Connect with us

Οικογένεια

O δεσμός με τη μητέρα

O δεσμός με τη μητέρα μας ως δείκτης για τη συντροφική μας ζωή στο σήμερα.
Στη ζωή μας θα κάνουμε πολλούς δεσμούς, άλλοι θα ναι εφήμεροι, άλλοι σημαντικοί, άλλοι ασήμαντοι, άλλοι για μια ζωή, άλλοι με ημερομηνία λήξης, άλλοι επαγγελματικοί, άλλοι φιλικοί, άλλοι…
Είμαστε γεννημένοι για να συνδεόμαστε με ανθρώπους, να κάνουμε σχέσεις και δεσμούς, να τρεφόμαστε και να εξελισσόμαστε από αυτούς. Ακόμα και όταν αυτό φαντάζει δύσκολο ή το βιώνουμε ως επικίνδυνο εμείς πάλι θα φροντίσουμε να δεσμευτούμε. Πόσες φορές δεν ακούσαμε ανθρώπους να μιλούν για το πόσο ερωτευμένοι είναι με τη δουλειά τους, με τη θάλασσα ή τον ΠΑΟΚ!Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να μείνουμε αδέσμευτοι σε τούτη τη ζωή όταν η ίδια η ύπαρξη μας στιγματίζεται με έναν μοιραίο και αναπόφευκτο τρόπο από ΕΝΑ ΔΕΣΜΟ: δεν είμαστε αυθύπαρκτοι αλλά υποκείμενα μιας σχέσης, ενός δεσμού. Και ο πρώτος μας συναισθηματικός δεσμός είναι αυτός με τη μητέρα μας και αυτό είναι διαχρονικό, καθολικό και αδιαμφισβήτητο.

Μέσα σ αυτό λοιπόν το πλαίσιο, της από γεννησιμιού μας δέσμευσης, «σχεσάκηδες» από κούνιας και όχι απλά εκ πεποιθήσεως, πολλοί επιστήμονες και ειδικοί της ανθρώπινης ψυχής θέλησαν να διερευνήσουν κατά πόσο αυτός ο πρώτος δεσμός, η ποιότητα και η φύση της σχέσης που αναπτύξαμε με τη μητέρα μας επηρεάζει, καθορίζει, στιγματίζει τον τρόπο που θα συνδεθούμε με τους άλλους ανθρώπους στην ενήλικη ζωή.

Κάποιοι επιστήμονες μελέτησαν τα βρέφη που διαβίωναν σε ορφανοτροφεία, βρέφη στα οποία είχε διακοπεί με βίαιο τρόπο ο δεσμός με τη μητέρα τους, βρέφη τα οποία έπαιρναν προσοχή και φροντίδα μόνο όταν οι υπάλληλοι του ιδρύματος πήγαιναν να τα ταΐσουν. Αυτά τα βρέφη λοιπόν παρουσίαζαν εικόνα απάθειας και, αν παρέμεναν στο ίδρυμα πάνω από έξι μήνες, εμφάνιζαν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης.

Άλλοι ειδικοί όπως ο FERENZI μίλησαν για τη βιαιότητα του τοκετού, ο τοκετός αποτελεί για τον άνθρωπο ένα από τα πιο τραυματικά βιώματα. Ο ίδιος ανέπτυξε επίσης μια μέθοδο, την aptonomy, για τη σύνδεση της μητέρας με το μωρό της μέσω της αφής εν όσο αυτό βρίσκεται ακόμα στην κοιλιά της. Και φαίνεται ότι τα έμβρυα ανταποκρίθηκαν άριστα στο κάλεσμα της μητέρας τους να συνδεθούν ώστε αργότερα κατά τον τοκετό όλα πήγαιναν ευκολότερα και πιο ανώδυνα.

Ο παράξενος κύριος Harlow με τα ιδιόμορφα και λίγο βίαια πειράματα του με μαϊμούδες. Ο κύριος λοιπόν αυτός αποχώρισε νεογέννητα μαιμουδάκια από τις μητέρες τους οι οποίες στην κίνηση αυτή ούρλιαζαν και χτυπούσαν το κεφάλι τους στα κάγκελα με θυμό και απόγνωση και τα εγκατέστησε σε ένα χωριστό δωμάτιο. Στον ίδιο χώρο τοποθέτησε ψεύτικες μητέρες- μαιμούδες, υποκατάστατες.

