Connect with us

Ψυχολογία

Η Τέχνη Του Να Μην Παίρνετε Τα Πράγματα Προσωπικά.

Αυτό που κάνουν οι άλλοι είναι μια προβολή της δικής τους πραγματικότητας.
Για αυτό μην το παίρνεις προσωπικά.

Οτιδήποτε κάνει ο άλλος αποτελεί μια αντανάκλαση του εσωτερικού του κόσμου: η κρίση, η κριτική, ο θυμός, η επιθετικότητα, το συναισθηματικό δηλητήριο που μπορεί να βγάζει κανείς , πολλές φορές είναι καταστάσεις που καθρεφτίζουν την δική του πραγματικότητα, δεν είναι δικά μας και δεν απευθύνονται σ εμάς. Εν παίρνετε τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες προσωπικά είναι σαν να αντιμετωπίζεται αυτά τα αναπόφευκτα γεγονότα ως αποτέλεσμα κάποιου ελαττώματος του χαρακτήρα σας. Αν δηλαδή δεν πάρετε μια προαγωγή εσείς υποθέτετε πως αυτό συμβαίνει γιατί δεν είστε αρκετά καλός όταν στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλές άλλες ερμηνείες. Παρερμηνεύεται συχνά τα αστεία κάποιον ανθρώπων και νομίζετε πως είναι επικαλυμμένες προσβολές; Όταν το παίρνετε  προσωπικά συνήθως θεωρείτε  εσφαλμένα τον εαυτό σας ως την αιτία των πράξεων των άλλων για τις οποίες όμως δεν είστε υπεύθυνοι. Γι αυτό τον λόγο όταν συμβαίνει αυτό νιώθετε ανήσυχοι και δυστυχισμένοι και οδηγείστε σε σκέψεις αυτομομφής και αυτοκατηγόριας. Αν για παράδειγμα έχετε συνεννοηθεί με μια φίλη σας να βγείτε το βράδυ και σας στέλνει ένα μήνυμα πως της έτυχε κάτι ξαφνικό και σας ακυρώνει την προγραμματισμένη σας έξοδο μαζί της. Αν εσείς το πάρετε προσωπικά πιθανόν να σκεφτείτε πως δεν ήθελε να σας δει ή πως στο ενδιάμεσο να δέχτηκε μια καλύτερη πρόταση, κυρίως επειδή δεν σας έδωσε μια συγκεκριμένη εξήγηση για τον λόγο που σας ακύρωσε. Όμως μπορεί να συμβαίνουν πολλά άλλα πράγματα, πως το να έχει συμβεί κάτι σε κάποιο μέλος της οικογένειά της η να έχει πάρει μια δυσάρεστη πληροφορία, η ακόμη και να σκέφτεται πως δεν θα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα παρέα. Όμως ο κάθε άνθρωπος εξωτερικεύει αυτό που έχει μέσα του, ανεξάρτητα από το πρόσωπο με το οποίο έρχεται σε επαφή: είναι σαν πρόκειται για ένα συγκεκριμένο δέντρο που θα παράγει συγκεκριμένους καρπούς ανεξάρτητα από το έδαφος που θα καλλιεργηθεί. Η πορτοκαλιά, αν την βάλεις σε διαφορετικό χώμα, πάλι πορτοκάλια θα παράγει, όχι μήλα. Γιατί λοιπόν να τα  παίρνετε όλα προσωπικά και να πιστεύετε πως οι άλλοι έχουν κάτι εναντίον σας η πως το Σύμπαν τα έβαλε μαζί σας; Κανείς δεν μπορεί να έχει μόνο αυτά που θέλει. Οι απογοητεύσεις και οι αναποδιές είναι αναπόφευκτο μέρος της  ανθρώπινης εμπειρίες. Όπως έλεγε και ο Σενέκας: “ Οι δυσκολίες δυναμώνουν το πνεύμα όπως η κούραση δυναμώνει το σώμα”. Δεν μπορούμε στ΄αλήθεια να έχουμε έλεγχο πάνω στην εξωτερική πραγματικότητα, αλλά είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας,  και για αυτά που νιώθουμε. Εκείνο λοιπόν που θα ήταν καλό να μας ενδιαφέρει είναι η δική μας