Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Η Ελληνίδα που μετέτρεψε το λινάρι σε κόσμημα

Γεννημένη στη Βέροια, τελειώνοντας τις σπουδές της στο ΔΙΕΚ πληροφορικής, πιστοποιήθηκε από τους πρώτους στο μητρώο του ΟΕΠΠΕΠ στις βασικές δεξιότητες Η/Υ και συνέχισε τις σπουδές της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στο τμήμα του Ελληνικού πολιτισμού, η Λίνα ήταν ανήσυχη από μικρή. Δεν αφυσιχαζόταν ποτέ, πολλές φόρες μόνιμα ανικανοποίητη με αποτέλεσμα να βάζει πάντα νέους στόχους. Καλλιτεχνική φύση από τα παιδικά της χρόνια με εκθέσεις ζωγραφικής ως Ημαθιώτισα καλλιτέχνης, στη συνέχεια πειραματίστηκε στην αγιογραφία και τα χρόνια της παραμονής της στο νησί της Καλύμνου με την κεραμική τέχνη σίγουρα όλα αυτά δεν προμήνυαν τη σημερινή της ιδιότητα. Και όμως το να σχεδιάζεις κοσμήματα είναι σαν να ζωγραφίζεις αυτά που λέει η ψυχή σου. Αυτοδίδακτη στο κόσμημα, με ώρες παρακολούθησης video κατασκευής κατάφερε να βάλει τη δική της ταυτότητα στο χώρο του κοσμήματος μετατρέποντας ένα γνωστό υλικό σε κόσμημα. Η Λίνα αγάπησε το Λινάρι, δημιούργησε με τη μητέρα της τα Linasexlusive jewels με έδρα τη Βέροια και συνεχίζει να εμπνέεται έμφυτα από πράγματα που την επηρεάζουν,από την ίδια της την ζωή. 

 

 

 

Κυρία Λίνα Τουπεκσή μιλήστε μας για τη δραστηριότητα και την φιλοσοφία της εταιρίας σας

Όλα ξεκίνησαν το 2012, μια χρονιά που οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας μου έφτασαν στον ανώτερο βαθμό. Ο πατέρας και η μητέρα μου 41 χρόνια στο εμπόριο και όμως μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Έτσι το κατάστημα που διατηρούσαν οι γονείς μου έκλεισε, η απότομη δική μου επαγγελματική αλλαγή ήρθε συγκυριακά εκείνο το διάστημα και έτσι …. τίποτα δεν τελείωσε αλλά έχοντας την εμπειρία του παρελθόντος και με νέες ιδέες εγώ,  μπήκαμε και πάλι στην αγορά με ένα νέο προϊόν. Κοσμήματα…κοσμήματα όμως διαφορετικά, χειροποίητα 100%, με ένα νέο υλικό που έκανε εκείνη την εποχή για πρώτη φορά την εμφάνιση του. Το Λινάρι, της Λίνας, των linasexclusive jewels ήρθε για να στολίσει κάθε κυρία που θα το επιλέξει. Έκανε την αρχή…ήρθε για να μείνει!

Ποιο είναι το «δυνατό» σημείο της εταιρίας σας, το πλεονέκτημά της σε σχέση με τις άλλες εταιρίες του ανταγωνισμού;

Χειροποίητα κοσμήματα έχει πολλά! Εταιρίες που το κάνουν αρκετές αλλά όχι τόσες στο βαθμό που νομίζει ο κόσμος καθώς οι περισσότερες βαφτίζουν το βιομηχανικό κόσμημα χειροποίητο, το εισαγόμενο Ελληνικό, στην καλύτερη περίπτωση μπλέκουν ελάχιστο χειροποίητο με πολύ εισαγόμενο. Οι εταιρίες όμως που δουλεύουν με τα χέρια, είναι όλες αξιόλογες και πραγματικά προάγουν και το Ελληνικό, και το Χειροποίητο, το εμπνευσμένο και πολλές φορές το μοναδικό. Το πλεονέκτημα μας ήταν η αρχική μας ιδέα. Χειροποίητο ναι αλλά με τι υλικό. Γιατί εμάς και όχι τους άλλους. Έτσι μετά από σκέψη καταλήξαμε στην ιδεα μας. Να κανουμε το λινάρι κόσμημα. Τον σπάγκο με απλα λόγια. Να τον κερωσουμε, να βγαλουμε τα σχεδια, να τον στολίσουμε και να τον αναδείξουμε ως εναλλακτική πρόταση. Η ιδεα πετυχε, το λιναρι μέσα από τα linasexclusive jewels ξεχωρισε, αγαπηθηκε και τοποθετήθηκε στις καλύτερες προθήκες τις Ελλάδας και του εξωτερικού.

Τι θεωρείτε σημαντικότερο για την επιτυχία; Τις συνειδητές επιλογές, το πάθος, το networking, τις σπουδές ή κάτι άλλο;

Με μια λέξη το ΜΕΡΑΚΙ. Το παθος για δημιουργία και η αστείρευτη εμπνευση. Όταν εχεις μερακι δεν σταματας, Μπορει να πέφτεις αλλα γίνεσαι πιο δυνατος. Εμεις στα linasexclusive jewels εδώ και 6 χρονια δεν κατασκευάζουμε απλα κοσμήματα. Κάνουμε μια καταθεση ψυχης, κάθε σχεδιο μου είναι και μια ιστορια, ένα ταξιδι συναισθηματων, ωρων μοναχικότητας και συλλογισμου, ωρων ατελείωτων γεμάτων αγάπη. Αγάπη για το κόσμημα, αγάπη για την έκφραση, αγάπη για τον κόσμο που τα τιμάει. Δεν θα μπορούσα να ζω χωρίς να σχεδιάζω, να φαντάζομαι και να δημιουργώ. Θα το κάνω όσο το επιτρέπει ο Θεός.

