Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Αννέτα Παπαθανασίου – Τολμηρή και αποφασιστική

Η Αννέτα Παπαθανασίου εργάζεται σαν ηθοποιός στο θέατρο και στην τηλεόραση από το 1981 και έχει σκηνοθετήσει επτά ντοκιμαντέρ. Επιλέγει θεματικές που την ενδιαφέρουν προσωπικά, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η τέχνη και ο πολιτισμός. Η τελευταία της ταινία «Παίζοντας με τη Φωτιά» με θέμα τις γυναίκες ηθοποιούς στο Αφγανιστάν, προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 4 Σεπτεμβρίου. Αυτή τη περίοδο πρωταγωνιστεί επίσης στο θέατρο ‘‘10 μικροί νέγροι’’, το περίφημο αστυνομικό έργο της Αγκάθα Κρίστι.

1. Ποιες ήταν οι σπουδές που ακολουθήσατε και κατά πόσο σας βοήθησαν στην εξέλιξη της επαγγελματικής σας καριέρας;

Σπούδασα Οικονομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών στο Οικονομικό τμήμα. Ταυτόχρονα πήγα στην Δραματική Σχολή της Ευγενίας Χατζίκου. Αργότερα παρακολούθησα στην ίδια σχολή το τμήμα Κινηματογράφου. Μετά από μερικά χρόνια και ενώ είχα αρχίσει να δουλεύω σαν ηθοποιός πήγα στην Αμερική και έκανα σπουδές υποκριτικής στο ΗΒ Studio ενώ παρακολούθησα σαν guest student μαθήματα πάνω στο θέατρο στην Εκπαίδευση και στο Παιδικό θέατρο, στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU). Θα σας φανεί παράξενο αλλά όλα με βοήθησαν στην επαγγελματική μου εξέλιξη. Λόγω του πτυχίου μου στο πανεπιστήμιο μπορώ να διδάξω στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Ελλάδος – Deree. Διδάσκω θέατρο αλλά το πτυχίο Ανώτατης εκπαίδευσης ήταν σημαντικό. Η δραματική και κινηματογραφική σχολή μου έδωσε τα πρώτα εφόδια για την καριέρα μου σαν ηθοποιός ενώ οι σπουδές στην Αμερική με βοήθησαν πολύ να εξελιχτώ σαν καλλιτέχνης αλλά και να ασχοληθώ με το θέατρο με τα παιδιά.

2. Τι θα συμβουλεύατε μια γυναίκα που θα επιθυμούσε να ασχοληθεί με την ηθοποιία;

Αυτήν την εποχή είναι ένα από τα πιο δύσκολα επαγγέλματα για επιβίωση. Θα συμβούλευα να έχει μία άλλη δουλειά για να μπορεί να ζει και έτσι μετά να μπορεί να αφιερωθεί σε αυτό που της αρέσει και είναι το πάθος της. Δυστυχώς αυτήν την εποχή μια νέα γυναίκα που ξεκινάει την καριέρα της σαν ηθοποιός δεν μπορεί να ζήσει μόνο από αυτό το επάγγελμα.

3. Τον τελευταίο καιρό αρκετοί συνάδελφοι του χώρου σας παραπονιούνται ότι ο κλάδος των ηθοποιών περνάει κρίση. Πιστεύετε ότι ισχύει αυτό; Αν ναι, που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό και αν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.

Δεν περνάει μόνο ο κλάδος των ηθοποιών κρίση αλλά όλος ο κλάδος της τέχνης. Εφόσον ο κόσμος δεν έχει λεφτά, θα πάει μόνο σε ένα θέατρο μέσα στη σεζόν ή σε κανένα. Αν δεν επιχορηγούνται τα θέατρα είναι αδύνατον να αντέξουν αυτή την εποχή.

4. Έχετε σκηνοθετήσει ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ «Παίζοντας με τη Φωτιά» που αφορά τις γυναίκες ηθοποιούς στο Αφγανιστάν. Πείτε μας λίγα λόγια για την εμπειρία σας αυτή.