συμπεριφορά, καθώς τα μελλοντικά αποτελέσματα της ύπαρξης μας εξαρτώνται από την δική μας συμπεριφορά, κι όχι από των άλλων. Πως μπορεί όμως κανείς να μην παίρνει προσωπικά αυτές τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες; Μπορείτε να εφαρμόσετε τις εξής στρατηγικές: Συνειδητοποιήστε  την τάση που έχετε να κατηγορείτε τον εαυτό σας όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως εσείς τα επιθυμείτε κι όπως τα σχεδιάσατε. Δουλέψτε με τον εαυτό σας για να μάθετε πως αντιδράτε στην απογοήτευση. Έχετε την τάση να φτάνετε άμεσα στο συμπέρασμα πως οτιδήποτε δεν πάει καλά είναι εξαιτίας δικού σας λάθους; Αναγνωρίζοντας την τάση που έχετε να κατηγορείτε τον εαυτό σας σε αυτές τις καταστάσεις είναι το πρώτο βήμα για την αλλαγή. Αυτού του είδους η συνειδητοποίηση μπορεί να σας βοηθήσει να αντικαταστήσετε την τάση αυτοκατηγόριας με την αυτοαποδοχή. Μια άλλη στρατηγική είναι επίσης να αναγνωρίσετε πως συχνά δεν ξέρετε γιατί οι άνθρωποι δρουν με τον τρόπο που το κάνουν. Η ζωή του καθενός εκτυλίσσεται με τον δικό της  μοναδικό τρόπο. Ο φίλος σας μπορεί να μην σας παίρνει τηλέφωνο γιατί μπορεί να είναι γεμάτος από οικογενειακές υποχρεώσεις. Ο σύζυγός σας μπορεί να είναι ευερέθιστος εξαιτίας κάποιου προβλήματος στην δουλειά. Ας μην αφήσουμε λοιπόν την φασαρία από τις γνώμες των  άλλων να θολώσει την εσωτερική μας φωνή όπως έλεγε και ο Steve Jobs κι ας  συνεχίσουμε να ακολουθούμε με κουράγιο την καρδιά μας και την διαίσθησή μας, θεωρώντας όλα τα υπόλοιπα απλώς δευτερεύοντα. Μήπως νιώθετε επίσης συχνά υπεύθυνοι για την ευτυχία των άλλων; Ανησυχείτε αν είναι καλά ή αν πέρασαν καλά μαζί σας όταν σας επισκέφθηκαν την τελευταία φορά; Βάζετε ένα απίστευτο βάρος στον εαυτό σας. Μα είστε στα αλήθεια υπεύθυνοι εσείς για την ευτυχία των άλλων; Μπορεί δηλαδή να διαθέτετε την ικανότητα να ελέγχεται ή ακόμη και να επηρεάζεται τις ζωές των άλλων ανθρώπων; Όχι βέβαια. Η επιτυχία, η ευτυχία, και η ικανότητα των άλλων ανθρώπων να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες εξαρτώνται από ένα μεγάλο αριθμό παραγόντων: από την προσωπική τους ιστορία, τις επιρροές της παιδικής τους ηλικίας, ακόμη και από τα γονίδιά τους. Είναι καλό λοιπόν να θυμίζετε στην εαυτό σας πως δεν είστε υπεύθυνος για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα άλλο άτομο στην ζωή του. Μπορεί να βοηθήσετε αν θέλετε αλλά ο καθένας πρέπει να βρει τον τρόπο να αντιμετωπίσει την ζωή. Το να ξεπεράσει κανείς αυτό τον τρόπο σκέψης μπορεί να αποτελεί μια πρόκληση. Απαιτεί να κάνει κανείς μια σοβαρή προσπάθεια να σταματήσει να πιστεύει πως είναι υπεύθυνος για την ζωή των άλλων. Ειδικά των σημαντικών άλλων. Το να απαλλαγεί κανείς από τέτοιου είδους συναισθήματα οδηγεί όχι μόνο σε μια αίσθηση ελευθερίας, αλλά και στην βελτίωση της σχέσης μας με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας.