Τι θα προτείνατε σε μια νέα γυναίκα επιχειρηματία που κάνει τώρα τα πρώτα της βήματα στον χώρο;

Το παράδειγμα μας έχει παρουσιαστεί σε αρκετές ημερίδες και συνέδρια γυναικείας επιχειρηματικότητας ως το success story των linasexclusive jewels. Αρκετές φορές μου έχουν ζητήσει να μιλήσω για την ιστορία μας από την Φλώρινα μέχρι την Αθήνα. Θεωρώ ότι μέσα από την βιωματική μας αφήγηση και εμπειρία μπορούμε να πείσουμε τις γυναίκες να τολμήσουν να ξεφύγουν από τα όρια του σπιτιού. Να κυνηγήσουν το όνειρο τους με αξιοπρέπεια, ήθος αλλά πολύ πάθος και χωρίς φόβο. Το παν είναι να κάνεις την αρχή, οι ευκαιρίες έρχονται στην συνέχεια.

Σήμερα, πιστεύετε ότι υπάρχει ο πετυχημένος συνδυασμός «δουλειά και οικογένεια»;

Δεν τον πιστεύω, τον ζω! Δουλεύω σκληρά μέρα και νύχτα έχοντας φτιάξει την δική μου οικογένεια και μεγαλώνοντας μαζί με το σύζυγο μου δυο δίδυμα αγόρια 6 χρονών. Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου αυτός θα ήταν ¨Χωρίς ανάσα¨! Έτσι περνάνε οι ώρες καθημερινά προσπαθώντας να διεκπεραιώσω όσο καλυτέρα γίνεται όλους τους ρόλους μου. Μητέρα, σύζυγος, νοικοκυρά, εργαζόμενη, σχεδιάστρια κοσμημάτων, όλα μαζί…αυτό είμαι. Ένα παζλ πολλών ρολών. Αλλώστε η ζωή μας αν δεν έχει εναλλαγές είναι βαρετή. Και εγώ βαριέμαι εξαιρετικά εύκολα.

Είστε μια πολυάσχολη επαγγελματίας, χρόνο για τον εαυτό σας βρίσκετε;

Δεν προλαβαίνω να έχω μικρές πολυτέλειες προσωπικά για τον εαυτό μου. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου ο ελάχιστος χρόνος μου πηγαίνει αποκλειστικά στα παιδιά μου. Ότι άλλο κάνω είναι στα πλαίσια της δουλείας μου αλλά αυτό δεν με ενοχλεί καθόλου.

Ποια θα χαρακτηρίζατε κομψή γυναίκα;

Δεν μου αρέσουν οι ακρότητες, δεν μου αρέσει το προκλητικό. Μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση και σεβασμό στον εαυτό της δεν μπορεί πάρα να είναι κομψή και ταυτόχρονα γοητευτική.

Ποιο είναι το προσωπικό σας σλόγκαν ή ρητό;

“Το παν είναι να τολμήσεις να κανεις την αρχη. Η ευκαιρίες ερχονται στη συνέχεια”

Ποια είναι τα σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

H δουλειά μας έχει προχωρήσει αρκετά οπότε αυτό το διάστημα εκτός από τα εργαστήρια δημιουργήθηκε στη Βέροια, στην οδό Πλατεία Ωρολογίου 2, 2ος όροφος ένας νέος χώρος γραφείων ταυτόχρονα με show room. Έτσι οι συνεργάτες μας θα μπορούν να βλέπουν εδώ κάθε νέα συλλογή αλλά και ο κόσμος να επισκέπτεται από κοντά και να παραγγέλνει οποίο κόσμημα τους αρέσει.

 

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Το εικαστικό τενερίφι της Κατερίνας Μουράτη

Το εικαστικό τενερίφι της Κατερίνας Μουράτη

Η πατμιακή κεντητική παράδοση ξαναζεί και ακμάζει στα χέρια της εικαστικού, η οποία δημιουργεί πρωτοποριακά κοσμήματα γεμάτα συμβολισμούς και «ενέργεια»

Η Κατερίνα Μουράτη στην Πάτμο.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τι συμβαίνει όταν η τέχνη στρέφεται προς την παράδοση και χρησιμοποιεί στοιχεία της; Μήπως τότε ανακαλύπτουμε ότι ο συνδυασμός αυτός λειτουργεί λυτρωτικά για το παρόν και ελπιδοφόρα για το μέλλον;

Κάνοντας μια έρευνα για τους καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν στα έργα τους στοιχεία της παράδοσης, οδηγηθήκαμε στο νησί της Αποκάλυψης σε στοιχεία της μελέτης του δημοσιογράφου – λαογράφου Αριστείδη Μιαούλη, ο οποίος ασχολήθηκε και με το κέντημα και ειδικότερα με το πατμιακό τενερίφι. Αναφέρει ότι η βελονιά αυτή άκμασε στο νησί από τον 19οαιώνα. Τώρα στο νησί είναι μετρημένες στα δάχτυλα οι γυναίκες που συνεχίζουν αυτή την παμπάλαια παράδοση. Η εικαστικός Κατερίνα Μουράτη κατάφερε να δώσει συνέχεια σ’ αυτή την παράδοση μ’ έναν τρόπο πρωτοποριακό και δημιουργικό.

Συναντήσαμε την καλλιτέχνιδα στο ατελιέ της στη Χώρα της Πάτμου και μιλήσαμε μαζί της για το πώς οι συμβολισμοί και η «ενέργεια» της παραδοσιακής βελονιάς αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα έργα της.

– Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς και να συνδυάσεις τη δουλειά σου με το κέντημα, το πατμιακό τενερίφι;

Το πατμιακό τενερίφι το για είδα πρώτη φορά όταν μια φίλη μου από την Πάτμο μού έκανε δώρο ένα σεμέν με τενερίφια, το οποίο εγώ φορούσα στο κεφάλι μου σαν μαντήλι για χρόνια. Η καταγωγή μου, από την πλευρά του πατέρα, είναι από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας και από την πλευρά της μητέρας από την Προύσα, άρα μεγάλωσα μέσα σε κεντήματα. Οι αναμνήσεις μου ξαναζωντανεύουν πιάνοντας αυτή την κεντητική πατμιακή παράδοση και μεταλλάσσοντάς την σε κάτι που φοριέται.

– Τι ακριβώς είναι αυτή η βελονιά; Μίλησέ μας για την ιστορία της.

Αυτό το κέντημα της Πάτμου λέγεται τενερίφι. Ο Πάτμιος δημοσιογράφος – λαογράφος Αριστείδης Μιαούλης αναφέρει ότι υπάρχει κάποια σχέση με την Τενερίφη (ισπανικά: Tenerife), το νησί της Ισπανίας, το μεγαλύτερο από τα επτά Κανάρια Νησιά στον Ατλαντικό απέναντι από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Σίγουρα, όμως, είναι πολιτογραφημένο πατμιακό, πατινιώτικο όπως λέμε εμείς από την παλιά ονομασία της Πάτμου, που ήταν Πάτινος. Το τενερίφι είναι ένας κύκλος, με ένα κέντρο πυκνό. Διακλαδίζεται ισορροπημένα και επαναλαμβανόμενα. Εγώ επεμβαίνω πάνω στο κέντημα με μετάξια, δέρματα, χαρτιά, κορδέλες, κοχύλια, ημιπολύτιμους λίθους. Μερικές φορές συνεργάζομαι με αυτόν ή αυτήν που μου το παραγγέλνει και θα το φοράει. Μου φέρνουν μερικές φορές αντικείμενα που τα προσαρμόζω στο τελικό αντικείμενο ανάλογα με την προσωπικότητα του καθενός.

Ίσως πρέπει με το σχέδιο που φέρει πάνω του/της κάποιο άτομο με αέρινη προσωπικότητα να γειωθεί, ή, αν βρίσκεται σε μια φάση ζωής που πρέπει να απογειωθεί. Μελετώ την προσωπικότητα με μια ματιά και σχεδιάζω το δικό της τενερίφι. Στην ουσία το συγκεκριμένο εικαστικό κόσμημα, δεν είναι απλά κόσμημα, αλλά «νοοτροπία». Έχει μια ιδιότητα να ενεργοποιείται από τον φέροντα ή τη φέρουσα αυτό σαν αντικείμενο προσευχής, διαλογισμού και ενθύμησης του εαυτού.

– Πώς τα έχεις εισάγει στην τέχνη σου;

Στα κολλάζ μου τα πρόσφατα που είναι φτιαγμένα από υπόλοιπα κολλάζ των τελευταίων 25 χρόνων το εντάσσω το τενερίφι σαν τον ήλιο και το φεγγάρι της Πάτμου. Χρησιμοποιώ επίσης τα υπόλοιπα εικαστικών τενεριφιών στα έργα μου μεγάλων διαστάσεων, δημιουργώντας έτσι μια άγρια υφή.

Τα αναμειγνύω με λουλούδια που μαζεύω στην Πάτμο την άνοιξη, με αγριόχορτα της Πάτμου, με φλοιούς δέντρων, με κόκαλα ζώων στεριάς και θάλασσας, με σκουπίδια που βγάζει η θάλασσα. Ενώνω νήματα και συμβολικά με ενδιαφέρει μέσα από αυτή τη διαδικασία το «συλλογικό ασυνείδητο». Με ενδιαφέρει αυτό το αόρατο νήμα που συνδέει όλα τα ανθρώπινα όντα, είτε «γουστάρουμε» ό ένας τον άλλο, είτε όχι. Με ενδιαφέρει η «αρχαία ψυχή».

– Πώς ερμηνεύεται το πατμιακό τενερίφι;

 Το τενερίφι, όπως σας ανέφερα, είναι μια βελονιά, ένας κύκλος, με πυκνό κέντρο που διακλαδίζεται ισορροπημένα και επαναλαμβανόμενα. Αυτό φέρνει την κεντήστρα σε μια ήρεμη εσωτερική κατάσταση και δύναμη. Άρα από αυτή την πλευρά, η κεντήστρα βρίσκεται σε ένα είδος αυτοσυγκέντρωσης και κάποιες φορές με την ολοκλήρωση του κεντήματος σε μία εσωτερική πληρότητα και ευτυχία. Μετά το παραλαμβάνω εγώ που επεμβαίνω πάλι με σχήματα ισορροπίας, τα κόβω, τα ξανακόβω, τα ράβω και δημιουργούνται από απλές μέχρι πολύπλοκες συνθέσεις. Ζητώ πάντα την ισορροπία, η οποία κάθε στιγμή με μια λάθος βελονιά μου, ή κόλλημα μπορεί να διαταραχθεί.

«ΤΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΣΜΗΜΑ – ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ ΜΕΤΑΛΛΟ, ΠΟΥ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗ ΡΟΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟ Η ΡΟΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΗ”

Απολαμβάνω αυτή τη διαδικασία της δημιουργίας γιατί με κάνει ευτυχισμένη. Μετά πάμε στη φέρουσα ή τον φέροντα αυτό. Αυτοί επεμβαίνουν με την ενέργειά τους και καθότι το εικαστικό μου κόσμημα – νοοτροπία δεν φέρει μέταλλο, που εμποδίζει τη ροή ενέργειας, φορώντας το η ροή είναι ανακουφιστική. Αυτά δεν τα λέω μόνο εγώ αλλά και οι γυναίκες και οι άντρες που τους τα φτιάχνω χρόνια. Είναι η Πάτμος στη γνησιότητά της. Είναι η άλλη Πάτμος.

– Πιστεύεις δηλαδή ότι το πατμιακό τενερίφι κρύβει συμβολισμούς;

Εγώ δίνω τις ερμηνείες από την πείρα που έχω χρόνια στην ερμηνεία των συμβόλων. Σύμβολο είναι η υλική απεικόνιση μιας αφηρημένης κατάστασης. Το τενερίφι συμβολίζει το ηλιακό φως, τη χαρά, την ενότητα. Είναι αρχέτυπο σύμβολο, που αν καταστραφεί ο κόσμος όλος, τα όντα που θα αναγεννηθούν θα το ξαναφτιάξουν. Κύκλος, κέντρο, ακτίνες, κλείσιμο.

– Υπάρχει αγοραστικό ενδιαφέρον για αυτού του είδους την τέχνη; Πού αλλού μπορούμε να το προμηθευτούμε αντικείμενα με αυτήν τη βελονιά;

 Αυτή την τέχνη μου την πουλάω στην γκαλερί μου στη Χώρα της Πάτμου και μέσω του νησιού «ταξιδεύει» σε όλο τον κόσμο. Τα εικαστικά τενερίφια μου μπορεί να τα βρει κάποιος εκτός Πάτμου, σε γκαλερί στη Ζυρίχη και στη Βιέννη.

«ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΓΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΣΩΜΑ”

– Πώς σκοπεύεις να διευρύνεις τη δουλειά σου με βάση αυτά τα κεντήματα;

 Τώρα εργάζομαι πάνω σε ένα κέντημα της Πάτμου του 19ου αιώνα. Φέρνω πρώτα μπροστά μου την εικόνα των χεριών που το δημιούργησαν. Η ψυχή που το δημιούργησε είχε μια ευαισθησία, μια αγνότητα, μια καθαρότητα, είχε παρθενία. Πιάνοντάς το εγώ στα χέρια μου και μεταλλάσσοντάς το στο παρόν, ελευθερώνω αυτή την ψυχή κάνοντάς της σώμα. Κάνω αυτό που αυτή η ψυχή, αυτή η γυναίκα δεν ζούσε, το σώμα της. Όχι, δεν εργάζομαι το ίδιο με όλα τα κεντήματα. Καθώς αισθάνομαι ότι γεννήθηκα με το βαρύ χάρισμα να πιάνω κάτι και να αισθάνομαι την ενέργεια του δημιουργού, μερικές φορές πρέπει να κάνω φοβερή εργασία για να μεταλλάξω ενέργεια πάνω στην οποία δεν θέλω να εργαστώ. Αποφασίζω στη στιγμή.

– Ζεις μόνιμα στην Πάτμο. Σ’ αρέσει η ζωή στο νησί; Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; 

 Ζω και εργάζομαι στην Πάτμο, χειμώνα καλοκαίρι. Φέτος έκλεισα 34 χρόνια στην Πάτμο. Μου αρέσει η ζωή στο νησί τον χειμώνα, γιατί μπορώ να αφοσιώνομαι στην τέχνη μου και στη φύση όπως εγώ θέλω. Το βιογραφικό μου όσον αφορά εκθέσεις, εκπαιδευτική και θεραπευτική εργασία, τεχνοκριτικές, συλλογές κ.λ.π. είναι αρκετά ικανοποιητικό για την ηλικία μου. Βιοπορίζομαι και εγώ και η οικογένειά μου από την τέχνη μου, άρα τα δικά μου σχέδια κινούνται γύρω από τις πωλήσεις.

Με ενδιαφέρει, εκτός από την τέχνη μου, η πνευματική εσωτερική μου ζωή, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου. Άσκοπες φιλοδοξίες δεν έχω, οι φιλοδοξίες μου είναι στο πλαίσιο του εφικτού γιατί είμαι κοντά στον Θεό και γνωρίζω την ανθρώπινη φύση. Οφείλω τη πολυ-δημιουργία μου, μερικοί γνωρίζουν το μέγεθός της πολύ καλά, στο σύνδρομο της υπερκινητικότητας. Γιαυτό ζω και μακριά από την πόλη, γιατί λόγω του συνδρόμου η πόλη με ταράζει. Δεν γνωρίζω ακόμα τα μελλοντικά μου σχέδια ακριβώς, η ενασχόλησή μου αυτή την περίοδο με την πατμιακή κεντητική παράδοση, την οποία εντάσσω και στα έργα μου, που σαν ρεύμα ανήκουν στην outsider art, που είναι ό,τι πιο ελιτίστικο στο κόσμο της τέχνης διεθνώς σαν ρεύμα, θεωρώ ότι είναι μια πολιτική πράξη.

Φαντάζομαι τον ουρανό της Πάτμου ντυμένο με χρυσά τενερίφια, που ενδιάμεσα θα παρεμβάλλεται το ασπρογάλαζο της ελληνικής σημαίας, με ακτίνες φωτός από λέιζερ, που θα πέφτουν μέσα στο Αιγαίο και από κάτω στη στεριά πατινιώτικα βιολιά να παίζουν το «Μες στου Αιγαίου τα νερά αγγέλοι φτερουγίζουν» και ο ήχος να διαπερνά τον αέρα, γιατί στο Αιγαίο μας πραγματικά φτερουγίζουν άγγελοι.

Πηγή 

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Mένια Κούλη: «Ο Takis είναι μια απεριόριστη ιδιοφυΐα»

Μένια Κούλη, διευθύντρια δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας στο «Takis Foundation»

 

Το πρωτοποριακό Ίδρυμα Takis άνοιξε μετά από πολύ καιρό τις μεγάλες σιδερένιες πόρτες του και παρουσίασε τους θησαυρούς που βρίσκονται εκτεθειμένοι στους χώρους του. H Mένια Κούλη, διευθύντρια δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας του Ιδρύματος Takis, μας ξενάγησε στους χώρους και μας παρουσίασε τα πρωτότυπα εκθέματά του. Δεκαεπτά χρόνια στον χώρο της σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα, η κυρία Κούλη, μίλησε με αγάπη και υπερηφάνεια για το Ίδρυμα και τη δουλειά του διεθνούς γλύπτη Takis.

 

– Μιλήστε μας για την ιστορία του Ιδρύματος.

Το 1964 ο γλύπτης Takis, ενώ διέμενε μόνιμα στο εξωτερικό, αγοράζει τον λόφο Γεροβουνό. Πάντα είχε στο νου του να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ο λόφος αυτός βρίσκεται στους πρόποδες της Πάρνηθας, σε ύψος 175 μέτρων, περίπου 19 μέτρα περίπου ψηλότερος από αυτόν της Ακρόπολης. Πρόκειται για ένα σημείο ξεχωριστής γεωγραφικής θέσης και για τον λόγο αυτό στο παρελθόν ονομαζόταν Ιερό Βουνό. Ορμώμενος από τα ισχυρά μαγνητικά πεδία του λόφου, ο Takis ξεκινά τις εργασίες κατασκευής ενός κοινωφελούς ιδρύματος με σκοπό την προώθηση της τέχνης και των επιστημών. Το Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη και τις Επιστήμες (Κ.Ε.Τ.Ε.), όπως είναι σήμερα γνωστό, ιδρύεται το 1986, ενώ επίσημα εγκαινιάζεται το 1993.

Ο ίδιος αναφέρει συχνά: «Δεν υπάρχει κανένας επισκέπτης στο Κ.Ε.Τ.Ε. που να μην αισθάνθηκε αυτή τη μαγνητική ηρεμία που έδωσε ο χώρος στο κορμί του». Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι απόλυτα την επιλογή μιας πιο εναλλακτικής τοποθεσίας, που ταιριάζει και σχετίζεται άψογα με το έργο του συνολικά αλλά και με την προσωπικότητά του. Άλλωστε το 1964 που αγοράστηκε η έκταση αυτή ο τόπος αυτός ήταν παρθένος και χωρίς άλλα οικοδομήματα τριγύρω, ένας ιδανικός τόπος δηλαδή για την παρουσίαση των έργων του αλλά και για τη διαμονή του ίδιου.

 

– Ο Takis συγκαταλέγεται στους κυριότερους εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής σκηνής και της κινητικής τέχνης. Θα θέλατε να αναφερθείτε εν συντομία στο έργο του;

Ο Παναγιώτης Βασιλάκης, γνωστός ως Takis, είναι ένας καλλιτέχνης αυτοδίδακτος εκ πεποιθήσεως, ο οποίος ξεκινά την καλλιτεχνική του πορεία μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν έρχεται σε επαφή με τα έργα του Πικάσο και του Τζιακομέτι. Το 1952 δημιουργεί το πρώτο του εργαστήρι με τους παιδικούς του φίλους και καλλιτέχνες Μίνω Αργυράκη και Ραϋμόνδο στην Ανάκασα.

Δύο χρόνια μετά μεταβαίνει στο Παρίσι όπου παράγει τα πρώτα του κινητικά έργα. Το 1961 σε ένα ταξίδι του στις ΗΠΑ γνωρίζει τον μετέπειτα φίλο του Μαρσέλ Ντισάν, ενώ το 1968 μετακομίζει στη Μασαχουσέτη όταν προσκαλείται ως ερευνητής από το πανεπιστήμιο του ΜΙΤ. Εκεί, πειραματίζεται με την υδροδυναμική ενέργεια και την υδροκινητική τέχνη. Την περίοδο εκείνη συνιδρύει την Ένωση «Art Workers Coalition» με σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών. Το 1986, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ιδρύει το Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη και τις Επιστήμες στο Γεροβουνό. Σας αναφέρω ότι τα πρώιμα έργα του Τakis είναι προτομές από γύψο και γλυπτά από σφυρήλατο σίδηρο εμπνευσμένα από τον αιγυπτιακό πολιτισμό και την Αρχαία Ελλάδα.

Αργότερα, το 1955, εντυπωσιασμένος από τα ραντάρ, τις κεραίες και τα τεχνολογικά κατασκευάσματα που κοσμούν τον σιδηροδρομικό σταθμό του Καλέ της Γαλλίας, δημιουργεί τα πρώτα του Σινιάλα, τα οποία, ενώ στην αρχή είναι άκαμπτα, σταδιακά αποκτούν ευελιξία και κινούνται με την πνοή του άνεμου. Λίγο αργότερα, ξεκινά τους πειραματισμούς με τον ήχο, τον μαγνητισμό και τον ηλεκτρομαγνητισμό. Δημιουργεί μουσικά έργα, τηλε-γλυπτά, μαγνητικούς τοίχους, καντράν καθώς επίσης και ερωτικά γλυπτά.

Επιβάλλεται με την περίφημη τέταρτη διάσταση, μια αόρατη δύναμη που δημιουργείται από τα μαγνητικά πεδία που μας περιβάλλουν και διαχέονται στον χώρο. Ως καλλιτέχνης πολυσχιδής και πολυτάλαντος έχει ασχοληθεί επίσης με σκηνικά θεατρικών παραστάσεων, ενώ έχει συνθέσει μουσική εμπνευσμένη από τα γλυπτά του.

 

– Πού θα μπορούσαμε να θαυμάσουμε έργα του εκτός από το Κ.Ε.Τ.Ε.;

Τα έργα του Τakis εκτίθενται στις μόνιμες συλλογές των σπουδαιότερων μουσείων του κόσμου, όπως το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, το ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης, η συλλογή De Menil στο Χιούστον και η Tate Gallery του Λονδίνου. Η Εθνική Πινακοθήκη του Ζε ντε Πομ στο Παρίσι, το Palais de Tokyo και το Ίδρυμα Μαγκ έχουν οργανώσει μεγάλες αναδρομικές εκθέσεις.

Tο έργο του επίσης εκτίθεται στους κήπους της UNESCO στο Παρίσι και στην πλατεία της Defense, όπου η γαλλική κυβέρνηση του παρείχε τον μεγαλύτερο δημόσιο χώρο, 3.500 τ.μ., που δόθηκε ποτέ στην ιστορία του Παρισιού σε καλλιτέχνη για ένα «Φωτεινό δάσος» από 49 Σινιάλα. Έχει επίσης συμμετάσχει δύο φορές στη Ντοκουμέντα στο Κάσελ, μία φορά στην Μπιενάλε της Βενετίας και το 1985 στην Μπιενάλε του Παρισιού όπου τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο.

Το 2001 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποδίδει στο Κ.Ε.Τ.Ε. τιμητική πλακέτα για την προσφορά του καλλιτέχνη στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για τα έργα του με τίτλο «Ηλεκτρικά βαρέλια».

 

– Ποιοι είναι οι σκοποί του Ιδρύματος;

Το ίδρυμα είναι αρμόδιο για την πιστοποίηση αυθεντικότητας των έργων του Takis, οπότε μπορούν να απευθυνθούν σε εμάς ιδιώτες αλλά και φορείς, όπως Μουσεία ή Συλλογές από όλο τον κόσμο. Επίσης, υπάρχει εργαστήριο και ομάδα συντηρητών, όπου μπορούν να συντηρήσουν ή και να επιδιορθώσουν έργα του καλλιτέχνη.

Άλλοι σκοποί του ιδρύματος είναι η προβολή του καλλιτέχνη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό είτε στους χώρους του ιδρύματος ή σε χώρους άλλων φορέων και οργανισμών, η έρευνα αλλά και η χορήγηση υποτροφιών σε νέους καλλιτέχνες, αυτοδίδακτους και μη.

 

– Τι εκθέματα μπορεί ο επισκέπτης να θαυμάσει στο Κ.Ε.Τ.Ε.;

Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να θαυμάσει έργα από όλη την καλλιτεχνική πορεία του Takis, δηλαδή από το 1946 που δημιουργεί γύψινες προτομές μέχρι και τα πιο πρόσφατα έργα του. Επίσης, θα δει έργα και άλλων καλλιτεχνών, Ελλήνων και ξένων, όπως της Nikide Saint Phalle, του Roy Lichtenstein, του Τζίβελου, του Μίνου Αργυράκη και άλλων.

 

– Τι εκδηλώσεις γίνονται στον χώρο σας;

Το ίδρυμα φιλοξενεί εκθέσεις ατομικές και κυρίως ομαδικές, οργανώνει σεμινάρια, παρουσιάσεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οι οποίες απευθύνονται σε παιδιά. Επίσης, πραγματοποιούνται ξεναγήσεις σε παιδιά και ενήλικους. Παράλληλα, διαθέτει τους χώρους του για επιλεγμένες δεξιώσεις – εκδηλώσεις επαγγελματικού ή καλλιτεχνικού χαρακτήρα.

 

– Σκέφτεστε να επεκτείνετε τις δραστηριότητές σας στο εξωτερικό;

Διοργανώνεται τον Ιούνιο του 2019 μια μεγάλη αναδρομική έκθεση με έργα του Takis στην Tate Modern στο Λονδίνο. Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η Tate είναι από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς φορείς στον κόσμο και δεν έχει κάνει ποτέ αναδρομική έκθεση σε Έλληνα καλλιτέχνη,

 

– Αν σας ζητούσαμε να περιγράψετε με λίγες λέξεις τον Takis τι θα λέγατε;

 Δύσκολο να περιγράψει κανείς με λίγες λέξεις έναν καλλιτέχνη τέτοιου βεληνεκούς. Ο Takis αδιαμφισβήτητα είναι πρωτοπόρος και καινοτόμος, επαναστατικός και ριζοσπαστικός. Όπως έχει πει και ο Pierre Restany για τον Takis «είναι μια απεριόριστη ιδιοφυΐα» (an unlimited genious).

 

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «axianews”

Πηγή

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Georgia Kotretsos: Γλυπτική εγκατάσταση με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years»

Με την ευκαιρία της νέας γλυπτικής εγκατάστασης της Georgia Kotretsos με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years» και τη δράση καθαρισμού στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου μιλήσαμε με την εικαστικό για της πηγές της έμπνευσής της, τα χρόνια που έζησε στο εξωτερικό και το νέο της project

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

H Georgia Kotretsos είναι καλλιτέχνης εικαστικών τεχνών, ερευνήτρια και καθηγήτρια με χειμαρρώδη χαρακτήρα και με σημαντική παρουσία στα εικαστικά δρώμενα τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Πρόσφατα παρουσίασε τη νέα εικαστική της έκθεση με τίτλο «4 Cents: On Show for 500 Years», μετά από πρόσκληση του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη στο πλαίσιο του τριήμερου φεστιβάλ blueFest Crete ’18 Culture & Beyond, που πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης.

Η εγκατάσταση «4 Cents: On Show for 500 Years» (2018) τόνισε στους θεατές τα προβλήματα της περιβαλλοντικής ρύπανσης και την επιβάρυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τα πλαστικά απορρίμματα.

Λίγες μέρες μετά, συναντηθήκαμε στο ατελιέ της στη Βάρκιζα, όπου μας υποδέχτηκε πολύ φιλόξενα.

– Georgia, γεννήθηκες στη Θεσσαλονίκη, τα εφηβικά σου χρόνια τα έζησες στη Νότια Αφρική, όπου και σπούδασες εκεί και στο Σικάγο. Έχεις έντονα δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στο εξωτερικό, όπως στην Κωνσταντινούπολη, στο Rabat, στη Sharjah, στο Μόναχο. Πιστεύεις, ότι αυτή η σύνθεση των πολιτισμών έχει επηρεάσει το έργο σου;

Φυσικά, και μόνο θετικά. Συχνά, θεωρώ ότι είμαι προϊόν τριών διαφορετικών εκπαιδευτικών συστημάτων και τριών πόλεων. Όταν επισκέπτομαι επαγγελματικά μια νέα πόλη, επιχειρώ να την προσεγγίσω επικοινωνιακά. Να δημιουργήσω φιλίες με ανθρώπους εκτός των επαγγελματικών μου πλαισίων. Η διαδικασία από μόνη της, μου είναι οικεία και έχει διαμορφώσει τις παρακάτω πτυχές της δουλείας μου.

α. Μέσα από το έργο μου συνεχώς ερευνώ και επιχειρώ μια νέα τομή και κριτική πάνω στο κατασκεύασμα του «βλέπειν”, μέσω μιας προσέγγισής άναρχης και απελευθερωμένης, ώστε να υπογραμμίσω ότι το «θεωρείν” είναι insitu και αποτελεί μια αδιάρρηκτη σχέση διαδικασίας ανάγνωσης του έργου. Η έρευνα αποτελεί τη βάση της καλλιτεχνικής μου πρακτικής, κατέρχομαι δε υποθετικών προσεγγίσεων στην υποκειμενική ανάγνωση του έργου. Κοινώς, η διαδικασία αυτή, αποτυπώνεται στα έργα μου απενοχοποιημένη από το παραδοσιακό και ιστορικό της πλαίσιο.

β. Επίσης, επιλέγω τα έργα εκείνα που είναι insitu και απαιτούν χρονοβόρες  δεσμεύσεις, εμπεριέχουν δε πάντοτε κοινωνική ευαισθησία, που δεν είναι όμως εμφανής από την πρώτη ανάγνωση τους. Σποραδικά, συγκεράζω ηθελημένα διατομεακούς παράγοντες μη συγγενείς με την τέχνη. Αυτή η συνεύρεση είναι μια κινητήρια δύναμη από μόνη της.

