Connect with us

Επίκαιρα Πρόσωπα

Συνέντευξη με τον καρδιοχειρουργό Στρατή Παττακό: Ο νέος και η καρδιά του.

της Μυρτώς Υφαντή

Το citycampus.gr είχε την τιμή να συνομιλήσει με τον σπουδαίο καρδιοχειρουργό Στρατή Παττακό, στο πλαίσιο μιας διαφωτιστικής και άκρως εποικοδομητικής συνέντευξης.

«Ναι στην εξωστρέφεια, ναι στο κάμπινγκ, ναι στους φίλους, ναι στις φίλες, ναι στη θάλασσα, ναι στο βουνό, ναι στην εκδρομή, ναι στη δουλειά, ναι στην επιτυχία, ναι σε όλα… όχι στο τσιγάρο

Ποια είναι η σχέση ενός νέου με την καρδιά του; Έχει αντιληφθεί πόσο κακό του κάνει το κάπνισμα;  Απέχει  πολύ μια καρδιακή νόσος από αυτόν; Ο σύγχρονος τρόπος ζωής επηρεάζει την καρδιά όσο νομίζουμε; Και τι ρόλο παίζει σε όλα αυτά η ψυχολογία;

Λίγα μόνο από τα ερωτήματα στα οποία μας έδωσε τις καίριες απαντήσεις του ο διεθνούς φήμης διευθυντής καρδιοχειρουργός του θεραπευτηρίου Υγεία, Στρατής Παττακός.

