Connect with us

Οικογένεια

Ακούτε τα παιδιά σας;


Θέλω να σας απευθύνω ένα ερώτημα κρίσεως. Ακούτε τα παιδιά σας; Θα ήθελα το ερώτημα
αυτό να το θέσετε προσεκτικά στον εαυτό σας και να δώσετε μια ειλικρινή απάντηση.
Συμβαίνει πολύ συχνά να μην ακούμε τα παιδιά μας. Γιατί την ώρα που μας μιλάνε, εμείς
σκεφτόμαστε πώς θα τα στολίσουμε με όλα τα ανεπίτρεπτα κοσμητικά επίθετα και πώς θα τους
περάσουμε τις δικές μας θέσεις και αντιλήψεις. Βασικά αυτό που κάνουμε είναι να προσπαθούμε
να δημιουργήσουμε τα παιδιά μας πανομοιότυπα αντίγραφα του εαυτού μας πράγμα δυστυχώς
εγωιστικό. Γιατί ξεχνάμε ότι το κάθε παιδί, είναι μοναδικό πλάσμα πάνω στη γη και δε θα υπάρξει
όμοιο του;
Ένας άλλος λόγος που δεν ακούμε τα παιδιά μας είναι λόγο της έλλειψης εκ μέρους μας
της Συναισθηματικής Νοημοσύνης, της διαχείρισης των συναισθημάτων μας. Δεν μπορούμε να
αναγνωρίσουμε και να διαχειριστούμε τα δικά μας συναισθήματα, πόσο μάλλον να
συναισθανθούμε τα συναισθήματα των παιδιών μας και να διαγνώσουμε τα δικά τους χαρίσματα
και να τα βοηθήσουμε ως καλοί προπονητές τους να τα καλλιεργήσουν. Δεν ακούμε τα παιδιά μας
γι’ αυτό δε μας σέβονται και δε μας ακούνε και αυτά.
Σας παρουσιάζω έναν συνήθη διάλογο μητέρας – κόρης για να κατανοήσουμε γιατί τα
παιδιά μας δεν μας ακούνε.
Η μητέρα ανέθεσε στην κόρη, φεύγοντας για ψώνια από το σπίτι, να σκουπίσει και να
καθαρίσει το δωμάτιο της. Εκείνη το αμέλησε και το αποτέλεσμα ήταν, να έχει την ακόλουθη
εκρηκτική αντίδραση της μητέρας της: «Πόσες φορές σου το είπα πριν φύγω να καθαρίσεις το
δωμάτιο σου; Δεν το πιστεύω! Είσαι τεμπέλα και ανεπρόκοπη. Τι να περιμένει κανένας από
σένα;’»
Θέλω εσείς οι ίδιοι να απαντήσετε ειλικρινά, πώς μ’ αυτό τον τρόπο αντιμετώπισης αυτή η
μητέρα προήγαγε τις σχέσεις με το παιδί της και πώς το βοήθησε να γίνει πιο υπεύθυνο; Σας ερωτώ
πόσο θα σας άρεσε να σας μιλάει με τον ίδιο τρόπο ο σύζυγος σας; Γιατί πράγματα που δεν μας
αρέσουν, τα κάνουμε εμείς στους άλλους; Ποιος μας έδωσε αυτό το δικαίωμα; Ας παρουσιάσουμε
και ένα άλλο διάλογο πατέρα – γιού.
Ο πατέρας είναι στο σπίτι χαλαρώνοντας και παρακολουθώντας τηλεόραση. Έρχεται ο γιος
από το σχολείο ή το φροντιστήριο και βάζει δυνατά το στερεοφωνικό για να αποφορτιστεί λίγο.
Τότε ο πατέρας που του χάλασε η ησυχία του ξεσπά με φωνές στο γιο λέγοντας του: «Είσαι
αναίσθητος και ανάγωγος. Βλάκας είσαι και δεν καταλαβαίνεις ότι αυτή τη στιγμή χαλαρώνω και
θέλω ησυχία;»
Πόσο πρόθυμος να είναι ο γιός του να συνεργαστεί; Όλα τα μηνύματα που του μετέφερε ο
πατέρας του ήταν ταπεινωτικά και του έβαλαν αρκετές ταμπέλες. Ο πατέρας πρόσβαλλε το παιδί
του, το υποτίμησε με αυτές τις λέξεις. Του δημιούργησε ξεσπώντας βίαια τη διάθεση να
αντιδράσει. Φυσικό είναι με τον ίδιο τρόπο που του μίλησε ο πατέρας του να μιλήσει και ο γιος.
Πώς να τον σεβαστεί, αφού ο ίδιος ο πατέρας έχασε τον αυτοσεβασμό του; Δε θα ήταν καλύτερα να
μεταφέρουμε τα δικά μας αισθήματα στο παιδί φέρνοντας το στο «φιλότιμο»; Δεν θα ήταν πιο
σωστό να κάνουμε έκκληση στην νοημοσύνη του και στον καλό του χαρακτήρα και στην επιθυμία
του για συνεργασία;
Μπορούσε η μητέρα να πει: «Αγάπη μου γλυκειά, όταν χρειάζεται να σου ζητήσω τόσες
φορές να συγυρίσεις το δωμάτιο σου, νοιώθω στα αλήθεια απογοητευμένη γιατί φαίνεται ότι τα
λόγια μου δεν μετρούν» ή « νοιώθω αποθαρρυμένη γιατί εργάζομαι σκληρά να έχουμε ένα καθαρό
σπίτι».
Η μητέρα εδώ αντί να φορτώνει με κοσμητικά και ταμπέλες την κόρη απλά παίρνει την
ευθύνη των δικών της συναισθημάτων. Έτσι με αυτόν τον τρόπο ζητά από την κόρη να σεβαστεί
και να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα αισθήματα της απογοήτευσης. Λέγοντας αυτά στο παιδί σας να
προσέχετε πολύ τη γλώσσα του σώματος και τον τόνο της φωνής σας. Χρειάζεται ο τόνος να είναι
φιλικός, το πρόσωπο μας ήρεμο.
Σύμφωνα με το βιβλίο «Γονείς και έφηβοι: Από τις συγκρούσεις στη συνεργασία» των
Dickmeyer-Makkay (Εκδόσεις “Θυμάρι”) να χρησιμοποιείτε τις φράσεις «αισθάνομαι
απογοητευμένος», «είμαι προβληματισμένος» ή «ανησυχώ» γιατί αυτές οι φράσεις αναφέρονται
στα δικά σας συναισθήματα. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι η πράξη που σας
ενοχλεί, αλλά οι συνέπειες που δημιουργούνται για σας. Για αυτό στέλνουμε το μήνυμα στο α’
πρόσωπο.