Οι μισές ήταν συρμάτινες αλλά είχαν στο εσωτερικό του πλέγματος τους συσκευή με τροφοδοσία γάλακτος και οι άλλες μισές ήταν τυλιγμένες με ένα μαλακό, βαμβακερό πανί αλλά δεν είχαν γάλα. Θέλησε να διερευνήσει πως θα συμπεριφερθούν τα νεογέννητα μαιμουδάκια: θα τρέξουν στη συρμάτινη μαϊμού που έχει το γάλα ή στη μαλακή και αφράτη μαϊμού που όμως δεν έχει γάλα;
Και ναι…. Τα μαιμουδάκια πήγαιναν στη συρμάτινη μαιμού μόνο για να πάρουν το γάλα τους ενώ τον υπόλοιπο χρόνο τρίβονταν στη μαλακή, απαλή βαμβακερή μαϊμού. Και έγινε πασιφανές λοιπόν ότι ΤΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ…. Και αυτή η επαφή φαίνεται να είναι καθοριστική και σημαντική για την μετέπειτα ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους.Έτσι, κάπου ανάμεσα στη δεκαετία 60- 70 ο Mr Bowlby, βρετανός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, εισήγαγε τη θεωρία του δεσμού ή της συναισθηματικής προσκόλλησης θέλοντας να εξηγήσει τη δυναμική των ανθρωπίνων σχέσεων στην ενήλικη ζωή και τις όποιες ανασφάλειες ή παθογένειες συχνά παρατηρούνται μέσα σε αυτές (ζήλεια, κτητικότητητα, άγχος, απιστία κα).

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία του κυρίου Bowlby εμείς, οι άνθρωποι, από την στιγμή που αντικρίζουμε το φώς της ζωής έχουμε την τάση να αναζητούμε μια πηγή ασφάλειας σε ένα πρόσωπο, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να συνδεθούμε μαζί του. Η ασφαλής αυτή σύνδεση θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την μετέπειτα απρόσκοπτη αυτονόμηση μας.Με βάση την εμπειρία αυτής της πρώτης σχέσης, του πρώτου μας δεσμού, εσωτερικεύουμε λειτουργικά μοντέλα εαυτού & των άλλων. Πολύ απλά, αν η εμπειρία μου ήταν θετική, εσωτερικεύω το μοντέλο για τον εαυτό μου ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΩ και το μοντέλο για τους άλλους ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΩ. Αν, αντίθετα, η εμπειρία αυτή ήταν αρνητική ή ανεπαρκής ή είχε αστάθειες και διακυμάνσεις εσωτερικεύω το μοντέλο ΔΕΝ ΑΞΙΖΩ και ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ.

Γεννάται τώρα, και εύλογα, το ερώτημα: Πότε αυτή η εμπειρία του πρώτου δεσμού, αυτού με τη μητέρα μας, είναι θετική ή αλλιώς ασφαλής και πότε ανεπαρκής ή ανασφαλής? Η θετική εμπειρία δεσμού, ο ασφαλής δεσμός, προσομοιάζει με την παρασκευή ενός γεύματος με μόνο τρία υλικά: την επαφή, τη σταθερότητα και την αμεσότητα. Το γεύμα φαίνεται απλό και εύκολο στη διαδικασία, δεν έχει σπάνια υλικά και καρυκεύματα. Όμως, αν ένα εκ των τριών αυτών υλικών παραληφθεί ή δεν προστεθεί στη σωστή δοσολογία το γεύμα δε θα χει την ίδια νοστιμάδα.