Πηγαίνοντας στο Αφγανιστάν και βλέποντας από κοντά την προσπάθεια των γυναικών ηθοποιών να κάνουν τέχνη, να παίξουν στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, ενώ δέχονται απειλές θανάτου, με έκανε να βλέπω διαφορετικά τους πρόσφυγες στη χώρα μας και τους καλλιτέχνες που απειλούνται και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την χώρα τους. Οι Αφγανές γυναίκες-καλλιτέχνιδες είναι τρομερά θαρραλέες. Συνεχίζουν να κάνουν τέχνη τη στιγμή που η γυναίκα στο Αφγανιστάν δεν μπορεί ούτε να περπατήσει μόνη της στον δρόμο, πρέπει να συνοδεύεται από τον άντρα της ή τον πατέρα της!

5. Δώστε μας μία περίληψη της παράστασης ‘‘10 μικροί νέγροι’’, που πρωταγωνιστείτε αυτόν τον καιρό.

Δέκα άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μία απομονωμένη βίλα σε ένα νησί της Αγγλίας. Καλεσμένοι από έναν μυστηριώδη οικοδεσπότη, ο οποίος έχει ανακαλύψει το σκοτεινό παρελθόν που κρύβει ο καθένας τους, παίζει μαζί τους ένα μακάβριο παιχνίδι ακολουθώντας τα λόγια του παιδικού τραγουδιού “Δέκα Μικροί Νέγροι”. Τους εξουδετερώνει έναν έναν. Ένα αστυνομικό έργο για γερά νεύρα, με χιούμορ και αγωνία. Μέχρι το τέλος ο θεατής προσπαθεί απεγνωσμένα να ανακαλύψει τον δολοφόνο που βρίσκεται ανάμεσά τους. Κλασικό αριστούργημα της Αγκάθα Κρίστι, για τους λάτρεις του είδους.

6. Ποια θα είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας βήματα.

Ετοιμάζω μια καινούρια ταινία που έχει τίτλο: «Ευρώπη το Όνειρο» με θέμα τρεις έφηβους, έναν Αφγανό πρόσφυγα, έναν Σύριο και έναν Έλληνα που ζουν στην Πάτρα και ονειρεύονται να πάνε στην «Ευρώπη» με όποιο κόστος. Θεωρώ ότι οι πρόσφυγες και ειδικότερα τα παιδιά είναι το σοβαρότερο θέμα που πλήττει σήμερα την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη ολόκληρη. Παράλληλα, η δουλειά μου στο θέατρο μου αρέσει πολύ και ελπίζω να συνεχιστεί όλο τον χειμώνα, μια που το έργο και οι συντελεστές είναι εξαιρετικοί.

Αναδημοσίευση από το 2015

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Βασίλης Σολιδάκης: Ζωγραφίζω αυτό που αγαπάω

…γιατί οι πράξεις μας είναι πολιτισμός.

Βασίλης Σολιδάκης

Πιστεύοντας στην αναγκαιότητα της έκφρασης και της εσωτερικής επικοινωνίας, προσπαθώ τα δεδομένα μου να είναι οι σύγχρονοι προβληματισμοί πάνω στην τέχνη χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός η πρωτοτυπία της εικόνας, ούτε όμως και η επανάληψή της.

Ατελιέ

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

Η συνάντησή μας στο εργαστήριο του ζωγράφου, έγινε μεσημεράκι με δυό ρακές για να ξεκινήσει η κουβέντα. Καλλιτέχνης ανήσυχος, με έντονη την ανάγκη να ανατρέπει τα πάντα στην δουλειά του από την μια στιγμή στην άλλη.

Ξεκίνησε να μιλά για τα ταξίδια της ζωής του.

