα όχι σε ιδιώτες αλλά σε φορείς. Η τέχνη σε όλο τον οικονομικά αναπτυγμένο κόσμο είναι απολύτως εμπορευματοποιημένη και αναπτύσσεται μέσα σε διάφορες και πολύπλοκες συνθήκες. Ένα τέτοιο τοπίο έχει συνέπειες στη ζωή των καλλιτεχνών και φυσικά στο έργο τους. Ζούμε στην εποχή που οι μεγάλες πνευματικές ήττες συνεχίζονται. Φαντάζομαι ότι χρειάζεται ακόμη μεγάλος δρόμος για πνευματική και πολιτισμική αναγέννηση. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο.

Κύβος σε έκθεση στο Μαιάμι.

– Πώς φαντάζεσαι το μέλλον σου στη γλυπτική στο σύγχρονο εικαστικό περιβάλλον; Τι σκέφτεσαι για τις εκθέσεις στο εξωτερικό;

Νομίζω ότι η φροντίδα του καλλιτέχνη πρέπει να αφορά πρωτίστως τη δημιουργία του έργου του. Έτσι, εύχομαι να μπορώ να προσπαθώ, πάντα στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, να εργάζομαι και να αναπτύσσομαι . Να βρίσκω τον τρόπο να μπορώ να συνεχίζω να δημιουργώ έργα, γιατί η γλυπτική έχει αρκετά μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι τόσο λίγοι οι γλύπτες και τόσο λίγοι φορείς ασχολούνται μαζί τους. Οι εκθέσεις στο εξωτερικό, τουλάχιστον αυτές που αφορούν στον τομέα της γλυπτικής είναι περιορισμένες, αλλά επιβάλλεται να γίνονται κατά καιρούς, όχι γιατί μπορούν να προσφέρουν σε επίπεδο πωλήσεων, αλλά γιατί η εμπειρία που κερδίζεται, είναι πάρα πολύ σημαντική.

«Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ, ΕΧΕΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΕΠΙΝΟΕΙ. ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ»

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Κάλλη Καστώρη: «Η σχέση με τον εαυτό μου μετουσιώνεται στον καμβά»

Μετά την πρόσφατη έκθεσή της στην Γκαλερί Τεχνοχώρος στην Αθήνα, η εικαστικός Κάλλη Καστώρη παρουσιάζει στο βιβλιοπωλείο του ΜΙΕΤ στη Θεσσαλονίκη είκοσι έργα που τα εκθέτει για πρώτη φορά. Η εικαστικός παγώνει στα έργα της καθημερινά στιγμιότυπα που ζούμε στα αστικά περιβάλλοντα διατηρώντας  την λεπτή ισορροπία των χρωμάτων, την ακριβή σύνθεση και την ένταξη των μορφών στα αυστηρά γεωμετρικά φόντα με ρεαλιστική προσέγγιση.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 18 Ιανουαρίου και την επιμέλεια έχει κάνει ο Ιστορικός τέχνης και Μεταδιδακτορικός ερευνητής ΑΠΘ, Miguel Fernadez Belmonte.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Από τι εμπνέεσαι καθημερινά και από πού αντλείς ερεθίσματα για την τέχνη σου;

-Πηγή έμπνευσης για μένα αποτελεί η καθημερινότητα, η σχέση με τον εαυτό μας και η σχέση μας με τους άλλους. Όλοι αποζητούμε την επικοινωνία, την δημιουργία στενών σχέσεων. Πόσοι όμως το καταφέρνουμε ουσιαστικά;

Αυτή η δυσκολία στην επικοινωνία ή η πλήρης έλλειψή της, είναι η πηγή των περισσότερων δεινών φαντάζομαι. Δεν νοιώθουμε κομμάτι ενός » όλου».

Έργο Κάλλης Καστώρη

Tι σε ώθησε να ασχοληθείς με την ζωγραφική ενώ σε είχε συνεπάρει η μουσική ;

-Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδάκι, πάντα να ζωγραφίζει… δεν θυμάμαι πως άρχισα να γράφω… πάντα με ένα μπλόκ στο χέρι. Η ζωγραφική ήταν η μεγάλη μου αγάπη, η μουσική (κιθάρα) ήταν ένα χόμπυ. Μεγαλώνοντας βρέθηκα στο Βόλο, έκανα οικογένεια, δεν υπήρχε δυνατότητα να σπουδάσω ζωγραφική. Υπήρχε όμως η ανάγκη να εκφραστώ. Δεν έχει πολλές φορές σημασία το μέσον αλλά η δυνατότητα να εκφράσεις αυτά που ίσως δεν αναγνωρίζεις και ομολογείς ούτε σύ ο ίδιος.

Το δυσκολότερο πράγμα είναι νομίζω ο καθένας από μας να αναγνωρίσει τις πραγματικές ανάγκες, να επικοινωνήσει με τον εαυτό του πρώτα απ’όλα. Είχα όμως κατά νού, πως κάποτε θα σπουδάσω ζωγραφική, δεν έχει σημασία σε ποιά ηλικία.

-Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

-Ζωγραφίζω παραστατικά και ανθρωποκεντρικά! Το μέσον που χρησιμοποιώ είναι κυρίως λάδια σε καμβά, αλλά μου αρέσουν και τα χρωματιστά μολύβια, ο γραφίτης, το κάρβουνο, η ακουαρέλλα. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο χρόνος να ασχοληθώ πολύ με όλα τα υλικά που μου αρέσουν και έτσι ασχολούμαι κυρίως με τα λάδια, που φροντίζω να είναι άριστης ποιότητας

-Τα έργα σου αποτυπώνουν μοναχικές στιγμές καθημερινών ανθρώπων εξ ου και ο τίτλος. Εσύ πώς βιώνεις την μοναξιά;

Χμ! Πώς βιώνω εγώ τη μοναξιά; Μα όταν προβληματίζομαι γιά την πορεία ενός έργου, πώς έχω την απαίτηση ο σύντροφός μου να συμμεριστεί απόλυτα την αγωνία μου; Και όταν εκείνος γιά μέρες ολόκληρες προσπαθεί να διεπεραιώσει τις φορολογικές μας υποχρεώσεις, σε ποιό ποσοστό είμαι μέτοχος; Ο καθένας λοιπόν είναι πάντα μόνος στις αγωνίες του και στα προβλήματά του. Δεν είμαστε μόνοι στη μοναξιά μας. Πολλές φορές καθόμαστε δίπλα ο ένας στον άλλο, αλλά ο καθένας είναι χαμένος στις σκέψεις του.

Χαρακτηριστική εικόνα στο καφέ, παρέες να κάθονται στο ίδιο τραπέζι και ο καθένας να παίζει με το κινητό του. Είναι συγκλονιστική η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έτσι θα είναι, ποτέ ο ένας δεν θα ταυτιστεί με τον άλλο, ποτέ δεν θα επικοινωνήσουν εντελώς! Ετσι λοιπόν η μοναξιά, η αποδοχή της ή μη, γίνεται προσφιλές θέμα όχι μόνο δικό μου αλλά και σπουδαίων δημιουργών σε όλο τον χώρο της Τέχνης.

Αγαπημένος μου ποιητής, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος περιγράφει με ιδιαίτερη δύναμη τη μοναξιά και τη στιγμή που τον ανακάλυψα με συγκλόνισε. Πολλά έργα μου έγιναν με αφορμή κάποια ποιήματά του.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Αναφέρεις ότι η έννοια της αποξένωσης είναι πολύσημη δηλαδή και αποξένωση από τον εαυτό αλλά και από τους άλλους. Πιστεύεις ότι πρέπει να απομονωθούμε για να αναδημιουργήσουμε τον εαυτό μας;

-Η αποξένωση ξεκινά από την αποξένωση μας από τον εαυτό μας! Επιθυμούμε ό,τι μας είπαν πως πρέπει να επιθυμούμε!! Διασκέδαση γιατί είναι Σαββατόβραδο, διακοπές σε νησί το καλοκαίρι, παρακολούθηση των ριάλιτι στη τηλεόραση αλλιώς, πού ζούμε; Δημιουργούνται πολλές φορές ανάγκες ανύπαρκτες. Εφ’όσον αποξενονώμαστε απ’τις πραγματικές μας ανάγκες, πώς θα μπορούσαμε να μην αποξενωθούμε από τον διπλανό μας;

Φυσικά και πρέπει να αναπροσδιοριζόμαστε κάθε τόσο, να κρατάμε απόσταση από τον εαυτό μας και τις καταστάσεις. Και αυτό δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ. Είναι μια διαδικασία που μόνο η σιωπή προσφέρει.

