Υγεία

Θυρεοειδίτιδα De Quervain: Μία σπάνια νόσος

Με την απρόσμενη εμφάνιση του Covid-19, μιας ιογενούς λοίμωξης που έχει τεράστιες επιπτώσεις παγκοσμίως, δημιουργούνται σκέψεις και προβληματισμοί σε γιατρούς και ερευνητές εάν ενδεχομένως υπάρχουν ή όχι επιπτώσεις και σε άλλα συστήματα του οργανισμού όπως γαστρεντερικό, νευρολογικό, νεφρολογικό, ενδοκρινολογικό, όπου διαφορετικές ερευνητικές ομάδες αλλά και κλινικοί ιατροί ανά τον κόσμο, καταγράφουν επεξεργάζονται και διερευνούν τα μέχρι σήμερα δεδομένα. Το θέμα απασχολεί σήμερα τους ειδικούς σε όλο τον κόσμο. Αυτό διότι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού, ανάλογα με τη βαρύτητά τους, μπορεί να επηρεάσουν γενικότερα τον οργανισμό.

Θυρεοειδής :Η θυρεοειδίτιδα De Quervain, αν και είναι πολύ σπάνια, εμφανίζεται συνήθως μετά από λοιμώξεις του αναπνευστικού» μας επισημαίνει η ενδοκρινολόγος κ. Παρή Ράπτη . «Πρόκειται για μια φλεγμονώδη διαταραχή που αφορά τον θυρεοειδή, αγνώστου αιτιολογίας, που εμφανίζεται 1-2 εβδομάδες μετά από λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και πιθανολογείται ότι είναι ιογενούς αιτιολογίας.

Η νόσος περιεγράφηκε για πρώτη φορά από τον Ελβετό χειρουργό Fritz De Quervain το 1902.

Χαρακτηρίζεται από έντονα, τοπικά και γενικά συμπτώματα του οργανισμού, που λόγω της οξείας και έντονης έναρξης μοιάζουν σχεδόν ανησυχητικά. Τοπικά εμφανίζεται έντονο διάχυτο άλγος, που αντανακλά στα αυτιά και στο σαγόνι, επώδυνη διόγκωση του θυρεοειδούς, τόσο που σχεδόν δεν μπορούμε να τον ακουμπήσουμε και παροδική θυρεοτοξίκωση (αύξηση στο αίμα των θυρεοειδικών ορμονών και ανάλογη συμπτωματολογία).

Η παθοφυσιολογία και παθογένεση της νόσου δεν είναι πλήρως κατανοητή. Συνήθως αφορά γυναίκες με μια καταιγιστική συμπτωματολογία και μια κλινικοεργαστηριακή εικόνα εξαιρετικά έντονη. Έχει εποχική εμφάνιση όπως οι ιώσεις κυρίως το Μάιο, και αυτοιάται, σε διάστημα 4-6 εβδομάδων, έχοντας όμως μεγάλες πιθανότητες υποτροπής» τονίζει η κ. Παρή Ράπτη. «Είναι μια θυρεοειδίτιδα εξαιρετικά σπάνια, (γιατί υπάρχουν διαφορετικών τύπων θυρεοειδίτιδες), εμφανίζεται κυρίως σε γυναίκες τις 4ης και 5ης δεκαετίας, έχοντας μια επίπτωση 5 περιστατικά στις 100.000 το χρόνο και αφορά το 5% των παθήσεων του θυρεοειδούς.

Ενώ πιθανολογείται ότι είναι ιογενούς αιτιολογίας μέχρι σήμερα δεν έχει ανιχνευθεί κάποιος υπεύθυνος ιός. Κατά καιρούς έχουν ενοχοποιηθεί ο ιός της γρίπης, Coxsackie Α + Β αδενοϊός, κτλ».

