Connect with us

Ψυχολογία

Χρειάζεται να γίνεις και το κακό παιδί αλλιώς θα υποφέρεις

Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να μπορούμε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας, τις επιθυμίες μας, σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι να πετυχαίνουμε γρήγορα ή το συντομότερο δυνατό. Το ζητούμενο είναι να πετυχαίνουμε με τον λιγότερο ανώδυνο τρόπο.

Από την άλλη πλευρά του νομίσματος παρατηρούμε πάρα πολλές φορές ανθρώπους που προσπαθούν πάρα πολλά χρόνια, πραγματικά κάνουν πολύ φιλότιμες προσπάθειες, και στο τέλος της ημέρας.. τίποτα.

Το συνεχές αδιέξοδο

Αυτό προσωπικά το έχω παρατηρήσει και στο κομμάτι του εαυτού μας, δηλαδή το πως νιώθει ο καθένας, το έχω παρατηρήσει στο κομμάτι των σχέσεων, άνθρωποι να θέλουν να κάνουν σχέσεις, όμορφες σχέσεις, και να μην μπορούν ή αν θέλεις να θέλουν να είναι καλά στο ερωτικό τους κομμάτι ή άνθρωποι επαγγελματικά να παιδεύονται. Πολλά χρόνια. Να πηγαίνουν σε σεμινάρια, να μελετούν, να διαβάζουν, αλλά τίποτα.

Μην πας μακριά, ήμουν ένας από τους ανθρώπους που παιδευόμουν πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ. Δεν σου λέω ότι τώρα έχουν λυθεί όλα και δεν υπάρχουν οι δυσκολίες, δεν υπάρχουν προκλήσεις, αλλά είναι ok. Είναι τελείως διαφορετικό να έχεις την αυτοπεποίθηση ότι όταν συμβαίνει κάτι υπάρχει ο τρόπος και ξέρεις πως να το κάνεις απ’ το να βρίσκεσαι σε ένα συνεχές αδιέξοδο.

Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά εμποδίζει τους ανθρώπους να κάνουν το κλικ και να έρθει η επιτυχία σε αυτό που θέλουν, είτε η επιτυχία είναι προσωπική, είτε συναισθηματική, είτε επαγγελματική;

Το καλό παιδί

Όπως έχω αναφερθεί και σε παλαιότερο video για πάρα πολλά χρόνια υπήρξα ένα πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ καλό παιδί. Πολύ καλό παιδί. Πάντα άκουγα την έκφραση είτε από τους μεγαλύτερους όταν ήμουν παιδάκι στην γειτονιά “Ο Μανωλάκης το καλό παιδί”. Όταν μεγάλωσα αργότερα από τις κοπέλες εγώ ήμουν το καλό παιδί. Στις συνεργασίες εγώ ήμουν το καλό παιδί. Αλλά ενώ ήμουν το καλό παιδί και πάντα κέρδιζα την εμπιστοσύνη στο τέλος της ημέρας ήμουν και το δυστυχισμένο παιδί.

Προσωπική ανάπτυξη

Μπήκα λοιπόν στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης και εκεί πέρα συνέχεια ακούμε “Αγάπη”, “Δες την θετική πλευρά των πραγμάτων”, “Όλα για έναν λόγο συμβαίνουν, δεν πειράζει προχώρα παρακάτω” και οι άνθρωποι πέρασαν στο ακριβώς αντίθετο σημείο. Από εκεί που ήταν μέσα στην αρνητική σκέψη πέρασαν στην τελείως θετική σκέψη ή προσπαθούν να έχουν θετική σκέψη. Το αποτέλεσμα.. πόνος, αποτυχία και μιζέρια.

Συνεχίζοντας λοιπόν να ψάχνω όλο και πιο βαθιά τον άνθρωπο, το σύμπαν, την βιολογία, την ψυχολογία, την πραγματικότητα αν θέλεις γιατί ξέρεις τι γίνεται; Εντάξει πολύ ωραία είναι πολλά πράγματα στο βιβλίο αλλά στην πράξη τι συμβαίνει;

Τα καλά παιδιά είναι αυτά που πονούν

Στην πράξη λοιπόν παρατήρησα το εξής: Συνήθως τα πάρα πολύ καλά παιδιά δεν είναι σε κεντρικά σημεία στελέχη σε κάποιες επιχειρήσεις. Τα καλά παιδιά συνήθως δεν έχουν εξαιρετικές σχέσεις που είναι γεμάτες με πάθος. Συνήθως τα καλά παιδιά είναι αυτά που πονούν.