Αιμιλία Αξιωτίδου
Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Ψυχοπαιδαγωγός- Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ψυχολογία

Αγαπώντας την Ατέλεια σε ένα κόσμο Τελειότητας

“ Οταν υφαίνουν μια κουβέρτα οι Ινδιάνες αφήνουν ένα ελάττωμα στην ύφανση για να ελευθερωθεί η ψυχή”
Μάρθα Γράχαμ (1894 – 1991)

Για να χτίσουμε μια θετική σχέση με τον εαυτό μας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποδεχτούμε τα ελαττώματα και τις ατέλειές μας.

Η αποδοχή της ατέλειας μας αποτελεί ένα αναγκαίο πέρασμα όχι μόνο για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και για μια κοινωνία πιο σταθερή και με περισσότερο συνοχή.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποδεχτούμε τις ατέλειες μας είναι να επιλέξουμε να είμαστε αυθεντικοί εγκαταλείποντας τον ιδανικό εαυτό, για να είμαστε αυτό που νιώθουμε στ΄αλήθεια.
Το να αποδεχόμαστε την ευαλωτότητά μας μας κάνει ακόμη καλύτερους. Το να αισθάνεται κανείς ευάλωττος σημαίνει να νιώθει ζωντανός και να προκαλεί θετικά αποτελέσματα πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Γιατί όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε πως “ είμαι αρκετός” τότε σταματάμε να φωνάζουμε και αρχίζουμε να ακούμε.
Αντί να αφήνουμε οι ατέλειές μας να μας οδηγούν στην ματαίωση είναι χρήσιμο να μάθουμε να μετατρέπουμε τα ελαττώματά μας σε εργαλεία για την προσωπική μας εξέλιξη. Η επιθυμία του να γινόμαστε καλύτεροι αποτελεί έναν εξαιρετικό στόχο με την προυπόθεση ότι με αυτό δεν μετατρέπεται η ζωή μας σε μια δυστυχία και ματαίωση επειδή δεν επιτεύξα,ε τον στόχο μας.

Το να εντοπίσουμε σε ποιους τομείς της ζωής μας δεν είμαστε τόσο ικανοποιημένοι, μπορεί να μας βοηθήσει στο να καθοδηγήσουμε την προσωπική μας ανάπτυξη. Η ατέλεια σε καποια πλευρά της ζωής μας αποτελεί ένα σημείο όπου πρέπει να δώσουμε προσοχή, που μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως είναι απαραίτητο να δουλέψουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Η ρίζα της τελειομανίας είναι η ντροπή. Η ντροπή είναι η αίσθηση πως είμαστε χειρότερα από τους άλλους. Συχνά αυτή η πεποίθηση δημιουργείται κατά την παιδική ηλικία όταν η συμπεριφορά των γονιών κάνει το παιδί να αισθάνεται άχρηστο ανεπιθυμητο, ανίκανο για οποιοδήποτε πράγμα. Γι’ αυτό αρκετοί ενήλικες παρόλο που μπορεί να είναι πολύ επιτυχημένοι στην ζωή τους αμφιβάλλουν βαθιά με τον εαυτό τους και δεν ικανοποιούνται ποτέ με ότι καταφέρνουν ή ίσως οι επιτυχίες τους προσφέρουν μόνο πρόσκαιρη επιτυχία.
Η αντικειμενική επιτυχία δεν μπορεί να θεραπεύσει το παιδί μέσα μας που είναι εγκλωβισμένο σε μια παλαιότερη πραγματικότητα και πιστεύει ακράδαντα στην ανεπάρκειά του.
Έτσι δεν αποδέχεται ατέλειες ούτε στον εαυτό του, ούτε στους άλλους, ούτε λάθη, ούτε λάθος συμπεριφορές ή στάσεις και αυτό αυξάνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση μοναξιά και αποσύνδεσης.
Αντίθετα άνθρωποι που δεν είναι τόσο τελειομανείς αντιλαμβάνονται τις αποτυχίες και τα λάθη ως κάτι το φυσικό και αναπόφευκτο. Μιλάνε για τις αποτυχίες τους με φίλους και συγγενείς και ενισχύουν την σύνδεση μεταξύ τους.
Οι τελειομανείς ψάχνουν την τελειότητα, ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει: “Μακάρι να είχα μια άλλη δουλειά, μια δουλειά πιο ικανοποιητική” , ή “ Όταν θα χάσω 10 κιλά θα αλλάξει η ζωή μου”.
Το να θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους είναι κάτι θετικό αλλά η ευτυχία και η αυτοεκτίμησή μας δεν πρέπει να εξαρτάται από την επίτευξη αυτών των στόχων. Είναι απαραίτητο να βρούμε μια μέση οδό ανάμεσα στην αναζήτηση της τελειότητας και στην αποδοχή του εαυτού.

