Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Bertrand Russell: “Πιστοί και άθεοι αντιμετωπίζουμε το χάος της ζωής αβοήθητοι”

Μαθηματικός, συγγραφέας, ιστορικός, πολιτικός ακτιβιστής και φιλόσοφος είναι κάποιες από τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα του Bertrand Russell (1872 – 1970).

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Ο ίδιος πιθανόν, σε ανάλογη ερώτηση να απαντούσε, πως αυτά που τον χαρακτηρίζουν είναι τα τρία πάθη του και ο ακτιβισμός… “Τρία πάθη, απλά, αλλά εξαιρετικά δυνατά, έχουν εξουσιάσει τη ζωή μου: η λαχτάρα για έρωτα, η αναζήτηση για γνώση και η αβάσταχτη λύπη για τα δεινά του κόσμου”. Όσο για τον ακτιβισμό, συνελήφθη για τελευταία φορά σε ηλικία 89 ετών για συμμετοχή σε διαμαρτυρία και δεν δέχτηκε να τον αποφυλακίσουν, λόγω… καλής διαγωγής.

Ο Bertrand Russell γεννήθηκε τον Μάϊο του 1872 στο Ravenscroft, στην Ουαλία, σε μία μάλλον φιλελεύθερη έως και ριζοσπαστική, για την εποχή της, οικογένεια της βρετανικής αριστοκρατίας. Ο πατέρας του Λόρδος Amberley, είχε συναινέσει στη σχέση της συζύγου του και μητέρας του Russell, με τον δάσκαλο των παιδιών του, τον βιολόγο Douglas Spalding, ενώ και οι δύο γονείς του ήταν υπέρμαχοι του ελέγχου των γεννήσεων, σε μια εποχή που αυτό θεωρούνταν τουλάχιστον σκανδαλώδες.

Επιπλέον, ο Λόρδος Amberley, ήταν αθεϊστής και το επιβεβαίωσε με το να ζητήσει από τον φιλόσοφο John Stuart Mill, να γίνει ο κοσμικός νονός του Russell. Ο Mill πέθανε μόλις ένα χρόνο μετά τη γέννηση του Russell, αλλά τα γραπτά του είχαν μεγάλη επίδραση στη ζωή του.

Young Bertrand Russell

Δυστυχώς, οι γονείς του πέθαναν αρκετά νωρίς, όπως και η αδελφή του, από ασθένειες που τότε μπορούσαν να αποβούν μοιραίες και έτσι ο Bertrand και ο μεγαλύτερος αδελφός του Frank μεγάλωσαν με την αυστηρή και βαθιά θρησκευόμενη γιαγιά τους Countess Russell. Η αυστηρή διαπαιδαγώγηση οδήγησε τον Frank σε εξέγερση, σε αντίθεση με τον Bertrand που έμαθε να κρύβει τα συναισθήματά του. Αρκετά αργότερα, συνηθιζε να λέει: “I would never die for my beliefs because I might be wrong”.

Αυτό όμως που τον κράτησε στη ζωή, μιας και το μοναχικό αυτό παιδί σκεφτόταν συχνά την αυτοκτονία, ήταν η αγάπη του για τα μαθηματικά και αργότερα η γνωριμία του με το έργο του Ευκλείδη, που του άλλαξε τη ζωή. Στα 15 του άρχισε να προβληματίζεται σχετικά με την εγκυρότητα του χριστιανικού θρησκευτικού δόγματος κι αφού κατέληξε πως είναι πιεστικό, συνέχισε με το ότι δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον και στην ηλικία των 18 μετά την ανάγνωση του “Autobiography” του Mill, έγινε άθεος.

Το 1890 ξεκινά με υποτροφία τις σπουδές του στα μαθηματικά, στο Trinity College του Cambridge και γρήγορα διακρίνεται για τις ικανότητές του τόσο στα μαθηματικά, όσο και στη φιλοσοφία. Σύντομα, συναντά τον έρωτα στο πρόσωπο της Alys και παρά τις αντιρρήσεις της γιαγιάς του, την παντρεύεται το 1894. Ένας γάμος που δεν θα κρατήσει για πολύ μιας και το 1901, την ώρα που κάνει ποδήλατο, ο Russell αποφασίζει πως δεν την αγάπησε ποτέ και μάλιστα της το λέει, όπως και ότι δεν συμπάθησε ποτέ τη μητέρα της, γιατί τη θεωρεί σκληρή και δεσποτική. Το τέλος μπαίνει και τυπικά με το διαζύγιο το 1921, μετά από μια μακριά περίοδο χωρισμού, κατά την οποία ο Russell είχε πολλές παθιασμένες σχέσεις, κάποιες φορές και παράλληλες, με όμορφες και διάσημες γυναίκες.

Russell and his son playing chess

Ξεκινά το συγγραφικό του έργο, το 1896, με μια μελέτη πάνω στην κοινωνική και πολιτική θεωρία, ένα από τα αγαπημένα θέματα που τον ακολουθούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή και καριέρα του. Ακολουθούν μελέτες πάνω στα μαθηματικά και στη φιλοσοφία και σημαντικές δημοσιεύσεις, όπως αυτή στην οποία στηρίζει τη θεωρία του πως τα μαθηματικά και η λογική είναι το ίδιο.

Το 1910, γίνεται καθηγητής στο Trinity, όπου είχε σπουδάσει και εκεί γνωρίζει τον Αυστριακό φοιτητή Ludwig Wittgenstein, που τον θεωρεί ιδιοφυία και πιστεύει πως μπορεί να συνεχίσει το έργο του πάνω στη λογική. Ο Wittgenstein, όμως διακατέχεται από διάφορες φοβίες και περνά συχνά περιόδους που διακατέχεται από απελπισία, πράγμα που δεν αποθαρρύνει τον Russell, ο οποίος συνεχίζει να είναι συνεπαρμένος μαζί του και να τον ενθαρρύνει στην ακαδημαϊκή του εξέλιξη, βοηθώντας τον στη δημοσίευση του Tractatus Logico-Philosophicus, το 1922, βιβλίο που τον έκανε διάσημο.

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending