Οικογένεια

Mάθε πως να συμβουλεύεις και να αρπάζεις ευκαιρίες

Έχω παρατηρήσει σε πάρα πολλούς ανθρώπους κάτι το οποίο βίωνα κι εγώ προσωπικά πολύ συχνά στο παρελθόν. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι δεν είναι αρκετοί, δεν τους σέβονται οι άλλοι άνθρωποι, δεν είναι αγαπητοί, δεν είναι αποδεκτοί.. Κι αυτό μπορούμε να το συναντήσουμε και στον προσωπικό τομέα σε σχέση με τους φίλους, και στον συναισθηματικό σε σχέση με την σχέση μας ή την οικογένεια μας, τον σύντροφο μας, τα παιδιά μας πολλές φορές.., είτε στον επαγγελματικό με συναδέλφους, προϊσταμένους ή υφισταμένους.

Αυτή η συμπεριφορά όμως, αυτή η αίσθηση που δημιουργείται, έχει κάποια προβλήματα. Ποια είναι αυτά; Όταν κάποιος νιώθει ότι δεν είναι αγαπητός, δεν είναι σεβαστός, δεν τον αποδέχονται οι άλλοι άνθρωποι, συνήθως έχει μία από τις παρακάτω δύο συμπεριφορές: Ή την επιθετική συμπεριφορά ή την αμυντική συμπεριφορά.

Και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα είναι ίδια. Οι σχέσεις αρχίζουν να απομακρύνονται και πολλές φορές να χωρίζουν.

Πότε όμως συμβαίνει αυτό; Ας πάρουμε τις δύο βασικές περιπτώσεις:

Περίπτωση 1^η:

Συμβαίνει όταν θέλουμε να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο, θέλουμε να του πούμε την γνώμη μας αλλά ο άλλος άνθρωπος για κάποιον λόγο δεν την ακούει.

Τότε τι νιώθουμε; “Α, εγώ του το είπα αλλά δεν με ακούει. Ότι και να του λέω από το ένα αφτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει”.

Περίπτωση 2^η:

Η δεύτερη περίπτωση που το συναντούμε αυτό είναι όταν την ώρα που συζητάμε με έναν άνθρωπο άλλα του λέμε εμείς και άλλα μας απαντάει αυτός. Νιώθουμε ότι δεν ακουγόμαστε.

Αλήθεια, σου έχει συμβεί αυτό; Προσωπικά δεν έχω συναντήσει άνθρωπο ο οποίος να μην το έχει συναντήσει αυτό στην ζωή του. Αλλά αν αυτό το αντιστρέψουμε, γιατί ως τώρα λέγαμε τι συμβαίνει με τους άλλους, πολλές φορές στην ζωή μας μπορεί να χάνουμε ευκαιρίες γιατί μας λένε οι άλλοι άνθρωποι κάτι αλλά εμείς εκείνη την στιγμή δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε.

Για την ακρίβεια, οι Εβραίοι νομίζω λένε πως όλοι μα όλοι οι άνθρωποι θα συναντήσουν ευκαιρίες στην ζωή τους αλλά λίγοι είναι αυτοί που θα είναι παρόντες εκείνη την στιγμή, με μυαλό και καρδιά και ψυχή, έτσι ώστε να τις αρπάξουν και να τις εκμεταλλευτούν.

Πράγματι δεν είμαστε αποδεκτοί;

Η ερώτηση όμως είναι η εξής: Ισχύει αυτό; Όντως οι άνθρωποι δεν είμαστε αποδεκτοί; Όντως οι άνθρωποι δεν είμαστε αγαπητοί; Όντως οι άνθρωποι δεν είμαστε σεβαστοί; Δεν μας σέβονται οι άλλοι άνθρωποι; Είναι μια αίσθηση που υπάρχει μέσα μας με καταστροφικές συνέπειες μερικές φορές.

Ποια είναι όμως η αλήθεια, είτε αφορά τους άλλους, είτε αφορά εμάς; Η αλήθεια κρύβεται πίσω από αυτό το οποίο θα μοιραστώ μαζί σου. Προτού ένας άνθρωπος ακολουθήσει κάτι το οποίο θα του πεις, πρέπει να τον εκπαιδεύσεις για την αξία και τα οφέλη τα οποία θα έχει σε αυτόν. Εάν δεν το κάνεις από το ένα αφτί θα μπει και από το άλλο θα βγει.