Πως μπορούμε να απαλλαγούμε από την Τελειομανία;

Παρατηρούμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Συνήθως οι τελειομανείς έχουν ένα διχοτομικό τρόπο σκέψης που στηρίζεται από την αρχή ¨όλα ή τίποτα, “ άσπρο – μαύρο”, “ επιτυχημένος – αποτυχημένος”, “ άσχημος – όμορφος”.
Εκτός όμως από τα άκρα υπάρχουν και άλλες πολλές όψεις.
2) Κατανοούμε πως η αποτυχία μπορεί να είναι χρήσιμη
Η αποτυχία δεν αποτελεί πάντοτε μια καταστροφή αλλά μια ευκαιρία για μάθηση. Τη στιγμή που θα κάνουμε λάθος είναι φυσικό να νιώσουμε ματαίωση και θυμό.
Το λάθος όμως κρύβει ένα θησαυρό. Ισως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε
τους στόχους μας και να τροποποιήσουμε τις στρατηγικές μας.

3) Συγχωρούμε τον εαυτό μας
Οι άνθρωποι που είναι τελειομανείς συχνά είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους.
Όμως η κριτική και η ντροπή συμβάλλουν στο να καταστέλλονται τα κίνητρά μας.
Το να συγχωρέσει κανείς τον εαυτό του, πρόκειται για μια διαδικασία που χρειάζεται
χρόνο και φροντίδα για να μπορέσει να αλλάξει τον επικριτικό τρόπο σκέψης.
Βοηθάει να σκεφτόμαστε πως κανείς δεν είναι τέλειος και πως λίγο πολύ όλοι κάνουμε λάθη.
4) Μειώνουμε τα επίπεδα των προσδοκιών μας
Κάθε φορά που τοποθετούμε τον πήχη πολύ ψηλά και δεν κατορθώνουμε να τον Φτάσουμε, απογοητευόμαστε. Για το δικό μας καλό, όμως θα πρέπει να αποδεχτούμε
πως δεν είναι υγιές να περιμένουμε το τέλειο ούτε από εμάς, ούτε από τους άλλους.
Ο μοναδικός τρόπος για να είμαστε χαρούμενοι και να απολαμβάνουμε την ζωή είναι
να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.

5) Να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα καθώς αποτελούν κομμάτι της ζωής
της ανθρώπινης εμπειρίας.
Όταν αποδεχόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε ακόμη και όταν έχει συμβεί κάτι άσχημο και να επιστρέψουμε
στα προηγούμενα επίπεδα ευτυχίας.

“ Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ, ούτε εσείς.”

(Stephen Hawking 1942 – 2018).

Αιμιλία Αξιωτίδου
Οικογενειακή Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια – Ψυχοπαιδαγωγός,
Επιστημονικός Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ, Α ΠΡΠ ΑΧΕΠΑ.

Continue Reading

Ψυχολογία

Πωλητής: Αλήθεια, γεννιέται κάποιος πωλητής ή γίνεται;

Κάνοντας coaching σε πρωταθλητές κάποια στιγμή ένας από αυτούς βρήκε ένα βιβλίο το οποίο αναφερόταν στους ανθρώπους που έχουν ταλέντα. Μέσα από το βιβλίο, αυτό που ανακαλύψαμε είναι ότι έχει απομυθοποιηθεί ο όρος του ταλέντου. Όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ ενδεχομένως μπορεί να χρειαστώ περισσότερη προσπάθεια από εσένα για ένα συγκεκριμένο πράγμα. Οπότε το “Είσαι ταλέντο, εγώ δεν είμαι, άρα εσύ μπορείς να το κάνεις καλύτερα” είναι λίγο θέμα προς συζήτηση. Ή μάλλον είναι θέμα προς πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι;

