Επιχειρηματικότητα

Έρευνα: Γυναίκες ηγέτες, εμπόδια, παράγοντες που βοηθούν και τον μέλλον τους.

Η έρευνα αυτή διενεργήθηκε ώστε να συμβάλει στην περαιτέρω διερεύνηση του θέματος της ισότητας των φύλων μέσα στις ελληνικές εταιρείες. Συγκεκριμένα, αναλύσαμε τις αντιλήψεις γυναικών που κατέχουν διευθυντικές θέσεις στην Ελλάδα αναλύοντας τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν ως προς την κατάκτηση αυτών των θέσεων, τους παράγοντες που επιτρέπουν την επαγγελματική τους ανέλιξη και τις μελλοντικές αλλαγές που αναμένουν για τις γυναίκες- ηγέτες.

Η έρευνα διεγέρθηκε τον Ιούνιο στην Αθήνα στο πλαίσιο διπλωματικής εργασίας μεταπτυχιακής φοιτήτριας του Queen Mary University of London μέσω ποιοτικής ανάλυσης με τη διεξαγωγή 10 συνεντεύξεων με γυναίκες που κατέχουν διευθυντικές θέσεις ( CEO, CFO, Head of HR Department) είτε σε πολυεθνικές, διαφημιστικές , τηλεπικοινωνίες είτε στο retail. Τα ευρήματα έδειξαν ότι τα υφιστάμενα εμπόδια για τις γυναίκες ηγέτες της Ελλάδας δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτά που υπάρχουν σε άλλα ελληνικά και διεθνή εμπειρικά στοιχεία. Το ανδροκρατούμενο εργασιακό περιβάλλον, οι έμμεσες και άμεσες διακρίσεις, τα στερεότυπα και η ισορροπία εργασίας/προσωπικής ζωής αποδείχθηκαν τα κύρια εμπόδια.

Πιο αναλυτικά, η ανδρική δικτύωση( male networking) αποδείχθηκε ένα μεγάλο εμπόδιο για πέντε ανώτερα στελέχη της Ελλάδας: «Μου πήρε πολύ περισσότερο χρόνο για να γίνω μέλος της ομάδας και να συμπεριληφθώ σε όλα τα επίσημα και ανεπίσημα networks της εταιρείας σε σύγκριση με τους άντρες συναδέλφους μου». Τέσσερις γυναίκες αισθάνονταν επίσης επαγγελματικά απομονωμένες. «Όλοι περίμεναν το πρώτο μου λάθος να με ξεφορτωθούν. Δεν μου έδωσαν το χρόνο να αποδείξω τις ικανότητές μου »(P4, Logistics).

Οι διακρίσεις, τόσο άμεσες όσο και έμμεσες, ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο για οκτώ γυναίκες ηγέτες. «Όταν ο νέος βοηθός που θα προσλαμβάναμε στην εταιρεία κατάλαβε ότι επρόκειτο να είμαι η διευθύντρια του, η δυσαρέσκεια του ήταν κάτι παραπάνω από προφανής» (P6, Retail). Οι έμμεσες διακρίσεις ήταν αποτέλεσμα συνήθως μικροπολιτικών παιχνιδιών π.χ. μέσω ανεπαρκούς ενημέρωσης πριν από μια συνάντηση από τον άνδρα βοηθό τους ή από την μη προσθήκη τους στα εταιρικά emails. Ακόμα χειρότερα, αυτές οι συμπεριφορές έπαιρναν μερικές φορές μορφές εκφοβισμού: «Όταν ήμασταν μπροστά στο διοικητικό συμβούλιο, ο συν-διευθυντής πωλήσεών μου υποτιμούσε σκόπιμα όλες τις ιδέες μου μπροστά σε όλους. Δεν με άφηνε να ολοκληρώσω μια πρόταση χωρίς να με διακόψει. » (P8, retail).