Γιατί; Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Δεν αντέχουμε άλλο.. Διαφημίσεις, συμβουλές, tips.. Έχουμε φτάσει στα όρια μας, με αποτέλεσμα όταν ένας δικός μας άνθρωπος, είτε είναι ο φίλος μας, είτε είναι η σχέση μας, είτε ένας συνεργάτης, μας πει κάτι, θα το ακούσουμε αλλά δεν θα το κατανοήσουμε απαραίτητα και θα φύγει. Αυτή λοιπόν είναι η αιτία που πολλές φορές χάνουμε ευκαιρίες στην ζωή μας.

Και θα σου δώσω ένα παράδειγμα:

Κάποια στιγμή είχα ακούσει μια πολύ ωραία συμβουλή πάνω στο κομμάτι του Μarketing από έναν Μarketer. Δεν μπορούσα να το αξιολογήσω. Το άκουσα και απλά δεν το εκτέλεσα. Πέρασαν πολλά χρόνια, πέρασαν πολλά σεμινάρια, πολλά λεφτά που έδωσα σε εκπαιδεύσεις, σε διαφημίσεις, ότι μπορείς να φανταστείς, και κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και αυτή την πρόταση την οποία μου είχε συστήσει να εκτελέσω αυτός ο άνθρωπος την κατάλαβα πριν από μερικούς μήνες κάνοντας ένα άλλο σεμινάριο.

Τότε κατάλαβα το εξής: Ο λόγος που ήμουν σε θέση να το κατανοήσω αλλά και να το κάνω αυτή την φορά είναι ότι στο δεύτερο σεμινάριο ο ομιλητής δεν μου είπε απλά τι να κάνω αλλά μου εξήγησε το γιατί και μου έδωσε να κατανοήσω πως αυτό μπορεί να με βοηθήσει.

Συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις;

Αυτό όμως που σου περιγράφω τώρα δεν ισχύει μόνο στο επαγγελματικό κομμάτι. Αυτό που σου περιγράφω τώρα ισχύει και στο συντροφικό κομμάτι. Ισχύει και στις σχέσεις. Πόσες φορές οι άνθρωποι δεν μας συμβουλεύουν “Κάνε αυτό” ή “Κάνε το άλλο” αλλά δεν είμαστε σε θέση να το ακούσουμε; Και πολλές φορές χαλάμε τις σχέσεις μας. Σχέσεις που πραγματικά ήταν σχέσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, εάν πραγματικά θέλεις να αλλάξεις την ποιότητα της σχέσης που έχεις είτε με τους φίλους σου, είτε με τον σύντροφο σου αλλά και με τους ίδιους σου τους συνεργάτες, τότε όταν λες κάτι προτού τους πεις τι να κάνουν χρειάζεται να τους εξηγήσεις γιατί να το κάνουν; Ποια θα είναι τα οφέλη αυτού.

Μην χάνεις ευκαιρίες

Και πάρτο και αντίστροφα.. Εάν κάποιος σου πει κάτι και δεν σου εξηγήσει τι να κάνεις ή γιατί να το κάνεις αυτό που σου λέει να κάνεις, προτού το απορρίψεις, επειδή μπορεί να είναι κάτι πολύ σημαντικό για εσένα, είτε για τους φίλους σου, είτε για την σχέση σου, είτε για τα οικονομικά σου, για την καριέρα σου, πήγαινε ψάξε μόνος σου να δεις αν αυτό έχει αξία.

Γιατί; Γιατί μπορεί να χάσεις κάτι πολύ σημαντικό για εσένα, να μην το καταλάβεις ότι είναι σημαντικό και να πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να πεις “Ναι, αυτό έπρεπε να το είχα κάνει”. Ο χρόνος να ξέρεις ότι είναι πολύτιμος.

Και δεν θα πω ότι ο χρόνος είναι χρήμα γιατί πολλές φορές ο χρόνος είναι πολύ πιο πολύτιμος από το χρήμα. Για να μην χάνεις λοιπόν τον χρόνο σου και να επενδύεις αυτό το πολύτιμο αγαθό που έχεις στην ζωή σου, φρόντισε όταν πρόκειται για τους άλλους, να εξηγείς γιατί πρέπει να το κάνουν, ποια είναι τα οφέλη που θα έχουν, και όταν πρόκειται για εσένα εάν ο άλλος δεν το κάνει τότε εσύ καλείσαι να βρεις εάν αυτό πραγματικά έχει αξία προτού το απορρίψεις.