Βασίλης Σολιδάκης

Βασίλης Σολιδάκης: “Γεννήθηκα στην Κρήτη το 1948. Το 1973, βρέθηκα στην Ισπανία, μετά από παρότρυνση του δάσκαλου μου Θ.Δρόσου. Εκεί, με προβλημάτισε έντονα η διαφορά που ένιωσα να υπάρχει, ανάμεσα στην «κλασσική» τέχνη των μουσείων και στην «σύγχρονη» τέχνη.

Η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Περδικίδη στην Μαδρίτη, ήταν καθοριστική και πολύτιμη. Ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος, με βοήθησε να καλύψω τα κενά μου. Μελέτησα από κοντά την Ισπανική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο!! Παράλληλα, αντέγραφα λεπτομέρειες από έργα των μεγάλων δασκάλων, για να κατανοήσω τεχνικές που μου ήταν απαραίτητες. Βέβαια, το πνεύμα του Βελάσκεθ ακόμα με κατατρέχει.”

Ατελιέ

Από την πρώτη ατομική έκθεση στην αίθουσα τέχνης «Συλλογή» η θεματική των έργων μου προερχόταν από ό,τι με συγκινούσε, εντυπωσίαζε ή με προβλημάτιζε και προσπάθησα να αποδώσω με ρεαλισμό τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, μέχρι και το 1985.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

«Νίκη»: H «μορφική» γλώσσα του Νίκου Καρόκη

Γράφει η Μαράη Γεωργούση *

Η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελεί μια επίπονη διαδικασία μέσα από τον στοχασμό, την επιλογή, την σύνθεση και την σχηματοποίηση των υλικών. Ο γλύπτης Νίκος Καρόκης ακολουθεί ένα σύνολο  διαδικασιών δημιουργώντας μια δίοδο έκφρασης. Φιλοτεχνεί μια σειρά γλυπτών που, επικοινωνούν με τον θεατή μέσω της «μορφικής» τους γλώσσας. Μια γλώσσα μορφών και συμβόλων ευρύτερα κατανοητή.

Οι όποιες δυσκολίες προκύψουν από τον διάλογο με το υλικό, το σχήμα, τον όγκο, το μέγεθος, το χρώμα, επιλύονται από τον γλύπτη με φροντίδα και σεβασμό στην οντότητα του αρχικού σχήματος. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης αναφέρει πως η «Νίκη», «Niki» ως όνομα του γλυπτού προήλθε από την μελέτη της κίνησης και της στάσης του σώματος, αυτής της συχνής κοινής αντίδρασης των ανθρώπων, όταν επιτυγχάνουν τον απόλυτο στόχο τους και εκδηλώνουν τον ενθουσιασμό τους.

H αρμονία και η ομορφιά είναι έννοιες σύνθρονες της γλυπτικής τέχνης. Ο καλλιτέχνης μετατρέπει το όραμά του σε επιθυμία, ενώ  δημιουργώντας το προχωρά συγχρόνως καλλιτεχνικά και ψυχικά. Το συγκεκριμένο γλυπτό είναι φορτισμένο με έναν έντονο συμβολικό χαρακτήρα. Η γραμμικότητα της μορφής, οι μεγάλες και μικρές καμπύλες, οι ευθείες, η ώσμωση  τους αποτέλεσαν γεωμετρικό παιχνίδι στα χέρια του γλύπτη. Απέδωσε με την χρήση του υλικού του ένα κολάζ συναισθημάτων, γεγονότων και μνήμης. Ένα κολάζ βιωματικό με εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Η επιλογή του θέματος έμπνευσης ενός γλυπτού δεν έχει πάντα την ίδια αφετηρία. Έχει μεγάλη σημασία τι αφηγείται το γλυπτό και πως έχει εκφραστεί από τον καλλιτέχνη. Ένα οπτικό ερέθισμα, ένα συναίσθημα, οδηγούν στην  αφορμή για πράξη. Η κάθε προσωπική μας νίκη, «Niki», όπως ονόμασε ο Νίκος Καρόκης το γλυπτό του, προϋποθέτει σωστή προετοιμασία, σκληρή δουλειά, συνεχή προσπάθεια και νίκη επί του εγκλωβισμού του φόβου.

