-Κυρία Κοθρά, έχετε δηλώσει σε συνέντευξή σας πως πλέον ασχολείστε αποκλειστικά με το χώρο του marketing, το οποίο και σπουδάσατε, ενώ παλαιότερα, μεγάλη σας αγάπη υπήρξε το θέατρο. Σε ποιόν από τους δύο χώρους πιστεύετε πως ταιριάξατε καλύτερα;
Το θέατρο έβγαζε προς τα έξω την μεγαλύτερη εσωτερική μου ανάγκη, αυτή της έκφρασης. Και αυτή η ανάγκη με οδήγησε στο να την σπουδάσω. Εχω όμως την αίσθηση πως οι άνθρωποι της ”αγοράς”, του marketing, των πωλήσεων γενικά, έχουν μόνο να κερδίσουν από την ενασχόληση τους με την τέχνη. Συνηθίζουμε να τοποθετούμε σε ξεχωριστά ”κουτάκια” τους καλλιτέχνες από τους επιχειρηματίες, ενώ επι της ουσίας οι άνθρωποι δεν μπαίνουν -όλοι- σε αυτά. Νομίζω λοιπόν πως και οι δύο χώροι μου έχουν δώσει πολλά. Συνεχίζω να μην χάνω καλή θεατρική παράσταση, και με το ”καλή” δεν εννοώ φυσικά ούτε εκείνη που είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένη, ούτε εκείνη με τα ”ηχηρά” ονόματα σε ρόλους. Εφόσον είμαι εδώ και δυο δεκαετίες ”θεατής” αλλά όχι πάνω στο σανίδι, σίγουρα το marketing με κέρδισε ολοκληρωτικά. Αλλά ποτέ δεν θα άλλαζα την θεατρική σπουδή και την εμπειρία. Η τέχνη είναι το απόλυτο οξυγόνο.

-Ποιο θεωρείτε πως είναι το μεγαλύτερο επαγγελματικό σας επίτευγμα μέχρι σήμερα;
Το ότι η αγγλόφωνη πλατφόρμα www.living-postcards.com έφτασε να είναι η μεγαλύτερη data base που δείχνει με κριτήρια υψηλής αισθητικής όλα τα ”όμορφα που συμβαίνουν” στο επιχειρείν σε αυτή την χώρα που ακόμα πληρώνει εκείνη την δανειακή λάμψη τις, ψεύτικες υποσχέσεις και την οικονομική κακοδιαχείριση όλων.

Το να αποδείξεις ότι αυτή η χώρα και αυτή οι άνθρωποι είναι εδώ, δυνατότεροι από ποτέ και με ένα δικό τους όραμα είναι αυτό που κάνει εμένα και την ομάδα μου περήφανους. Η ανταπόκριση από τον εγχώριο τύπο και από το εξωτερικό ήταν από την αρχή τεράστια καθώς και η όλη στήριξη. Είναι συγκλονιστικό να μπαίνουν στην πλατφόρμα, να βρίσκουν προιόντα και brands που θα ήθελαν να συνεργαστούν, να αγοράσουν, να τα φέρουν στην πατρίδα τους. Το όλο concept μου έδωσε και την δυνατότητα να μπορώ να αρθρογραφώ σε ξένα περιοδικά για την Ελλάδα, και να δίνω ομιλίες για το ”επιχειρείν”. Αυτό οδήγησε σε 14 events μέχρι τώρα για την επιχειρηματικότητα και ειδικά για την γυναικεία, και στο να γεννηθούν νέες συνεργασίες και φιλίες. Και αυτό δεν συγκρίνεται επίσης με τίποτα.

-Πόσο εύκολο είναι για τη σύγχρονη εργαζόμενη γυναίκα  να συνδυάσει επάγγελμα και οικογενειακές υποχρεώσεις;
Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ολα είναι θέμα διαχείρισης του χρόνου, των ανθρώπων που έχεις δίπλα σου και που εσύ θες να φτάσεις. Ξέρετε, αυτό το ”όλοι έχουμε 24 ώρες” είναι κλισέ αλλά αληθεύει. Ολοι έχουμε τον ίδιο χρόνο, και σημασία έχει τι κάνουμε μέσα σε αυτές.

-Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει μια γυναίκα στον επαγγελματικό τομέα σύμφωνα με εσάς;
Πολλές. Aλλά ειλικρινά θεωρώ πως οι μεγαλύτερες προκλήσεις προέρχονται από εμάς τις ίδιες-μιλώντας για τις γυναίκες-. Ξέρετε, οι άντρες γεννιούνται με έναν προορισμό στο κεφάλι τους. Η πολλούς. Συνήθως δεν χρειάζονται την έγκριση των γυναικών για να ”υπάρξουν” και να δημιουργήσουν τα δικά τους επιτεύγματα. Τρέχουν, οδηγούν, αθλούνται, βγαίνουν με τους φίλους τους και γενικά ”κάνουν πράγματα”. Αυτό είναι που και εμείς οφείλουμε να κάνουμε. Να αφήσουμε τις προκλήσεις τις εσωτερικές και να μην επιτρέψουμε να μας πάνε πίσω. Θεωρώ πως το έχω καταφέρει αρκετά. Στις ομιλίες μου αυτό είναι και το  μύνημα που θέλω να περάσω.Να μπορέσουμε να δούμε καθαρά τον στόχο και να τον πετύχουμε χωρίς να έχουμε ένοχες για αυτή μας την απόφαση. Αυτόνομες και αποφασισμένες. Η λέξη ”φιλοδοξία” έχει ωραιότερη χροιά όταν την προφέρει μαι γυναίκα..

-Ποιοί είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;
Ο βασικότερος? Να είμαι καλά στην υγεία μου και αν έχω αυτούς που αγαπάω δίπλα μου. Και να έχουν και εκείνοι την υγεία τους και μαζί να δημιουργούμε και να κάνουμε ωραία πράγματα. Το 2018 ετοιμαζόμαστε για 2 ακόμα events σχετικά με το ”επιχειρείν”, ένα project για την βία κατά των γυναικών, και πολλά άλλα σχετικά με την παρουσία του Living Postcards στο εξωτερικό. Νομίζω πως η δημιουργικότητα είναι ο μόνος τρόπος να αναπνέω σωστά. Αυτό είναι που θα αφήσουμε πίσω ”φεύγοντας.”