  • Κύριε Παττακέ, τι έχει διαπιστώσει ένας πολύ διακεκριμένος επιστήμονας όπως εσείς με βάση την πολυετή πείρα του υπό το λευκό φως του χειρουργείου; Είναι μεγάλος ο αριθμός των ανθρώπων που υφίστανται χειρουργικές επεμβάσεις στην καρδιά;
  • Δυστυχώς πάρα πολύ μεγάλος. Κι αυτό κυρίως αφορά τη χώρα μας, γιατί, ενώ οι εγχειρήσεις της καρδιάς είναι πολλές σε όλες τις χώρες, για πολλά χρόνια η Ελλάδα είχε την πρωτιά στο κάπνισμα. Δεν δίνεται στη χώρα μας η προσοχή που χρειάζεται στο κάπνισμα στο Δημοτικό, όπου εστιάζω εγώ την προσοχή. Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι εμείς οι γιατροί φοράμε την άσπρη μπλούζα και φαινόμαστε στον ασθενή λίγο απόμακροι και λίγο κονσερβοποιημένοι, αν μας επιτρέπεται η έκφραση. Δηλαδή, σκέφτεται κανείς ότι, αφού πήγε σε έναν γιατρό, λογικό και αναμενόμενο είναι να του πει να διακόψει ορισμένες συνήθειες. Οπότε, ο ασθενής ή ο νέος φεύγει από τον γιατρό έχοντας πάρει μια σειρά οδηγιών που, πάνω- κάτω, τις περίμενε. Δεν εστιάζουμε στα 2- 3 που πρέπει να έχει κανείς για να είναι υγιής. Και θα τα πούμε και πιο κάτω αυτά. Έτσι, λοιπόν, στη χώρα μας είναι πολύ μεγάλος ο αριθμός ασθενών που υφίστανται εγχειρήσεις καρδιάς και, δυστυχώς, την πρωτιά την έχουν οι αρτηριο- στεφανιαίες παρακάμψεις, το bypass, που ευτυχώς αυτή την εποχή συνεπικουρείται πολύ καλά από την αγγειοπλαστική. Γίνονται πάρα πολλές αγγειοπλαστικές κι αυτό είναι το ευτύχημα. Αυτό σημαίνει ότι δε θα χειρουργηθεί ο ασθενής, αλλά θα κάνει αγγειοπλαστική, το λεγόμενο «μπαλονάκι». Είναι κάτι που εμείς οι χειρουργοί ευνοούμε, γιατί κι εμείς δε θέλουμε να χειρουργούνται άδικα τόσοι άνθρωποι. Δηλαδή, αν όλοι αυτοί οι άρρωστοι χειρουργούνταν, θα ήταν πολύ μεγάλο το ποσοστό. Ευτυχώς που η  αγγειοπλαστική πήρε τον μεγαλύτερο θα έλεγα αριθμό.
  • Τι ποσοστό των ασθενών αντιστοιχεί σε μικρές ηλικίες; Είναι πολλοί οι νέοι που αντιμετωπίζουν καρδιακές παθήσεις και χρήζουν επέμβασης;
  • Τις μικρές ηλικίες θα τις χωρίσω σε δύο ομάδες. Δε θα ασχοληθούμε τώρα με τις εκ γενετής παθήσεις. Όταν όμως πάμε σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία, εκεί δηλαδή που ενδιαφέρει εσάς τους φοιτητές, από 20 μέχρι 35, εκεί ευτυχώς δεν χειρουργούνται πολλοί. Δηλαδή, 20 με 35 ευτυχώς έχουμε χειρουργήσει λίγους ανθρώπους. Έχουμε χειρουργήσει έμφραγμα 27 ετών, αλλά είναι εξαίρεση. Έχουν χειρουργηθεί τριανταπεντάχρονοι, αλλά κι αυτοί είναι εξαίρεση γιατί, για να χειρουργηθεί κάποιος στα 35, πρέπει να έχει κληρονομικό, να είναι βαρύς καπνιστής και να έχει πολύ υψηλή χοληστερίνη. Έτσι, λοιπόν, εσείς που ασχολείστε με τους νέους, να ξέρετε πως είναι εξαίρεση το χειρουργείο στην ηλικία των 20 με 35. Από τα 35 και μετά, όσους περισσότερους παράγοντες κινδύνου έχει κάποιος, τόσες περισσότερες είναι οι πιθανότητες να βρεθεί στο χειρουργείο. Θα μου πείτε, ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου; Είναι 5. Το κληρονομικό, το κάπνισμα, η χοληστερίνη, η υπέρταση και το ζάχαρο. Και υπάρχουν και μικρότεροι παράγοντες. Είναι η εσωστρέφεια, η καθιστική ζωή και η παχυσαρκία.
  • Όσο περνούν τα χρόνια γίνονται όλο και περισσότεροι οι νέοι που πάσχουν από κάποια καρδιακή νόσο;
  • Όχι. Ευτυχώς οι νέοι παραμένουν σταθεροί, γιατί οι νέοι -μέχρι τα 35, αυτό εγώ ονομάζω νέο- είναι όπως ένα πολύ καλό αυτοκίνητο. Είναι δύσκολο ένα καλό αυτοκίνητο στα 5 πρώτα χρόνια χρήσης του να παρουσιάσει προβλήματα. Ανάλογα με το πώς χειρίζεσαι, όμως, αυτό το αυτοκίνητο, στα 15 του θα είναι ολοκαίνουργιο ή στα 15 του θα είναι για πέταμα. Και τα 15 του αυτοκινήτου είναι 50 με 70 στον άνθρωπο. Ό,τι είναι το αυτοκίνητο 15 ετών, είναι ο άντρας 50 με 70 ή η γυναίκα 60 με 70.

«Το άγχος που σκοτώνει την καρδιά είναι το παθολογικό, της εσωστρέφειας, της κατάθλιψης, της απουσίας κοινωνικής ζωής και όχι το παραγωγικό άγχος, που είναι φυσιολογικό.»