«Η υπόθεση ότι μπορεί να είναι ιογενούς αιτιολογίας ξεκινά από κάποιες παρατηρήσεις» σημειώνει η κ. Παρή Ράπτη. «Η μεγαλύτερη επίπτωση της είναι την εποχή της άνοιξης όπως συνήθως συμβαίνει με τις ιώσεις. Η συμπτωματολογία μοιάζει πάρα πολύ με τη συμπτωματολογία της γρίπης ή λοιμώξεων του ανώτερου αναπνευστικού με υψηλό πυρετό, πόνο στο λαιμό, γενική κακουχία, μυαλγίες, κόπωση , καταβολή, ενίοτε γαστρεντερικές διαταραχές και ανεύρεση ανεβασμένων δεικτών λοίμωξης. Ο έντονος πόνος στο θυρεοειδή μπορεί να αφορά τον ένα λοβό αλλά μεταναστεύει και στον άλλον.

Από διαγνωστική άποψη χαρακτηριστικά είναι ανεβασμένοι οι δείκτες φλεγμονής, όπως τριψήφια ταχύτητα καθιζήσεως ΤΚΕ, αυξημένη αλκαλική φωσφατάση και τρανσαμινάσες (ηπατικά ένζυμα) CRP και άλλοι. Οι ορμόνες του θυρεοειδούς μπορεί να ανευρεθούν σε πρώτη φάση υψηλές και στην πορεία χαμηλές δημιουργώντας διαγνωστικό πρόβλημα. Μπορεί να εντοπίσουμε φάση εργαστηριακού και κλινικού υπερθυρεοειδισμού αρχικά, ενώ το σπινθηρογράφημα εμφανίζεται με ελάχιστη ή καθόλου πρόσληψη του ραδιοφαρμάκου. Το υπερηχογράφημα μπορεί να εμφανίσει υποηχογενής περιοχές χωρίς αιμάτωση με ενδείξεις φλεγμονής. Πολύ συχνά τίθεται θέμα διαφοροδιάγνωσης διότι τα συμπτώματα μπορεί να μιμηθούν φαρυγγίτιδα, ωτίτιδα, ή άλλες νόσους του ανώτερου αναπνευστικού. Η νόσος είναι αυτοπεριοριζόμενη με ανάρρωση σε 4-6 εβδομάδες (πιθανά όταν το ιικό φορτίο και το αντιγόνο του ιού μειούται). Δεν αποκλείονται οι υποτροπές. Η προοδευτική καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων (επιθηλιακά) εξηγεί και τις κλινικοεργαστηριακές φάσεις που έπονται της αρχικής φλεγμονής, που είναι α) θυρεοτοξίκωση β) υποθυρεοειδισμός γ) ευθυρεοειδισμός, ενώ μερικές φορές λόγω της ίνωσης του παρεγχύματος που προκαλείται από τη φλεγμονή ο υποθυρεοειδισμός είναι μόνιμος.

Είναι συχνή η παρατήρηση ότι σχεδόν πάντα έχει προηγηθεί λοίμωξη των ανωτέρων αναπνευστικών οδών πριν εμφανισθεί η θυρεοειδίτιδα. Η θεραπεία της θυρεοειδίτιδας De Quervain, η οποία όπως προαναφέραμε αυτοιάται είναι όποτε και εάν χρειαστεί, αναλγητικά «σαλικυλικά» και σε περιπτώσεις έντονης συμπτωματολογίας χορήγηση κορτικοειδών. Αν και εφόσον προκληθεί μόνιμος υποθυρεοειδισμός λόγω ίνωσης τότε και μόνο χορηγείται υποκατάσταση με θυροξίνη.

Με διαφορά από τις άλλες αυτοάνοσες θυρεοειδίτιδες δεν είναι μια αυτοάνοση καθαρά νόσος, αλλά σίγουρα είναι μια νόσος που προκαλείται με τη συμμετοχή του ανοσοποιητικού συστήματος.