Να θυμάσαι ότι είσαι υπέροχος..

Να Αγαπάς τον Εαυτό σου και να Ζεις με Πάθος!

Πηγή: www.manolisischakis.gr

Ψυχολογία

Πώς να αντιμετωπίσετε το φόβο της επιτυχίας

Δείτε την Επιτυχία σαν Προορισμό και όχι σαν Εμπόδιο προς Αποφυγή.

Η Μαρία είναι μία δραστήρια συμπαθητική και εργατική επιχειρηματίας. Με το
Γιάννη που είναι στέλεχος σε μια μεγάλη επιχείρηση έχουν δύο παιδιά και ζουν στα
πλαίσια του μοντέλου που ονομάζεται «μέση οικογένεια». Έχουν τις δουλειές τους,
έχουν τα παιδιά τους, έχουν το σπίτι τους (που αποπληρώνουν μέσω ενός
στεγαστικού 25ετίας), έχουν 2 αυτοκίνητα και 20 μέρες διακοπές το χρόνο.
Στα όνειρά της η Μαρία ήταν μια πετυχημένη, χαρισματική, αξιοθαύμαστη και
οικονομικά εύρωστη γυναίκα με μια εξαιρετική οικογένεια και ανεβασμένο κοινωνικό
επίπεδο. Στην πραγματικότητα είναι μια μεσόκοπη μοναχική γυναίκα που καταφέρνει
να επιβιώνει παγιδευμένη μέσα στην βαρετή της καθημερινότητα. «Υπάρχουν και
χειρότερα» λέει στον εαυτό της όταν αραιά και που την ζώνουν οι προσωπικές της
ανασφάλειες.

Ναι, αλλά υπάρχουν και καλύτερα! Αν η Μαρία είχε πραγματικά κυνηγήσει
την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής της θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις απώλειες
στους άλλους τομείς. Και η Μαρία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κάτι παραπάνω
από τον εαυτό της στο «Βωμό» όπως το ονομάζει της Επιτυχίας. Είναι βολικά
καθισμένη στην οικονομική θέση του τραίνου και δεν θα σηκωθεί για να πάει στην
πρώτη θέση γιατί φοβάται μην χάσει και αυτήν που έχει!
Φόβος, Ενοχές και Ανωνυμία στη γειτονιά του Βολέματος
Αν και η Επιτυχία κατέχει μία περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό των
ανθρώπων οι περισσότεροι κατατρέχονται από ένα μόνιμο φόβο και μόνο στην ιδέα
ότι μπορούν να τα καταφέρουν ή ακόμη και από το ότι θα προσπαθήσουν να τα
καταφέρουν. Η δικτατορία του μέτριου έχει καταφέρει να δημιουργήσει εξαιρετικές
αναστολές στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Έτσι ο κάθε επίδοξος
διώκτης της επιτυχίας θα έχει να τα βάλει με ένα σωρό εσωτερικούς εχθρούς πριν
εξορμήσει για την κατάκτηση της κορυφής.

– Ο Φόβος του Άγνωστου. Αν η Μαρία άρχιζε να γίνεται πετυχημένη
θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της αλλαγής περιβάλλοντος σε διάφορους
τομείς. Ξαφνικά θα βρισκόταν σε μια άγνωστη περιοχή με διαφορετικούς
κανόνες και αρχές από αυτές που γνώριζε. Ο Πλούτος και η Επιρροή
επηρεάζουν δραματικά τους ανθρώπους μια και τους εισάγουν σε κύκλους
όπου νιώθουν ότι θα έπρεπε να αποδείξουν ξανά την αξία τους. Αυτό που
δεν υπολογίζει η Μαρία είναι ότι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού
μετά από σοβαρή προσπάθεια, γνωρίζεις ότι σου αξίζει και ότι δεν θα βρεθεί
κανένας να σε αμφισβητήσει. Η Επιτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική
υπόθεση.