Κι έτσι μπορούμε να ρίξουμε άπλετο φως, να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε τα προβλήματα στις σχέσεις που κτίζουμε στην ενήλικη ζωή. Πoυ, εμείς οι ειδικοί της ψυχικής υγείας, θα εστιάσουμε ώστε να βοηθήσουμε τους αθεράπευτα ζηλιάρηδες, αυτούς που νιώθουν μονίμως αδικημένοι και προδομένοι σε μια σχέση, αυτούς που δεν εμπιστεύονται τους άλλους, αυτούς που απιστούν κατά συρροή στο γάμο τους αυτούς που αλλάζουν συντρόφους σαν τα πουκάμισα και πολλούς πολλούς άλλους….

Με κριτική διάθεση, και χωρίς ίχνος ασέβειας απέναντι σε θεμελιώδεις θεωρίες διακεκριμένων επιστημόνων, οφείλω να επισημάνω δύο σημεία τα οποία δημιουργούν έναν προβληματισμό ή αν θέλετε γεννούν ερωτήματα και που, ίσως, έχετε σκεφτεί κι εσείς:

A) Που βρίσκεται αυτός ο έρμος ο πατέρας σε αυτήν την κρίσιμη φάση της ζωής ενός βρέφους που αναπτύσσει δεσμό με τη μητέρα του? Η αλήθεια είναι ότι ο πατέρας στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ατόμου φαίνεται να έχει δεύτερο ρόλο, δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η στάση και η συμπεριφορά του πατέρα είναι αμελητέος παράγοντας στην ανάπτυξη του βρέφους.

Πολλές μελέτες κατέδειξαν ότι η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού επηρεάζει την ικανότητα της μητέρας να συνδεθεί με έναν θετικό τρόπο με το μωρό της. ‘Ένας υποστηρικτικός, ενθαρρυντικός, συναισθηματικός σύντροφος βοηθά τη μητέρα να είναι περισσότερο υποστηρικτική, ενθαρρυντική, συναισθηματική με το παιδί της.Β) Καθώς η θεωρία του δεσμού αναφέρεται στα πρώτα χρόνια της ζωής μας (0-3έτη), το μέλλον μοιάζει να ναι προδιαγεγραμμένο και μη αναστρέψιμο; Κατά την ταπεινή μου άποψη και βέβαια όχι, τι νόημα θα είχε η δική μας δουλειά, άλλωστε, αν πιστεύαμε ότι εμείς οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουμε.

Απεναντίας, είμαστε όντα που φέρουμε τη δυναμική της αλλαγής, της αυτοβελτίωσης, της συνύπαρξης, της ούτως ή άλλως αναζήτησης και άλλων υποστηρικτικών σχημάτων (σχολείο, φίλοι, ενδιαφέροντα) προκειμένου να νιώσουμε επαρκείς, να έρθουμε σε ισορροπία.
Και αν δεν μπορέσουμε να εντοπίσουμε το σημείο εκείνο, την ιδανική θερμοκρασία αυτορρύθμισης και διόρθωσης με το παρελθόν μας η ψυχοθεραπεία, το μοίρασμα και η βοήθεια να διαβάσουμε την ιστορία μας με έναν άλλο τρόπο, μπορεί να κάνει εκείνο το μικρό κλικ στο κουμπί της θερμοκρασίας.Και να χετε κατά νου, μην το ξεχάσετε ποτέ πως η ζωή είναι μια ατέρμονη διαδρομή προς το ιδανικό, το τέλειο, μια διαδρομή γεμάτη εκπλήξεις, αλλαγές, μικρά ή μεγάλα κατορθώματα. Η τελειότητα, από την άλλη, είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σε αυτήν την διαδρομή…

Aπό:Σοφία Koυτσογιαννίδου 

Μετεκπαίδευση στη Συστημική Ψυχοθεραπεία, θεραπεία ζεύγους & οικογένειας

Μsc Kοινωνική Λειτουργός, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων

Πηγή:https://gnomikilkis.blogspot.gr/2018/01/o.html

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Οικογένεια

Πράγματα που κάνουν τα ευτυχισμένα ζευγάρια κάθε μέρα.

Μερικές φορές συναντάς μεγαλύτερα ζευγάρια που μοιάζουν λες και είναι από πάντα μαζί, και θαυμάζεις το επίτευγμά τους. Τριάντα χρόνια; Απίστευτο.

Μπορεί να φαίνεται ότι το να έχει κανείς μια επιτυχημένη συντροφική σχέση είναι μια τεράστια πρόκληση, αλλά όταν κοιτάξετε προσεκτικά, ακόμη και η μακροβιότερη, ευτυχέστερη σχέση απλά αποτελείται από μια σειρά από μικρά πράγματα.

Δώστε στον σύντροφό σας την αμέριστη προσοχή σας.

Σεβαστείτε το σύντροφό σας και μην αποσπάτε την προσοχή σας μιλώντας στο τηλέφωνο, σερφάροντας στο ίντερνετ, ή στέλνοντας μηνύματα κατά τη διάρκεια που είστε μαζί.

Δώστε προτεραιότητα στα τακτικά τρυφερά αγγίγματα.

Υπάρχουν διαφωνίες σχετικά με τον ρόλο που παίζει η ευτυχισμένη ερωτική ζωή, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία για την σημασία του τακτικού, τρυφερού αγγίγματος. Αγκαλιάστε τον σύντροφό σας, κρατήστε το χέρι του, όταν συνδέεστε σωματικά, επιβεβαιώνετε τον δεσμό σας με έναν ισχυρό τρόπο.

Ασχοληθείτε με το σύντροφό και χωρίς να υπάρχει λόγος.

Τα πολυάσχολα ζευγάρια μπορεί να πέσουν στην παγίδα της επικοινωνίας μόνο όταν τα παιδιά πρέπει να πάνε στο γιατρό, πρέπει να πληρωθεί η πιστωτική κάρτα ή κάποιος πρέπει να παραγγείλει το δείπνο. Τα ευτυχισμένα ζευγάρια τηλεφωνιούνται έτσι απλά. Δώστε στον σύντροφό σας να καταλάβει ότι νοιάζεστε αρκετά και είστε κοντά του.

Φλερτάρετε.

Δεν έχει σημασία πόσο καιρό είστε μαζί Ο σύντροφός σας θα εκτιμήσει βαθύτατα το να του υπενθυμίζετε τι είναι αυτό που βρίσκατε πάντα ελκυστικό σε αυτόν. Τα ευτυχισμένα ζευγάρια δεν σταματούν να φλερτάρουν ο ένας τον άλλο απλά και μόνο επειδή είναι δεσμευμένα και αποκατεστημένα.

Συγχωρήστε.

Οι μικρές δυσαρέσκειες μπορεί να μεγαλώσουν και να γίνουν μεγάλες, ασήκωτες απογοητεύσεις. Απλά ξεχάστε τες. Τα έξυπνα ζευγάρια επιλέγουν τις μάχες τους, και τις πιο πολλές φορές, διαγράφουν τις μικρές παραβάσεις εφόσον απειλούν τη μεγάλη εικόνα.

Υποστηρίξτε τις ελπίδες και τα όνειρα του συντρόφου σας.

Ένας σύντροφος που δεν νοιάζεται για τα όνειρα και τους στόχους σας, σας κάνει κακό. Τα ευτυχισμένα ζευγάρια ενδιαφέρονται για τις ελπίδες και τα σχέδια των συντρόφων τους, κάνουν ερωτήσεις και ακούνε, επευφημούν ο ένας τον άλλον και είναι εκεί όταν οι καιροί είναι δύσκολοι. Μια καλή σχέση δεν είναι κάτι που τυχαίνει.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

5 συμβουλές για μια πιο χαρούμενη και ευτυχισμένη ζωή

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουμε γεννηθεί όχι μόνο για να ζήσουμε αλλά για να απολαύσουμε την εμπειρία της ζωής. Αλλά αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι  ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν απολαμβάνουν την εμπειρία της ζωής αλλά την εμπειρία του πώς μπορείς να μην ζήσεις. Την εμπειρία του πώς θα γεμίσεις τη ζωή σου από υποχρεώσεις και δεν θα έχεις χρόνο να βιώσεις όλα αυτά που αξίζεις.

H οπτική που έχεις για τη ζωή εξαρτάται από τις γνώσεις σου και το βαθμό της εκπαίδευσης σου. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι, τουλάχιστον για εμένα και όσους θέλουμε να είναι ευτυχισμένοι. Και όπως όλα τα παιχνίδια έτσι και η ζωή έχει κάποιους κανόνες. Εάν τους παραβείς, δεν θα παίζεις και δεν θα ευχαριστηθείς.

Οι #5 βασικοί κανόνες της ζωής είναι:

1. Να έχεις ένα όραμα για τη ζωή σου

Το όραμα θα σου δώσει δύναμη, κατεύθυνση, έμπνευση και ενθουσιασμό. Το όραμα θα σε βάλει σε μια κατάσταση που θα μειώσει στο μέγιστο δυνατό την φαινομενική δυσκολία των συνθηκών.

Όλα είναι θέμα μυαλού. Είναι θέμα του πως αντιλαμβάνεσαι τη ζωή. Για αυτό στις ίδιες συνθήκες κάποιοι απολαμβάνουν και κάποιοι πονούν. Το όραμα θα σε βγάλει από το πόνο και θα σε μεταφέρει στη χαρά.

Όταν ξέρεις τι θέλεις και γιατί το θέλεις τότε το «πώς» θα το κάνεις δεν σε απασχολεί. Και ξέρεις γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί οι πιο πολλοί άνθρωποι ξεκινούν να ψάχνουν πώς να πετύχουν αλλά δεν γνωρίζουν καλά τι θέλουν και γιατί.

Έτσι λοιπόν, το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να σε κεράσεις ένα τσάι ή καφέ σε ένα όμορφο μέρος είτε στη φύση είτε σε εκείνο το μέρος που γαληνεύει η ψυχή σου και να κάνεις μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου.

Ξέρεις πότε θα γνωρίζεις ότι είσαι σίγουρος ποιο είναι το πιο κατάλληλο όραμα για εσένα;

Να έχεις την προσοχή σου στην καρδιά σου. Όταν νιώσεις ότι φτερουγίζει και υπάρχει μια αίσθηση γαλήνης και πληρότητας τότε είσαι στο κατάλληλο μέρος.

2. Να πιστεύεις στην ικανότητα σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Εάν το σκεφτείς τι άλλο μπορεί να έχει ένας άλλος άνθρωπος που δεν το έχω εγώ, το οποίο μπορεί να με εμποδίσει από το να κάνω αυτό που θέλω;

Γιατί οι άλλοι και όχι εγώ;

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια φθηνή δικαιολογία που πουλάμε στον εαυτό μας προκειμένου να παραμείνουμε βολεμένοι.

Για σκέψου το:

Ποια είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά των πετυχημένων ανθρώπων;

–   Αυτοπεποίθηση

–   Κοινωνικότητα

–   Γνώσεις

–   Δεξιότητες

Αλλά εάν το σκεφτείς όλα αυτά μπορεί να τα αποκτήσει σήμερα ένας άνθρωπος. Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν μπορώ αλλά δεν θέλω να αφιερώσω χρόνο ώστε να βελτιωθώ σε κάτι που χρειάζεται ώστε να πετύχω αυτό που θέλω.

Σταμάτα να μασάς την καραμέλα του δεν μπορώ. Χίλιες φορές να λες στον εαυτό σου δε θέλω να αφιερώσω χρόνο ή δε θέλω να το κάνω για κάποιο άλλο λόγο παρά να σε πείθεις ότι δεν μπορείς γιατί εάν σε πείσεις ότι σε χρειαστείς τότε δεν θα μπορείς και θα έχεις δίκιο, έτσι δεν είναι; Και είμαι σίγουρος ότι ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ!

3. Να είσαι χαρούμενος χωρίς λόγο και να διεκδικείς τη ζωή σου.