Προβληματισμοί προς περαιτέρω διερεύνηση:

Η υποξεία θυρεοειδίτιδα αν και μέχρι σήμερα θεωρείται αγνώστου αιτιολογίας και δεν έχει εντοπιστεί ο ιός, πιθανολογείται ότι είναι ιογενούς αιτιολογίας τονίζει η κ. Παρή Ράπτη διότι:

α) Εμφανίζεται συχνά ταυτόχρονα με ιογενείς λοιμώξεις

β) Έχει προηγηθεί λοίμωξη του ανωτέρου αναπνευστικού και ο ασθενής εμφανίζει πρόδρομα συμπτώματα όπως καταβολή, μυαλγία, πυρετό πονοκέφαλο. Τυχαία μπορούν να ανευρεθούν αντιθυρεοειδικά αντισώματα που δεν παίζουν όμως κανέναν ρόλο στην παθογένεση της νόσου αλλά αποτελούν «επιφαινόμενο».

γ)Στη διεθνή βιβλιογραφία και στις ελάχιστες έρευνες που υπάρχουν αναφέρεται ότι αρκετοί ασθενείς εμφανίζουν θετικό HLA-B35 (γονίδια-σύστημα ιστοσυμβατότητας HLA) το οποίο ανευρίσκεται και στο οικογενειακό περιβάλλον συχνά, ενώ έχουν βρεθεί και ασθενείς με HLA-B67. Αυτό θα μπορούσε να μας κατευθύνει και σε μια υποθετική σκέψη ότι υπάρχει και γενετική προδιάθεση.

Από τα λιγοστά δεδομένα μέχρι σήμερα η υπεροχή διεγερμένων κυτταροτοξικών Τ κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος στο θυρεοειδή και στην κυκλοφορία και η παρουσία προφλεγμονωδών κυταροκινών με υπεροχή της ιντερλευκίνης 6 θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην υπόθεση μιας ιογενούς λοίμωξης ως αιτία.

Η σωστή διατροφή, η άσκηση, ο καλός ύπνος, η προσαρμογή στο βιολογικό μας ρολόι μας βοηθούν στο να είμαστε υγιείς και αυτό πρέπει να κάνουμε. Σημαντική είναι και η μείωση του στρες με ενασχολήσεις που βοηθούν.

Αν συνοψίσουμε γενικά μερικές παρατηρήσεις που αφορούν το ανοσοποιητικό μας σύστημα βλέπουμε:

Α) Η ανοσολογική αντιδραστικότητα είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες.

Β) Τόσο στα πειραματόζωα όσο και στον άνθρωπο υπάρχει υπεροχή των αυτοάνοσων νοσημάτων στα θηλυκά, σε σύγκριση με τα αρσενικά.

Γ) Μελέτες σε πολλά πειραματικά μοντέλα έχουν διαπιστώσει ότι η υποκείμενη βάση τόσο στα πειραματόζωα όσο και στον άνθρωπο σχετίζονται με τις χρωμοσωμικές διαφορές των φύλων (Χ) και τις ορμόνες του φύλου, αλλά και με το σύστημα ιστοσυμβατότητας HLA, ή ακόμα και του αριθμού η διαφορετικού τύπου υποδοχέων στην επιφάνεια των κυττάρων των διαφορετικών οργάνων.

Τόσο από την εμπειρία των κλινικών γιατρών όσο και των ερευνητών έχουν παρατηρηθεί εντυπωσιακές διαφορές στην ανοσολογική απάντηση μεταξύ των δύο φύλων. Επίσης, είναι γνωστό ότι τα θηλυκά έχουν εντονότερη χυμική και κυτταρική ανοσία. Ας μην ξεχνάμε το ρόλο των γυναικών στη διαφύλαξη του εμβρύου όταν κυοφορούν.

