Connect with us

Οικογένεια

O δεσμός με τη μητέρα

O δεσμός με τη μητέρα μας ως δείκτης για τη συντροφική μας ζωή στο σήμερα.
Στη ζωή μας θα κάνουμε πολλούς δεσμούς, άλλοι θα ναι εφήμεροι, άλλοι σημαντικοί, άλλοι ασήμαντοι, άλλοι για μια ζωή, άλλοι με ημερομηνία λήξης, άλλοι επαγγελματικοί, άλλοι φιλικοί, άλλοι…
Είμαστε γεννημένοι για να συνδεόμαστε με ανθρώπους, να κάνουμε σχέσεις και δεσμούς, να τρεφόμαστε και να εξελισσόμαστε από αυτούς. Ακόμα και όταν αυτό φαντάζει δύσκολο ή το βιώνουμε ως επικίνδυνο εμείς πάλι θα φροντίσουμε να δεσμευτούμε. Πόσες φορές δεν ακούσαμε ανθρώπους να μιλούν για το πόσο ερωτευμένοι είναι με τη δουλειά τους, με τη θάλασσα ή τον ΠΑΟΚ!Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να μείνουμε αδέσμευτοι σε τούτη τη ζωή όταν η ίδια η ύπαρξη μας στιγματίζεται με έναν μοιραίο και αναπόφευκτο τρόπο από ΕΝΑ ΔΕΣΜΟ: δεν είμαστε αυθύπαρκτοι αλλά υποκείμενα μιας σχέσης, ενός δεσμού. Και ο πρώτος μας συναισθηματικός δεσμός είναι αυτός με τη μητέρα μας και αυτό είναι διαχρονικό, καθολικό και αδιαμφισβήτητο.

Μέσα σ αυτό λοιπόν το πλαίσιο, της από γεννησιμιού μας δέσμευσης, «σχεσάκηδες» από κούνιας και όχι απλά εκ πεποιθήσεως, πολλοί επιστήμονες και ειδικοί της ανθρώπινης ψυχής θέλησαν να διερευνήσουν κατά πόσο αυτός ο πρώτος δεσμός, η ποιότητα και η φύση της σχέσης που αναπτύξαμε με τη μητέρα μας επηρεάζει, καθορίζει, στιγματίζει τον τρόπο που θα συνδεθούμε με τους άλλους ανθρώπους στην ενήλικη ζωή.

Κάποιοι επιστήμονες μελέτησαν τα βρέφη που διαβίωναν σε ορφανοτροφεία, βρέφη στα οποία είχε διακοπεί με βίαιο τρόπο ο δεσμός με τη μητέρα τους, βρέφη τα οποία έπαιρναν προσοχή και φροντίδα μόνο όταν οι υπάλληλοι του ιδρύματος πήγαιναν να τα ταΐσουν. Αυτά τα βρέφη λοιπόν παρουσίαζαν εικόνα απάθειας και, αν παρέμεναν στο ίδρυμα πάνω από έξι μήνες, εμφάνιζαν αργότερα συμπτώματα κατάθλιψης.

Άλλοι ειδικοί όπως ο FERENZI μίλησαν για τη βιαιότητα του τοκετού, ο τοκετός αποτελεί για τον άνθρωπο ένα από τα πιο τραυματικά βιώματα. Ο ίδιος ανέπτυξε επίσης μια μέθοδο, την aptonomy, για τη σύνδεση της μητέρας με το μωρό της μέσω της αφής εν όσο αυτό βρίσκεται ακόμα στην κοιλιά της. Και φαίνεται ότι τα έμβρυα ανταποκρίθηκαν άριστα στο κάλεσμα της μητέρας τους να συνδεθούν ώστε αργότερα κατά τον τοκετό όλα πήγαιναν ευκολότερα και πιο ανώδυνα.

Ο παράξενος κύριος Harlow με τα ιδιόμορφα και λίγο βίαια πειράματα του με μαϊμούδες. Ο κύριος λοιπόν αυτός αποχώρισε νεογέννητα μαιμουδάκια από τις μητέρες τους οι οποίες στην κίνηση αυτή ούρλιαζαν και χτυπούσαν το κεφάλι τους στα κάγκελα με θυμό και απόγνωση και τα εγκατέστησε σε ένα χωριστό δωμάτιο. Στον ίδιο χώρο τοποθέτησε ψεύτικες μητέρες- μαιμούδες, υποκατάστατες.