Πραγματικά πόσοι άνθρωποι δεν περιμένουν την κάποια μέρα που θα συμβεί κάτι για να νιώσουν χαρά; Αλλά όταν έρχεται αυτή η μέρα περιμένουν μια άλλη μέρα για να συμβεί κάτι άλλο και τελικά δεν νιώθουν ποτέ χαρούμενοι;

Και τότε ποιο το νόημα; Γιατί ζεις; Για να περιμένεις; Η ζωή σου είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ενός επιβάτη που περιμένει πότε θα έρθει το κατάλληλο τραίνο για να ταξιδέψει. Κάθε στιγμή είναι κατάλληλη για να ταξιδέψεις στον κόσμο της χαράς, της ευτυχίας και της ηρεμίας.

Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να έχεις ένα όραμα για τη ζωή σου γιατί τότε θα έχεις μια επιθυμία και ένα υψηλό κίνητρο για να ζεις με Πάθος και τότε μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς λόγο. Στην ουσία θα έχεις λόγο. Ο μεγαλύτερος λόγος για να είσαι χαρούμενος είναι η ίδια η ζωή αλλά εάν δεν σου κάνει ακόμη αυτός ο λόγος για εσένα βρες τους δικούς σου λόγους για να είσαι.

Για μένα ο λόγος που είμαι χαρούμενος είναι η έλλειψη λόγων. Βαρέθηκα κάποια στιγμή να έχω λόγους για να γελάσω και να χαρώ. Έτσι αποφάσισα να χαίρομαι και να γελώ χωρίς λόγο. Έτσι απλά, γιατί ζω και υπάρχω. Και αυτός είναι ο πιο σημαντικός λόγος για εμένα. Για σκέψου το λίγο!

4. Να έχεις υπομονή και επιμονή

Στη ζωή δεν χαρίζεται τίποτα και για αυτό είναι όμορφη. Η ομορφιά δεν βρίσκεται στην απόκτηση αυτού που θέλεις αλλά στη διαδικασία. Αλήθεια το φλερτ δεν είναι από τις πιο όμορφες στιγμές σε μια σχέση; Γιατί; Δεν έχεις
τίποτα και ούτε ξέρεις εάν αποκτήσεις. Έτσι είναι και η ζωή. Άρχισε να την φλερτάρεις. Παίξε μαζί της με υπομονή. Διασκέδασε. Δεν παίζει τόσο ρόλο η επιτυχία όσο το πόσο θα απολαύσεις τη διαδρομή για αυτήν. Αυτό είναι μια πολύ σημαντική δεξιότητα που πρέπει να αναπτύξεις.

5. Να αγαπάς και να σέβεσαι τους άλλους ανθρώπους

Η αγάπη είναι το μόνο συναίσθημα που υπάρχει στο σύμπαν. Όλα τα άλλα συναισθήματα είναι υποπροϊόντα της ψευδαίσθησης του μυαλού μας. Όπου υπάρχει έλλειψη αγάπης θα συναντήσεις το φόβο, το θυμό, τη λύπη, τις
ενοχές κ.ο.

Αλλά ποια είναι η βασική πηγή αγάπης;

Η βασική πηγή αγάπης είναι η διαδικασία του να προσφέρεις την αγάπη σου στους άλλους ανθρώπους.

Αυτή η συμπεριφορά θα σε συνδέσει με κάτι ανώτερο που δεν έχει λόγια. Αλλά δώσε μεγάλη προσοχή σε αυτό:

Πολλοί άνθρωποι μου λένε: Εγώ έχω προσφέρει απλόχερα την αγάπη μου αλλά δεν έχω πάρει πίσω τίποτα. Πληγώθηκα και τώρα δεν δίνω σε κανέναν τίποτα.

ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ!

Το να προσφέρεις αγάπη και να το παίζεις πληγωμένο κουτάβι όταν δεν λαμβάνεις πίσω τίποτα δεν είναι αγάπη αλλά μια εμπορική συναλλαγή.

Προσφορά αγάπης σημαίνει ότι δίνω και δεν με νοιάζει εάν θα πάρω από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Όπως μπορείς να δώσεις μια τυρόπιτα ή ένα ευρώ σε έναν άστεγο. Ξέρεις ότι δεν θα το πάρεις πίσω και για αυτό νιώθεις όμορφα
όταν προσφέρεις.