  • Επηρεάζει ο σύγχρονος τρόπος ζωής την καρδιά μας;
  • Ναι, και πολύ θα έλεγα. Αλλά όχι τόσο όσο νομίζουμε. Δηλαδή, έχουμε προσθέσει άγχος και υπερωρίες, αλλά, ενώ θα περιμένατε μια κλισέ απάντηση, ότι «ναι, αυτά σκοτώνουν την καρδιά», οι μελέτες δείχνουν ότι ναι μεν δεν είναι ο υγιής τρόπος ζωής, αλλά δεν είναι η πρωταρχική εστία προβλήματος. Δηλαδή, ένας που δουλεύει 12 ώρες αντί για 8, δε θα δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα στην καρδιά του. Εκείνο που σκοτώνει την καρδιά είναι το παθολογικό άγχος. Ο αγχώδης, ο εσωστρεφής καταπονεί την καρδιά του. Αυτός που έχει άγχος γιατί η δουλειά του έχει 20 επιχειρήσεις και πρέπει να τις συντονίσει, δεν φαίνεται να δημιουργεί κάποια βλάβη στην καρδιά του. Περισσότερο φοβάμαι έναν που κάθεται και τρώγεται με τον εαυτό του γιατί βρέχει σήμερα και γιατί θα βραχεί το σπίτι του και τον εσωστρεφή γιατί δεν έχει τις παρέες του, δεν έμαθε να χαμογελά στη ζωή του. Περισσότερο αυτός με απασχολεί, παρά αυτός που έχει ένα άγχος παραγωγικό. Το άγχος που σκοτώνει την καρδιά είναι το παθολογικό, της εσωστρέφειας, της κατάθλιψης, της απουσίας κοινωνικής ζωής και όχι το παραγωγικό άγχος, που είναι φυσιολογικό.

«Υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, των οποίων η ερωτική ζωή έχει καταστραφεί από ένα παθολογικό άγχος.»

  • Πολύ μεγάλος κίνδυνος το παθολογικό άγχος λοιπόν…
  • Ναι! Και δε σκοτώνει μόνο την καρδιά. Σκοτώνει όλο το σώμα. Θα δείτε ότι ο παθολογικός τύπος, αυτός δηλαδή που τρώγεται με τα ρούχα του, που λέει ο λαός, είναι ένας άνθρωπος που έχει πολλές ασθένειες: γαστρίτιδες, κολίτιδες, έρπητα, μόνιμα κάπου πονάει και μόνιμα κάτι έχει. Το δράμα του δεν είναι η καρδιά του. Το δράμα του είναι ότι όλος του ο οργανισμός καταστρέφεται. Η ερωτική του ζωή καταστρέφεται. Υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, των οποίων η ερωτική ζωή έχει καταστραφεί από ένα παθολογικό άγχος. Κι αυτό, κατά τα δικά μου κριτήρια, είναι χειρότερο από την πάθηση της καρδιάς. Να βλέπεις έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος ανήκει στους πάσχοντες.

«Αν πρέπει να απαριθμήσω τους 5 παράγοντες κινδύνου για έναν νέο, οι 3 πρώτοι είναι το κάπνισμα!»

  • Ποιες είναι οι πιο επικίνδυνες συνήθειες που μας δημιουργούν προβλήματα και πώς θα τις ιεραρχούσατε;
  • Αυτή είναι πολύ ωραία ερώτηση. Η πιο επικίνδυνη από όλες είναι το κάπνισμα! Μακράν! Δε θα μιλήσω για ναρκωτικά και για βαριά ποτά από τα 16, γιατί αυτό το καταλαβαίνετε, είναι αυτονόητο. Δε χρειάζεται να πω σε έναν νέο «όχι ναρκωτικά». Δε θα μπω στον κόπο. Αλλά, αν πρέπει να απαριθμήσω τους 5 παράγοντες κινδύνου για έναν νέο, οι 3 πρώτοι είναι το κάπνισμα! Και μετά πάμε στον τέταρτο. Είναι θλιβερό ότι ο νέος καπνίζει, θεωρώντας ότι το κάπνισμα είναι κακή συνήθεια. Το κάπνισμα είναι η μισή του υγεία! Αν ένας νέος καπνίζει, έχει τελειώσει το έργο! Ό,τι και να κάνει μετά, είναι θέμα χρόνου να κάνει καρκίνο πνεύμονα, έμφραγμα, καρκίνο ουροδόχου κύστεως, καρκίνο λάρυγγος κ.λπ.

  • Ακόμα κι αν καπνίζει μικρό αριθμό τσιγάρων;

Την συνέχεια της συνέντευξης θα την βρείτε εδώ

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επίκαιρα Πρόσωπα

Τάσος Δήμος: Ο David Hockney σημάδεψε την καλλιτεχνική γραφή μου

Την ιστορική Kourd Gallery επέλεξε ο εικαστικός Τάσος Δήμος να παρουσιάσει τη νέα του δουλειά. Δεκαεννέα ακρυλικά, το καθένα από τα οποία αποτελεί ένα στιγμιότυπο ενός ή περισσότερων κολυμβητών ακριβώς πριν τη βουτιά στην πισίνα.