Ο σεξισμός ήταν επίσης εμφανής στις συνεντεύξεις 5 ερωτηθέντων. Μια από αυτές είπε ότι «Όταν πρώτο έγινα Διευθύντρια Επικοινωνίας, ήμουν μόλις 32 ετών. Μετά από μερικούς μήνες κατάλαβα ότι όλοι πίσω από την πλάτη μου ρωτούσαν με ποιον από το διοικητικό συμβούλιο κοιμήθηκα προκειμένου να πάρω αυτή τη θέση!» (P1, Media). Υπήρχαν ακόμη περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, καθώς δύο ερωτηθέντες ομολόγησαν: «Ένας από τους διευθυντές μου μου είπε κάποτε:« Αρνήθηκες να κοιμηθείς μαζί μου, δεν θα πάρεις ποτέ προαγωγή» (P7, Banking).

Η ηλικία ήταν ένα εμπόδιο για δύο γυναίκες. «Στην Ελλάδα δίνουν μεγάλη προσοχή στα χρόνια εμπειρίας που έχεις πάνω στη δουλειά . Δεν δίνουν εύκολα ευκαιρίες σε νεαρά άτομα. « Ήμουν μόλις 29 όταν έγινα αρχισυντάκτρια σε ένα από τα κορυφαία περιοδικά της χώρας μας με διεθνή παρουσία και όλοι με κοίταζαν με καχυποψία, υποθέτοντας ότι δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις της δουλειάς. Ωστόσο, δεν είναι το ίδιο για τους άντρες στα 30 τους »(P2, Print Media).

Τα στερεότυπα με βάση το φύλο αποδείχθηκαν καθημερινή φαινόμενο στον ελληνικό χώρο εργασίας για 7 ερωτηθέντες. Μια Διευθύνουσα Σύμβουλος (P10, Advertising) είπε ότι «ήμουν παρών σε μια συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου όταν δεν ήθελαν να προωθήσουν την« Έλενα »επειδή ήταν νεαρή μητέρα. Δυστυχώς, εξακολουθούν να θεωρούν ότι η φροντίδα των παιδιών είναι αποκλειστικά ευθύνη μιας γυναίκας ». Μερικά από τα πιο προφανή στερεότυπα σχόλια, επίσης, σχετίζονταν με την εξωτερική τους εμφάνιση, συνδέοντας πάντα μια ελκυστική εξωτερική εμφάνιση με χαμηλές δυνατότητες.

Δυστυχώς, για οκτώ ερωτηθέντες το μεγαλύτερο εμπόδιο για την επαγγελματική τους ανέλιξη φαίνεται να ήταν η ίδια τους η οικογένεια. Εκείνες που είχαν παιδιά ανέφεραν ότι «η ισορροπία εργασίας / προσωπικής ζωής είναι σχεδόν αδύνατο να επιτευχθεί». Όλες οι εργαζόμενες μητέρες, ωστόσο, τόνισαν ότι είχαν ένα πολύ υποστηρικτικό οικογενειακό και συζυγικό περιβάλλον, και ως εκ τούτου κατάφεραν να πετύχουν. Όσοι ήταν άτεκνοι απέδωσαν το γεγονός στον μεγάλο φόρτο εργασίας τους που δεν τους επέτρεψε να προχωρήσουν στη δημιουργία μας οικογένειας .

Ωστόσο, μία εκ των 10 συνεντευξιαζόμενων γυναικών είπε ότι «Οι γυναίκες είναι υπεύθυνες για τη θέση που έχουν τοποθετηθεί. Εγκλωβίζονται στα κοινωνικά στερεότυπα και εγκαταλείπουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Από την εμπειρία μου, μια γυναίκα προσπαθεί πάντα να προσαρμόζει τη δουλειά της στον οικογενειακό τρόπο ζωής της, ενώ ένας άντρας προσπαθεί να προσαρμόσει τη ζωή του στο περιεχόμενο της εργασίας».

Το πιο εντυπωσιακό αυτής της έρευνας ήταν ότι 4 στις 10 γυναίκες ενώ ήταν υποστηρικτικές απέναντι στις εργαζόμενες μητέρες και παρόλο που οι ίδιες ήταν μητέρες, ήταν αρκετά εχθρικές σχετικά με τη μητρική άδεια καθώς , όπως είπαν, «το να καλύπτεις τα κενά που σου αφήνει μια έγκυος γυναίκα δεν είναι εύκολη υπόθεση». Μία εκ των ερωτηθέντων εξομολογήθηκε -αρκετά μετανιωμένη πλέον – ότι αρνήθηκε να προσλάβει μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα με το φόβο ότι η τελευταία θα μείνει έγκυος σύντομα!!!