Αυτό είναι προσφορά!

Τώρα μπορείς να μελετήσεις αυτό το άρθρο ξανά και ξανά. Είναι πολύ σημαντικό να μάθεις να παίζεις στη ζωή με τους δικούς της κανόνες. Όταν το κάνεις τότε θα κερδίσεις τη ζωή σου. Εάν δεν το κάνεις τότε θα μείνεις
απ’έξω.

Μανώλης Ισχάκης

Continue Reading

Οικογένεια

Αν δε το αισθάνεσαι δεν είσαι υποχρεωμένος να προσφέρεις

Η ανθρώπινη υπόσταση είναι από τη φύση της δοτική. Η καρδιά μας ευφραίνεται όταν έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας οτιδήποτε μπορεί να τους συντηρήσει, να τους διευκολύνει ή να τους εγκολπώσει. Η κοινωνία επαινεί και προωθεί αυτές τις πράξεις προσφοράς και καταδικάζει το αντίθετο.

Πιστεύω πως η προσφορά στο συνάνθρωπο, με όποιον τρόπο κι αν εκφράζεται είναι ένα καθαρά προσωπικό θέμα και σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με τον άλλον. Αποτελεί την έκφραση της πηγαίας ανάγκης μας για συμπόρευση και δηλώνει πόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι είμαστε όλοι μεταξύ μας, γιατί μία υγιώς σκεπτόμενη ύπαρξη θλίβεται με την ανθρώπινη αδυναμία και σπεύδει να συντελέσει εποικοδομητικά ώστε να την εξαλείψει.

Ο καθένας μας όμως ταυτόχρονα είναι ελεύθερος να δώσει όσα (κι αν) επιθυμεί, σε όποιον επιθυμεί και για όσο το επιθυμεί. Αυτό εξαρτάται από τη διάθεση και τη συνειδητότητά του. Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να προσφέρει, εάν δεν το αισθάνεται… Όπως επίσης και ένας ευεργετημένος άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να ανταποδώσει αυτό που του δόθηκε, παρά να το θεωρήσει ως παροχή ώστε να σταθεί στα πόδια του, ενδυναμώνοντας ταυτόχρονα το ανθρώπινο σύνολο.

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν έχει νόημα να περιμένει κάποιος προσωπικά ανταλλάγματα. Πιστεύω πως αυτό είναι ένα από τα πράγματα που έχουμε παρερμηνεύσει ως προς την προσφορά. Και τελικά νομίζω πως η αχαριστία είναι η μη εκτίμηση της οποιασδήποτε βοήθειας δίνεται, ώστε να προκύψει μία προαγωγική συνθήκη για το άτομο που τη δέχεται και όχι η ανταπόδοση της βοήθειας.

Για παράδειγμα, προσφέρουμε στα παιδιά μας συνεχώς, ακόμα κι από τη στιγμή που είναι απλά μία ιδέα. Γιατί το κάνουμε άραγε; Αποσκοπούμε σε κάτι; Περιμένουμε ανταλλάγματα; Το κάνουμε γιατί επιθυμούμε να τα δούμε κάποια στιγμή να στέκονται ισχυρά ως ώριμα και χρήσιμα μέλη της κοινωνίας. Ο μόνος λόγος λοιπόν για να πούμε ένα παιδί αχάριστο, είναι εάν το βλέπουμε να μην εκτιμά και να μην δράττεται των ευκαιριών που του δίνουμε ώστε να το πετύχει. Αυτό δεν έχει να κάνει με τη σχέση που έχει μαζί μας, αλλά με τη σχέση που έχει με τον ίδιο του τον εαυτό. Εμείς είμαστε εκεί για να περιθάλψουμε οποιαδήποτε έκφρασή του.

Όποιος λοιπόν χαρακτηρίζει κάποιον ως αχάριστο, σημαίνει πως δεν έδωσε με ανιδιοτέλεια και δεν εξέφρασε το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης, αλλά μία απλή συναλλαγή…

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

 

Continue Reading

Trending