– Ο Φόβος της Έκθεσης. Η επιθυμία της Μαρίας να παραμείνει
ανώνυμη αν και πετυχημένη την εμποδίζει να εκτεθεί στη δημόσια
παρατήρηση. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο φόβο του φθόνου των άλλων.
Προκειμένου να μην τη ζηλεύουν και να μην τη φθονούν παραμένει στην
αφάνεια και κρατά κρυφές και τις παραμικρές έστω επιτυχίες της.
Παραμένοντας αδιάφορη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αξιοζήλευτη!

– Οι Δηλητηριώδης Ενοχές. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον
που προάγει την πεπατημένη οδό και που καταδικάζει την εξερεύνηση ως
χάσιμο χρόνου η Μαρία δηλητηριάζεται από τις ενοχές που της έχουν
δημιουργηθεί. Δεν έχει το δικαίωμα, λέει στον εαυτό της, να σκορπίσει
αλόγιστα το χρόνο και την ενέργειά της κυνηγώντας ένα όνειρο και
στερώντας τα από άλλους. Επιπλέον έχει κάνει τόσα λάθη μέχρι τώρα στη

ζωή της (όπως όλοι μας) που η πιο κρυφή της ενοχή είναι ότι δεν το αξίζει.
Τα παπούτσια της επιτυχίας θα τα βαδίσουν άλλοι.
Βλέποντας την Επιτυχία κατάματα!
Είναι φυσικό η Επιτυχία, όπως και κάθε άλλη αλλαγή στη ζωή μας, να
προκαλεί κάποια ποσότητα στρες. Είναι περίεργο όμως να αρνούμαστε να
κοιτάξουμε την Επιτυχία στα μάτια μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε την κατάλληλη
προετοιμασία. Τις περισσότερες φορές δεν μας εμποδίζει η άγνοια του δρόμου προς
την κορυφή αλλά η έλλειψη σχεδίου για τα μετέπειτα βήματα. Δίνοντας μια τελευταία
συμβουλή στην φανταστική Μαρία μας θα της θυμίζαμε ότι μετανιώνουμε για ότι δεν
κάναμε παρά για ότι έχουμε κάνει.