Και τι μου λες Μάνο τώρα; Πρέπει να γίνω κακό παιδί;”

Ναι. Εάν θέλεις να επιβιώσεις στην ζωή σου κάποιες στιγμές δεν πρέπει απλά να γίνεις και κακό παιδί πρέπει να γίνεις και “κωλόπαιδο”.

Να σου φέρω μερικά παραδείγματα:

Βλέπεις λοιπόν ένα παιδάκι να το βιάζει ένας ενήλικας. Θα είσαι το καλό παιδί και θα πεις “Α, ok! Όλα για έναν καλό λόγο γίνονται”; Όχι.. Θα τον αρπάξεις από τον λαιμό.

Ας πούμε ότι έχεις δουλέψει πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ, και θα σου πω ένα περιστατικό το οποίο ισχύει, από έναν άνθρωπο που έκανα coaching που δούλευε σε μια μεγάλη πολυεθνική με ποσοστά και ήταν γιορτές θυμάμαι μου έλεγε και έπρεπε να πληρωθούν οι άνθρωποι, τους έβαζαν στην σειρά και τους έλεγαν – για τα λεφτά τους που είχαν δουλέψει και έπρεπε να πληρωθούν – “Εσύ πληρώνεσαι, εσύ δεν πληρώνεσαι, εσύ πληρώνεσαι, εσύ δεν πληρώνεσαι..” και τους έβλεπες να πέφτουν κάτω με εγκεφαλικά γιατί είχαν οικογένειες να ζήσουν. Και ξέρεις ποιοι έπεφταν κάτω; Τα καλά παιδιά. Γιατί έσκαγαν.

Καλό παιδί vs Κακό παιδί;

Για μένα η αλήθεια είναι στην μέση. Δεν πρέπει να είσαι ούτε καλό παιδί, ούτε κακό παιδί. Πρέπει να είσαι και καλό παιδί και κακό παιδί ανάλογα με τις συνθήκες. Ανάλογα με το ποιον έχεις απέναντι σου. Έτσι λοιπόν αν θέλεις να σταματήσεις να υποφέρεις χρειάζεται να σταματήσεις να είσαι το καλό παιδί και να αρχίσεις να γίνεσαι και το κακό παιδί. Και κάποιες φορές να θυμάσαι πρέπει να γίνεσαι και “κωλόπαιδο” αλλιώς θα υποφέρεις και θα ζεις σε ένα όνειρο της αγάπης, της θετικής σκέψης, της προσωπικής ανάπτυξης, που ποτέ όμως δεν θα σου φέρει αποτελέσματα στην ζωή σουΘα περιμένεις την κάποια μέρα για να ζήσεις αλλά αυτή η μέρα δεν θα έρχεται ποτέ. Η μόνη μέρα που θα συναντάς είναι ο πόνος.

Και ξέρω, αυτό μπορεί να ενοχλήσει πάρα πολλά αφτιά. Μπορεί να ενοχλήσει πάρα πολλούς ανθρώπους και ήδη το συναντώ όταν το επικοινωνώ. Αλλά όπως σου έχω ξαναπεί δεν θέλω να πιστεύεις τίποτα από αυτά που σου λέω. Μπορεί να λέω τις μεγαλύτερες μπούρδες που υπάρχουν στον πλανήτη Γη.. Ok! Προτού όμως απορρίψεις ότι ακούς βγες έξω, παρατήρησε το, εφάρμοσε το, δες αν δουλεύει και μετά αποφάσισε. Δίκαιο; Τέλεια!

Να θυμάσαι ότι είσαι υπέροχος!

Να Αγαπάς τον Εαυτό σου και να Ζεις με Πάθος!

Πηγή

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ψυχολογία

Αγαπώντας την Ατέλεια σε ένα κόσμο Τελειότητας

“ Οταν υφαίνουν μια κουβέρτα οι Ινδιάνες αφήνουν ένα ελάττωμα στην ύφανση για να ελευθερωθεί η ψυχή”
Μάρθα Γράχαμ (1894 – 1991)

Για να χτίσουμε μια θετική σχέση με τον εαυτό μας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να αποδεχτούμε τα ελαττώματα και τις ατέλειές μας.