-Πως κάθε άνθρωπος σε κάποια στιγμή της ζωής του πρέπει να επιδιώκει την αναδημιουργία του; Εσύ το έχεις επιδιώξει;

-Πάντα θα προσπαθώ να αυτοπροσδιορίζομαι, να αναδημιουργούμαι. Θεωρώ πως είναι στόχος και υποχρέωση που οφείλει ο καθένας στον εαυτό του. Πως γίνεται αυτό; Με επαγρύπνηση. Τι σημαίνει αυτό; Διάβασμα, διαλογισμός, ψυχανάλυση, συζήτηση με φίλους, με περισυλλογή. Χρονοβόρα διαδικασία που πολλές φορές κλονίζεσαι, θεωρείς πως δεν έχεις αποτέλεσμα, είσαι στο σημείο μηδέν και ξαφνικά ανακαλύπτεις πως έχει γίνει το θαύμα!!

-Ποια είναι η σχέση της μουσικής και της ζωγραφικής έτσι όπως την έχεις βιώσει;

-Και με την Μουσική όπως και με την Ζωγραφική περιγράφεις καταστάσεις μέσα από τα φίλτρα της αντίληψης σου και μέσα από τα φίλτρα των συναισθημάτων σου. Πάντα λίγο ως πολύ τον εαυτό σου βγάζεις!! Υπάρχουν βέβαια διαφορές. Στη μουσική θα εκφραστείς αφού μελετήσεις με μεγάλη ακρίβεια – δεν υπάρχει »περίπου» νότα πρέπει να είναι πάντα ακριβής και καθαρή. Στη ζωγραφική έχεις μεγαλύτερη ελευθερία, η μουσική όμως με καθόρισε ως προς την »καθαρότητα», την σαφήνεια.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των προσώπων που επιλέγεις να αποθανατίσεις;

-Τα χαρακτηριστικά των προσώπων που επιλέγω είναι άτομα καθημερινά, ίσως συνηθισμένα. Έχουμε συνηθίσει στην υπερβολή και αυτό που συμβαίνει γύρω μας φαντάζει βαρετό! Στη τέχνη πολλές φορές υπερβάλλουμε είτε ωραιοποιώντας, είτε θεοποιώντας το διαστροφικά άσχημο. Δεν αναφέρομαι μόνο στα εικαστικά, το ίδιο συμβαίνει και με τον κινηματογράφο και με τις ειδήσεις ειδικότερα. Έτσι λειτουργεί ως ναρκωτικό επιδιώκοντας όλο και μεγαλύτερη δόση.

Πως να αντέξουμε την ανιαρή πραγματικότητά μας; Ας δούμε όμως την κρυμμένη ομορφιά στη ταπεινή καθημερινότητά μας. Δεν θα απαλλαγούμε από πολλές ανικανοποίητες επιθυμίες, άρα θα νοιώσουμε περισσότερο ελεύθεροι!!

-Τα έργα σας πρόσφατα βρέθηκαν στο οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης, στις Βρυξέλες και τυχαίνει να αποτυπώνουν συναισθήματα ανθρώπων που ζουν σε ευρωπαϊκά κέντρα σαν τις Βρυξέλες. Πιστεύετε πως η έντονη αποξένωση του ανθρώπου έχει διαβρώσει αυτούς τους σημαντικούς θεσμούς;

-Συνολικά ναι, αν και πιστεύω πως πάντα υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα. Πολύ συχνά η εξουσία τρέφει το εγώ, αλλοτριώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο.

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου μουσικό άκουσμα όταν ζωγραφίζεις;

-Πάντα ακούω μουσική όταν ζωγραφίζω και αναφέρομαι σχεδόν πάντα σε κλασική μουσική. Μου αρέσει πάρα πολύ η μεσαιωνική μουσική (Th. Tallis), Αναγέννηση (J. Dowland, C.Modeverdi) Μπαρόκ (A. Corelli, J S Bach, G. F. Haendel, A.Vivaldi), o Mozart, λατρεύω τον F. Chopin, τις σονάτες του Brahms γιά chello και πολλά άλλα.