Άλλα εμπόδια που αναφέρθηκαν ήταν η παντελής έλλειψη mentoring και coaching (8/10), τα ανεπαρκή συστήματα αξιολόγησης και προαγωγών (3/10), η έλλειψη ευέλικτων ωρών εργασίας (7/10) και οι υπερβολικά πολλές ώρες εργασίας που τους εμπόδισαν (6/10) να εξισορροπούν τις άλλες τους υποχρεώσεις.

Μόνο 2 από τους 10 ερωτηθέντες ανέφεραν ότι δεν αντιμετώπισαν κανένα εμπόδιο στην καριέρα τους και οι δύο εργάζονταν για πολυεθνικές.

Καταλυτικοί παράγοντες για την επαγγελματική τους ανέλιξη ήταν η ίδια τους η δυναμική προσωπικότητα, η αποφασιστικότητα τους, η σκληρή δουλειά και η αφοσίωση, ενώ όλες θεωρήσαν τους μέντορες εξαιρετικά ευεργετικούς, αλλά μόνο δύο από αυτές είχαν, ενώ όλες είχαν κάποιον σαν πρότυπο στην εργασία τους (role model) και τις περισσότερες φορές αποδείχθηκε ότι ήταν τα ίδια τους τα αφεντικά. Οι γυναίκες σε αυτό το ερευνητικό έργο τόνισαν ότι οι αναμενόμενες μελλοντικές δράσεις προκειμένου να αυξηθούν οι γυναίκες που κατέχουν ηγετικές θέσεις στην Ελλάδα περιλαμβάνουν την διασφάλιση της άδειας μητρότητας, την εισαγωγή της πατρικής άδειας, ευέλικτες ώρες εργασίας, αξιοκρατικά συστήματα προαγωγών και ,τέλος, περισσότερο on the job training μέσω διαρκών σεμιναρίων.

Στέλλα Πετράκη – MSc στην Διεθνή Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού

Επιχειρηματικότητα

Όταν η επιχείρηση αναπτύσσεται, αλλά η ζωή της γυναίκας μικραίνει

Ο τζίρος ανεβαίνει. Οι πελάτες πληθαίνουν. Έχεις πια την ομάδα που κάποτε ευχόσουν να μπορείς να πληρώνεις. Κι όμως, το απόγευμα που θα έκλεινες τον υπολογιστή χωρίς να σκέφτεσαι τι έμεινε πίσω διαρκώς μεταφέρεται για αργότερα.

«Μόλις σταθεροποιηθεί κι αυτό, θα έχω περισσότερο χρόνο».

Μόνο που κάθε επόμενο βήμα φέρνει κάτι ακόμη που χρειάζεται εσένα. Η επιχείρηση μεγαλώνει και η ελευθερία παραμένει υπόσχεση.

Ίσως αναγνωρίζεις τον εαυτό σου εδώ. Ξεκίνησες με επιθυμία να δημιουργήσεις κάτι δικό σου, να κερδίζεις καλά, να αποφασίζεις πώς θα ζεις. Στην πορεία, όμως, η ανάπτυξη άρχισε να σημαίνει ότι πρέπει να είσαι διαθέσιμη για περισσότερους ανθρώπους, περισσότερες αποφάσεις, περισσότερες ανάγκες.

Ας σταθούμε σε μια μικρή στιγμή. Μια συνεργάτιδά σου αναλαμβάνει πλήρως ένα έργο. Για πρώτη φορά, ελευθερώνεται ένα πρωινό σου. Θα μπορούσες να το διαθέσεις όπως επιθυμείς. Πριν προλάβεις, όμως, να χαρείς αυτή τη δυνατότητα, ζητάς ενημέρωση, ελέγχεις λεπτομέρειες, προσθέτεις άλλη μία συνάντηση.

Η υποστήριξη υπάρχει. Εσύ εξακολουθείς να εργάζεσαι σαν να πρέπει όλα να περνούν από εσένα.

Τι συμβαίνει μέσα σου όταν κάτι πηγαίνει καλά χωρίς τη συνεχή παρέμβασή σου; Αισθάνεσαι ανακούφιση; Ή εμφανίζεται η ανησυχία ότι χαλαρώνεις, ότι κάτι θα ξεφύγει, ότι δεν προσφέρεις αρκετά;

Εδώ η ανάπτυξη συναντά τη σχέση σου με την ασφάλεια στο Σώμα. Αν η διαρκής εγρήγορση είναι ο τρόπος που έχεις μάθει να αισθάνεσαι ασφαλής μέσα στη δουλειά σου, ακόμη και μια άδεια ώρα μπορεί να βιώνεται ως εκκρεμότητα. Υπάρχει χρόνος, αλλά δυσκολεύεσαι να τον ζήσεις ως ελευθερία. Σαν η απουσία σου να απαιτεί δικαιολόγηση.

Αυτό είναι ένα ουσιαστικό ερώτημα στη δουλειά μου μέσα στο Embodied Business Leadership: πώς μπορεί η γυναίκα να δημιουργεί περισσότερα και να επιτρέπει στον εαυτό της να λαμβάνει περισσότερη υποστήριξη, χρήματα και ελευθερία;

Η επιχείρηση που ευημερεί ξεκινάει στο Σώμα. Η ασφάλεια να υποστηρίζεσαι και να λαμβάνεις εκφράζεται σε συγκεκριμένες επιχειρηματικές επιλογές: να αναθέτεις πραγματική ευθύνη, να αφήνεις την ομάδα να αποφασίζει μέσα στις αρμοδιότητές της, να επιλέγεις συνεργασίες που υπηρετούν και τη ζωή που θέλεις.

Η φιλοδοξία σου μπορεί να περιλαμβάνει μεγαλύτερο τζίρο, επιρροή, δημιουργία και ένα απόγευμα που σου ανήκει. Δεν χρειάζεται να μικρύνεις αυτό που επιθυμείς.

Αξίζει όμως να αναρωτηθείς: στην επιχείρηση που δημιουργώ, η δική μου ελευθερία περιλαμβάνεται στην επιτυχία ή περιμένω ακόμη να την κερδίσω με περισσότερη δουλειά;

Μαρία Μισύρη | Embodied Business Leadership | Δημιουργός της Μεθόδου «Η Επιστροφή της Δημιουργού™»

Παρουσίαση

HELPVENEZUELA: Η HELPHELLAS ενεργοποιεί καμπάνια crowdfunding για την αποστολή 5 κοντέινερ ανθρωπιστικής βοήθειας στη Βενεζουέλα

«Η βοήθεια υπάρχει! Αυτό που λείπει είναι το ταξίδι της»

Μια μεγάλη ανθρωπιστική γέφυρα αλληλεγγύης έχει στηθεί μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Βενεζουέλας, και τώρα χρειάζεται τη στήριξη όλων μας για να ολοκληρωθεί. Η HELPHELLAS και η HELLAS HELPBANK, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας #HELPVENEZUELA, ανακοινώνουν την έναρξη καμπάνιας συμμετοχικής χρηματοδότησης (crowdfunding).

Στόχος της καμπάνιας είναι η κάλυψη του κόστους μεταφοράς 5 κοντέινερ ανθρωπιστικής βοήθειας από το λιμάνι του Πειραιά στο λιμάνι La Guaira της Βενεζουέλας.

Μία τεράστια κινητοποίηση που έγινε πράξη

Η ανθρωπιστική βοήθεια έχει ήδη συγκεντρωθεί χάρη σε μια συγκινητική κινητοποίηση πολιτών, εθελοντών, οργανώσεων, σωματείων, δήμων και επιχειρήσεων σε Ελλάδα και Κύπρο. Η συλλογή ολοκληρώθηκε με επιτυχία στις 18 Ιουλίου 2026, σε στενή συνεργασία με την Πρεσβεία της Βενεζουέλας και την ισπανόφωνη κοινότητα στην Ελλάδα.

Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας μεταφράζεται σε 5 κοντέινερ γεμάτα ελπίδα, με τη συνολική εκτιμώμενη αξία του υλικού να ξεπερνά τις 800.000 ευρώ. Η βοήθεια περιλαμβάνει φάρμακα και εξειδικευμένο φαρμακευτικό υλικό, βρεφικό γάλα και παιδικές τροφές, τρόφιμα μακράς διάρκειας, είδη προσωπικής υγιεινής, λευκά είδη και ρουχισμό.

Σήμερα, η βοήθεια είναι συσκευασμένη και έτοιμη προς αποστολή. Το μόνο που απομένει είναι να εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι για τα ναύλα και τα έξοδα μεταφοράς, με τον συνολικό οικονομικό στόχο να ανέρχεται σε 39.000 ευρώ.

💬 Δήλωση του Προέδρου της HELPHELLAS, Γιώργου Γαμπιεράκη

Σε σχετική δήλωσή του, ο Πρόεδρος της HELPHELLAS, Γιώργος Γαμπιεράκης, τόνισε:

«Η βοήθεια έχει ήδη συγκεντρωθεί χάρη στην ανταπόκριση εκατοντάδων ανθρώπων, φορέων, συλλόγων, δήμων και εθελοντών στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Αυτό που απομένει τώρα είναι να ολοκληρώσουμε όλοι μαζί την αποστολή.

Απευθυνόμαστε στη δύναμη των πολλών, γιατί πιστεύουμε ότι ακόμη και η πιο μικρή συνδρομή, όταν ενώνεται με πολλές άλλες, μπορεί να δημιουργήσει ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Θέλουμε οι ίδιοι οι πολίτες να γίνουν ουσιαστικά μέρος αυτής της αποστολής και να βοηθήσουν ώστε τα 5 κοντέινερ να φύγουν από τον Πειραιά και να φτάσουν στους ανθρώπους για τους οποίους συγκεντρώθηκαν. Παραλήπτης της αποστολής θα είναι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Λατινικής Αμερικής, η οποία έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες ενέργειες ενημέρωσης και συνεργασίας με τις τοπικές αρχές για την διευκόλυνση εισόδου της στη χώρα.

**Η ανθρωπιστική βοήθεια λοιπόν υπάρχει. Αυτό που λείπει είναι το ταξίδι της.»

Πώς μπορείτε να στηρίξετε την καμπάνια;

Η καμπάνια απευθύνεται σε πολίτες στην Ελλάδα και την Ευρώπη, στην ελληνική Ομογένεια, στους Φιλέλληνες και σε κάθε άνθρωπο που επιθυμεί να συμβάλει.

🔗 Κάντε τη δωρεά σας στην επίσημη πλατφόρμα crowdfunding: 4fund.com – #HELPVENEZUELA
📱 Παρακολουθήστε την πορεία της προσπάθειας μέσα από φωτογραφίες και βίντεο στην ειδική σελίδα στο Facebook: HelpVenezuela – Hellas
Η καμπάνια crowdfunding #HELPVENEZUELA είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα:
https://4fund.com/x743n4

Η HELPHELLAS καλεί πολίτες, επιχειρήσεις, ιδρύματα, κόμματα, οργανισμούς και συλλογικούς φορείς της Κοινωνίας των Πολιτών (ΚτΠ), όχι μόνο να στηρίξουν την καμπάνια, αλλά και να συμβάλουν στη διάδοσή της.

Λίγα από πολλούς.
Μια αποστολή από όλους.

Έρευνες

Η ΕΠΙΤΥΧΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΣΑΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΣΑΣ

Η έννοια και ο ρόλος της υγιούς εργασίας ανέκαθεν αποτελούσε την βάση για την πρόοδο, την οικονομική ευημερία, την κοινωνική καταξίωση και αναγνώριση των ανθρώπων αλλά και την δίοδο για την επίτευξη προσωπικών στόχων και επιτευγμάτων ή απολαύσεων.

Η επίδραση του εργασιακού περιβάλλοντος μέσω του οποίου το άτομο αποκτά γνώσεις, αναπτύσσει ικανότητες και δεξιοτεχνίες και εφαρμόζει αξίες και αρχές βοηθά στην κοινωνικοποίηση των ανθρώπων, με αποτέλεσμα την διαρκή και αυξανόμενη αποδοτικότητά τους στη δουλειά.