Περιγράφοντας τη συμπεριφορά που σας ενοχλεί βάζοντας το όταν.. μπροστά «Όταν βλέπω
το δωμάτιο σου ακατάστατο…»

Εκφράζουμε πώς νοιώθουμε για τη συνέπεια, που έχει για σας αυτή η συμπεριφορά
«Αισθάνομαι ανήσυχη».

Αναφέρουμε τη συνέπεια «….γιατί πρέπει να το καθαρίσω εγώ και δεν μου επιτρέπουν οι
δυνάμεις μου και ούτε με παίρνει η ώρα».
Διερωτηθήκατε ποτέ πώς με όλα αυτά τα βίαια ξεσπάσματα και τα άσχημα «κοσμητικά»,
που στολίζετε το παιδί σας ,του καταρρακώνετε την αυτοεκτίμηση; Του δημιουργείτε εσείς οι
ίδιοι την πεποίθηση της ανεπάρκειας και της ανικανότητας; Με τι ψυχικά εφόδια θα βγει έξω στη
ζωή αργότερα; Το πιο συχνό φαινόμενο είναι τα παιδιά που ακούν επανειλημμένως το «βλάκας»,
«άχρηστος», «ανίκανος» κ.τ.λ. να προσπαθήσουν στην πορεία να σας αποδείξουν ότι αυτό ακριβώς
είναι. Το πίστεψαν τόσες πολλές φορές που το άκουσαν και στη συνέχεια αφήνουν και οδηγούν τον
εαυτό τους στο να επαληθεύσουν τη γνώμη, που έχετε γι’ αυτά. Μη φορτώνετε στα παιδιά τα δικά
σας αρνητικά συναισθήματα και την ανεπαρκή γνώμη που έχετε για τον εαυτό σας.
Να πάμε λίγο πιο βαθιά. Ποιος γονιός που είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του από όλες
τις πλευρές, τα «έχει βρει» όπως λέμε με τον εαυτό του, θα μιλήσει με τέτοιο τρόπο στα παιδιά του;
Πάψτε να στήνετε το όπλο ενάντια στα παιδιά σας και να «πυροβολείτε» την
αυτοπεποίθηση τους και τη δημιουργικότητά τους. Ταπεινωθείτε λίγο και σκύψτε να τα
ακούσετε. Μη μιλάτε εσείς. Απλά θέτετε ερωτήσεις για το πώς αισθάνονται, πώς σκέφτονται και
ακούστε τα χωρίς να μιλάτε. Ακούστε τα για να μάθετε τους φόβους, τις δυσκολίες τους, τις
ανασφάλειες τους, τα όνειρα τους, τις επιδιώξεις τους. Πρόκειται για τα παιδιά σας, ό,τι
πολυτιμότερο έχετε στη ζωή σας.
Θα είναι πολύ λυπηρό να περάσουν τα χρόνια, το παιδί σας να φύγει από το σπίτι και να
είσθε δυο ξένοι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μεγαλώνοντας και συνειδητοποιώντας το παιδί ότι εσείς
είσθε «ο φονιάς» της αυτοεκτίμησης του και των «ονείρων του», να σας στήσει αυτό στον τοίχο με
το να σας αντιμετωπίσει με τον ίδιο τρόπο, σαν ‘Ξένο’. Πόσο ευχάριστο θα είναι αυτό για σας;
Ξεκινήστε σήμερα τη διαδικασία επικοινωνίας με τα παιδιά σας με χαρά. Στο χέρι σας είναι να
κερδίσετε στην τέχνη της επικοινωνίας.

Αλεξάνδρα Ευκαρπιδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Παιδί

Η πραγματική «προίκα» του παιδιού σας.

Όλοι μας από τη στιγμή που γινόμαστε γονείς και όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνουν τα παιδιά μας, έχουμε στο νου μας και στη φροντίδα μας να ετοιμάσουμε την προίκα τους. Όμως τι θα λέγατε να κάνουμε μαζί μία λίστα για αυτά που είναι σημαντικά να βάλουμε στις αποσκευές των παιδιών μας, πριν φύγουν από την οικογενειακή εστία; Ίσως αυτή η λίστα σας φανεί παράξενη, αλλά αξίζει να φορέσετε τα νέα σας γυαλιά και να δείτε τα πράγματα από μία νέα προοπτική.


Τι θα λέγατε αντί για σπίτι να του αφήνατε μια περιουσία αμύθητης αξίας που ονομάζεται «συναισθηματική νοημοσύνη»; Με άλλα λόγια, αν το εξασκούσατε από μικρό να διαχειρίζεται τα
συναισθήματα της ντροπής, της απόρριψης, του θυμού, της ζήλιας βγάζοντας το από τη γυάλα και
βάζοντας το λίγο στα δύσκολα; Αν το βοηθούσατε να αποκτήσει αυτεπίγνωση; Να αναγνωρίζει τα
συναισθήματα του και να κατανοεί τη σχέση μεταξύ των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών του; Έτσι σταδιακά θα μπορέσει να αποκτήσει και την κοινωνική συναισθηματική
νοημοσύνη. Να βλέπει πέρα από τον εαυτό του και τις ανάγκες του, να ακούει τους άλλους και να
συναισθάνεται τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.