Οι μισές ήταν συρμάτινες αλλά είχαν στο εσωτερικό του πλέγματος τους συσκευή με τροφοδοσία γάλακτος και οι άλλες μισές ήταν τυλιγμένες με ένα μαλακό, βαμβακερό πανί αλλά δεν είχαν γάλα. Θέλησε να διερευνήσει πως θα συμπεριφερθούν τα νεογέννητα μαιμουδάκια: θα τρέξουν στη συρμάτινη μαϊμού που έχει το γάλα ή στη μαλακή και αφράτη μαϊμού που όμως δεν έχει γάλα;
Και ναι…. Τα μαιμουδάκια πήγαιναν στη συρμάτινη μαιμού μόνο για να πάρουν το γάλα τους ενώ τον υπόλοιπο χρόνο τρίβονταν στη μαλακή, απαλή βαμβακερή μαϊμού. Και έγινε πασιφανές λοιπόν ότι ΤΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ ΔΕΝ ΑΠΟΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ…. Και αυτή η επαφή φαίνεται να είναι καθοριστική και σημαντική για την μετέπειτα ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους.Έτσι, κάπου ανάμεσα στη δεκαετία 60- 70 ο Mr Bowlby, βρετανός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής, εισήγαγε τη θεωρία του δεσμού ή της συναισθηματικής προσκόλλησης θέλοντας να εξηγήσει τη δυναμική των ανθρωπίνων σχέσεων στην ενήλικη ζωή και τις όποιες ανασφάλειες ή παθογένειες συχνά παρατηρούνται μέσα σε αυτές (ζήλεια, κτητικότητητα, άγχος, απιστία κα).

Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία του κυρίου Bowlby εμείς, οι άνθρωποι, από την στιγμή που αντικρίζουμε το φώς της ζωής έχουμε την τάση να αναζητούμε μια πηγή ασφάλειας σε ένα πρόσωπο, να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να συνδεθούμε μαζί του. Η ασφαλής αυτή σύνδεση θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την μετέπειτα απρόσκοπτη αυτονόμηση μας.Με βάση την εμπειρία αυτής της πρώτης σχέσης, του πρώτου μας δεσμού, εσωτερικεύουμε λειτουργικά μοντέλα εαυτού & των άλλων. Πολύ απλά, αν η εμπειρία μου ήταν θετική, εσωτερικεύω το μοντέλο για τον εαυτό μου ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΩ και το μοντέλο για τους άλλους ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΩ. Αν, αντίθετα, η εμπειρία αυτή ήταν αρνητική ή ανεπαρκής ή είχε αστάθειες και διακυμάνσεις εσωτερικεύω το μοντέλο ΔΕΝ ΑΞΙΖΩ και ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ.

Γεννάται τώρα, και εύλογα, το ερώτημα: Πότε αυτή η εμπειρία του πρώτου δεσμού, αυτού με τη μητέρα μας, είναι θετική ή αλλιώς ασφαλής και πότε ανεπαρκής ή ανασφαλής? Η θετική εμπειρία δεσμού, ο ασφαλής δεσμός, προσομοιάζει με την παρασκευή ενός γεύματος με μόνο τρία υλικά: την επαφή, τη σταθερότητα και την αμεσότητα. Το γεύμα φαίνεται απλό και εύκολο στη διαδικασία, δεν έχει σπάνια υλικά και καρυκεύματα. Όμως, αν ένα εκ των τριών αυτών υλικών παραληφθεί ή δεν προστεθεί στη σωστή δοσολογία το γεύμα δε θα χει την ίδια νοστιμάδα.

Κι έτσι μπορούμε να ρίξουμε άπλετο φως, να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε τα προβλήματα στις σχέσεις που κτίζουμε στην ενήλικη ζωή. Πoυ, εμείς οι ειδικοί της ψυχικής υγείας, θα εστιάσουμε ώστε να βοηθήσουμε τους αθεράπευτα ζηλιάρηδες, αυτούς που νιώθουν μονίμως αδικημένοι και προδομένοι σε μια σχέση, αυτούς που δεν εμπιστεύονται τους άλλους, αυτούς που απιστούν κατά συρροή στο γάμο τους αυτούς που αλλάζουν συντρόφους σαν τα πουκάμισα και πολλούς πολλούς άλλους….