Ζωγραφίζω πάντα ακούγοντας μουσική και ο χρόνος χάνεται.

Έργο Κάλλης Καστώρη

-Ποιοι καλλιτέχνες σε εμπνέουν;

 

 

 

 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Γιάννης Αδαμάκης: «Νοσταλγικός λυρισμός και ποίηση της φόρμας»

Συνέντευξη του καλλιτέχνη Γιάννη Αδαμάκη στην Δρ. Ιστορίας της Τέχνης Μαράη Γεωργούση

Η νοσταλγική, λυρική περιρρέουσα ατμόσφαιρα των έργων του Γιάννη Αδαμάκη μας μεταφέρει σ’ έναν μαγικό σχεδόν παραμυθένιο κόσμο, που όμως φέρνει στην επιφάνεια το βαθύτερο νόημα της εκάστοτε σύνθεσης. Ο καλλιτέχνης είναι ευφυής, σεμνός, όπως όλοι οι ταλαντούχοι δημιουργοί, πιστός στις αρχές και στην τέχνη του, ενώ κουβαλά την παλιά στόφα της ντομπροσύνης του Πειραιά, που τον καθιστά συχνά και την «ψυχή» της παρέας.

Γιάννης Αδαμάκης, Ένα ταξίδι, 2018, 90Χ110 εκ, ακρυλικά σε μουσαμά

 

Η Δημιουργία σύμφωνα με τον Μπερντιάεφ Ν. αποτελεί την πορεία της ανυπαρξίας προς την ύπαρξη δια μέσου της ελευθερίας. Εμπεριέχει όμως και δυσκολίες. Σ’ εσάς η ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας είναι καθημερινή διαδικασία;

«Δεν έχω σοβαρά καταλήξει στο ποια αναγκαιότητα οδήγησε τις επιλογές μου. Μπορεί και να μην θέλω να κοιτάξω πίσω. Σήμερα πάντως είναι για μένα μια καθημερινή πρακτική. Χωρίς να θέλω να την υποβαθμίσω, θα έλεγα πως παίζω με πινέλα και χρώματα».

                                Γιάννης Αδαμάκης, Στην πλατεία, 2014, 50Χ70 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

Παρατηρώντας τα έργα σας βλέπουμε σε αρκετά από αυτά την εμφάνιση συμβόλων με συγκινησιακό φορτίο, όπως το καράβι. Από πού αντλείτε την θεματολογία σας;

«Η θεματολογία μου είναι στην ουσία μια αφήγηση μνήμης. Η μνήμη μας ορίζει αυτό που είμαστε. Θα μπορούσα να σας αναφέρω πολλά πράγματα που συγκρότησαν την υπόσταση μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έως σχετικά πρόσφατα. Πιστεύω Βέβαια πως όσο προχωρούμε στη ζωή μας τόσο αδυνατίζει η επιρροή τους στη διαμόρφωση της γενικότερης  δράσης μας.

Με δυο λόγια θα έλεγα πως γεννήθηκα πριν 59 χρόνια στον Πειραιά. Κουβαλώ λοιπόν μέσα μου την ατμόσφαιρα μια λαϊκής γειτονιάς στην οποία, σε αντίθεση με σήμερα,  λειτουργούσαν κανόνες και κώδικες δεοντολογίας που μερικές φορές  έφταναν σε μια εμμονική υπερβολή».

                                     Γιάννης Αδαμάκης, Φρουρός, 2018, 120Χ100 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά

Προέρχεστε από οικογένεια ναυτικών, οι παιδικές μνήμες και τα αρώματα εκείνης της εποχής σας επηρέασαν;

«Ναι,  έχω μια ναυτική καταγωγή που ξεκινάει  από τον παππού μου και φτάνει  στον πατέρα και τους θείους μου. Έτσι  τα βιώματα μου είναι εξωτικές διηγήσεις, επιστροφές και αποχωρισμοί, γιαπωνέζικα παιχνίδια με μπαταρίες, το λιμάνι, τα πλοία που φεύγουν και έρχονται. Αυτά ζωγραφίζω με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο».