Τι θα λέγατε, αν αντί για εξοχικό να του μαθαίνατε πώς να γίνει άριστος xειριστής των ανθρώπινων σχέσεων; Να του μάθετε όχι απλά να μην φοβάται τους ανθρώπους, αλλά να ξέρει πώς να τους χειρίζεται με τον καλύτερο τρόπο. Κάποιος μεγάλος ηγέτης είπε: «Όποιος γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται τέλεια τους συνανθρώπους του κρατάει τον κόσμο στα χέρια του». Επίσης, αντί για αυτοκίνητο δεν του αφήνετε την κληρονομιά της αγάπης; Μάθετέ το να μην είναι εγωιστής, αλλά να έχει μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη και σεβασμό προς τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του και προς την πατρίδα του, που τον φέρει απαλά στους κόλπους της. Τέλος, αντί για πολύτιμους λίθους σε κάποια θυρίδα αφήστε του τα πολύτιμα για τη ζωή και αξιολάτρευτα πετράδια του σεβασμού, της υπομονής, της επιμονής, της συγχώρεσης, της υπευθυνότητας και της εσωτερικής ειρήνης.


Φίλοι μου ,αν οι δικοί μας γονείς δεν μπόρεσαν ίσως να μας αφήσουν μια τέτοια «κληρονομιά», δεν πειράζει. Προετοιμάζοντας την «προίκα» των δικών μας παιδιών, κληρονομούμε και εμείς ατίμητους θησαυρούς, χρήσιμους για την προσωπική, αλλά και την επαγγελματική μας επιτυχία.


Και εσείς που τα παιδιά σας μεγάλωσαν, μην σκεφτείτε ότι είναι αργά. Αξίζει τον κόπο να δώσουμε όσο ζούμε και είμαστε γονείς. Όσον αφορά τα υλικά αγαθά που θέλετε να αφήσετε στα παιδιά σας και αυτά ευπρόσδεκτα είναι. Το ένα δεν αναιρεί, αλλά συμπληρώνει το άλλο. Να θυμάστε όμως ότι καμία υλική περιουσία δεν «ζυγίζει» πιο πολύ από την πνευματική κληρονομιά, που μπορείτε και οφείλετε να τους κληροδοτήσετε.

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Οικογένεια

Σωστοί Γονείς: υποχωρητικοί ή αυταρχικοί;


Σας παραθέτω δύο σκηνές που μπορεί να έχουν διαδραματιστεί σε δύο σπίτια στη γειτονιά σας. Στην πρώτη σκηνή πρωταγωνιστεί η οικογένεια του κ. Τάκη και της κας Μαρίνας. Στο δωμάτιο υπάρχει και το γ΄ πρόσωπο της ιστορίας μας, ο γιος τους, Γρηγόρης. Χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι απαιτεί από τους γονείς του ένα laptop τελευταίας τεχνολογίας, κατηγορώντας τους μάλιστα, για ανευθυνότητα, που δεν το είχαν ήδη αγοράσει! Η αντίδραση των γονέων; Άκρως υποχωρητική. Με χαμηλωμένη φωνή δέχτηκαν την απαίτηση του γιόκα τους και φορτώθηκαν την μομφή τους. Όπως ίσως αργότερα δεχθούν την απαίτηση του να του αγοράσουν αυτοκίνητο ή και να φύγουν από το σπίτι τους, αν τους το ζητήσει. Τι συμβαίνει σε αυτό το σπίτι; Αντεστράφησαν οι όροι. Ο γιος πήρε την θέση των γονέων και οι γονείς του γιου τους.


Ποιος θέτει τους κανόνες σ’ αυτή την οικογένεια;Ποιος έχει τον έλεγχο και κατευθύνει το τιμόνι αυτού του σπιτιού; Ποιος ξέχασε να ορίσει τα όρια; Οι γονείς του Γρηγόρη, ο κ. Τάκης και η κ. Μαρίνα, που βρίσκονται στο ένα άκρο.