Έτσι λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση αν ο πωλητής γεννιέται ή γίνεται έχει ήδη δοθεί. Ωστόσο όμως θα ήθελα να το δούμε λίγο διαφορετικά. Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι; Ποια η διαφορά του να πουλάω κάτι με το να επικοινωνώ κάτι;

 

Ο πωλητής με την παλιά έννοια πήγαινε, μιλούσε συνέχεια, πίεζε και έλεγες “Άντε, ας το πάρω για να ξεμπερδέψω”. Αυτό δεν είναι πωλητής πλέον και το ξέρουμε πάρα πολύ καλά.

Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει

Αυτό που πλέον μπορεί να ονομαστεί πωλητής είναι ο άνθρωπος που δίνει αξία στον πελάτη του. Στην ουσία ο άνθρωπος που μπαίνει στην διαδικασία να αναγνωρίσει τις ανάγκες και τα θέλω του πελάτη του και ψάχνει να δει εάν το προϊόν του ή η υπηρεσία μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες και τα θέλω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί αν είναι καλός πωλητής όταν δεν θα μπορεί να τα καλύψει τότε μπορεί να του πει “Ξέρεις τι; Αυτό δεν είναι για εσένα”. Και είναι τέλειο και υπέροχο αυτό.

Τεχνικές πώλησης ή τεχνικές επικοινωνίας;

Τι θέλω να σου πω λοιπόν με αυτό; Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σίγουρα υπάρχουν τεχνικές πώλησης αλλά στην ουσία προσωπικά όπως το αντιλαμβάνομαι είναι τεχνικές επικοινωνίας. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να πουλήσει κάτι το οποίο πραγματικά δίνει αξία σε έναν άλλον άνθρωπο είναι ο άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα έχει πρόβλημα στην επικοινωνία και με την οικογένεια του και με τους φίλους του και με οποιονδήποτε άλλο.

Τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει;

Και μπορεί να μου πεις “Ναι, αλλά Μάνο, εγώ όταν πουλάω δυσκολεύομαι στο να ζητήσω λεφτά” ή “Μάνο δυσκολεύομαι στο να γίνω πιεστικός”. Μα είναι αυτό που λέγαμε.. Δεν χρειάζεται να γίνεις πιεστικός. Αλλά αν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις λεφτά τότε δεν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις αυτό που θέλεις από έναν άλλον άνθρωπο; Μια βοήθεια ή να εκφράσεις μια επιθυμία σου ώστε να υλοποιηθεί;

Όλοι είμαστε πωλητές

Αν λοιπόν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά και κάνουμε ένα βήμα πίσω θα ανακαλύψουμε πως ένας πωλητής δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι σημαντικό για τον άλλον άνθρωπο. Εάν αυτό ισχύει τότε όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πωλητές. Και πρέπει να γίνουν όλοι οι άνθρωποι πωλητές γιατί όλοι οι άνθρωποι στην καθημερινότητα μας επικοινωνούμε και μοιραζόμαστε μηνύματα και πληροφορίες με τους άλλους ανθρώπους.

 

Φαντάσου λοιπόν πώς θα άλλαζε η ζωή σου εάν είχες εκείνους τους τρόπους, εκείνη την γνώση, να επικοινωνείς με τα παιδιά σου, την γυναίκα σου, τον άντρα σου, τους φίλους σου, τους γονείς σου, τους γνωστούς σου, τους ξένους, τους συνεργάτες σου, τους πελάτες σου.. Να μπορούσες να επικοινωνήσεις με έναν λειτουργικό τρόπο χωρίς πίεση, χωρίς σύγκρουση αλλά με έναν αρμονικό τρόπο γνωρίζοντας πως είναι εντάξει και να μην ανταποκριθούν σε αυτό που θέλεις.