Η αποδοχή της ατέλειας μας αποτελεί ένα αναγκαίο πέρασμα όχι μόνο για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και για μια κοινωνία πιο σταθερή και με περισσότερο συνοχή.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποδεχτούμε τις ατέλειες μας είναι να επιλέξουμε να είμαστε αυθεντικοί εγκαταλείποντας τον ιδανικό εαυτό, για να είμαστε αυτό που νιώθουμε στ΄αλήθεια.
Το να αποδεχόμαστε την ευαλωτότητά μας μας κάνει ακόμη καλύτερους. Το να αισθάνεται κανείς ευάλωττος σημαίνει να νιώθει ζωντανός και να προκαλεί θετικά αποτελέσματα πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Γιατί όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε πως “ είμαι αρκετός” τότε σταματάμε να φωνάζουμε και αρχίζουμε να ακούμε.
Αντί να αφήνουμε οι ατέλειές μας να μας οδηγούν στην ματαίωση είναι χρήσιμο να μάθουμε να μετατρέπουμε τα ελαττώματά μας σε εργαλεία για την προσωπική μας εξέλιξη. Η επιθυμία του να γινόμαστε καλύτεροι αποτελεί έναν εξαιρετικό στόχο με την προυπόθεση ότι με αυτό δεν μετατρέπεται η ζωή μας σε μια δυστυχία και ματαίωση επειδή δεν επιτεύξα,ε τον στόχο μας.

Το να εντοπίσουμε σε ποιους τομείς της ζωής μας δεν είμαστε τόσο ικανοποιημένοι, μπορεί να μας βοηθήσει στο να καθοδηγήσουμε την προσωπική μας ανάπτυξη. Η ατέλεια σε καποια πλευρά της ζωής μας αποτελεί ένα σημείο όπου πρέπει να δώσουμε προσοχή, που μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως είναι απαραίτητο να δουλέψουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
Η ρίζα της τελειομανίας είναι η ντροπή. Η ντροπή είναι η αίσθηση πως είμαστε χειρότερα από τους άλλους. Συχνά αυτή η πεποίθηση δημιουργείται κατά την παιδική ηλικία όταν η συμπεριφορά των γονιών κάνει το παιδί να αισθάνεται άχρηστο ανεπιθυμητο, ανίκανο για οποιοδήποτε πράγμα. Γι’ αυτό αρκετοί ενήλικες παρόλο που μπορεί να είναι πολύ επιτυχημένοι στην ζωή τους αμφιβάλλουν βαθιά με τον εαυτό τους και δεν ικανοποιούνται ποτέ με ότι καταφέρνουν ή ίσως οι επιτυχίες τους προσφέρουν μόνο πρόσκαιρη επιτυχία.
Η αντικειμενική επιτυχία δεν μπορεί να θεραπεύσει το παιδί μέσα μας που είναι εγκλωβισμένο σε μια παλαιότερη πραγματικότητα και πιστεύει ακράδαντα στην ανεπάρκειά του.
Έτσι δεν αποδέχεται ατέλειες ούτε στον εαυτό του, ούτε στους άλλους, ούτε λάθη, ούτε λάθος συμπεριφορές ή στάσεις και αυτό αυξάνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση μοναξιά και αποσύνδεσης.
Αντίθετα άνθρωποι που δεν είναι τόσο τελειομανείς αντιλαμβάνονται τις αποτυχίες και τα λάθη ως κάτι το φυσικό και αναπόφευκτο. Μιλάνε για τις αποτυχίες τους με φίλους και συγγενείς και ενισχύουν την σύνδεση μεταξύ τους.
Οι τελειομανείς ψάχνουν την τελειότητα, ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Πόσες φορές δεν ακούσαμε κάποιον να λέει: “Μακάρι να είχα μια άλλη δουλειά, μια δουλειά πιο ικανοποιητική” , ή “ Όταν θα χάσω 10 κιλά θα αλλάξει η ζωή μου”.
Το να θέτουμε ρεαλιστικούς στόχους είναι κάτι θετικό αλλά η ευτυχία και η αυτοεκτίμησή μας δεν πρέπει να εξαρτάται από την επίτευξη αυτών των στόχων. Είναι απαραίτητο να βρούμε μια μέση οδό ανάμεσα στην αναζήτηση της τελειότητας και στην αποδοχή του εαυτού.