Με κριτική διάθεση, και χωρίς ίχνος ασέβειας απέναντι σε θεμελιώδεις θεωρίες διακεκριμένων επιστημόνων, οφείλω να επισημάνω δύο σημεία τα οποία δημιουργούν έναν προβληματισμό ή αν θέλετε γεννούν ερωτήματα και που, ίσως, έχετε σκεφτεί κι εσείς:

A) Που βρίσκεται αυτός ο έρμος ο πατέρας σε αυτήν την κρίσιμη φάση της ζωής ενός βρέφους που αναπτύσσει δεσμό με τη μητέρα του? Η αλήθεια είναι ότι ο πατέρας στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ατόμου φαίνεται να έχει δεύτερο ρόλο, δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η στάση και η συμπεριφορά του πατέρα είναι αμελητέος παράγοντας στην ανάπτυξη του βρέφους.

Πολλές μελέτες κατέδειξαν ότι η ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού επηρεάζει την ικανότητα της μητέρας να συνδεθεί με έναν θετικό τρόπο με το μωρό της. ‘Ένας υποστηρικτικός, ενθαρρυντικός, συναισθηματικός σύντροφος βοηθά τη μητέρα να είναι περισσότερο υποστηρικτική, ενθαρρυντική, συναισθηματική με το παιδί της.Β) Καθώς η θεωρία του δεσμού αναφέρεται στα πρώτα χρόνια της ζωής μας (0-3έτη), το μέλλον μοιάζει να ναι προδιαγεγραμμένο και μη αναστρέψιμο; Κατά την ταπεινή μου άποψη και βέβαια όχι, τι νόημα θα είχε η δική μας δουλειά, άλλωστε, αν πιστεύαμε ότι εμείς οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουμε.

Απεναντίας, είμαστε όντα που φέρουμε τη δυναμική της αλλαγής, της αυτοβελτίωσης, της συνύπαρξης, της ούτως ή άλλως αναζήτησης και άλλων υποστηρικτικών σχημάτων (σχολείο, φίλοι, ενδιαφέροντα) προκειμένου να νιώσουμε επαρκείς, να έρθουμε σε ισορροπία.
Και αν δεν μπορέσουμε να εντοπίσουμε το σημείο εκείνο, την ιδανική θερμοκρασία αυτορρύθμισης και διόρθωσης με το παρελθόν μας η ψυχοθεραπεία, το μοίρασμα και η βοήθεια να διαβάσουμε την ιστορία μας με έναν άλλο τρόπο, μπορεί να κάνει εκείνο το μικρό κλικ στο κουμπί της θερμοκρασίας.Και να χετε κατά νου, μην το ξεχάσετε ποτέ πως η ζωή είναι μια ατέρμονη διαδρομή προς το ιδανικό, το τέλειο, μια διαδρομή γεμάτη εκπλήξεις, αλλαγές, μικρά ή μεγάλα κατορθώματα. Η τελειότητα, από την άλλη, είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σε αυτήν την διαδρομή…

Aπό:Σοφία Koυτσογιαννίδου 

Μετεκπαίδευση στη Συστημική Ψυχοθεραπεία, θεραπεία ζεύγους & οικογένειας

Μsc Kοινωνική Λειτουργός, Εκπαιδεύτρια ενηλίκων

Πηγή:https://gnomikilkis.blogspot.gr/2018/01/o.html

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Οικογένεια

 Μπορείς να διακρίνεις αν είσαι αληθινός ή συμβατικός γονιός;

  Ανησυχώντας για την απειρία των παιδιών τους, που μπαίνουν στον κόσμο των ενηλίκων, οι γονείς γίνονται προστατευτικοί, μερικές φορές μάλιστα υπερπροστατευτικοί. Φοβούνται, επίσης, πράγμα απόλυτα φυσικό και κατανοητό, μήπως «χάσουν» τα παιδιά τους καθώς αυτά μεγαλώνουν.
Kάποια στιγμή στη ζωή μας, το επιλέξαμε ή όχι, γίναμε γονείς. Κρατήσαμε ένα όμορφο πλασματάκι στα χέρια μας, που άλλαξε τη ζωή μας και μας έκανε να τη δούμε μέσα από μια νέα προοπτική. Κάποιοι από μας καταλάβαμε ότι η ζωή μας δεν μπορεί να είναι πια ποτέ η ίδια. Κάποιοι άλλοι τρομοκρατηθήκαμε, όταν το καταλάβαμε αυτό και ψάξαμε απεγνωσμένα για εναλλακτικές λύσεις. Κάποιοι προσαρμοστήκαμε στις αλλαγές, που φέρνει ένα νέο μέλος στην οικογένειά μας, αλλά κάποιοι αρνηθήκαμε να δεχτούμε την αλήθεια και την αλλαγή και χτίσαμε ένα ψεύτικο κόσμο για να την υπομείνουμε.

Μερικοί από εμάς δέχτηκαν κάπως νομικιστικά και διδασκαλικά το ρόλο τους. Πίστεψαν δηλαδή, ότι το να είσαι γονιός σημαίνει ότι είσαι πάνω σε ένα θρόνο δικαστικό, εξουσιαστικό που αποφασίζεις εσύ για τα πάντα και τα παιδιά σου ως κατηγορούμενοι στο εδώλιο, απλά υπακούν. Πραγματικά δε γνωρίζω πώς δημιουργήσαμε αυτή την αντίληψη, αλλά γνωρίζω στα σίγουρα, ότι έχει πολλούς οπαδούς και βασιλεύει μέσα σε πολλά σπίτια. Οι γονείς αυτοί έχασαν το αληθινό τους πρόσωπο, έπαψαν να είναι αληθινοί. Φόρεσαν τη μάσκα του άμεμπτου κριτή, που πρέπει να «κοντρολάρει» τα πάντα και να τα κρατά υπό την εξουσία του. Όλα αυτά από το φόβο μήπως χάσουν το γονεΐκό σεβασμό και την εξουσία πάνω στα παιδιά τους.

Αυτό όμως που αξίζει να θυμόμαστε είναι ότι ο άνθρωπος που φοβάται, ουσιαστικά αισθάνεται ανασφαλής και μη επαρκής. Δεν τα έχει βρεί πραγματικά με τον εαυτό του. Όποιος είναι σίγουρος για τον εαυτό του δεν αισθάνεται φόβο και ανασφάλεια. Δε φοβάται να είναι ο εαυτός του. Να είναι αληθινός. Να σέβεται την ελευθερία του παιδιού του. Να σέβεται τις ιδιαιτερότητες και τα ταλέντα του. Να καταλαβαίνει τις αδυναμίες του και να μένει κοντά του υπομονετικά ως καλός προπονητής, να το εκπαιδεύει και να το δυναμώνει. Δεν ντρέπεται για το παιδί του γιατί δεν είναι σαν αυτόν. Γιατί υστερεί σ΄ αυτά, που ο ίδιος ο γονιός είναι δυνατός. Καταλαβαίνει την ιδιαιτερότητά του και το προτρέπει να είναι ο εαυτός του και να εκφράζεται ελεύθερα. Αυτός ο γονιός δε ντρέπεται να παραδεχθεί τα λάθη τα δικά του μπροστά στο παιδί του και να ζητήσει συγγνώμη. Έτσι διδάσκει στο παιδί του ότι στη ζωή μπορεί να κάνουμε λάθη, άλλα η συνειδητοποίηση των λαθών μας και η διόρθωσή τους βρίσκεται μέσα στη διαδικασία ωρίμανσής μας στη ζωή. Ο αληθινός γονιός επικοινωνεί ειλικρινά με το παιδί του. Ως καλός ακροατής το ακούει, το αφουγκράζεται, ακόμα και αν οι χτύποι της καρδιάς του δεν ταιριάζουν με τους δικούς του. Σέβεται τις επιλογές του παιδιού του, αν και ο ίδιος θα επέλεγε διαφορετικά. Ο αληθινός γονιός δε χρησιμοποιεί το παιδί για το δικό του συμφέρον ή για τη δική του εγωΐστική ικανοποίηση. Γνωρίζει καλά ότι δεν είναι ιδιοκτησία του, απλά βρίσκεται κοντά του να το προετοιμάσει για την ενηλικίωση, δίνοντάς του απροΰπόθετα την αγάπη του. Αυτή την απροϋποθέτη αγάπη, που είναι το θεμέλιο για μια επιτυχημένη και ευτυχισμένη ζωή. Δε χειραγωγεί το παιδί του, δε το «δένει» συναισθηματικά κοντά του. Το ωθεί στη ανεξαρτητοποίησή του. Η αληθινή αγάπη στα παιδιά μας δεν έχει ίχνος συναισθηματικής εξάρτησης. Οι γονείς χαίρονται να τα βλέπουν να ανεξαρτητοποιούνται λίγο λίγο και να οδηγούνται στην συναισθηματική ωριμότητα.