Πηγή του:Γιώργου Σαπροβαλάκη

Παιδί

Η σιωπή των παιδιών…

Αφήστε τα παιδιά σας να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να διαμορφώνουν
ένα χαρακτήρα με γερές βάσεις, που θα τους ακολουθεί σε όλη τους την ζωή.
Μεγαλώσαμε μέσα σε μια κοινωνία, που μας έμαθε από μικρούς για ανόητους λόγους να
μη μιλάμε και να μην εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Εθεωρείτο, όπως και σήμερα ακόμη,
ανυπακοή ή και ασέβεια να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, κυρίως σε μεγαλυτέρους σου, είτε
είναι γονέας, είτε δάσκαλος, είτε προπονητής σου ή συγγενής σου. Ούτε όμως στα αδέλφια σου
και τους συνομήλικους φίλους σου, για να αποφευχθεί η περίπτωση φιλονικίας. Αυτό όμως έχει ως
αποτέλεσμα, αφ’ ενός μεν να μην μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας και
αφετέρου, αφού δεν τα εκφράζουμε, να τα «τρώμε». Τα συσσωρεύουμε εκεί μέχρι που να γίνει
έκρηξη (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα χειρότερα μέχρι να αρρωστήσουμε. Ο καρκίνος, λέει
μια μερίδα επιστημόνων, είναι συσσωρευμένη οργή και θυμός που δεν εκφράζονται, όπως και τόσα
άλλα ψυχικά και αυτοάνοσα νοσήματα.
Όταν ο μικρός μας γιος ή κόρη θέλουν να μας μιλήσουν και να εκφράσουν τα
συναισθήματά τους, τους αποθαρρύνουμε λέγοντας τους «μη μιλάς» ή «δε μιλάνε έτσι στους
μεγαλύτερους» και αυτό, είτε γιατί είμαστε πολυάσχολοι, είτε γιατί δεν μπορούμε να τα
χειριστούμε.
Καθόμαστε όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι σε ένα βάθρο ανωτερότητας απαγορεύοντας στους
μικρότερους να μιλούν, πόσο μάλλον να φωνάζουν ή να ξεσπούν, πράγμα λογικό γιατί πνίγονται
από τα συναισθήματα τους, που ζητούν αποδέκτες. Όταν, λοιπόν, από μικρά τα παιδιά
«φιμωθούν» από τα ίδια τους την οικογένεια, μετά σαν ενήλικοι, αφού «πήραν το μάθημα τους»,
τη σιωπή των «αμνών», μεταφέρουν αυτήν την κατάσταση και στην ενήλικη ζωή τους. Δεν
εκφράζονται στους φίλους, στους συνεργάτες, στον/στην σύζυγο, στα πεθερικά. Καταπίνουν
παθητικά κάθε πόνο, στενοχώρια, αντίθετη γνώμη, θυμό και τόσα άλλα συναισθήματα.
Συμβαίνει εδώ μεταφορικά κάτι σχετικό με τους μικρούς ελέφαντες, που τους δένουν στο
τσίρκο με τεράστιες αλυσίδες, όταν είναι μικροί. Δοκιμάζουν δυο τρεις φορές να φύγουν, δεν τα
καταφέρνουν, βιώνοντας τον πόνο και μετά στην ενήλικη ζωή τους, ενώ είναι δεμένοι με λεπτά
σχοινιά, που μπορούν να κόψουν, μένουν όμως δέσμιοι, γιατί πια δεν προσπαθούν να
ελευθερωθούν.
Αυτό, λοιπόν κάνουμε στα παιδιά μας. Τα αποτρέπουμε, με οδυνηρό πολλές φόρες τρόπο, να
εκφράζουν τα συναισθήματά τους, ώσπου πια αργότερα, ακόμα και αν μπορούν να το κάνουν δεν
το ρισκάρουν και τα καταπίνουν. Έτσι όμως τα καταδικάζουμε να υποφέρουν στην ενήλικη ζωή
τους. Δεν τα βοηθάμε να ωριμάσουν. Πληγωμένα παιδιά, πληγωμένοι και ανώριμοι ενήλικες. Είναι
μικρά παιδιά μέσα σε σώμα μεγάλου, είτε σιωπώντας παθητικά, είτε με επικίνδυνα ξεσπάσματα,
που πονούν τους ίδιους και τους γύρω τους.
Εσύ λοιπόν γονέα, που φροντίζεις να δίνεις όλα τα υλικά αγαθά στο παιδί σου, του δίνεις το
πιο μεγάλο αγαθό της ελεύθερης έκφρασης όλων των συναισθημάτων του; Ή μήπως είσαι τόσο
ανώριμος, που μη μπορώντας να αναγνωρίσεις και να εκφράσεις τα δικά σου συναισθήματα,
καταπνίγεις στη σιωπή και του παιδιού σου;
Θυμήσου ότι εσύ είσαι ο προπονητής του παιδιού σου για να απόκτηση της
«συναισθηματικής νοημοσύνης». Είσαι εκεί να το διδάξεις πρώτα απ’ όλα να ζει και να
αναγνωρίζει τα συναισθήματα του και κατόπιν να τα εκφράζει και να τα διαχειρίζεται με όμορφο κι
εποικοδομητικό τρόπο, που θα αποκτήσει με την εξάσκηση.
Μάθε πρώτα εσύ να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα και μάλιστα στο παιδί σου.
Έκφρασε του την αγάπη σου, τη χαρά σου, τη στενοχώρια ή την ανησυχία σου για κάποια του
πράξη. Δείξε του την κατανόηση, τη συγχώρεση, τη μεγαλοψυχία.
Πότισε την ύπαρξη του με το σεβασμό της ιδιαιτερότητας, της αξίας και της ελεύθερης
βούλησης του. Ζώντας και δρώντας έτσι όλοι θα έχουμε επιτύχει στη δημιουργία υγιών ψυχικά
ανθρώπων, ελεύθερων και όχι καταπιεσμένων, που αναπνέουν ελεύθερα τον αέρα της
συναισθηματικής ωριμότητας, της ψυχικής και σωματικής υγείας.