Η ψυχολογική κατάσταση ενός νέου στελέχους στην δουλειά είναι όμοια με την συμπεριφορά που παρουσιάζει κάποιος που αργοπορεί σε μια κοινωνική εκδήλωση.

Επειδή αισθάνεται άβολα , αμήχανα και περίεργα ίσως το πιο πιθανόν είναι να μην δύναται να εκφραστεί άνετα και ελεύθερα εκτός αν κάποιος αναλάβει τουλάχιστον για τα πρώτα λεπτά να τον απασχολήσει και να του εκδηλώσει το ενδιαφέρον του.

Η αδυναμία λοιπόν ενός νεοπροσληφθέντος ατόμου να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός νέου περιβάλλοντος, όπου υπάρχουν κανόνες και κώδικες και εφαρμόζονται μοντέλα συμπεριφοράς άγνωστα σ΄ αυτόν, έχει σαν αποτέλεσμα να νοιώθει ότι πατά σε ναρκοπέδιο , ή ότι βρίσκεται σε εχθρικό έδαφος και πρέπει να αμυνθεί.

Το σπουδαιότερο δε και το πιο σημαντικό είναι ότι η όποια αμηχανία ή αβεβαιότητα νοιώθει κανείς οδηγεί σε προκατάληψη, ότι δηλ. δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του εργοδότη ή του προϊσταμένου του, ότι ίσως δεν θα του δοθούν οι ευκαιρίες για προσωπική ανέλιξη στην ιεραρχία, ή διακατέχεται από διαρκή φόβο πλήρους αποτυχίας και απόρριψης.

Ποια είναι τα κίνητρα :

Η διαδικασία παραχώρησης κινήτρων για την αποτελεσματικότερη απόδοση και την ταχύτατη προσαρμογή των νέων στελεχών εγκυμονεί κινδύνους και αρκετές φορές προκαλεί αδιέξοδα στην ίδια την επιχείρηση.

Πρώτον γιατί οι προσωπικές φιλοδοξίες του εργαζόμενου δεν ταυτίζονται με του στόχους του επιχειρηματία

Δεύτερον γιατί το αναμενόμενο αποτέλεσμα προσδοκιών και σχέσης μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη δεν βασίζονται στο ίδιο οικονομικό, κοινωνικό και στοχευμένο ορθολογιστικά μοντέλο Διοίκησης.

Τρίτον γιατί η πιθανή αρνητικήσχέση εξάρτησης , ή έλλειψη αυτονομίας , η μη εφαρμογή σωστής κατανομής αρμοδιοτήτων, η μη αποδοχή της όποιας μορφής πρωτοβουλίας και τέλος η ύπαρξη μόνιμης εργασιακής ρουτίνας δημιουργεί αντίθετο αποτέλεσμα..

Για αυτό λοιπόν θα πρέπει η επιχείρηση να εφαρμόζει τα κατάλληλα μοντέλα επικοινωνίας τα οποία θα βασίζονται στα εργαλεία της συνεχούς μάθησης και εξέλιξης των στελεχών παλαιών και νέων εφαρμόζοντας τρεις αρχές:

Την επιβράβευση των ανθρώπων της και την παροχή κινήτρων υλικής και ηθικής ,,αποζημίωσης,,
Την κατανόηση της όποιας ψυχολογικής κατάστασης των εργαζομένων και την δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος με βαθιές ρίζες και σχέσεις σαν αυτή της μάνας και του παιδιού. Ας μη λησμονούμε ότι η επαγγελματική κοινωνικοποίηση κτίζει στο θεμέλιο της οικογενειακής κοινωνικοποίηση
Την διατήρηση μηχανισμού συνεχούς ανάπτυξης των στελεχών

εφαρμόζοντας την στρατηγική ανταλλαγμάτων << κερδίζω – κερδίζεις >>

παραχωρώντας στον εργαζόμενο την δυνατότητα να συμμετέχει στους στόχους και τις νόρμες της επιχείρησης.

Ρούλα Κωτούδη

Σύμβουλος Επικοινωνίας Ιδιοκτήτρια της KPR CONSULTING