Τα παιδιά των γονέων, που τα «δέσμευσαν» συναισθηματικά συνήθως γίνονται φοβισμένα και ανασφαλή. Δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν τη δική τους ανεξάρτητη προσωπικότητα. Δε βρίσκουν την ταυτότητά τους, βουλιάζουν μέσα στους φόβους και τις ανασφάλειες των γονέων τους.
Αγαπητοί μου ας αποφασίσουμε όλοι μας να γίνουμε αληθινοί γονείς. Να παλέψουμε με τους δικούς μας φόβους και τις ανασφάλειες και να γίνουμε ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας. Ας αφήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ανεξάρτητα. Να χαίρονται την ελευθερία τους και να απολαμβάνουν τους καρπούς των επιλογών τους. Μη πιστεύετε, ότι θα τα χάσετε, όταν γίνουν ανεξάρτητα.

Μια μητέρα, που μεγάλωσε μόνη τα παιδιά της, μου έλεγε, ότι είχε το δίλημμα, αν θα έπρεπε να τα αφήσει να ανεξαρτητοποιηθούν από αυτήν, μήπως και τα χάσει και μείνει μόνη της στη ζωή. Νίκησε όμως το φόβο και ανέθρεψε ανεξάρτητα παιδιά με αρχές και ήθος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όσο ελεύθερα και ανεξάρτητα γίνανε, τόσο εκτίμησαν την ελευθερία, που τους πρόσφερε η μητέρα τους και με τη θέλησή τους παραμένουν «τριγύρω» της, απολαμβάνοντας συγχρόνως τις δικές τους ελεύθερες επιλογές.

Continue Reading

Οικογένεια

Παγκόσμια Εβδομάδα Θηλασμού 2018 με σύνθημα  «Θηλασμός: Θεμέλιο Ζωής»

Η έμπρακτη στήριξη της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων.

 

Το φετινό μήνυμα της Παγκόσμιας Εβδομάδας Θηλασμού είναι «Θηλασμός: Θεμέλιο Ζωής», δίνοντας έτσι έμφαση στη δικτύωση, την πληροφόρηση και τη δραστηριοποίηση όλων των φορέων με σκοπό την επίτευξη των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης έως το 2030 μέσω της διατροφής, της ασφάλειας τροφίμων και της μείωσης της φτώχειας.

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Συμμαχίας Δράσης για το Θηλασμό, οι 823.000 θάνατοι παιδιών, οι 20.000 θάνατοι μητέρων και οι οικονομικές απώλειες ύψους 302 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως θα μπορούσαν να αποφευχθούν με την έμπρακτη στήριξη του θηλασμού σε ολόκληρο τον πλανήτη.

 

Επιπλέον, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη τα εξής:

  • ο υποσιτισμός ευθύνεται για το 45% των θανάτων παιδιών κάτω των πέντε ετών ετησίως
  • η απουσία θηλασμού συνδέεται με οικονομικές απώλειες περίπου τριακοσίων δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως ή αλλιώς με απώλεια του 0,49% του Παγκόσμιου ΑΕΠ
  • τα μωρά που θηλάζονται, έχουν υψηλότερο δείκτη ευφυΐας κατά 2,6 μονάδες σε σχέση με τα παιδιά με καθόλου θηλασμό
  • υπολογίζεται ότι απαιτούνται τέσσερις χιλιάδες λίτρα νερού για την παρασκευή ενός κιλού σκόνης υποκατάστατου μητρικού γάλακτος
  • ένα στα πέντε άτομα στις αναπτυσσόμενες περιοχές του πλανήτη διαβιεί με λιγότερο από 1,90 δολάρια ημερησίως
  • στον πληθυσμό των εξήντα εκατομμυρίων προσφύγων και εκτοπισμένων παγκοσμίως καταγράφονται υψηλά ποσοστά γυναικών και μικρών παιδιών με άμεση απειλή από διάφορες μορφές υποσιτισμού, όπου σε αυτές τις περιπτώσεις ο θηλασμός φαντάζει ως η μόνη δυνατή εναλλακτική.

 

Για την πληρέστερη ενημέρωσή σας, ακολουθεί η φετινή αφίσα στην αγγλική γλώσσα της Παγκόσμιας Συμμαχίας Δράσης για το Θηλασμό:

Πηγή

 

Η εβδομάδα 1-7 Αυγούστου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Εβδομάδα Θηλασμού, φόρος τιμής στη Διακήρυξη Innocenti της 1ης Αυγούστου 1990 στη Φλωρεντία, όπου εκπρόσωποι Κρατών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, της UNICEF και άλλων οργανώσεων δεσμεύτηκαν για την προστασία, την προώθηση και την υποστήριξη του θηλασμού (σχετικός σύνδεσμος με το κείμενο της Διακήρυξης)