Με μια πρώτη ματιά στα έργα, διαπιστώνει κανείς την ρομαντική αίσθηση, την τάση εξαΰλωσης των μορφών, τη λανθάνουσα μυστικιστική διάθεση του εικαστικού, στοιχεία που σταδιακά εγκαταλείπονται, τουλάχιστον με τη μορφή που είχαμε ως τώρα γνωρίσει στα έργα του. Οι μορφές αναδύονται από ένα γκρίζο φόντο και κυριαρχούν στην ζωγραφική επιφάνεια, χωρίς καμία διακοσμητική διάθεση. Το ουδέτερο φόντο προσφέρει βάθος και αφήνει ελεύθερο τον θεατή να φανταστεί την παρουσία του υγρού στοιχείου που απλώς υπονοείται.

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΑΔΥΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Εμείς συναντήσαμε τον εικαστικό στο εργαστήριό του στο Νέο Ψυχικό και μιλήσαμε μαζί του για την νέα του δουλειά.

Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη

Τάσος Δήμος

-Τάσο, εκθέτεις στην γκαλερί Κουρντ δεκαεννέα  ακρυλικά έργα με τίτλο «αφετηρία». Πώς εμπνεύστηκες αυτή την θεματική σου; 

Όπως και όλες οι προηγούμενες εκθέσεις μου, έτσι και αυτή συνδέεται νοητά με προηγούμενη δουλειά μου. Τα έργα, για παράδειγμα, που είχα δείξει πριν από πέντε περίπου χρόνια στη Μύκονο, είναι θεματικά αλλά και ως προς την τεχνική που χρησιμοποιώ πολύ συναφή με αυτή τη σειρά.

Είναι ίσως τα πιο pop έργα που έχω κάνει μέχρι σήμερα και πέρα από την σεζόν, που σίγουρα έπαιξε το ρόλο της στην απόφασή μου να δημιουργήσω μια τέτοια σειρά, σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αγάπη μου για ορισμένους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1960 που έχουν αφιερώσει ολόκληρη την καριέρα τους σε αυτή τη θεματολογία.

– Πιστεύεις ότι η δουλειά σου έχει δεχτεί επιρροές από ξένους καλλιτέχνες;

Ο David Hockney με τις πισίνες του και ιδιαίτερα το πιο χαρακτηριστικό του, ίσως, έργο, το «A Bigger Splash» (1967), έχει οπωσδήποτε σημαδέψει την καλλιτεχνική γραφή μου. Άλλοι ζωγράφοι της δεκαετίας του 1950 και 1960 που με έχουν επηρεάσει βαθιά, είναι ο Richard Hamilton, o Peter Blake και ο «πατέρας» της pop art, ο Andy Warhol.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η έκθεσή μου αυτή είναι ένας φόρος τιμής στους «γίγαντες» της pop art, με ένα τρόπο πιο συστηματικό και εμπεριστατωμένο από οποιαδήποτε προηγούμενη προσπάθειά μου. Εκείνο που με τράβηξε περισσότερο σε αυτούς είναι το χρώμα και η θεματολογία, αλλά φυσικά μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και την άλλη μεγάλη μου εμμονή, εκείνη με τα αρχαιοελληνικά αγάλματα και ιδιαίτερα τους κούρους, είτε στην αυθεντική τους μορφή είτε στις έντεχνες παραλλαγές της Αναγέννησης.

Τάσος Δήμος

-Στη θεματική αυτή διακρίνουμε στις φιγούρες σου μια νέα δομή και σύνθεση με μια φωτογραφική διάθεση. Πώς θα το σχολίαζες αυτό;

-Η φωτογραφία έχει και είχε εδώ και πάρα πολλά χρόνια κεντρικό ρόλο στη ζωγραφική μου, καθώς αποτελεί μεγάλο μου χόμπυ. Σε αυτή τη σειρά, παρόλα αυτά, μπορώ να πω πως σημειώνεται μια παρέκκλιση από το φωτορεαλισμό του παρελθόντος, καθώς τη θέση του παίρνει η επιφανειακή ποιότητα της pop art.