Πηγή άρθρου από: Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου

Lifestyle

Σκέψεις για μια καλύτερη ζωή…

Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές του Πάσχα και όπως κάθε φορά επιστρέψαμε στο σπίτι και προσγειωθήκαμε απότομα… Με κινητά γεμάτα φωτογραφίες και μια μελαγχολία του γυρισμού. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες των διακοπών περνάτε τόσο γρήγορα, ξεχνάμε τι μέρα είναι … Λίγες μέρες διακοπών μοιάζουν με ανάσα, ενώ μια εβδομάδα στη ρουτίνα μοιάζει με αιώνα. Αυτό συμβαίνει γιατί στη καθημερινότητά μας ο χρόνος είναι προβλέψιμος, με το καθημερινό τρέξιμο. Οι μέρες είναι μια επανάληψη με μικρές μόνον παραλλαγές. Ο εγκέφαλος δεν κρατά έντονες μνήμες, γιατί δεν συμβαίνει κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. Έτσι ο χρόνος βαραίνει.

Στις διακοπές ο εγκέφαλος κατακλύζεται από νέα μηνύματα εικόνες, χρώματα, αρώματα, γεύσεις, συναισθήματα, στιγμές. Έτσι ο χρόνος φεύγει γρήγορα, ενώ γυρίζοντας σε περιμένουν υποχρεώσεις και προσπαθείς να μπεις όσο πιο ομαλά γίνεται στην καθημερινότητα.

Οι διακοπές είναι μια πρόβα πως μπορείς να ζεις χωρίς ένα συνεχές πρέπει και μη….

Προσωπικά πάντα μετά την Ανάσταση και το ξύπνημα της φύσης, καταμεσής της άνοιξης, συνηθίζω να κάνω σκέψεις και πράξεις που θα με αναζωογονήσουν και θα με κάνουν να περνώ καλύτερα, να βιώνω μια πιο ενδιαφέρουσα καθημερινότητα.

Κάποιες από τις σκέψεις μου θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Η ευχή μου φέτος είναι μέσα από τις δυσάρεστες διεθνείς συγκυρίες που ζούμε, να βρίσκουμε λόγους να γελάμε περισσότερο και να παραμερίζουμε το άγχος, όσο μπορούμε. Η ζωή δεν απαιτεί μόνον πρόγραμμα, απαιτεί και παρουσία.

Ας ξεκινήσουμε με στόχους που δεν θα μας ζορίσουν πολύ.

Εννοείτε ότι οι επόμενες μέρες δεν θα είναι όλες εύκολες, δεν θα είναι ρόδινες, άλλες θα είναι ανάποδες, άλλες θα είναι μέτριες, όμως όλες στο τέλος κάτι έχουν να δώσουν. Ας το δούμε έτσι …

Ας κάνουμε ένα διάλλειμα, ένα τηλεφώνημα σε φίλο, ας βάλουμε τη μουσική στη ζωή μας, ας ακούσουμε ένα τραγούδι που θα μας κάνει να το σιγοψιθυρίζουμε …

Ας είμαστε παρόντες όταν συμβαίνει κάτι, ας μην αφήνουμε τίποτα για αύριο, ας το κάνουμε άμεσα… τώρα.

Aς σταθούμε σε ένα αστείο βιντεάκι ΥouTube, κάτι ενδιαφέρον στο Instagram, ότι μας κάνει να χαμογελάμε και ας μην υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Ας θυμηθούμε ότι η γοητεία και η ευζωία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, ας μην ψάχνουμε και περιμένουμε μόνον τα μεγάλα, ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας εκτιμήσουμε τα απλά.

Πρώτη σκέψη το πρωί ας είναι η ευλογία ότι ξυπνήσαμε και είμαστε καλά.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας στον εαυτό μας « προχώρα όλα καλά, το ‘χουμε».

Όταν ο εγκέφαλός μας κατακλύζεται από αρνητικές ή μελαγχολικές σκέψεις ας ξεφύγουμε από αυτές στέλνοντας ένα μήνυμα στον άνθρωπο που αγαπάμε ή στον φίλο που μας φτιάχνει το κέφι.

Ας αφιερώσουμε χρόνο στους θετικούς και τους αισιόδοξους ανθρώπους και ας διώξουμε από κοντά σου τους τοξικούς και τους επικριτικούς.

Ας προσπαθήσουμε να ταξιδεύουμε, να περπατάμε στη φύση ή να δημιουργούμε μικρές ανάσες ακόμα και μέσα στην πόλη, στο σπίτι μας.

Ας ανακαλύψουμε κάποιες δεξιότητες ή κάποιο χόμπι…

Γιατί τελικά η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, στις στιγμές.

Πηγή:https://zoumeoraia.okmarkets.gr/skepseis-gia-mia-kalyteri-zoi/