Πως μπορούμε να απαλλαγούμε από την Τελειομανία;

Παρατηρούμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
Συνήθως οι τελειομανείς έχουν ένα διχοτομικό τρόπο σκέψης που στηρίζεται από την αρχή ¨όλα ή τίποτα, “ άσπρο – μαύρο”, “ επιτυχημένος – αποτυχημένος”, “ άσχημος – όμορφος”.
Εκτός όμως από τα άκρα υπάρχουν και άλλες πολλές όψεις.
2) Κατανοούμε πως η αποτυχία μπορεί να είναι χρήσιμη
Η αποτυχία δεν αποτελεί πάντοτε μια καταστροφή αλλά μια ευκαιρία για μάθηση. Τη στιγμή που θα κάνουμε λάθος είναι φυσικό να νιώσουμε ματαίωση και θυμό.
Το λάθος όμως κρύβει ένα θησαυρό. Ισως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε
τους στόχους μας και να τροποποιήσουμε τις στρατηγικές μας.

3) Συγχωρούμε τον εαυτό μας
Οι άνθρωποι που είναι τελειομανείς συχνά είναι πολύ αυστηροί με τον εαυτό τους.
Όμως η κριτική και η ντροπή συμβάλλουν στο να καταστέλλονται τα κίνητρά μας.
Το να συγχωρέσει κανείς τον εαυτό του, πρόκειται για μια διαδικασία που χρειάζεται
χρόνο και φροντίδα για να μπορέσει να αλλάξει τον επικριτικό τρόπο σκέψης.
Βοηθάει να σκεφτόμαστε πως κανείς δεν είναι τέλειος και πως λίγο πολύ όλοι κάνουμε λάθη.
4) Μειώνουμε τα επίπεδα των προσδοκιών μας
Κάθε φορά που τοποθετούμε τον πήχη πολύ ψηλά και δεν κατορθώνουμε να τον Φτάσουμε, απογοητευόμαστε. Για το δικό μας καλό, όμως θα πρέπει να αποδεχτούμε
πως δεν είναι υγιές να περιμένουμε το τέλειο ούτε από εμάς, ούτε από τους άλλους.
Ο μοναδικός τρόπος για να είμαστε χαρούμενοι και να απολαμβάνουμε την ζωή είναι
να έχουμε ρεαλιστικές προσδοκίες.

5) Να αποδεχόμαστε τα αρνητικά συναισθήματα καθώς αποτελούν κομμάτι της ζωής
της ανθρώπινης εμπειρίας.
Όταν αποδεχόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε ακόμη και όταν έχει συμβεί κάτι άσχημο και να επιστρέψουμε
στα προηγούμενα επίπεδα ευτυχίας.

“ Ένας από τους βασικούς κανόνες του σύμπαντος είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο. Η τελειότητα απλά δεν υπάρχει. Χωρίς τις ατέλειες δεν θα υπήρχα ούτε εγώ, ούτε εσείς.”

(Stephen Hawking 1942 – 2018).

Αιμιλία Αξιωτίδου
Οικογενειακή Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια – Ψυχοπαιδαγωγός,
Επιστημονικός Συνεργάτης Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ, Α ΠΡΠ ΑΧΕΠΑ.

Continue Reading

Ψυχολογία

Πωλητής: Αλήθεια, γεννιέται κάποιος πωλητής ή γίνεται;

Κάνοντας coaching σε πρωταθλητές κάποια στιγμή ένας από αυτούς βρήκε ένα βιβλίο το οποίο αναφερόταν στους ανθρώπους που έχουν ταλέντα. Μέσα από το βιβλίο, αυτό που ανακαλύψαμε είναι ότι έχει απομυθοποιηθεί ο όρος του ταλέντου. Όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ ενδεχομένως μπορεί να χρειαστώ περισσότερη προσπάθεια από εσένα για ένα συγκεκριμένο πράγμα. Οπότε το “Είσαι ταλέντο, εγώ δεν είμαι, άρα εσύ μπορείς να το κάνεις καλύτερα” είναι λίγο θέμα προς συζήτηση. Ή μάλλον είναι θέμα προς πολύ μεγάλη συζήτηση.

Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι;

Έτσι λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση αν ο πωλητής γεννιέται ή γίνεται έχει ήδη δοθεί. Ωστόσο όμως θα ήθελα να το δούμε λίγο διαφορετικά. Ποια η διαφορά του πωλητή με έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι; Ποια η διαφορά του να πουλάω κάτι με το να επικοινωνώ κάτι;

 

Ο πωλητής με την παλιά έννοια πήγαινε, μιλούσε συνέχεια, πίεζε και έλεγες “Άντε, ας το πάρω για να ξεμπερδέψω”. Αυτό δεν είναι πωλητής πλέον και το ξέρουμε πάρα πολύ καλά.

Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει

Αυτό που πλέον μπορεί να ονομαστεί πωλητής είναι ο άνθρωπος που δίνει αξία στον πελάτη του. Στην ουσία ο άνθρωπος που μπαίνει στην διαδικασία να αναγνωρίσει τις ανάγκες και τα θέλω του πελάτη του και ψάχνει να δει εάν το προϊόν του ή η υπηρεσία μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες και τα θέλω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιατί αν είναι καλός πωλητής όταν δεν θα μπορεί να τα καλύψει τότε μπορεί να του πει “Ξέρεις τι; Αυτό δεν είναι για εσένα”. Και είναι τέλειο και υπέροχο αυτό.

Τεχνικές πώλησης ή τεχνικές επικοινωνίας;

Τι θέλω να σου πω λοιπόν με αυτό; Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σίγουρα υπάρχουν τεχνικές πώλησης αλλά στην ουσία προσωπικά όπως το αντιλαμβάνομαι είναι τεχνικές επικοινωνίας. Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να πουλήσει κάτι το οποίο πραγματικά δίνει αξία σε έναν άλλον άνθρωπο είναι ο άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα έχει πρόβλημα στην επικοινωνία και με την οικογένεια του και με τους φίλους του και με οποιονδήποτε άλλο.

Τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει;

Και μπορεί να μου πεις “Ναι, αλλά Μάνο, εγώ όταν πουλάω δυσκολεύομαι στο να ζητήσω λεφτά” ή “Μάνο δυσκολεύομαι στο να γίνω πιεστικός”. Μα είναι αυτό που λέγαμε.. Δεν χρειάζεται να γίνεις πιεστικός. Αλλά αν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις λεφτά τότε δεν δυσκολεύεσαι να ζητήσεις αυτό που θέλεις από έναν άλλον άνθρωπο; Μια βοήθεια ή να εκφράσεις μια επιθυμία σου ώστε να υλοποιηθεί;

Όλοι είμαστε πωλητές

Αν λοιπόν το δούμε λίγο πιο σφαιρικά και κάνουμε ένα βήμα πίσω θα ανακαλύψουμε πως ένας πωλητής δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άνθρωπο που επικοινωνεί κάτι σημαντικό για τον άλλον άνθρωπο. Εάν αυτό ισχύει τότε όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πωλητές. Και πρέπει να γίνουν όλοι οι άνθρωποι πωλητές γιατί όλοι οι άνθρωποι στην καθημερινότητα μας επικοινωνούμε και μοιραζόμαστε μηνύματα και πληροφορίες με τους άλλους ανθρώπους.

 

Φαντάσου λοιπόν πώς θα άλλαζε η ζωή σου εάν είχες εκείνους τους τρόπους, εκείνη την γνώση, να επικοινωνείς με τα παιδιά σου, την γυναίκα σου, τον άντρα σου, τους φίλους σου, τους γονείς σου, τους γνωστούς σου, τους ξένους, τους συνεργάτες σου, τους πελάτες σου.. Να μπορούσες να επικοινωνήσεις με έναν λειτουργικό τρόπο χωρίς πίεση, χωρίς σύγκρουση αλλά με έναν αρμονικό τρόπο γνωρίζοντας πως είναι εντάξει και να μην ανταποκριθούν σε αυτό που θέλεις.

 

Γενικά να θυμάσαι ότι χρειάζεσαι να εκφράζεις τα αιτήματα σου στους άλλους αλλά να ξεχωρίζεις την αίτηση από την απαίτηση. Έχει το δικαίωμα ο άλλος να σου πει όχι και είναι υπέροχο αυτό. Και αν αυτό το συνειδητοποιήσεις θα ελευθερωθείς και θα μάθεις να λες κι εσύ πολύ εύκολα όχι. Και τότε η ζωή θα κυλάει. Go with the flow.