Όπως δηλαδή ο Warhol αναπαράγει αμέτρητες μεταξοτυπίες της Marilyn Monroe, βασιζόμενος σε μια φωτογραφία της, της δεκαετίας του 1960, και φτάνει σε ένα αποτέλεσμα που μόνο φωτορεαλιστικό δεν είναι, έτσι και εγώ, ξεκινάω μεν από μια φωτογραφία, αλλά έχοντας πια αφαιρέσει τις λεπτομέρειες του φόντου και έχοντας αντικαταστήσει αυτές με έντονα παστέλ χρώματα, καταλήγω σε ένα αποτέλεσμα λιγότερο ρεαλιστικό, και περισσότερο ψυχεδελικό, με μια δισδιάστατη επιφάνεια που αφήνει τον θεατή να δημιουργήσει με τη φαντασία του το περιβάλλον που ουσιαστικά «λείπει» από τον καμβά.

– Σε αυτή τη δουλειά, έχεις επιλέξει να πλαισιώσεις τις φιγούρες σου με ένα γκρι ουδέτερο φόντο. Με αυτό τον τρόπο υπονοείς την ύπαρξη του υδάτινου στοιχείου; 

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

O Σαλβαντόρ Νταλί μέσα από χαρακτηριστικά του έργα

Γράφει η Μαράη Γεωργούση*

Ποιος ήταν άραγε αυτός ο καλλιτέχνης της ονειρικής παραίσθησης και της αλληγορικής εικόνας;

Από την μικρή πόλη της Καταλωνίας βρέθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού και μετέπειτα της Αμερικής. Η ζωή του γεμάτη πάθη και καθαρά μυθιστορηματική πλοκή.

Ο κύριος «Avida Dollars” «Απληστοδόλαρος» όπως τον χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν,  δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το παρατσούκλι αυτό ευθαρσώς για την προβολή του. Ο Σαλβαντόρ Νταλί υπονοούσε συχνά πως ήταν γεννημένος για να γίνει σουρεαλιστής ζωγράφος. Έλεγε πως η μόνη διαφορά με τους άλλους σουρεαλιστές είναι πως αυτός είναι σουρεαλιστής. Υπήρξε προκλητικός και εκκεντρικός πάντα, τόσο στις εμφανίσεις του όσο και στις δηλώσεις του.

Στον προσωπικό του έλεγχο επιδόσεων βαθμολόγησε τον εαυτό του με 16,4 και στον Mondrian έδωσε μόλις 0,6 ! Ο Manet πήρε  4,1, ενώ το alter ego του ο Πικάσο πήρε 11,9, εξάλλου ο Νταλί πάντα δήλωνε πως ήταν καλύτερος από εκείνον, τουλάχιστον έδωσε στον Ντα Βίντσι 18,4 δηλαδή μόνο δύο μονάδες πάνω από τον εαυτό του.

ΤΟ 1955 ΠΗΓΕ ΣΤΗ ΣΟΡΒΟΝΝΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟ-ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ» ΕΦΤΑΣΕ ΜΕ ΜΙΑ ΑΣΠΡΗ ROLLS ROYCE ΔΙΑΚΟΣΜΗΜΕΝΗ ΜΕ ΚΟΥΝΟΥΠΙΔΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΞΥΠΟΛΗΤΟ ΚΑΙ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΛΕΚΑΝΗ ΜΕ ΓΑΛΑ.

Σε ηλικία έξι ετών ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε αποφασίσει να γίνει μάγειρας, άλλαξε γνώμη στα επτά του έτη, καθώς η ιδέα να γίνει Ναπολέων του είχε φανεί καλύτερη. Στην ηλικία αυτή ήταν που έκανε και την πρώτη του ζωγραφιά, μετά η πορεία του ήταν συνεχώς ανοδική. Μόλις έκλεισε τα δέκα ανακάλυψε τους ιμπρεσιονιστές, ενώ στα δεκατέσσερα τους ακαδημαϊκούς ζωγράφους. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών συμμετείχε σε συλλογική έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου του Φιγκέρες.