Γιάννης Αδαμάκης, Στο μηχανοστάσιο, 2018, 120Χ150 εκ., ακρυλικά σε

 

Τα εγκάθετα μικρά στοιχεία που ενσωματώνετε στα έργα σας αποτελούν σαφείς αναφορές στη Βυζαντινή τέχνη, πως τα εμπνευστήκατε;

«Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν τις επιρροές τους. Αυτές είναι απ’ τη μια βιωματικές κι απ’ την άλλη εικαστικές. Πρόκειται για δυο πράγματα που διαπλέκονται σε βαθμό που δύσκολα ξεχωρίζει κανείς το ένα από το άλλο. Οι δικές μου καταβολές είναι:  τα κολάζ, η αφαίρεση, ο δικός μας Γιάννης Σπυρόπουλος, ο άγγλος Peter Blake, o αμερικανός  Robert Raushenberg αλλά και ο ρώσος Nikolai Fechin. Η αφηγηματικότητα των κόμιξ, τα βυζαντινά εικονίσματα (συχνά στολισμένα με τάματα, λουλούδια και ευχές), οι πίνακες ανακοινώσεων, τα βλέμματα των δικών μου που με κοιτούν από τα κρεμασμένα κάδρα στον τοίχο».

Γιάννης Αδαμάκης, Στην Υφαίστου, 2013, 90Χ110 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

 

Έχετε πλούσια καλλιτεχνική παραγωγή, η κάθε ενότητα των έργων σας μας οδηγεί και σε ένα διαφορετικό βιωματικό ταξίδι. Πως διαφοροποιήσατε τόσο τον τρόπο έκφρασής σας ξεκινώντας από την καθαρή αφαίρεση σε περισσότερο παραστατικά έργα;

«Πάντα έκανα αυτό μου υποδείκνυε μια δική μου εσωτερική ανάγκη. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, αλλά αυτό που πρέπει να πω είναι πως μεγαλώνοντας κανείς ωριμάζει  και ο τρόπος που αφηγείται την ιστορία του. Τα υπόλοιπα είναι φορμαλισμός».

Γιάννης Αδαμάκης, Η συζήτηση, 2017, 30Χ40 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά

 

Τα έργα σας συχνά εκτός από την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργούν, συνθέτουν ένα θεατρικό παιχνίδι, παραπέμπουν σε προσμονές, υποσχέσεις… Για εσάς είναι ένα βιωματικό ταξίδι;

«Είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. Συχνά ανακαλύπτω  σ΄αυτά μια εσωτερική ισορροπία και άλλες πάλι  με μπερδεύει το απροσδόκητο στοιχείο που μπορεί κρύβουν».

 

Γιάννης Αδαμάκης, Στην Ομόνοια, 2018, 120Χ160 εκ., ακρυλικά σε λινό crop

 

Ακόμα και στα κτιριακά σας έργα, που δεν είναι εμφανής άμεσα η ανθρώπινη ύπαρξη, αναγνωρίζεται κάθε προσπάθεια υπέρβασης μιας τετριμμένης πραγματικότητας. Είναι εν τέλει συνεχής η αναζήτηση της αλήθειας στις δουλειές σας;

«Δεν προσπαθώ να αποδώσω μιαν αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά να πω την δική μου υποκειμενική αλήθεια. Ο χρόνος αργότερα θα κατατάξει κάθε τι στη θέση που του πρέπει».

Ως εξαιρετικός κολορίστας θα μπορούσατε να μας μιλήσετε για τον ρόλο του χρώματος στα έργα σας;

«Η αλήθεια είναι πως το χρώμα παλιότερα, με έχει απασχολήσει αρκετά σε πρακτικό αλλά και σε θεωρητικό επίπεδο. Τώρα όταν ζωγραφίζω προσπαθώ να απομονώσω ότι ξέρω και να αφεθώ σε μια ενστικτώδη προσέγγιση. Αυτό τουλάχιστον για μένα, έχει πιο πολύ πλάκα. Μια πλάκα που εντέλει  οδηγεί σε ουσιαστικότερα αποτελέσματα».

 

Γιάννης Αδαμάκης, Η βόλτα, 2014, 70Χ100 εκ., ακρυλικά σε μουσαμά.