Ας δούμε τώρα τη σκηνή που διαδραματίζεται σ’ ένα διπλανό διαμέρισμα. Η κ.Χριστίνα και ο κ. Μιχάλης βρίσκονται στην τραπεζαρία του δικού τους σπιτιού. Επικρατεί παντού μια άκρα σιωπή και τάξη και τα παιδιά του κ. Μιχάλη, ο Μάνος και η Παναγιώτα είναι στρατιωτάκια αμίλητα και ακούνητα. Κάθε έκκληση τους για έξοδο στο πάρτι γενεθλίων του φίλου τους Κώστα απαγορεύεται αυστηρά, ενώ παράλληλα, η σφυριχτή φωνή του πατέρα τους ηχεί συνέχεια στα αυτιά τους καθορίζοντας την κάθε τους κίνηση. Όσον αφορά τη δική τους πρωτοβουλία, αυτό είναι κάτι το απαγορευμένο και ανάξιο λόγου, ενώ ο διάλογος είναι άγνωστος στους χώρους αυτής της οικογένειας. Τι συμβαίνει σ’ αυτό το σπίτι; Μήπως ο κ. Μιχάλης νομίζει ότι το σπίτι του είναι στρατόπεδο και τα παιδιά του εκπαιδευόμενοι στρατιώτες;


Οι γονείς αυτού του σπιτιού βρίσκονται στο άλλο άκρο, του απόλυτου αυταρχισμού.
Αγνοούν τελείως τις προσωπικότητες των παιδιών τους και επιβάλλουν τη δική τους θέληση.


Αγαπητοί μου, ποιο από τα δυο ζευγάρια γονιών πιστεύετε ότι έχει το δίκαιο με το μέρος του; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον. Ούτε η αυταρχική, ούτε η άκρως υποχωρητική τακτική φέρνει καλά αποτελέσματα. Οι γονείς είναι εκείνοι που, αν αγαπούν πραγματικά τα παιδιά τους, θα βάλουν όρια και κανόνες μέσα στην οικογένεια. Μέσα σ’ αυτά τα όρια τα παιδιά τους θα κινηθούν ανάλογα με την προσωπικότητα τους, ώστε να μάθουν σταδιακά το δρόμο προς την ωριμότητα και την ανεξαρτησία.

Αλεξάνδρα Ευκαρπιδου

Εκπαιδευτικός- Life and parenting Coach

Continue Reading

Ψυχολογία

Η διαφορετικότητα και πώς θα τη χειριστείτε

Η διαφορετικότητα και ο τρόπος που επιλέγουμε να τη χειριστούμε αποτελούν σημαντικούς παράγοντες στην κατανόηση και τη βελτίωση των σχέσεών μας. Ένα προφανές παράδειγμα αυτής της διαφορετικότητας είναι ο τρόπος που άντρες και γυναίκες αντιμετωπίζουν το άγχος σε περιόδους έντασης. Ενώ οι άντρες τείνουν να απομακρύνονται, οι γυναίκες αναζητούν περισσότερη συντροφικότητα και επικοινωνία.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο τρόπος που αντιδρούμε σε δυσάρεστα γεγονότα επηρεάζει σημαντικά τις σχέσεις μας. Αν επιλέξουμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες με ανοιχτότητα, επικοινωνία και αναζήτηση συντροφικότητας, μπορούμε να ενισχύσουμε την επικοινωνία και την κοινωνική μας σύνδεση. Αντίθετα, η αποφυγή ή η αποστασιοποίηση μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη απόσταση και σύγκρουση στις σχέσεις.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η αντιμετώπιση των διαφορών μας με ανοιχτό μυαλό και αμοιβαίο σεβασμό είναι κρίσιμη για την υγιή εξέλιξη των σχέσεών μας. Η υπερβολή στην αντιδραστικότητα μπορεί να επιδεινώσει τις διαφορές μας και να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη σύγκρουση.

Τέλος, πρέπει να θυμόμαστε ότι η διαφορετικότητα είναι φυσιολογική και αναπόφευκτη σε κάθε σχέση. Το κλειδί για την επίλυση των προκλήσεων που προκύπτουν είναι η ανοιχτή επικοινωνία, ο σεβασμός και η προσπάθεια να βρούμε κοινά σημεία και λύσεις που να ικανοποιούν και τις δύο πλευρές.


Άρθρο αρχείου

Αναστασία Μουστάκα

Continue Reading

Trending