Το 1929 γνώρισε την Γκαλά Ελυάρ σύζυγο τότε του ποιητή Πωλ Ελυάρ, που μετέπειτα έγινε μούσα και σύζυγος δική του. Για τον λόγο αυτό ήρθε σε οριστική ρήξη με τον πατέρα του. Στην καλλιτεχνική του πορεία πειραματίστηκε, οραματίστηκε, άνοιξε νέους δρόμους. Σήμερα ανήκει στην κατηγορία των πλέον αναγνωρισμένων και αναγνωρίσιμων καλλιτεχνών παγκοσμίως.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία, 1938, Wadsworth Atheneum, Hartford.

Οπτασία προσώπου και φρουτιέρας σε μια παραλία (Apparition of Face and Fruit Dish on a Beach)

Στον πίνακα αυτό η αμμουδιά μετατρέπεται σε τραπέζι πάνω στo οποίo τοποθετείται μια ιδιότυπη νεκρή φύση, προσφέροντας την δυνατότητα  πολλαπλών ερμηνειών της υπάρχουσας σύνθεσης. Το κεφάλι του σκύλου ταυτόχρονα μετατρέπεται και σε βράχια, τα μάτια του γίνονται τούνελ που μπορεί κάποιος να δει μέσα από αυτά τμήμα του τοπίου, ενώ το κολάρο έχει την μορφή ενός αρχαίου υδραγωγείου. Αντίστοιχα στο κεντρικό τμήμα του πίνακα το πρόσωπο που διαγράφεται απαρτίζεται από διακριτά αντικείμενα: το αριστερό μάτι είναι το στόμιο μιας στάμνας, η μύτη, το στόμα και το πηγούνι σχηματίζονται από ένα φρούτο και το πίσω μέρος μιας καθιστής μορφής. Το μέτωπο του προσώπου παίρνει το σχήμα φρουτιέρας, ενώ τα μαλλιά είναι ταυτόχρονα αχλάδια και μέρος της πλάτης του σκύλου.

Τηλέφωνο «Αστακός», 1936.

Τηλέφωνο «Αστακός»

Το αφροδισιακό τηλέφωνο εκτέθηκε και στο Centre Georges Pompidou το 2002, μάλιστα πέρασαν να το δουν 900.000 επισκέπτες που σημαίνει 8.000 επισκέπτες κάθε ημέρα! Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Διεθνή Έκθεση του σουρεαλισμού το 1938. Είναι ένα από τα πιο γνωστά σουρεαλιστικά αντικείμενα που κατασκεύασε ο Νταλί σε τρείς εκδοχές. Είναι εμφανείς οι νύξεις και τα υπονοούμενα σε αυτό το έργο για την σχέση του φαγητού με την γενετήσια πράξη.

Τη συνέχεια του άρθρου θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Επίκαιρα Πρόσωπα

Bleeps: «Η τέχνη παλεύει με τις αντιφάσεις και την τάση αυτοπροσδιορισμού μέσα στην ποικίλη υποκειμενικότητα της»

Με τον Bleeps, που πιστεύω πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, τόσο ο ίδιος όσο και τα έργα του, γνωριζόμαστε εδώ και αρκετά χρόνια. Τη δουλειά του στους δρόμους της Αθήνας τη γνωρίζω σχεδόν από τα πρώτα του βήματα στην Ελλάδα.

Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Εκείνο, όμως που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά είναι πως μαζί κάναμε την πρώτη “συνομιλία”, από τη δική μου πλευρά, όταν παράλληλα με τα άρθρα μου, στο In Fact, μου ζητήθηκε και η συγεκριμένη συνομιλία! Τον ευχαριστώ λοιπόν, για πρώτη φορά δημόσια, που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε παρέα μια εξαιρετική συνέντευξη, τότε, αλλά και που κάθε φορά που έχουμε να πούμε καινούρια πράγματα, είναι πάντα πρόθυμος για ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Επιπλέον, είναι για μένα, μεγάλη χαρά και τιμή, το ότι ξεκινάμε τη συνεργασία μας, με τη συμμετοχή του, στο επόμενο art project της Cube με τίτλο Tender is the Night!