 

Στην Ελλάδα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων στηρίζει έμπρακτα το μήνυμα του θηλασμού. Αξίζει να τονιστεί ότι την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017 η Γ.Γ.Ι.Φ., σε συνεργασία με το Γενικό Νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου – Αλεξάνδρα» και τον Δήμο Ιλίου Αττικής, διοργάνωσε στην Αθήνα μία επιτυχημένη ημερίδα με θέμα «Μητρικός Θηλασμός, Πολιτικές και Δράσεις». Ακολουθεί το ανάλογο υλικό τεκμηρίωσης:

 

α) πρόσκληση και πρόγραμμα εργασιών:

Πηγή

 

β) δελτίο τύπου της 6-11-2017 από τη Γ.Γ.Ι.Φ.: Πηγή .

 

Επιπλέον, τη Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018 η αρμόδια Διεύθυνση της Γ.Γ.Ι.Φ. επέλεξε να προβάλει στον ιστότοπο του κρατικού φορέα ισότητας των φύλων στο διαδίκτυο και στη σελίδα αυτού σε δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης την αξιέπαινη δράση προαγωγής του θηλασμού στον Δήμο Αγίου Δημητρίου Αττικής (1-7 Αυγούστου 2018):

Πηγή

                      

Η συγκεκριμένη δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων εντάσσεται στο θεματικό πεδίο «Γυναίκες και Υγεία» και υλοποιείται στο πλαίσιο αξιοποίησης όλων των εργαλείων στον αγώνα για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών, σύμφωνα και με τις κατευθυντήριες γραμμές των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης (Ατζέντα 2030).

Continue Reading

Οικογένεια

Mommmies world

Το mommies πραγματοποιήθηκε  για πρώτη φορά πριν από 3 χρόνια 

Η αρχική ιδέα ήταν η διοργάνωση μιας εκδήλωσης που θα επέτρεπε σε μαμάδες και μπαμπάδες , μέλλοντες ή νυν να ενημερωθούν για οποιοδήποτε θέμα απασχολεί την σύγχρονη οικογένεια, σχετικά με την σωματική και ψυχική υγεία. Ο σκοπός είναι η προαγωγή υγείας και η πρόληψη. Στοχεύοντας στην έγκυρη ενημέρωση , από έγκριτους επαγγελματίες και ακαδημαϊκούς στον τομέα της υγείας, δίνεται η δυνατότητα σε όσους παρακολουθούν το mommies  να έχουν άμεση πρόσβαση στην επιστημονική γνώση και τα πιο επικαιροποιημένα δεδομένα στον τομέα της υγείας, ενώ μπορούν να διαδρούν άμεσα με τους ομιλητές ώστε να  μπορούν να παίρνουν απαντήσεις στα ερωτήματα τους

Η ομάδα επαγγελματιών υγείας αποτελείται από γυναικολόγους , ενδοκρινολόγους, παιδιάτρους, μαίες, πλαστικούς χειρουργούς ,διαιτολόγους, ψυχολόγους, λογοθεραπευτές , επαγγελματίες άθλησης για παιδιά και  εγκύους και κάθε χρόνο η ομάδα αυτή εμπλουτίζεται και ανανεώνεται σύμφωνα με τις θεματικές ενότητες που θέλουμε να προσεγγίσουμε κάθε φορά

Τo mommies διοργανώνεται από την ομάδα EΠ7A , με πρωταρχικό σκοπό την πρόληψη σωματικής και ψυχικής υγείας με παρεμβάσεις που αφορούν το κοινό και στοχεύουν στην ενημέρωση μέσω των επιστημονικών ημερίδων και σε καμπάνιες προαγωγής υγείας. Προάγοντας την υγεία πετυχαίνουμε την μείωση της επίπτωσης –δηλαδή νέων περιστατικών – ενώ ενεργοποιούμε  την κοινότητα και τους πολίτες ώστε να αναλαμβάνουν δράση υπέρ της υγείας τους . Η διεπιστημονική ομάδα του ΕΠ7Α με Πρόεδρο την Δέσποινα Δριβάκου , Ψυχολόγο ιδρύθηκε το 2011 και έχουν υλοποιηθεί πολλές εκδηλώσεις για  θέματα προαγωγής υγείας και πρόληψης. Επιπλέον πληροφοριακό υλικό υπάρχει διαθέσιμο στη σελίδα μας στο  fb: https://www.facebook.com/Ep7a

 

Continue Reading

Trending