γ. Απολαμβάνω τα πνευματικά ταξίδια (mental-holidays).

– Σπούδασες στο «The School of the Art Institute of Chicago (SAIC) και στο «Durban Institute of Technology” στη Νότια ΑφρικήΠιστεύειςότι οι σπουδές, που αφορούν στην τέχνη,δίνουν ώθηση στο έργο του καλλιτέχνη καιποιοι άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν στηπολυδιάστατη πρακτική σου;

O τομέας αυτός αποτελείται από μια συγκυρία πραγμάτων. Το πιο πολύτιμο μάθημα, που μπορεί να αποκομίσει κάποιος από την «ακαδημαϊκή” εκπαίδευση είναι η ικανότητα να χτίσει εμπιστοσύνη στις δημιουργικές του αναζητήσεις, και υπευθυνότητα. Το δεύτερο είναι να μην ακινητοποιείται από την κριτική  και το τρίτο και πιο σημαντικό είναι να μοιράζεται την χαρά τις επιτυχίας των συγχρόνων του και συνοδοιπόρων του.

Επιστρέφοντας στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σου, επιθυμώ να αναφέρω ότι την εμπιστοσύνη μου την ενέπνευσε ο καθηγητή μου Andries Botha στο Durban. Η ακεραιότητα, τo ήθος και ο ακτιβισμός ήταν αδιαμφισβήτητα μεταξύ των καθηγητών της σχολής. Η αέναη αναζήτηση, η δημιουργική διάθεση αποτέλεσαν τις βασικές αρχές τους. Το έτος 1997, 72 φοιτητές ήμασταν οι εισακτέοι στο πρόγραμμα BFA στο Durban Institute of Technology και μόλις 7 αποφοιτήσαμε. Η λήξη του apartheid το 1994 υπήρξε για όλους μας φυτώριο ιδεών, κοινωνικών και καλλιτεχνικών ανακατατάξεων εντός και εκτός της Σχολής.

Τα κείμενα και οι δημοσιεύσεις  της Carol Backer αποτέλεσαν τα ερεθίσματα και όξυναν τον εσωτερικό μου διάλογο. Αλλά ο προσωπικός διάλογος μαζί της πραγματοποιήθηκε κατά την διάρκεια του μεταπτυχιακού (MFA) μου στο SAIC, όπου και ήταν τότε η πρύτανης του τμήματος. Ο διάλογος αυτός συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Η παρουσία της στην ζωή μου αποτελεί μια συνεχή υπενθύμιση, ότι ο κόσμος της τέχνης είναι μια αρένα, στην οποία οι γυναίκες συμμετέχουν ενεργά και διαμορφώνουν το ευρύτερο καλλιτεχνικό τοπίο.

Με την ανεξάρτητη επιμελήτρια Mary Jane Jacob  συνυπήρξαμε στο SAIC από διαφορετική σκοπιά και ως τώρα συνδεόμαστε με ένα συνεχές «debate”. Η προσωπική επαφή μαζί τους, μου έμαθε το μάθημα δυο και τρία, αλλά και άλλα πολλά τα οποία δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά με την τέχνη, αλλά με τον άνθρωπο και τακτικές που ανοίγουν ορίζοντες για τους ίδιους και τους συνοδοιπόρους τους. Ήταν όμως στο πρόσωπο της  Γεωργία Κακούρου-Χρόνη, επιμελήτρια της Εθνικής Πινακοθήκης της Σπάρτης , που γνώρισα τη δημιουργική «γαλήνη” και διέβλεψα τις προσδοκίες μου, αν τυχόν επέστρεφα στην Ελλάδα. Ένα ταξίδι σε πληρότητα. Ήταν για μένα το ακρογωνιαίο κομμάτι του πάζλ που μου προσφέρθηκε απλόχερα ως δια μαγείας.

Και τέλος, διδάσκοντας Γλυπτική στο DEREE στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος στην Αγ. Παρασκευή, η μάθηση είναι αμφίδρομη και η επαφή με νέους ανθρώπους είναι μια πρόκληση και το αποτέλεσμα πολύτιμο για μένα.

– Ας μιλήσουμε για το τελευταίο σου project,  για την γλυπτική εγκατάσταση «4 CentsOn Showfor 500 Years»;

Η σύλληψη της ιδέας ήρθε μέτα από πρόσκληση του Σωτήρη Μπαχτσετζής, επιμελητή του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη, που με προσκάλεσε να προτείνω μια εγκατάσταση ειδικά σχεδιασμένη για τους εξωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου Minos Beach art hotel, στην περιοχή του Αγίου Νικολάου στην Κρήτη.

Η αποστολή του Ιδρύματος Γ. & Α. Μαμιδάκη είναι να σχεδιάζει, να συντονίζει, να προωθεί και να υλοποιεί προγράμματα και δράσεις που είναι σύμφωνες με το όραμά του και αφορούν στις τέχνες, στον άνθρωπο και στο περιβάλλον. Η ευαισθησία μου για το περιβάλλον με οδήγησε σε αυτήν την ιδέα. Οκτώ εκατομμύρια περίπου τόνοι πλαστικών απορριμμάτων εισέρχονται στους ωκεανούς κάθε χρόνο, ενώ σύμφωνα με τη Greenpeace, το 96% των σκουπιδιών στη Μεσόγειο Θάλασσα είναι πλαστικά.

– Έτσι προέκυψε -από όσο καταλαβαίνω- και ο τίτλος της εγκατάστασης;

Σωστά, το «4 λεπτά» στον τίτλο του έργου αναφέρεται στο λεγόμενο «περιβαλλοντικό τέλος» το οποίο χρεώνεται ανά τεμάχιο πλαστικής σακούλας, ενώ τα «500 έτη» αναφέρονται στον χρόνο που χρειάζεται για να αποσυντεθεί το πλαστικό ακόμα και στην περίπτωση που θα σταματούσε η ρύπανση της θάλασσας, σήμερα.

