Lifestyle

Art Objects_LILA

Πρόκειται για εικαστικά έργα που υποδηλώνουν συμβολισμό. Η φιλοσοφία τους είναι να κρύβουν μία ιστορία + πάνω σε αυτήν να πατά ο καθένας + να την εξελίσσει.

Αντικείμενα με μια χρηστικότητα αποφλοιωμένη από την αυστηρότητα της καθημερινής αναγκαιότητας. Βιώνει κανείς την καθημερινότητά του με αυτά χωρίς να αποτελούν μια στείρα διακοσμητική παρέμβαση.

Κάθε σειρά έχει τον δικό της χαρακτήρα, όμως όλες συμβάλλουν υποσυνείδητα στην αισθητική του χώρου, ενεργοποιούν την σκέψη + η οντότητά τους προσδιορίζεται από τα ίδια αλλά + από τον χρήστη.

Πιο συγκεκριμένα, η σειρά Braille απευθύνεται σε μη βλέποντες, γιατί φιλοσοφία του studio LILA architect+designer είναι πως η τέχνη πρέπει να απευθύνεται σε όλους. Το μήνυμα + οι διαστάσεις είναι tailor made + διαφέρουν ανά έργο.

Tα έργα μετρούν ήδη συμμετοχές σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, δημοσιεύσεις σε περιοδικά, ενώ σημαντική στιγμή αποτέλεσε η διάκριση + η συμμετοχή όλων των αντικειμένων, στην έκθεση GREEK DESIGN=GOOD DESIGN.

ΗΕΛΙΟΝ

Αφορμή για έμπνευση, στάθηκε ένα μαροκινό μοτίβο…
Η αλληλουχία των σημείων καθόρισε τις περιελίξεις των νημάτων που δίνουν μορφή + διαχωρίζουν τις στοιβάδες, προκειμένου να ολοκληρωθεί τελικά το σχήμα.
Η διακριτή διάχυση + όχι η συγκέντρωση της ενέργειας, καθορίζει ένα σύνολο τόσο συμπαντικό όσο + αρχέγονο….

Τα ξύλινα στοιχεία, άλλοτε φουτουριστικός πολεοδομικός ιστός + άλλοτε Τοτέμ των Μάγια ….

Το μήνυμα είναι ένα: ενέργεια, φως διάχυση, χαρά, ελπίδα. ΗΕΛΙΟΝ.

(Το έργο είναι επιτοίχιο με διαστάσεις custom made)

BRAILLE

“Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν…”

by Antoine de Saint-Exupéry

Επιτοίχιο έργο με plexi_glass + φελλό.

Ακόμα + αν σκοτάδι καλύψει τα μάτια ή μόνο την παιδικότητά μας, νιώθω την ανάγκη να ανάψω ένα ΦΩΣ.

Θέλω να μπω στο σκοτάδι για όσο μου επιτρέπει το θάρρος μου, για να προσφέρω το χέρι μου ή απλά + μόνο για να επαναπροσδιορίσω τις δικές μου σταθερές….

Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να μάθω να επικοινωνώ + ίσως να μπορώ να αφήσω το δικό μου μήνυμα…απλά για να δείξω πως νοιάζομαι.

Μια συστοιχία plexi-glass που “φαίνεται” τυχαία, αλλά δεν είναι, στην γραφή Braille.

Ορατό ή μη, το μήνυμα είναι ΕΚΕΙ.…

Το “βλέπεις”;

BOX

Το BΟΧ είναι ένα μαύρο κουτί αναρτημένο από το ταβάνι με ένα εξάρτημα παλιάς μηχανής. Ένας κλειστός χώρος που φλερτάρει απευθείας με την ανθρώπινη περιέργεια, με την ακαταμάχητη εμμονή μας να ξεσκεπάζουμε το κρυφό + την ίντριγκα.

Όμως, τι μπορεί κανείς να βρει όταν κρυφοκοιτάξει μέσα από την ξύλινη θυρίδα του;
Από ένα προϊόν που μία εταιρεία επιθυμεί να προβάλλει …… έως ένα μήνυμα που διέπει την ύπαρξή μας + ζεσταίνει την καρδιά μας· τόσο παλιό όσο + ο χρόνος….
Δες!