«Ταυτόχρονα» αναφέρει η κ. Παρή Ράπτη «οι κλινικοί γιατροί σημειώνουν ότι είναι γεγονός πως οι γυναίκες είναι πιο ανθεκτικές σε μία ποικιλία λοιμώξεων, οι οποίες συσχετίζονται με τη μεγαλύτερη μακροζωία τους. Πρόκειται για παρατηρήσεις που δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς και θα πρέπει να διερευνηθούν περαιτέρω δίνοντάς τους την ανάλογη προσοχή για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα . Ως εκ τούτου ο ρόλος του χρωμοσώματος Χ και των οιστρογόνων διερευνάται περαιτέρω. Στα ερωτήματα αυτά πολλοί ειδικοί προσπαθούν να βρουν απαντήσεις με εντατικές μελέτες σε όλο τον κόσμο.

Ας συνοψίσουμε μερικές παρατηρήσεις πιθανά χρήσιμες μιας και υπάρχει ανάλογη εποχική εμφάνιση και πιθανολογείται διαταραχή στην ανοσοποιητική απάντηση.

Καθώς και οι δυο παθήσεις έχουν κάποια ανάλογη συμπτωματολογία χρήσιμο είναι να δούμε τις διαφορές. Η κυρίαρχη διαφορά στα συμπτώματα είναι στην περίπτωση του Covid-19 η ύπαρξη ξηρού κυρίως βήχα και δύσπνοιας που ορισμένες φορές γίνεται πολύ σοβαρή ενώ τα υπόλοιπα συμπτώματα μπορεί να είναι ανάλογα.

«Όσον αφορά τον κορονωϊό Covid-19 γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ιογενή λοίμωξη ενώ η θυρεοειδίτιδα (πιθανόν να είναι ιογενούς αιτιολογίας) όμως εμφανίζεται μετά από λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και είναι σπάνια νόσος.

Κάποια από τα συμπτώματα μοιάζουν αλλά είναι διαφορετικής βαρύτητας και έντασης (η θυρεοειδίτιδα δεν παρουσιάζει θνησιμότητα ενώ ο κορωνοϊός παρουσιάζει). Oι δυο παθήσεις όπως προαναφέρθηκε εμπλέκουν το ανοσοποιητικό σύστημα και φαίνεται να επηρεάζονται τα επιθηλιακά κύτταρα, τα οποία και καταστρέφονται.

Από τα μέχρι σήμερα ελάχιστα δεδομένα , σημαντικό ρόλο πιθανά παίζουν προφλεγμονώδεις παράγοντες , η κυτοκίνη IL-6 που εντοπίζεται και στη θυρεοειδίτιδα αλλά στην περίπτωση του κορωνοϊού η παραγωγή της εμφανίζεται σαν καταιγίδα. Σε μερικά από τα περιστατικά νοσούντων εμφανίζεται ίνωση διαταράσσοντας τη λειτουργία του οργάνου στόχου που μπορεί να το καταστήσουν μη λειτουργικό (το θυρεοειδή στην θυρεοειδίτιδα, τον πνεύμονα στην περίπτωση του κορωνοϊού).

-Πιθανή αλλά «διαφορετική» εμπλοκή των ορμονών του φύλου και του χρωμοσώματος Χ. Ενώ οι θυρεοειδίτιδες εμφανίζονται πιο συχνά στις γυναίκες , ο κορωνοϊός Covid-19 φαίνεται να έχει πιο ήπια συμπτωματολογία στις γυναίκες και λιγότερες επιπλοκές, ίσως και θανάτους.

«Τα ερωτήματα που διερευνώνται παγκοσμίως από επιστημονικές ομάδες είναι πολλά και αναμένονται απαντήσεις . Μέχρι τότε συμβουλή παραμένει ότι με οποιοδήποτε σύμπτωμα επικοινωνούμε με τον προσωπικό μας γιατρό, ακολουθούμε τις ιατρικές του συμβουλές και λαμβάνουμε υπόψη όλες τις οδηγίες των επίσημων φορέων μόνο! Δεν πειραματιζόμαστε ούτε κάνουμε μόνοι μας διάγνωση η θεραπεία» καταλήγει η κ. Παρή Ράπτη.