– Θα ήθελες να αναφερθείς στο μήνυμα που θέλεις να περάσεις στο κοινό με τη συγκεκριμένη εικαστική εγκατάσταση;

Το «4 Cents: On Show for 500 Years» ζητάει να σκεφτούμε τι σημαίνει προσωπική φροντίδα στο πλαίσιο ενός «κοινωνικού συμβολαίου» που προωθεί το αδιαπέραστο, απρόσωπο και εφήμερο. Τι σημαίνει αν, λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχιζόμενη ρύπανση, το θαλάσσιο «μουσείο του μέλλοντος» θα αποτελείται από τα απορρίμματα που δεν ανήκουν σε κανέναν αλλά σε όλους μας. Με τον τρόπο αυτό διερευνώ τη σχέση με τον υλικό μας πολιτισμό γενικά, καθώς και τη θέση της γλυπτικής σήμερα.

Γενικά με το έργο μου, προσπαθώ να έχω κριτική στάση απέναντι στο συμβατικό χαρακτήρα της διαδικασίας της θέασης. Πιστεύω ότι το να βλέπει κανείς ένα έργο τέχνης εξαρτάται από τη προσωπική του θέση.

Απώτερος στόχος μου είναι η χειραφέτηση του θεατή. Μελετώ, προτείνω και εφαρμόζω αυτό που ονομάζω απελευθερωτικές και αναρχικές προσεγγίσεις για το πώς θα μπορούσαμε να δούμε εναλλακτικά την τέχνη. Αυτό αποτελεί πηγή γνώσης που δεν μπορεί να βρει κανείς σε ακαδημαϊκά συστήματα σκέψης.

Όπως ανέφερα και σε πρόσφατη συνέντευξη μου στη Huffington post, θα ήθελα να ενθαρρύνω θεωρητικές προσεγγίσεις σχετικά με το τι είναι γνώση και πώς μπορεί να παραχθεί η γνώση της τέχνης. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς του έργου μου είναι η θεσμική κριτική, δηλαδή η διασύνδεση των δρώντων του κόσμου της τέχνης με τους μηχανισμούς διάδοσης και υποδοχής της τέχνης όπως ιδιωτικά ή δημόσια μουσεία και συλλογές.

Επιπλέον, ενδιαφέρομαι ιδιαιτέρως για τις πρακτικές τέχνης στις οποίες εμπλέκεται η κοινωνία, αν και η θέση μου πάνω σε αυτό το ζήτημα είναι μάλλον η κοινωνική αποδοχή και όχι η ευρέως διαδεδομένη στρατηγική υπεράσπισης της κοινωνικής αλλαγής.

-Θα ήθελες να μας δώσεις μια περιγραφή της εγκατάστασης;

Η εγκατάσταση παραπέμπει σε περιβαλλοντικά θέματα που αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας. Συνδέει περιβαλλοντικά ζητήματα με τις καθημερινές συνήθειές μας και την έννοια του υλικού πολιτισμού.

Το έργο αποτελείται από 21 πλαστικές σακούλες οι οποίες είναι τοποθετημένες πάνω σε βράχια μέσα και δίπλα στη θάλασσα.

Με τη χρήση υγρού γυαλιού, υαλοβάμβακα και ρητίνης, οι σακούλες μετατράπηκαν σε συμπαγή αντικείμενα που στη συνέχεια περνούν από μια διαδικασία γαλβανοπλαστικής χαλκού, βαφής και στιλβώματος με μαύρο βερνίκι. Τα μαύρα αντικείμενα σε σχήμα πλαστικής σακούλας τοποθετούνται σε συγκεκριμένο μέρος στην βραχώδη παραλία του ξενοδοχείου και προσομοιάζουν έτσι με απορρίμματα από πλαστικές σακούλες στην παραλία. Ενδιαφέρον στοιχείο της εγκατάστασης είναι ότι τα αντικείμενα τείνουν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται καθώς αλλάζει το φως.

-Με την ευκαιρία της εγκατάστασης του έργου, οργανώσατε επίσης μια δράση καθαρισμού στο λιμάνι του Αγίου Νικολάου. Ιδιαίτερα σημαντική δράση!

-Στο πλαίσιο της έκθεσης, η εθελοντική ομάδα We Dive We Clean, δηλαδή ο Χρύσανθος Χόρμπας, ο Ανδρέας Ζούγκλης και ο Δημήτρης Μπολοβίνος, για να απομακρύνουμε ξένα και ρυπογόνα αντικείμενα που βλάπτουν τη θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα από το λιμάνι του Αγίου Νικολάουσε συνεργασία με το Pelagos Dive Centre, τον Στέφανο Μπάνη και τον Πέτρο Σταυράκη που βρίσκεται κοντά στο ξενοδοχείο Minos Beach art hotel. Η ομάδα, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, σε 131 εθελοντικές επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα απομάκρυνε τα τελευταία πέντε χρόνια 41 συνολικά τόνους στερεών αποβλήτων.

ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ WE DIVE WE CLEAN ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΚΑΘΑΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

-Ποιός ήταν ο στόχος σας;

-Ο στόχος της ομάδας είναι να αλλάξει την νοοτροπία μέσω της εκπαίδευσης, καλλιεργώντας την περιβαλλοντική συνείδηση που μπορεί να συμβάλει προς ένα καθαρό περιβάλλον. Η δράση της ομάδας εμφανίζεται στο πλαίσιο της έκθεσης, σε μια προσπάθεια να κοιτάξουμε πέρα από τον καλλιτεχνικό συμβολισμό του έργου «4 Cents: On Show for 500 Years».

– Ελπίζουμε το έργο σας να ευασθητοποιήσει όλους μας και να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί με τη ρύπανση του περιβάλλοντος.

Το ελπίζω και γω γιατί η συνεχιζόμενη ρύπανση θα καταστήσει τον υδάτινο κόσμο, «θαλάσσιο μουσείο του μέλλοντος» και θα αποτελείται από τα απορρίμματα που δεν ανήκουν σε κανέναν αλλά σε όλους μας.

* Ευχαριστούμε το Ίδρυμα Γ. & Α. Μαμιδάκη και την εικαστικό, Georgia Kotretsos για τα video και το φωτογραφικό υλικό

Πηγή: https://artviews.gr/georgia-kotretsos-4-cents-on-show-for-500-years/

Continue Reading

Trending