HOUSES

Ο λακωνικός τρόπος σκέψης, η εκλεπτυσμένη αισθητική λουσμένη στον ήλιο, η διαφορετικότητα + ο μυστηριακός αριθμός 7, είναι η αποτύπωση αυτής της σύνθεσης.

Γιατί εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα ένα σπίτι να ζήσουμε, να προστατευτούμε, να φιλοξενήσουμε. Απλό + διαχρονικό, που να αντέχει στα φυσήματα των “λύκων”…
Έχουμε την ευλογία της Ελληνικής ανωτερότητας σε αισθητική, πνεύμα, ιστορία, dna.
Ας το διαδώσουμε!

(Αναρτάται από το ταβάνι με ειδικό βιομηχανικό εξάρτημα + ειδικά λεπτά νήματα)

LESS IS MORE

Από βιομηχανική λάμα + ξύλο δημιουργήθηκε μια σύνθεση που αρχικά φαίνεται απλός συνδυασμός χρωμάτων.

Κοιτώντας όμως πιο προσεχτικά, από τα ακρωνύμια των χρωμάτων σχηματίζονται λέξεις + οι λέξεις μήνυμα αειθαλές + ηχηρό:

“Less is more” by Mies Van Der Rohe.

OBJECT Y

Έτσι όπως αρθρώνονται + αναπτύσσονται τα κλαδιά στο δέντρο, αυθόρμητα αλλά ποτέ τυχαία, έτσι αρθρώνεται + η ζωή μας αυθόρμητα μέσα από τις επιλογές που κάνουμε…

…+ πάντα υπάρχει κάτι κρυμμένο εκεί, μια διαδρομή με πολύχρωμο νήμα ή ένας μίτος που εμείς υφαίνουμε.

Αποτυπώνοντας αισιοδοξία και ελληνικότητα, στο έργο “Y”, δίνεται έμφαση στο γεγονός ότι οι διακλαδώσεις συμβολίζουν τις επιλογές + τα αναρίθμητα “Υ” (=WHY?) που μας τίθενται.

Ένα μήνυμα ή μια εικαστική πινελιά που εμπλουτίζει την διαδρομή μας.
Σιγουρέψου ότι αφήνεις ένα αποτύπωμα που να αξίζει!

PROFILE

Το studio LILA architect + designer με έδρα την Αθήνα, ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1999 από την Λίλα Αθανασοπούλου, αρχιτέκτονα μηχανικό ΕΜΠ (NTUA).

Aσχολείται με τον σχεδιασμό + την κατασκευή ιδιωτικών έργων, ενώ δραστηριοποιείται + πειραματίζεται σ’ ένα ευρύ πεδίο κλίμακας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: ιδιωτικές κατοικίες, συγκροτήματα κατοικιών, ξενοδοχεία + καταστήματα, αλλά + σχεδιασμό αντικειμένου.

Έχει λάβει μέρος σε πανελλήνιες εκθέσεις αρχιτεκτονικής + design + άρθρα με έργα του γραφείου, έχουν παρουσιαστεί περιστασιακά σε ελληνικές εκδόσεις.

Στόχο αποτελεί η γνησιότητα + η μοναδικότητα, αποτυπωμένη σε κάθε έργο μέσα από την βιωματική δυναμικότητα του χώρου, προβάλλοντας συγκεκριμένα πρότυπα ζωής, έχοντας σαν γνώμονα την βιοκληματική + ενεργειακή αναβάθμιση των έργων αλλά + interior design μέσα από οικονομικές προτάσεις σχεδιασμού, φτάνοντας μέχρι + τον σχεδιασμό αντικειμένου.

Μόδα

“Cerulean Syndrome”: Δεν επιλέγεις τι φοράς

Αρθρογράφος :
Χριστίνα Κουμπάρου
Fashion Stylist
Απόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

Η πιο διάσημη σκηνή της ταινίας The Devil Wears Prada δεν μιλά τελικά για ένα μπλε
πουλόβερ.