Δρ. Παρή Ράπτη, Ιατρός, Ενδοκρινολόγος

Υγεία

Τοπικό Λίπος: Πως να χάσεις το Επίμονο Λίπος;

Το τοπικό λίπος αποτελεί μία από τις πιο συχνές αιτίες απογοήτευσης στην προσπάθεια αλλαγής της σύστασης σώματος, ειδικά όταν η ζυγαριά δείχνει μείωση, αλλά συγκεκριμένα σημεία όπως η κοιλιά, η περιφέρεια ή οι μηροί παραμένουν στάσιμα.

Αν και συχνά αναζητούνται «γρήγορες» ή τοπικές λύσεις, στην πραγματικότητα η απώλεια λίπους ακολουθεί τη φυσιολογία και το γενετικό μοτίβο κάθε σώματος.

Στο νέο άρθρο-οδηγό με τίτλο «Τοπικό Λίπος: Πώς να χάσεις το Επίμονο Λίπος; [ΟΔΗΓΟΣ]» παρουσιάζονται:

– Τι είναι το τοπικό λίπος και γιατί επιμένει σε συγκεκριμένα σημεία;

– Γιατί το σώμα δεν χάνει λίπος επιλεκτικά από την περιοχή που θέλουμε

– Ο ρόλος του θερμιδικού ελλείμματος, της πρωτεΐνης και της ποιοτικής διατροφής

– Τι ισχύει για τα συμπληρώματα, τα GLP-1 φάρμακα και τις «μαγικές» λύσεις

– Ποια είναι η πραγματική συμβολή της άσκησης και γιατί οι κοιλιακοί δεν καίνε τοπικά λίπος

– Πότε εξετάζονται επεμβατικές λύσεις, όπως η λιποαναρρόφηση και η λιπογλυπτική

Αν θεωρείτε ότι το περιεχόμενο μπορεί να ενδιαφέρει το κοινό σας, μπορείτε να το προτείνετε ή να το αναδημοσιεύσετε με σχετική αναφορά.

Δείτε το άρθρο στο ακόλουθο link:
https://diaitologos.com/diaita/topiko-lipos-pos-na-xaseis-epimono-lipos/

Υγεία

Πέτρες στη χολή: Συμπτώματα, διάγνωση και σύγχρονη αντιμετώπιση

Οι πέτρες στη χολή, γνωστές ιατρικά και ως χολολιθίαση, αποτελούν μία από τις πιο συχνές παθήσεις

της χοληδόχου κύστης. Μία πέτρα στη χολή μπορεί να παραμείνει για καιρό χωρίς ενοχλήσεις, όμως σε αρκετές περιπτώσεις προκαλεί έντονα συμπτώματα και χρειάζεται σωστή διάγνωση απόεξειδικευμένο γιατρό. Όταν η πάθηση δημιουργεί πόνο,φλεγμονές ή υποτροπιάζοντα επεισόδια , η χολοκυστεκτομή, δηλαδή η αφαίρεση χολής, αποτελεί τη βασική θεραπευτική λύση. Σήμερα, η επέμβαση πραγματοποιείται κυρίως με λαπαροσκοπική τεχνική, μέσω λαπαροσκόπησης, προσφέροντας ταχύτερη αποκατάσταση και μικρότερη ταλαιπωρία για τον ασθενή.

Πέτρες στη χολή και χολολιθίαση: Τι είναι;

Η χοληδόχος κύστη είναι το όργανο που αποθηκεύει τη χολή, ένα υγρό που συμβάλλει στην πέψη των λιπαρών τροφών. Όταν κάποια συστατικά της χολής κρυσταλλοποιούνται, μπορεί να σχηματιστούν λίθοι, δηλαδή οι γνωστές πέτρες στη χολή.