 –Πως δουλεύετε τα έργα σας, επεμβαίνετε στον ίδιο πίνακα πολλές φορές; Παρατηρείτε το φως την σκιά;
 

 

 

 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ
Πηγή


Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Νάνσυ Ανοιξά «Με επιμονή και μεθοδικότητα»

Η εταιρεία VOYAGER TRAVEL & CONGRESS δραστηριοποιείται στην οργάνωση συνεδρίων, στους τομείς του συνεδριακού και επαγγελματικού τουρισμού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με έδρα την Θεσσαλονίκη, παρέχοντας ολοκληρωμένες υπηρεσίες σε εταιρικούς και όχι μόνον πελάτες. Δημιουργήθηκε από ικανά στελέχη , που μετρούν πολύχρονη εμπειρία, βαθιάς γνώσης και εξειδίκευσης στον χώρο του τουρισμού. Την τελευταία δεκαετία, παράλληλα με το τουριστικά προϊόντα αναλαμβάνει την οργάνωση Συνεδρίων, Ημερίδων, Κοινωνικών Εκδηλώσεων, Επαγγελματικών Συναντήσεων, Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Σεμιναρίων. Συνοδοιπόρος όλα αυτά τα χρόνια είναι η Πάτρα Γκάτζιου από τους καλύτερους γνώστες τόσο της διεθνής όσο και της εγχώριας τουριστικής αγοράς. Οι δραστηριότητες της εταιρείας χαρακτηρίζονται από συνέπεια, σοβαρότητα και επαγγελματισμό, στην εγχώρια και τη διεθνή σκηνή, με κύριο στόχο την σχέση εμπιστοσύνης με τους πελάτες. Το πιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε ελληνική επιχείρηση είναι η υπερφορολόγηση και η μη βελτίωση κλίματος της οικονομίας. Με αυτά τα δεδομένα, η εταιρεία χρειάζεται προσεκτικές κινήσεις, «έξυπνη» διαχείριση και αύξηση του κύκλου εργασιών. Επιμονή και μεθοδικότητα είναι γυναικεία χαρακτηριστικά, απαραίτητα για μια επιτυχημένη επιχείρηση, άλλωστε πίσω από μία πετυχημένη εταιρεία «κρύβεται» μια γυναίκα.

Ποια είναι για σας τα βασικά στοιχεία που εξασφαλίζουν επιτυχία σε μια  τουριστική επιχείρηση;

Η συνέπεια και η αξιοπιστία είναι δύο βασικά στοιχεία για να πετύχει το στόχο της μια τουριστική επιχείρηση. Ο πελάτης ζητάει συγκεκριμένα πράγματα. Η εταιρεία έχει ως βασικό σκοπό να ικανοποιεί με απόλυτο τρόπο τον κάθε ένα πελάτη λέγοντας πάντα την αλήθεια. Η ειλικρίνεια είναι ένα στοιχείο που ο πελάτης πάντα εκτιμά.

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες ή απόρριψη λόγω της γυναικείας σας φύσης στο επάγγελμα του ταξιδιωτικού πράκτορα;

Όχι δεν έχει τύχει να αρνηθεί κάποιος πελάτης την υπηρεσία μας επειδή είμαι γυναίκα. Άλλωστε η επικεφαλής του τμήματος της εταιρείας είναι μία έμπειρη, καταρτισμένη και όπως είπα και παραπάνω η καταλληλότερη στον τομέα του τουρισμού. Τα οικονομικά αποτελέσματα της εταιρείας μας άλλωστε αποδεικνύουν αυτό που σας ανέφερα.

 

Τι θα συμβουλεύατε σε μια νέα γυναίκα που φιλοδοξεί να ασχοληθεί με τον τομέα του τουρισμού;

Η συμβουλή μπορεί να είναι υποκειμενική. Η εμπειρία που μπορώ να σας μεταφέρω είναι πως ο τουρισμός είναι ένας πολυσύνθετος τομέας, επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και ο κάθε πελάτης έχει διαφορετικές απαιτήσεις. Η εμπειρία μου λέει πως όταν κάποιος είναι αξιόπιστος, φερέγγυος και ευέλικτος στην σκέψη συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες για μια επιτυχημένη καριέρα στον τουρισμό.