Μιλά για εξουσία.

-Στη σκηνή του περίφημου “cerulean μονόλογου”, η Miranda Priestly εξηγεί στην Andy ότι
το ξεθωριασμένο μπλε πουλόβερ που φορά δεν ήταν ποτέ πραγματικά δική της επιλογή. Το
χρώμα “cerulean” ή ουσιαστικά το μπλε του ουρανού, εμφανίστηκε αρχικά σε συλλογές
υψηλής ραπτικής από μεγάλους οίκους μόδας, πέρασε στα περιοδικά μόδας, στα
πολυκαταστήματα και τελικά κατέληξε σε ένα φθηνό καλάθι εκπτώσεων από όπου το
αγόρασε η Andy. Η Miranda της αποκαλύπτει ότι ακόμη και η προσπάθειά της να “μην
ενδιαφέρεται για τη μόδα” είναι ήδη μέρος του ίδιου του συστήματος.

Αυτό ακριβώς είναι το “Cerulean Syndrome”: η ψευδαίσθηση της επιλογής.

-Οι τάσεις δεν δημιουργούνται τυχαία, αλλά αποτελούν αποτέλεσμα ενός ολόκληρου
συστήματος που περιλαμβάνει σχεδιαστές, luxury brands, fashion editors, forecasting
agencies, αλλά και τη βιομηχανία υφασμάτων και παραγωγής. Εταιρείες πρόβλεψης τάσεων,
όπως η WGSN και η Pantone, αναλύουν κοινωνικές συμπεριφορές, πολιτισμικές αλλαγές και
καταναλωτικές συνήθειες, προτείνοντας χρώματα, υφές και αισθητικές κατευθύνσεις χρόνια
πριν εμφανιστούν στις βιτρίνες. Στη συνέχεια, οι τάσεις αυτές “φιλτράρονται” προς τα κάτω
μέσα από fast fashion αλυσίδες, social media, influencers και διαφημίσεις, μέχρι να γίνουν
μαζικά αποδεκτές.

Το σύστημα της μόδας δεν πουλά απλώς ρούχα.
Πουλά status, εικόνα και κοινωνική αποδοχή.

-Σήμερα, αυτή η διαδικασία γίνεται ακόμη πιο έντονη μέσω των social media και των
αλγορίθμων. Η αρχική θεωρία του “trickle-down fashion”, σύμφωνα με την οποία οι τάσεις
ξεκινούν από τις ελίτ και καταλήγουν στη μαζική αγορά, έχει εξελιχθεί σε έναν πολύ πιο

γρήγορο και αόρατο μηχανισμό. Το TikTok, το Instagram και οι αλγόριθμοι του “For You
Page” προωθούν συνεχώς συγκεκριμένες αισθητικές: “clean girl”, “old money”, “quiet
luxury”, “mob wife”. Παρότι παρουσιάζονται ως διαφορετικές ταυτότητες, στην
πραγματικότητα λειτουργούν σαν προκαθορισμένα “templates προσωπικότητας”.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ξεχωρίζουν, ενώ στην ουσία ακολουθούν διαφορετικές
εκδοχές της ίδιας αισθητικής κατεύθυνσης.

-Ακόμη και η έννοια του “anti-fashion” έχει ενσωματωθεί στο ίδιο το σύστημα της μόδας. Το
minimal ντύσιμο, τα basic κομμάτια ή η δήθεν αδιαφορία για τη μόδα μετατρέπονται και
αυτά σε trends. Η βιομηχανία έχει την ικανότητα να απορροφά κάθε μορφή αντίδρασης και
να τη μετατρέπει σε νέο προϊόν προς κατανάλωση.

-Το cerulean πουλόβερ της Andy γίνεται έτσι σύμβολο μιας μεγαλύτερης πραγματικότητας: οι
επιλογές μας δεν είναι ποτέ πλήρως ανεξάρτητες. Το τι θεωρούμε όμορφο, κομψό ή “σωστό”
επηρεάζεται συνεχώς από εικόνες, media και κοινωνικούς κώδικες που λειτουργούν στο
παρασκήνιο.