Η χολολιθίαση δεν προκαλεί πάντα άμεσα προβλήματα. Ωστόσο, όταν μία πέτρα μετακινηθεί ή φράξει τη ροή της χολής, μπορεί να εμφανιστεί πόνος ή φλεγμονή, κατάσταση που απαιτεί ιατρική εκτίμηση.

Ποια συμπτώματα μπορεί να προκαλέσει μία πέτρα στη χολή;

Τα πιο συχνά συμπτώματα που συνδέονται με τις πέτρες στη χολή είναι πόνος στο δεξί άνω μέρος της κοιλιάς, ενόχληση μετά από λιπαρά γεύματα, ναυτία, φούσκωμα ή δυσπεψία. Σε πιο έντονες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί πυρετός, εμετός ή ίκτερος, σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούνται.

Η σωστή διάγνωση γίνεται συνήθως με κλινική εξέταση και απεικονιστικό έλεγχο, όπως υπερηχογράφημα άνω κοιλίας. Με βάση τα ευρήματα, ο γιατρός αξιολογεί αν χρειάζεται απλή παρακολούθηση ή χειρουργική αντιμετώπιση.

Χολοκυστεκτομή και αφαίρεση χολής: Πότε χρειάζεται;

Η χολοκυστεκτομή είναι η επέμβαση αφαίρεσης της χοληδόχου κύστης. Συνήθως προτείνεται όταν οι πέτρες στη χολή προκαλούν συμπτώματα, συχνά επεισόδια πόνου ή επιπλοκές, όπως φλεγμονή της χοληδόχου κύστης.

Σήμερα, η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή είναι η πιο συχνή μέθοδος. Η επέμβαση γίνεται μέσα από μικρές τομές, με τη βοήθεια κάμερας και ειδικών εργαλείων. Έτσι, η εγχείρηση είναι λιγότερο επεμβατική σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο και συνήθως συνοδεύεται από πιο γρήγορη επιστροφή στην καθημερινότητα.

Λαπαροσκόπηση, τιμή και επιλογή γενικού χειρουργού στην Αθήνα

Η τιμή για τη χολοκυστεκτομή δεν είναι ίδια για όλους τους ασθενείς, καθώς εξαρτάται από το περιστατικό, την κλινική, τις εξετάσεις και τις ανάγκες νοσηλείας. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να προηγείται εξατομικευμένη εκτίμηση από έμπειρο γενικό χειρουργό.

Υγεία

Διάφραγμα μύτης: Πότε χρειάζεται αξιολόγηση από χειρουργό ΩΡΛ;

Το διάφραγμα μύτης παίζει σημαντικό ρόλο στη σωστή ρινική αναπνοή. Όταν υπάρχει στραβό διάφραγμα, δηλαδή σκολίωση ρινικού διαφράγματος, μπορεί να εμφανιστούν ενοχλητικά συμπτώματα που επηρεάζουν την καθημερινότητα, τον ύπνο και τη γενικότερη ποιότητα ζωής. Σε αρκετές περιπτώσεις, η αντιμετώπιση μπορεί να απαιτεί χειρουργείο, ενώ ένα συχνό ερώτημα των ασθενών αφορά και το πιθανό κόστος της επέμβασης. Η σωστή αξιολόγηση από έμπειρο χειρουργό ΩΡΛ, δηλαδή ωτορινολαρυγγολόγο, είναι το πρώτο βήμα για να διαπιστωθεί αν το πρόβλημα χρειάζεται θεραπεία.