Πηγή

Continue Reading

Ψυχολογία

Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας.

Τι είναι οι παραβολικές πτήσεις;

Οι παραβολικές πτήσεις των αεροσκαφών χρησιμοποιούνται ευρέως σε ολόκληρο τον κόσμο για να δημιουργήσουν περιβάλλον μικροβαρύτητας για τη διεξαγωγή επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας και να ασκήσουν αστροναύτες πριν από διαστημικές πτήσεις. Εκτελούνται από αεροσκάφη ακολουθώντας ένα σχέδιο πτήσης το οποίο εναλλάσσει ανόδους και καθόδους με σύντομα διαλειμματα. Κάθε ένας από αυτούς τους ελιγμούς, που ονομάζονται παραβολές, παρέχει έως και 22 δευτερόλεπτα μειωμένης βαρύτητας ή έλλειψης βαρύτητας. Κατά τη διάρκεια αυτών των μειωμένων βαρυτικών φάσεων, οι ερευνητές που πετούν πάνω στο αεροσκάφος εκτελούν πειράματα και συλλέγουν δεδομένα σε συνθήκες αδύνατες να προσομοιωθούν στη Γη.

Οι παραβολικές πτήσεις αεροσκαφών συνήθως εκτελούνται με μεγάλα αεροσκάφη όπως το Airbus A310 ZERO-G της ESA / CNES / DLR, το KC-135 και DC-9 της NASA, το Boeing 727-200 της Zero-G Corporation «G-Force One », και το ρωσικό Ilyushin IL-76 MDK. ή μεσαίου μεγέθους αεροπλάνα, όπως το ολλανδικό NLR Cessna Citation II, το καναδικό CSA Falcon 20 και το ιαπωνικό MU-300 και το Gulfstream-II ή μικρά αεροσκάφη όπως το ισπανικό Mudry Cap 10B στο AeroClub Barcelona Sabadell.

 

Nikolaos Divinis Παραβολικές Πτήσεις. Μια Άλλη Οπτική Στις Συνθήκες Έλλειψης Βαρύτητας. Uncategorized Άρθρα

Ποια είναι η αίσθηση που έχει ο άνθρωπος όταν βιώνει την έλλειψη βαρύτητας;

Είναι η αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, όχι μόνο σωματικής, δηλαδή ελευθερίας κινήσεων αλλά κυρίως πνευματικής, δηλαδή της μη σκέψης ανούσιων πραγμάτων. Πως μπορεί να συνδεθεί αυτού του είδους η εμπειρία (ότι ένα αεροπλάνο κάνει ελεύθερη πτώση πάνω από τον Ατλαντικό) με την ζωή και να γίνει γνώση; Ποιο είναι εκείνο το χαρακτηριστικό, που εάν εφαρμοστεί στην καθημερινότητα μας, θα μας βοηθήσει να αποκτήσουμε μια άλλη οπτική; Είναι η έλλειψη βαρύτητας.

Δεν θα αναλύσω με όρους φυσικής τι είναι βαρύτητα, ελεύθερη πτώση ή το ότι δεν είναι εφικτό να «καταργήσουμε» την βαρύτητα. Αυτό που προτείνω είναι να το προσεγγίσουμε πνευματικά και όχι σωματικά. Να κατανοήσουμε τι μας τραβάει και μας κρατάει κάτω στην Γη και δεν μας αφήνει να βιώσουμε αυτό που η «έλλειψη βαρύτητας του νου» μπορεί να προσφέρει.

Θα παραθέσω ποια κατά την γνώμη μου είναι τα «βαρίδια» που μας κρατάνε κάτω στην Γη, βάζοντας στους ώμους μας βάρος που δεν χρειαζόμαστε.

  1. Αγωνία για το αύριο
  2. Φόβος για τον θάνατο
  3. Ικανοποίηση ασθενικών θέλω

Αυτός είναι ένας εντοπισμός, η λύση όμως; Πως θα ξεφύγουμε από την αγωνία, τον φόβο και την υπεροψία; Πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι η καλλιέργεια μίας σχέσης εμπιστοσύνης με τις αρχές που διέπουν τη φύση.

 

Πηγή

Continue Reading

Trending