 

 

 

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Διονύσιος Φραγκιάς: Ο τολμηρός και ταλαντούχος Έλληνας καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη

Τον Διονύσιο Φραγκιά είναι δύσκολο να τον βρεις διαθέσιμο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πολίτης του κόσμου, ζει και δραστηριοποιείται επαγγελματικά κυρίως στη Νέα Υόρκη. Συνεργάτης του καλλιτέχνη Jeff Koons, ετοιμάζει στη Νέα Υόρκη την παρουσίαση της νέας του δουλειάς στην καινούργια γκαλερί Emmanuel Fremin, στο Τσέλσι.

Εμείς καταφέραμε και μιλήσαμε με τον Διονύσιο για τη ζωή του, την τέχνη και τις συνεργασίες του.

Αποκλειστική συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

– Διονύσιε, πώς εμπνέεσαι;

– Η έμπνευση προέρχεται πάντα από τα ενδιαφέροντα του καλλιτέχνη. Για μένα αυτό περιλαμβάνει τις επιστήμες, όπως η ψυχολογία και η φυσική, και η περιέργειά μου για το πώς σκέφτεται ο ανθρώπινος νους και πώς η ανθρώπινη φύση εκτυλίσσεται καθημερινά στη σύγχρονη κοινωνία μας.

Ενδιαφέρομαι επίσης για την ιστορία, ιδιαίτερα τις ιστορικές κρίσεις και τις εποχές πολέμων. Αυτά τροφοδοτούν την πρακτική προσέγγιση της τέχνης μου και μου δίνουν ένα πλαίσιο για τη δημιουργία ιδεών προς υλοποίηση.

ΚΑΝΩ ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

– Τι τεχνικές χρησιμοποιείς;

– Μου αρέσει πραγματικά να χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα μέσων – γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, performance art και μικτές εγκαταστάσεις μέσων (mixed media installations) που περιλαμβάνουν επίσης και ταινία (film).

Συχνά ένα συγκεκριμένο μέσο «φωνάζει» ότι είναι το κατάλληλο για να χρησιμοποιηθεί για ένα συγκεκριμένο έργο. Όπως ο συγγραφέας Mark Twain είπε: «Η διαφορά μεταξύ της χρήσης της σωστής λέξης και της χρήσης σχεδόν της σωστής λέξης είναι σαν τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

– Αναφέρεται ότι στα projects σου κάνεις γλυπτά με υβριδική ζωγραφική. Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτό;

– Συχνά συγχωνεύω εικόνες. Μερικές φορές η εικόνα προέρχεται από δύο μακρινές χρονικές περιόδους. Για παράδειγμα: Ένωσα μια εικόνα αρχαίου ελληνικού ναού με μια εικόνα ενός διεθνούς διαστημικού σταθμού. Ιδιαίτερα απολαμβάνω την ερμηνεία των εικόνων με υλικά ή τεχνικές που είναι απροσδόκητες.

Κάνω σχέδια που βασίζονται σε γκράφιτι που βλέπω στον δρόμο καθημερινά στο Μπρούκλιν και σε άλλες γειτονιές της Νέας Υόρκης, και στη συνέχεια «στέλνω» τον θεατή σε απομακρυσμένα μέρη όπως το Κατμαντού, το Νεπάλ. Τα σχέδια αυτά φαίνονται σαν λεπτή μεταξωτή και υφασμάτινη ταπετσαρία.

Έτσι, το έργο τέχνης που προκύπτει είναι ένα είδος εννοιολογικά οδηγούμενου υβριδίου που συρρικνώνει τον κόσμο, συγχωνεύει τις αρχαίες τέχνες με τη σύγχρονη υποπολιτισμική ή αντιπολιτισμική εικονογραφία και το παρουσιάζει στον θεατή.

– Πήγες στη Νέα Υόρκη και έμεινες για πάντα εκεί. Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η προσαρμογή σου σε μια τέτοια πόλη;

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Πηγή

Continue Reading

Trending