-Αξίζει κανείς να αναρωτηθεί αν τελικά το πιο ισχυρό στοιχείο της μόδας δεν είναι η
δημιουργικότητα, αλλά η επιρροή. Η δυνατότητα ενός συστήματος να διαμορφώνει επιθυμίες
χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

-Και αυτό είναι που κάνει τη σκηνή της Miranda τόσο διαχρονική. Δεν μιλά μόνο για τη μόδα.
Μιλά για όλους τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τις επιλογές μας καθημερινά: από το τι
φοράμε μέχρι το πώς θέλουμε να παρουσιαζόμαστε στον κόσμο.

Τελικά μπορεί να μην επιλέξαμε ποτέ πραγματικά αυθόρμητα το cerulean πουλόβερ.

Τελικά απλώς επιλέξαμε ανάμεσα στις επιλογές που είχαν ήδη αποφασιστεί για εμάς.

Διακόσμηση

Εργαστείτε με άνεση!

Η καρέκλα γραφείου δεν είναι απλώς ένα ακόμη έπιπλο, αλλά ο «σύμμαχός» σας για άνεση, υγεία και
υψηλή αποδοτικότητα σε όλη τη διάρκεια της ημέρας. Οι ανατομικές καρέκλες γραφείου Dromeas
έχουν σχεδιαστεί για να στηρίζουν σωστά τη μέση και τη σπονδυλική στήλη, προσφέροντας
ορθοπεδική υποστήριξη που μειώνει την καταπόνηση ακόμη και μετά από πολλές ώρες μπροστά στον
υπολογιστή. Με σύγχρονους εργονομικούς μηχανισμούς, επιτρέπουν εύκολη ρύθμιση ύψους, κλίσης
πλάτης και μπράτσων, ώστε η καρέκλα να προσαρμόζεται ιδανικά στο σώμα και τον τρόπο εργασίας
σας. Επιλέγοντας καρέκλες γραφείου Dromeas, δημιουργείτε ένα καλαίσθητο και λειτουργικό
περιβάλλον, που συνδυάζει υψηλή αισθητική, κομψότητα και πρακτικότητα, καλύπτοντας τις
ανάγκες κάθε επαγγελματικού χώρου. Παράλληλα, επενδύετε σε ένα κάθισμα υψηλών προδιαγραφών,
με ποιότητα κατασκευής που αντέχει στον χρόνο και προσφέρει καθημερινή σιγουριά και άνεση.
Εξερευνήστε, λοιπόν, τη μεγάλη συλλογή, επιλέξτε το σχέδιο και το χρώμα της αρεσκείας σας και
εργαστείτε ξεκούραστα!

Υποπόδιο γραφείου για ολοκληρωμένη άνεση και εργονομία!

Ένα υποπόδιο γραφείου Dromeas, είναι αυτό που χρειάζεστε για να ολοκληρώσετε την εργονομία του
γραφείου σας, εξασφαλίζοντας συγχρόνως σωστή στάση του σώματος και ανακουφίζοντας τα πόδια

και τη μέση σας. Το υποπόδιο συμβάλλει, πιο συγκεκριμένα, στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος,
επιτρέποντας στα πόδια να στηρίζονται άνετα, ώστε να αποφεύγεται η ένταση και το μούδιασμα κατά
τη διάρκεια της εργασίας. Σε συνδυασμό με μια εργονομική καρέκλα γραφείου, δημιουργεί ένα
ολοκληρωμένο σύστημα στήριξης για ολόκληρο το σώμα, ενισχύοντας την άνεση, τη συγκέντρωση
και την παραγωγικότητά σας κάθε στιγμή. Ανακαλύψτε, λοιπόν, σήμερα τις ανατομικές καρέκλες και
τα υποπόδια γραφείου Dromeas και διαμορφώστε έναν χώρο εργασίας που φροντίζει πραγματικά
εσάς. Επισκεφθείτε το φυσικό κατάστημα της εταιρείας, διαφορετικά κάντε click στο eshop.dromeas.gr
και πραγματοποιήστε την παραγγελία σας online, αναβαθμίζοντας την καθημερινότητά σας με μία
κίνηση.