Bleeps Irakleia work

-Σπουδάζεις στο Bristol, όπου και έρχεσαι σε άμεση επαφή με την “τοπική” street art σκηνή, η οποία σίγουρα δεν περιλαμβάνει μόνο τον Banksy, αλλά και άλλους street artists με αξιόλογη πορεία, όπως ο Inkie, ίσως και εφάμιλος του Banksy, o JPS, ο Nick Walker, o Cheba, ο Stinkfish και ο John5 … η επιλογή τους είναι εντελώς υποκειμενική και κάποιοι από αυτούς εμφανίστηκαν μόλις τα τελευταία χρόνια με εντυπωσιακή όμως παρουσία.

Μπόρεσες να συνυπάρξεις εύκολα στους δρόμους του Bristol μαζί τους και υπάρχει ίσως η επιθυμία μιας μικρής ή μεγαλύτερης επιστροφής εκεί?

-Στο Bristol έκανα επιπλέον σπουδές στην τέχνη. Ένα foundation, γιατί με ενδιέφερε διαχρονικά το πεδίο της τέχνης. Μην ξεχνάμε ότι η Αγγλία έχει οργανωμένη βιομηχανία τέχνης. Αυτό που φτάνει σε μας ως κάτι «υπερβολικό» ή και «σταρ» είναι απλά το προϊόν μιας καλά θεμελιωμένης βιομηχανίας.

Για μένα λοιπόν σε κείνη την πρώιμη φάση ενασχόλησης με τη street art δεν υπήρχε κάποιου τύπου ανταγωνισμός ή και αίσθημα κατωτερότητας, εφόσον ήμουν προσανατολισμένος στην αφομοίωση των στοιχείων που λάμβανα εκεί και στην υλοποίηση των προσωπικών επιδιώξεων διαλεκτικής στο δημόσιο χώρο μέσα από μια «ελληνική» οπτική. Σίγουρα έχω βέβαια δεχθεί επιρροές.

Η Αγγλία πάντα με γοητεύει και τη θυμάμαι με θετικό τρόπο. Θα μπορούσα να γυρίσω μάλλον μόνο στα πλαίσια μιας ατομικής ή συλλογικής έκθεσης, ή και δημιουργίας στο δημόσιο χώρο όχι όμως ως κομισσάριος κάποιου εμπορικού φαστιβάλ.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ, ΑΠΛΑ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ

Bleeps – check out

-Επιστρέφεις στην Ελλάδα, σχεδόν παράλληλα με την αρχή της κρίσης και κάνεις τη διαφορά με έργα αμειγώς πολιτικά και σε εντελώς προσωπικό ύφος το οποίο και διατηρείς.

Ποιές ήταν οι πρώτες αντιδράσεις τόσο της εδώ street art σκηνής, όσο και των θεατών της δουλειάς σου?

-Η εγχώρια σκηνή με αποδέχθηκε ποικιλοτρόπως. Υπήρξαν καλλιτέχνες που δημιούργησαν κριτικό διάλογο μαζί μου, σεβόμενοι ο ένας τη δουλειά του άλλου. Δυστυχώς όμως υπάρχουν οι εγχώριοι «καταστροφολάγνοι», οι οποίοι λειτουργούν διαχρονικά προωθώντας τη λογική της κακοποίησης και ασυδοσίας. Αυτοί αποτέλεσαν και τους καταστροφείς των έργων μου.

Bleeps pieta

-Πόσο καιρό σου πήρε να συστηθείς δημόσια και πως επέλεξες να το κάνεις? Γνωρίζω πως δούλευες για αρκετό καιρό χωρίς να αποκαλύπτεις την ταυτότητά σου και ποιός πραγματικά είναι ο Bleeps,  ψευδώνυμο που περιγράφει έναν ενοχλητικό μάλλον ήχο.

Τη συνέχεια της συνέντευξης θα τη βρείτε εδώ

Continue Reading

Trending