Τι είναι το στραβό διάφραγμα μύτης;

Το ρινικό διάφραγμα είναι το ανατομικό «τοίχωμα» που χωρίζει τη μύτη σε δύο ρινικές κοιλότητες. Όταν δεν είναι ευθύ, αλλά παρουσιάζει απόκλιση προς τη μία ή και τις δύο πλευρές, τότε μιλάμε για σκολίωση ρινικού διαφράγματος ή πιο απλά για στραβό διάφραγμα. Η κατάσταση αυτή μπορεί να υπάρχει εκ γενετής ή να προκύψει μετά από τραυματισμό στη μύτη. Δεν προκαλεί πάντα έντονα προβλήματα, όμως όταν δυσκολεύει την αναπνοή ή συνδέεται με συχνές φλεγμονές, χρειάζεται διερεύνηση.

Στραβό διάφραγμα: Συμπτώματα που δεν πρέπει να αγνοούνται

Τα πιο συχνά συμπτώματα που μπορεί να σχετίζονται με στραβό διάφραγμα είναι η δυσκολία στην αναπνοή από τη μύτη, η αίσθηση μόνιμου μπουκώματος, το ροχαλητό, οι συχνές ιγμορίτιδες, η ξηρότητα στη μύτη ή ακόμη και οι πονοκέφαλοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο ασθενής συνηθίζει να αναπνέει από το στόμα, ειδικά κατά τη διάρκεια του ύπνου, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η αιτία βρίσκεται στη ρινική ανατομία. Γι’ αυτό η κλινική εξέταση από εξειδικευμένο ωτορινολαρυγγολόγο είναι απαραίτητη.

Πότε χρειάζεται χειρουργείο για το διάφραγμα μύτης;

Το χειρουργείο για το διάφραγμα μύτης, γνωστό ως ευθειασμός ρινικού διαφράγματος ή διαφραγματοπλαστική, συστήνεται όταν η απόκλιση προκαλεί λειτουργικά προβλήματα. Στόχος της επέμβασης είναι η βελτίωση της ρινικής αναπνοής και όχι η αισθητική αλλαγή της μύτης, εκτός αν συνδυαστεί με ρινοπλαστική.

Η απόφαση για χειρουργείο λαμβάνεται πάντα μετά από αναλυτική ΩΡΛ εξέταση, ενδοσκόπηση και αξιολόγηση των συμπτωμάτων του ασθενούς.

Από τι εξαρτάται το κόστος;

Το κόστος για το χειρουργείο διαφράγματος εξαρτάται από τη βαρύτητα της σκολίωσης, το αν συνυπάρχουν άλλα προβλήματα, όπως υπερτροφικές κόγχες ή χρόνια ιγμορίτιδα, καθώς και από το αν η επέμβαση θα συνδυαστεί με άλλη χειρουργική πράξη.

Για τον λόγο αυτό, δεν υπάρχει μία ενιαία τιμή που να ισχύει για όλους. Η εξατομικευμένη ιατρική εκτίμηση είναι απαραίτητη ώστε ο ασθενής να γνωρίζει με σαφήνεια τι χρειάζεται και ποιο είναι το τελικό πλάνο θεραπείας.

Χειρουργός ΩΡΛ σε Αθήνα και Πειραιά

Η επιλογή ενός έμπειρου χειρουργού ΩΡΛ είναι καθοριστική, ειδικά όταν πρόκειται για επεμβάσεις που αφορούν τη λειτουργία της αναπνοής. Η χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος Αργυρώ Κυπραίου, διαθέτει εξειδίκευση στη διάγνωση και χειρουργική αντιμετώπιση παθήσεων της μύτης, προσφέροντας ολοκληρωμένη προσέγγιση σε ασθενείς από την Αθήνα, τον Πειραιά και ευρύτερα την Αττική.

Αν αντιμετωπίζετε δυσκολία στην αναπνοή, μπούκωμα ή υποψιάζεστε ότι έχετε στραβό διάφραγμα, επισκεφθείτε το site της Faceanatomy και ενημερωθείτε υπεύθυνα για τις διαθέσιμες λύσεις και τη σωστή αντιμετώπιση.