Μόδα

RIP THE RULES :Style has no size… ή μήπως έχει;

Αρθρογράφος:
Χρυσούλα Γρύλλη
Fashion Stylist
Aπόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

-Η μόδα σήμερα φωνάζει “inclusivity”. Τα brands μιλούν για αποδοχή, διαφορετικότητα και
ελευθερία. Τα catwalks γίνονται πιο «ανοιχτά», τα campaigns πιο πολυφωνικά. Αλλά πίσω
από αυτή τη νέα εικόνα, υπάρχει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει ξεκάθαρα:

Μπορούν τελικά όλοι να φορούν τα πάντα;

-Μπορεί μια plus size γυναίκα να φορέσει έναν δερμάτινο κορσέ; Μια κοντή φούστα; Να δείξει
τα μπράτσα της, το σώμα της, χωρίς να “διορθώνει” τίποτα; Να επιλέξει όγκο, τούλι, ένταση ,
χωρίς να σκέφτεται αν “επιτρέπεται”;

Ή μήπως η μόδα εξακολουθεί να έχει κανόνες , απλά πλέον δεν τους λέμε δυνατά;

-Το editorial project “Rip the Rules”, εμπνευσμένο από τη φιλοσοφία της Carrie Bradshaw
στο Sex and the City, δεν δημιουργήθηκε για να δώσει μια ασφαλή απάντηση. Δημιουργήθηκε
για να αμφισβητήσει. Γιατί η αλήθεια είναι πιο άβολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

-Η μόδα πάντα είχε αισθητική. Αναλογίες. Ισορροπία. Styling που “κολακεύει”.
Και ναι ! Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι η τεχνική πλευρά του
styling, αυτή που διδάσκεται, αναλύεται και εφαρμόζεται.

Αλλά εδώ γεννιέται το πραγματικό debate:

Ντυνόμαστε για να “δείχνουμε καλύτεροι” ή για να εκφράζουμε αυτό που είμαστε;

-Γιατί μια γυναίκα να μαθαίνει τι πρέπει να κρύψει, αντί για το τι θέλει να δείξει; Ποιος
αποφασίζει ποια σημεία είναι «αποδεκτά» και ποια πρέπει να μείνουν αόρατα;

-Η επιλογή ενός plus size σώματος μέσα σε ένα τόσο έντονο, “μη ασφαλές” styling , κορσές,
τούλι, όγκος, έκθεση , δεν είναι απλά αποδοχή. Είναι πρόκληση. Είναι σύγκρουση με την ίδια
τη λογική της μόδας που για χρόνια επέβαλλε σιωπηλά όρια.

Και ίσως εκεί είναι το σημείο που διχάζει.

Γιατί κάποιοι θα πουν: «Δεν είναι κολακευτικό».
Και κάποιοι άλλοι: «Δεν χρειάζεται να είναι».

-Αυτή η αντίθεση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι το “κολακευτικό” δεν είναι πάντα
αντικειμενικό. Είναι κοινωνικά διαμορφωμένο. Είναι αποτέλεσμα χρόνων εικόνων, προτύπων
και περιορισμών που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε χωρίς να τα αμφισβητούμε.

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το σώμα.
Αλλά το βλέμμα που το κρίνει.

-Σε μια εποχή που η εικόνα καθορίζεται από κανόνες, φίλτρα και “σωστά” πρότυπα, το “Rip
the Rules” δεν έρχεται να πει ότι όλα είναι σωστά. Ούτε ότι η αισθητική δεν έχει ρόλο.

Έρχεται να θέσει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:

-Μπορεί η μόδα να είναι ταυτόχρονα αισθητική και ελευθερία; Γιατί αν η μόδα είναι
πραγματικά ελευθερία , τότε δεν μπορεί να λειτουργεί με όρια που επιβάλλονται σιωπηλά. Και
ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο statement δεν είναι ένα outfit. Είναι η απόφαση να το φορέσεις.

Αν η μόδα είναι ελευθερία , γιατί ακόμα ζητάμε άδεια για να υπάρξουμε μέσα σε αυτή;