 

Γενικά να θυμάσαι ότι χρειάζεσαι να εκφράζεις τα αιτήματα σου στους άλλους αλλά να ξεχωρίζεις την αίτηση από την απαίτηση. Έχει το δικαίωμα ο άλλος να σου πει όχι και είναι υπέροχο αυτό. Και αν αυτό το συνειδητοποιήσεις θα ελευθερωθείς και θα μάθεις να λες κι εσύ πολύ εύκολα όχι. Και τότε η ζωή θα κυλάει. Go with the flow.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας.

Τι είναι οι παραβολικές πτήσεις;

Οι παραβολικές πτήσεις των αεροσκαφών χρησιμοποιούνται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο για να δημιουργήσουν περιβάλλον μικροβαρύτητας για τη διεξαγωγή επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας και να ασκήσουν αστροναύτες πριν από διαστημικές πτήσεις. Εκτελούνται από αεροσκάφη ακολουθώντας ένα σχέδιο πτήσης το οποίο εναλλάσσει ανόδους και καθόδους με σύντομα διαλειμματα. Κάθε ένας από αυτούς τους ελιγμούς, που ονομάζονται παραβολές, παρέχει έως και 22 δευτερόλεπτα μειωμένης βαρύτητας ή έλλειψης βαρύτητας. Κατά τη διάρκεια αυτών των μειωμένων βαρυτικών φάσεων, οι ερευνητές που πετούν πάνω στο αεροσκάφος εκτελούν πειράματα και συλλέγουν δεδομένα σε συνθήκες αδύνατες να προσομοιωθούν στη Γη.

Οι παραβολικές πτήσεις αεροσκαφών συνήθως εκτελούνται με μεγάλα αεροσκάφη όπως το Airbus A310 ZERO-G της ESA / CNES / DLR, το KC-135 και DC-9 της NASA, το Boeing 727-200 της Zero-G Corporation «G-Force One », και το ρωσικό Ilyushin IL-76 MDK. ή μεσαίου μεγέθους αεροπλάνα, όπως το ολλανδικό NLR Cessna Citation II, το καναδικό CSA Falcon 20 και το ιαπωνικό MU-300 και το Gulfstream-II ή μικρά αεροσκάφη όπως το ισπανικό Mudry Cap 10B στο AeroClub Barcelona Sabadell.

 

Nikolaos Divinis Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας. Uncategorized Άρθρα

Ποια είναι η αίσθηση που έχει ο άνθρωπος όταν βιώνει την έλλειψη βαρύτητας;

Είναι η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, όχι μόνο σωματικής, δηλαδή ελευθερίας κινήσεων αλλά κυρίως πνευματικής, δηλαδή της μη σκέψης ανούσιων πραγμάτων. Πως μπορεί να συνδεθεί αυτού του είδους η εμπειρία (ότι ένα αεροπλάνο κάνει ελεύθερη πτώση πάνω από τον Ατλαντικό) με την ζωή και να γίνει γνώση; Ποιο είναι εκείνο το χαρακτηριστικό, που εάν εφαρμοστεί στην καθημερινότητα μας, θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μια άλλη οπτική; Είναι η έλλειψη βαρύτητας.

Δεν θα αναλύσω με όρους φυσικής τι είναι βαρύτητα, ελεύθερη πτώση ή το ότι δεν είναι εφικτό να «καταργήσουμε» την βαρύτητα. Αυτό που προτείνω είναι να το προσεγγίσουμε πνευματικά και όχι σωματικά. Να κατανοήσουμε τι μας τραβάει και μας κρατάει κάτω στην Γη και δεν μας αφήνει να βιώσουμε αυτό που η «έλλειψη βαρύτητας του νου» μπορεί να προσφέρει.

Θα παραθέσω ποια κατά την γνώμη μου είναι τα «βαρίδια» που μας κρατάνε κάτω στην Γη, βάζοντας στους ώμους μας βάρος που δεν χρειαζόμαστε.

  1. Αγωνία για το αύριο
  2. Φόβος για τον θάνατο
  3. Ικανοποίηση ασθενικών θέλω

Αυτός είναι ένας εντοπισμός, η λύση όμως; Πως θα ξεφύγουμε από την αγωνία, τον φόβο και την υπεροψία; Πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι η καλλιέργεια μίας σχέσης εμπιστοσύνης με τις αρχές που διέπουν τη φύση.

 

Πηγή

Continue Reading

Trending