 

Πείτε μας μια έκφραση που χρησιμοποιείτε συχνά και σας δίνει κουράγιο και δύναμη;

Να έχουμε την υγεία μας και αυτό που δεν καταφέραμε σήμερα, θα το καταφέρουμε αύριο!

 

Ποια είναι τα σημαντικότερα έργα τουριστικής υποδομής που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια και συνέβαλαν στη αύξηση της τουριστικής ζήτησης ή στη βελτίωση της ποιότητας του τουρισμού αλλά και του ιατρικού συνεδριακού τουρισμού ειδικότερα;

Σημαντικά έργα δεν έχουν γίνει σε επίπεδο υποδομών. Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές ελλείψεις σε βασικά αγαθά όπως είναι οι μεταφορές – συγκοινωνίες και συνεδριακά κέντρα. Η αλήθεια είναι ότι έχει σημειωθεί μεγάλη βελτίωση στην ποιότητα των καταλυμάτων και στις υπηρεσίες τους. Η εστίαση έχει, επίσης, βελτιωθεί σημαντικά χωρίς αυτό να σημαίνει ‘ότι δεν υπάρχουν περεταίρω περιθώρια ανάπτυξης. Πιστεύω πως ένα κομμάτι της πόλης επιβάλλεται να «γυαλιστεί » ώστε να καταφέρει να δελεάσει «ακριβούς τουρίστες» να επισκεφτούν την πόλη μας. Θεωρώ, πάντως, πως ένα σύγχρονο αεροδρόμιο, επιστροφή στη Θεσσαλονίκη μεγάλων αεροπορικών εταιρειών με μεγάλο δίκτυο πτήσεων και μια αντίστοιχη σιδηροδρομική γραμμή, ο τουρισμός και κατά συνέπεια ο ιατρικός κλάδος του, μπορεί να γνωρίσει «όμορφες» μέρες στο μέλλον.

Ποιοι είναι οι δικοί σας επιχειρηματικοί στόχοι σας για το 2019 όσον άφορα στην ανάπτυξη του συνεδριακού τουρισμού στην Ελλάδα, αλλά και ποιες οι προτάσεις σας για την αναβάθμιση και την ανάπτυξη ενός τέτοιου ευαίσθητου τουριστικού προϊόντος;

Οι στόχοι της εταιρείας μας είναι η ποιοτική διοργάνωση των συνεδρίων που έχουμε αναλάβει να διοργανώσουμε το τρέχον έτος. Σκοπός μας δεν είναι μόνο η ποσότητα των συνεδρίων αλλά η ποιοτικές υπηρεσίες που θέλουμε να προσφέρουμε και είναι κάτι που έως τώρα κρατούμε σε υψηλό επίπεδο. Η VOYAGER TRAVEL &CONGRESS  έχει ως βασικό στόχο και φέτος, να οργανώσει ταξίδια σε όλα τα μέρη της γης, όπως και να δεχτεί επισκέπτες από το εξωτερικό. Για την ενδυνάμωση των επαγγελματικών σχέσεων, για τη δημιουργία νέων συνεργασιών, με άριστα προγράμματα συστήνουμε τα ιδανικότερα ταξίδια στην ιδανικότερη περίοδο.

 

Πως συνδυάζετε μια μέχρι τώρα επιτυχημένη καριέρα με την οικογένεια και τον ρόλο ως μητέρα και τι θυσίες χρειάστηκαν μέχρι σήμερα τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο;

Πρόκειται για δύο εκ διαμέτρου αντίθετους ρόλους οι οποίοι ρόλοι πρέπει να υλοποιούνται από το ίδιο πρόσωπο. Το πιο βασικό χαρακτηριστικό για μια επιτυχημένη καριέρα και συνάμα να είσαι μητέρα είναι να υπάρχει ισορροπία και προτεραιότητες. Ο χρόνος που απαιτείται για τη δουλειά και ο χρόνος που απαιτείται για την οικογένεια δεν επαρκεί ποτέ. Η οικογένεια μου αποτελεί τη βάση για την ζωή μου, δίνει την ώθηση για να δημιουργήσεις και να τα επιστρέψεις σε αυτήν. Άλλωστε, η ζωή είναι κύκλος με γνώμονα την οικογένεια.

Continue Reading

Trending