Connect with us

Οικογένεια

O δεσμός με τη μητέρα

O δεσμός με τη μητέρα μας ως δείκτης για τη συντροφική μας ζωή στο σήμερα.
Στη ζωή μας θα κάνουμε πολλούς δεσμούς, άλλοι θα ναι εφήμεροι, άλλοι σημαντικοί, άλλοι ασήμαντοι, άλλοι για μια ζωή, άλλοι με ημερομηνία λήξης, άλλοι επαγγελματικοί, άλλοι φιλικοί, άλλοι…
Είμαστε γεννημένοι για να συνδεόμαστε με ανθρώπους, να κάνουμε σχέσεις και δεσμούς, να τρεφόμαστε και να εξελισσόμαστε από αυτούς. Ακόμα και όταν αυτό φαντάζει δύσκολο ή το βιώνουμε ως επικίνδυνο εμείς πάλι θα φροντίσουμε να δεσμευτούμε. Πόσες φορές δεν ακούσαμε ανθρώπους να μιλούν για το πόσο ερωτευμένοι είναι με τη δουλειά τους, με τη θάλασσα ή τον ΠΑΟΚ!Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να μείνουμε αδέσμευτοι σε τούτη τη ζωή όταν η ίδια η ύπαρξη μας στιγματίζεται με έναν μοιραίο και αναπόφευκτο τρόπο από ΕΝΑ ΔΕΣΜΟ: δεν είμαστε αυθύπαρκτοι αλλά υποκείμενα μιας σχέσης, ενός δεσμού. Και ο πρώτος μας συναισθηματικός δεσμός είναι αυτός με τη μητέρα μας και αυτό είναι διαχρονικό, καθολικό και αδιαμφισβήτητο.

Μέσα σ αυτό λοιπόν το πλαίσιο, της από γεννησιμιού μας δέσμευσης, «σχεσάκηδες» από κούνιας και όχι απλά εκ πεποιθήσεως, πολλοί επιστήμονες και ειδικοί της ανθρώπινης ψυχής θέλησαν να διερευνήσουν κατά πόσο αυτός ο πρώτος δεσμός, η ποιότητα και η φύση της σχέσης που αναπτύξαμε με τη μητέρα μας επηρεάζει, καθορίζει, στιγματίζει τον τρόπο που θα συνδεθούμε με τους άλλους ανθρώπους στην ενήλικη ζωή.

Κάποιοι επιστήμονες μελέτησαν τα βρέφη που διαβίωναν σε ορφανοτροφεία, βρέφη στα οποία είχε διακοπεί με βίαιο τρόπο ο δεσμός με τη μητέρα τους, βρέφη τα οποία έπαιρναν προσοχή και φροντίδα μόνο όταν οι υπάλληλοι του ιδρύματος πήγαιναν να τα ταΐσουν. Αυτά τα βρέφη λοιπόν παρουσίαζαν εικόνα απάθειας και, αν παρέμεναν στο ίδρυμα πάνω από έξι μήνες, εμφάνιζαν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης.

Άλλοι ειδικοί όπως ο FERENZI μίλησαν για τη βιαιότητα του τοκετού, ο τοκετός αποτελεί για τον άνθρωπο ένα από τα πιο τραυματικά βιώματα. Ο ίδιος ανέπτυξε επίσης μια μέθοδο, την aptonomy, για τη σύνδεση της μητέρας με το μωρό της μέσω της αφής εν όσο αυτό βρίσκεται ακόμα στην κοιλιά της. Και φαίνεται ότι τα έμβρυα ανταποκρίθηκαν άριστα στο κάλεσμα της μητέρας τους να συνδεθούν ώστε αργότερα κατά τον τοκετό όλα πήγαιναν ευκολότερα και πιο ανώδυνα.

Ο παράξενος κύριος Harlow με τα ιδιόμορφα και λίγο βίαια πειράματα του με μαϊμούδες. Ο κύριος λοιπόν αυτός αποχώρισε νεογέννητα μαιμουδάκια από τις μητέρες τους οι οποίες στην κίνηση αυτή ούρλιαζαν και χτυπούσαν το κεφάλι τους στα κάγκελα με θυμό και απόγνωση και τα εγκατέστησε σε ένα χωριστό δωμάτιο. Στον ίδιο χώρο τοποθέτησε ψεύτικες μητέρες- μαιμούδες, υποκατάστατες.

Οι μισές ήταν συρμάτινες αλλά είχαν στο εσωτερικό του πλέγματος τους συσκευή με τροφοδοσία γάλακτος και οι άλλες μισές ήταν τυλιγμένες με ένα μαλακό, βαμβακερό πανί αλλά δεν είχαν γάλα. Θέλησε να διερευνήσει πως θα συμπεριφερθούν τα νεογέννητα μαιμουδάκια: θα τρέξουν στη συρμάτινη μαϊμού που έχει το γάλα ή στη μαλακή και αφράτη μαϊμού που όμως δεν έχει γάλα;
Και ναι…. Τα μαιμουδάκια πήγαιναν στη συρμάτινη μαιμού μόνο για να πάρουν το γάλα τους ενώ τον υπόλοιπο χρόνο τρίβονταν στη μαλακή, απαλή βαμβακερή μαϊμού. Και έγινε πασιφανές λοιπόν ότι ΤΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ…. Και αυτή η επαφή φαίνεται να είναι καθοριστική και σημαντική για την μετέπειτα ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους.Έτσι, κάπου ανάμεσα στη δεκαετία 60- 70 ο Mr Bowlby, βρετανός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, εισήγαγε τη θεωρία του δεσμού ή της συναισθηματικής προσκόλλησης θέλοντας να εξηγήσει τη δυναμική των ανθρωπίνων σχέσεων στην ενήλικη ζωή και τις όποιες ανασφάλειες ή παθογένειες συχνά παρατηρούνται μέσα σε αυτές (ζήλεια, κτητικότητητα, άγχος, απιστία κα).

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία του κυρίου Bowlby εμείς, οι άνθρωποι, από την στιγμή που αντικρίζουμε το φώς της ζωής έχουμε την τάση να αναζητούμε μια πηγή ασφάλειας σε ένα πρόσωπο, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να συνδεθούμε μαζί του. Η ασφαλής αυτή σύνδεση θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την μετέπειτα απρόσκοπτη αυτονόμηση μας.Με βάση την εμπειρία αυτής της πρώτης σχέσης, του πρώτου μας δεσμού, εσωτερικεύουμε λειτουργικά μοντέλα εαυτού & των άλλων. Πολύ απλά, αν η εμπειρία μου ήταν θετική, εσωτερικεύω το μοντέλο για τον εαυτό μου ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΩ και το μοντέλο για τους άλλους ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΩ. Αν, αντίθετα, η εμπειρία αυτή ήταν αρνητική ή ανεπαρκής ή είχε αστάθειες και διακυμάνσεις εσωτερικεύω το μοντέλο ΔΕΝ ΑΞΙΖΩ και ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ.

Γεννάται τώρα, και εύλογα, το ερώτημα: Πότε αυτή η εμπειρία του πρώτου δεσμού, αυτού με τη μητέρα μας, είναι θετική ή αλλιώς ασφαλής και πότε ανεπαρκής ή ανασφαλής? Η θετική εμπειρία δεσμού, ο ασφαλής δεσμός, προσομοιάζει με την παρασκευή ενός γεύματος με μόνο τρία υλικά: την επαφή, τη σταθερότητα και την αμεσότητα. Το γεύμα φαίνεται απλό και εύκολο στη διαδικασία, δεν έχει σπάνια υλικά και καρυκεύματα. Όμως, αν ένα εκ των τριών αυτών υλικών παραληφθεί ή δεν προστεθεί στη σωστή δοσολογία το γεύμα δε θα χει την ίδια νοστιμάδα.

Κι έτσι μπορούμε να ρίξουμε άπλετο φως, να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε τα προβλήματα στις σχέσεις που κτίζουμε στην ενήλικη ζωή. Πoυ, εμείς οι ειδικοί της ψυχικής υγείας, θα εστιάσουμε ώστε να βοηθήσουμε τους αθεράπευτα ζηλιάρηδες, αυτούς που νιώθουν μονίμως αδικημένοι και προδομένοι σε μια σχέση, αυτούς που δεν εμπιστεύονται τους άλλους, αυτούς που απιστούν κατά συρροή στο γάμο τους αυτούς που αλλάζουν συντρόφους σαν τα πουκάμισα και πολλούς πολλούς άλλους….

Με κριτική διάθεση, και χωρίς ίχνος ασέβειας απέναντι σε θεμελιώδεις θεωρίες διακεκριμένων επιστημόνων, οφείλω να επισημάνω δύο σημεία τα οποία δημιουργούν έναν προβληματισμό ή αν θέλετε γεννούν ερωτήματα και που, ίσως, έχετε σκεφτεί κι εσείς:

A) Που βρίσκεται αυτός ο έρμος ο πατέρας σε αυτήν την κρίσιμη φάση της ζωής ενός βρέφους που αναπτύσσει δεσμό με τη μητέρα του? Η αλήθεια είναι ότι ο πατέρας στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ατόμου φαίνεται να έχει δεύτερο ρόλο, δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η στάση και η συμπεριφορά του πατέρα είναι αμελητέος παράγοντας στην ανάπτυξη του βρέφους.

Πολλές μελέτες κατέδειξαν ότι η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού επηρεάζει την ικανότητα της μητέρας να συνδεθεί με έναν θετικό τρόπο με το μωρό της. ‘Ένας υποστηρικτικός, ενθαρρυντικός, συναισθηματικός σύντροφος βοηθά τη μητέρα να είναι περισσότερο υποστηρικτική, ενθαρρυντική, συναισθηματική με το παιδί της.Β) Καθώς η θεωρία του δεσμού αναφέρεται στα πρώτα χρόνια της ζωής μας (0-3έτη), το μέλλον μοιάζει να ναι προδιαγεγραμμένο και μη αναστρέψιμο; Κατά την ταπεινή μου άποψη και βέβαια όχι, τι νόημα θα είχε η δική μας δουλειά, άλλωστε, αν πιστεύαμε ότι εμείς οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουμε.

Απεναντίας, είμαστε όντα που φέρουμε τη δυναμική της αλλαγής, της αυτοβελτίωσης, της συνύπαρξης, της ούτως ή άλλως αναζήτησης και άλλων υποστηρικτικών σχημάτων (σχολείο, φίλοι, ενδιαφέροντα) προκειμένου να νιώσουμε επαρκείς, να έρθουμε σε ισορροπία.
Και αν δεν μπορέσουμε να εντοπίσουμε το σημείο εκείνο, την ιδανική θερμοκρασία αυτορρύθμισης και διόρθωσης με το παρελθόν μας η ψυχοθεραπεία, το μοίρασμα και η βοήθεια να διαβάσουμε την ιστορία μας με έναν άλλο τρόπο, μπορεί να κάνει εκείνο το μικρό κλικ στο κουμπί της θερμοκρασίας.Και να χετε κατά νου, μην το ξεχάσετε ποτέ πως η ζωή είναι μια ατέρμονη διαδρομή προς το ιδανικό, το τέλειο, μια διαδρομή γεμάτη εκπλήξεις, αλλαγές, μικρά ή μεγάλα κατορθώματα. Η τελειότητα, από την άλλη, είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σε αυτήν την διαδρομή…

Aπό:Σοφία Koυτσογιαννίδου 

Μετεκπαίδευση στη Συστημική Ψυχοθεραπεία, θεραπεία ζεύγους & οικογένειας

Μsc Kοινωνική Λειτουργός, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων

Πηγή:https://gnomikilkis.blogspot.gr/2018/01/o.html

Continue Reading

Ψυχολογία

Γιατί η πειθαρχία είναι το όχημα προς την καλύτερη ζωή;

Αν θέλουμε πραγματικά να απολαύσουμε μια καλύτερη ζωή και καλύτερες σχέσεις, η πειθαρχία είναι το όχημα που γνωρίζει τόσο καλύτερα από οτιδήποτε άλλο αυτόν τον προορισμό. 

Ζώντας μέσα στην ανειλικρίνεια και την ασυδοσία των επιπόλαιων σχέσεων, είναι λογικό η πρόταση για αυτοπειθαρχία να ξεβολεύει. Η αυτοπειθαρχία, όμως, δεν είναι συνώνυμη της στέρησης και της έλλειψης. Είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, προϋπόθεση για να έρθουμε στο δρόμο της αληθινής αγάπης, χρησιμοποιώντας τεχνικές που μας κινητοποιούν και ενεργοποιούν την ανάγκη μας για περισσότερη γνώση. 

Έχοντας πειθαρχία, κατανοούμε τη θέση μας στον κόσμο καλύτερα και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που μας παρουσιάζονται όχι ως εμπόδια αλλά ως ευκαιρίες για εξέλιξη. Η αυτοπειθαρχία χτίζεται και κατακτιέται μέρα με τη μέρα, εφαρμόζοντας τεχνικές που μελλοντικά αποδεικνύονται αποτελεσματικές στη σταθερότητα και τη σοβαρότητα των ερωτικών αλλά και των υπόλοιπων σχέσεών μου. Η αναβολή της ικανοποίησης, η αποδοχή της ευθύνης, η αλήθεια και η στάθμιση είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της συμπεριφοράς μας που δεν θα μας αποκόψουν, φυσικά, από το να είμαστε αυθόρμητοι, αλλά θα μας θυμίζουν τον απώτερο στόχο, τη δημιουργία δηλαδή καλύτερων και ειλικρινέστερων σχέσεων.

Φρενάροντας, λοιπόν, τα ένστικτά μας, θέτουμε όρια και συνάμα διαμορφώνουμε τις κατάλληλες τεχνικές αυτοπειθαρχίας που εξασφαλίζουν επιτυχημένες σχέσεις.

Νικόλας Ουρανός, PCC

Professional Certified Life & Relationship Coach by International Coaching Federation

Βραβευμένος συγγραφέας παγκόσμιου bestseller Αγάπη Τώρα, Ευ Ζην Τώρα και Ξαφνικά Τώρα, Ομιλητής

Continue Reading

Ψυχολογία

Σχεδίασε από την αρχή τη ζωή σου

Ένα από τα βασικά συστατικά του μοντέρνου ορισμού της αγάπης είναι η προσωπική μας δράση και δημιουργικότητα. Όλες εκείνες οι ενεργές επιλογές που θα αποφασίσουμε να εντάξουμε στη σκαλέτα της καθημερινότητάς μας και χρειάζονται από εμάς κινητοποίηση και αποφασιστικότητα για να τελεσφορήσουν. Αυτό είναι το σημείο όπου αποφασίζω να σχεδιάσω από την αρχή την καθημερινή μου δράση, αφαιρώντας μηχανικότητα και προσθέτοντας συνειδητότητα.

Ένας καλός άξονας για να ξεκινήσω να επανασχεδιάζω το πλάνο μου είναι να καταγράψω όλες τις βασικές ανάγκες που χρειάζομαι ως άνθρωπος να ικανοποιήσω για να αισθάνομαι ευτυχισμένος και ολοκληρωμένος. Θα διαπιστώσω πως όχι απλώς θα καλύψω με καλύτερο τρόπο τις ανάγκες μου, αλλά μέσα από τη δράση θα κατακτήσω και ένα νέο επίπεδο ατομικής υπευθυνότητας και πειθαρχίας, που θα με οδηγήσει με μια νέα αυτοπεποίθηση.

Ένα ολοκληρωμένο πλάνο δράσης έχει ως εξής :

Ενθαρρύνω τις κλίσεις και τα ταλέντα μου: λίγο πολύ, όλοι γνωρίζουμε πού και ως προς τι ένα ταλέντο μας είναι οξυμμένο ή έχει τον τρόπο να αναπτυχθεί. Κάπου, κάπως, κάποτε «είχα πειστεί» πως «μεγάλωσα», πως «δεν είχα χρόνο», πως «είχα άλλες προτεραιότητες», αλλά τώρα πια είναι εξόχως σημαντικό να αναγνωρίσω και να δώσω και πάλι αξία στις εκφάνσεις που ξεχωρίζω και να τις αναπτύξω. Τώρα είναι η ώρα να ασχοληθώ με την καλλιτεχνική μου ροπή στην ποίηση ή στην υποκριτική, να εντρυφήσω στα εικαστικά ή στη φωτογραφία.

Μου δίνω χρόνο, προσοχή και επικεντρώνω στην αυτοπαρατήρηση: Βρίσκω πάντα χρόνο για μικρά διαλείμματα με τον εαυτό μου μέσα στη μέρα, όπου ανασυντάσσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, ενώ όλο τον υπόλοιπο χρόνο που είμαι σε κίνηση φροντίζω να μη χάνω επαφή με τη «γεύση της ζωής», έτσι όπως ακριβώς ξεδιπλώνεται κάθε στιγμή μέσα μου.

Δε φοβάμαι τις εξόδους ή το να πηγαίνω σε μέρη μόνη μου: Προσωπικά, μπορεί να πήγα πρώτη φορά στο σινεμά μόνος μου όταν συμπλήρωσα τα 33 μου χρόνια, αλλά μόλις τότε ανακάλυψα τι έχανα έως εκείνη τη στιγμή. Αν δε φροντίσω να είμαι καλή και συναρπαστική παρέα για εμένα, πάρα πολύ δύσκολα θα είμαι καλή παρέα και αργό-

τερα για τον/τη σύντροφό μου. Επιπλέον, παύει η χαρά και η διασκέδασή μου να είναι συνδεδεμένη με την παρουσία κάποιου άλλου. Προσθέτω έτσι μια δυναμική στο ενεργητικό μου, έχοντας παράλληλα και την πολυτέλεια σε αυτή την προσωπική μου διαδρομή να ακούσω καθαρότερα το ένστικτό μου και να παρατηρήσω καλύτερα

τα «σημάδια» και ό,τι «τυχαίο» εκδηλώνεται γύρω μου.

Βγαίνω από τον «αυτόματο πιλότο»:  Είναι σημαντικό η κάθε μέρα μου να περιέχει εκπλήξεις και για να μην τις περιμένω παθητικά. Γίνομαι ο ίδιος αυτός που τις επιδιώκει. Είχα μάθει καλά να δρω μηχανικά και να προωθώ τη ρουτίνα του προγράμματός μου αφήνοντάς τη στον «αυτόματο πιλότο». Τουλάχιστον μία φορά τη μέρα είναι καθοριστικής σημασίας να προκαλείς τον εαυτό σου να κάνει κάτι το διαφορετικό. Να είσαι ανοιχτή στο «καινούριο». Ακόμα και μια μικρή αλλαγή, λόγου χάρη, το να αλλάξεις το κατάστημα απ’ όπου ψωνίζεις ή να ακολουθήσεις μια διαφορετική διαδρομή σε ένα συνηθισμένο σου δρομολόγιο, θα σε κάνει να δίνεις «προσοχή» και να ζεις όλο και περισσότερο στο παρόν σου.

Νικόλας Ουρανός, PCC

Professional Certified Life & Relationship Coach by International Coaching Federation

Βραβευμένος συγγραφέας παγκόσμιου bestseller Αγάπη Τώρα, Ευ Ζην Τώρα και Ξαφνικά Τώρα, Ομιλητής

Continue Reading

Ψυχολογία

Γεφύρωσε το χάσμα της επικοινωνίας στη σχέση σου

Lead: Δεν υπάρχει υγιής σχέση χωρίς ένα καλά δομημένο δίκτυο επικοινωνίας μεταξύ των συντρόφων. 

Αυτό φυσικά δεν χρειάζεται να σου το πει κάποιος ειδικός σχέσεων. Το διαπιστώνεις κάθε φορά που ακόμα και η πιο μικρή και ασήμαντη διαφωνία οδηγεί σε επικούς τσακωμούς. Το πιο σημαντικό, λοιπόν, συστατικό μιας επιτυχημένης σχέσης είναι η σωστή και αποτελεσματική επικοινωνία. Με τη σειρά της η καλή επικοινωνία αποκαθιστά την εμπιστοσύνη και επουλώνει τυχόν προβλήματα στη σχέση που οφείλονται στην κακή συνεννόηση και την έλλειψη πίστης στις δυνατότητες και την αξιοπιστία του συντρόφου μας.

Έχει τύχει σχεδόν σε όλους μας με το πέρασμα του χρόνου να μας φαίνεται πως ο άλλος έχει αλλάξει, πως ακούγεται σχεδόν σαν ένας ξένος κάθε φορά που μας μιλάει. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει. Η κακή επικοινωνία είναι ικανή να μεταφέρει μπερδεμένα μηνύματα και να αποκωδικοποιήσει λανθασμένα όσα θέλουμε να πούμε και όσα εννοούμε, συμμαχώντας βέβαια με τις προκαταλήψεις που χτίζει μοιραία ο χρόνος μέσα σε μία σχέση. 

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη επικοινωνίας που κάνουμε στη σχέση είναι να διαμορφώνουμε μοτίβα συμπεριφορών τα οποία περιμένουμε να επαληθευτούν. Με άλλα λόγια πολύ συχνά περιμένουμε από το σύντροφό μας να δρα και να σκέφτεται όπως ακριβώς εμείς. Οποιοδήποτε άλλο μοτίβο φαντάζει ξένο και εχθρικό,  γιατί πάντα στο μυαλό μας λειτουργεί υποσυνείδητα η επιθυμία της συναισθηματικής ταύτισης. Θέλουμε δηλαδή να νιώθει ο άλλος όπως ακριβώς νιώθουμε και εμείς. 

Τα πράγματα όμως είναι πιο απλά. Ακόμα και τα μεγαλύτερα χάσματα επικοινωνίας οφείλονται συνήθως σε μια βασική και ουσιαστική παρεξήγηση μεταξύ αντρών και γυναικών. Κάθε φορά που πλησιάζουμε το σύντροφό μας για να του παραπονεθούμε, εκείνος αποκωδικοποιεί αυτή την προσπάθειά μας ως αίτημα για να αναλάβει δράση. Ως άλλος “Mr Fix it” προσπαθεί να καθησυχάσει και να αποκαταστήσει τον προβληματισμό της συντρόφου του, χωρίς ωστόσο πραγματικά να την ακούει! Το μόνο που θέλει είναι να τακτοποιήσει την εκκρεμότητα! Η σύντροφος, από την άλλη, δεν επιθυμεί πάντα την εξεύρεση μιας μαγικής λύσης, καθώς υπάρχουν φορές που το μόνο που επιδιώκει είναι το ειλικρινές ενδιαφέρον και την προσοχή του συντρόφου της και τίποτα άλλο. 

Και όσο ο άντρας προσπαθεί να βρει μία λύση στην ανησυχία της γυναίκας, γιατί του προκαλεί αμηχανία και άγχος, τόσο εκείνη εκνευρίζεται γιατί δεν την ακούει πραγματικά. Αντίστοιχα κι εκείνος δοκιμάζει τα όριά του γιατί δεν μπορεί να εξηγήσει  γιατί εκείνη παραμένει ανικανοποίητη αφού της παρέχονται εναλλακτικές λύσεις. 

Η πραγματική αγάπη, ωστόσο, δεν είναι ατομικό άθλημα. Δεν αρχίζει και τελειώνει σε μας. Έχει πάντα δύο άξονες, δύο πόλους. Η ελλειμματική επικοινωνία παρουσιάζει ως αναγκαία την κατάργηση αυτών των δύο πόλων και προβάλλει ως πραγματική την αγάπη όχι έτσι όπως τη νιώθουμε αλλά έτσι όπως την περιμένει ο άλλος.

Νικόλας Ουρανός, PCC

Professional Certified Life & Relationship Coach by International Coaching Federation

Βραβευμένος συγγραφέας παγκόσμιου bestseller Αγάπη Τώρα, Ευ Ζην Τώρα και Ξαφνικά Τώρα, Ομιλητής

Continue Reading

Trending