Μόδα

Πάμε London Fashion Week ?

Λονδίνο! Μία από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που πρέπει να επισκεφτείς. Και πιο συγκεκριμένα τον Φλεβάρη. Όχι μόνον για τα μουσεία, τον Τάμεση ή την βασίλισσα αλλά και για την Εβδομάδα Μόδας. London Fashion Week, που δικαιωματικά του ανήκει.

Πάμε όμως από την αρχή του δικού μου ταξιδιού…

Είχα ξαναταξιδέψει στο εξωτερικό, μόνη και με παρέα… αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν ήταν το ίδιο.

Στο φετινό Εκπαιδευτικό ταξίδι της Σχολής, δύο καθηγητές γεμάτοι όρεξη, επτά νέες ταλαντούχες σχεδιάστριες και εγώ, προσγειωθήκαμε στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιόνας. Τρένο, μετρό και ξενοδοχείο ήταν οι πρώτες μας κινήσεις. Φαγητό και ξεκούραση οι επόμενες.

Η μόδα στα πόδια μας!

Παρασκευή. Ξεκινήσαμε την ημέρα μας με βόλτα στη γνωστή Oxford Street. STREET! Ένας ατελείωτος δρόμος με μαγαζιά, ό,τι μπορεί ο νους να φανταστεί. Από τα πιο προσιτά Primark και H&M μέχρι τα πιο ακριβά εμπορικά όπως το Selfridges που είναι μία μοναδική εμπειρία πολυτέλειας. Στο εμπορικό αυτό κέντρο, μπορείς να βρεις δημιουργίες μεγάλων οίκων αλλά και από νέους σχεδιαστές όπως ο Craig Green. Οι συλλογές των Alexander Mc Queen, Prada, Gucci, Comme des Garcons, Yohji Yamamoto, Miu Miu, Dior και Valentino αλλά και της καταξιωμένης ελληνίδας σχεδιάστριας Μary Katrantzou ήταν μερικές από τις πιο εντυπωσιακές. Περνούν από τα μάτια σου όλα τα σχέδια και χρώματα για την σεζόν Άνοιξη –Καλοκαίρι: Πολλές ρίγες, κεντήματα, έντονα μοτίβα και λουλούδια, δερμάτινα τζάκετ, χρωματιστές πιέτες και τούλια, γεωμετρικά σχέδια, έντονα χρώματα αλλά και παστέλ ήταν αυτά που ξεχώριζαν.

Επόμενη στάση, Tate Modern Museum! Πώς θα μπορούσε ο χώρος της μόδας να μην επηρεαστεί από αυτόν της τέχνης; Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του Λονδίνου. Μία πινακοθήκη, που ιδρύθηκε σε παλιό σταθμό παραγωγής ενέργειας, με έργα μοντέρνας τέχνης από το 1900 μέχρι και σήμερα. Το μουσείο διαθέτει επτά επίπεδα, όπου μπορεί να δει κανείς πίνακες από Pablo Picasso μέχρι Roy Lichtenstein, έργα αφηρημένης τέχνης, εκθέματα, φωτογραφίες και βίντεο. Από τα μπουκάλια κόκα κόλας στη σειρά του Andy Warhol μέχρι έναν μεγάλο πύργο με πολλά ραδιόφωνα το ένα πάνω στο άλλο.

Ελευθερία!

Γιατί είπα ελευθερία; Γιατί στο δρόμο μας «βρέθηκε» το Liberty. Ένα παλιό, ξύλινο εμπορικό με ρούχα σχεδιαστών, υφάσματα, κουμπιά και πατρόν. Η Αγγλία έδινε πάντα ιδιαίτερη σημασία στο ύφασμα. Είτε είχε να κάνει με ρούχα είτε με κουρτίνες και έπιπλα.

Μarques’ Almeida, Teatum Jones, Marta Jakubowski είναι μερικοί ανερχόμενοι σχεδιαστές που μπορείς να γνωρίσεις εκεί μέσα από τις δημιουργίες τους . Χρυσά κουμπιά, ογκώδη μάλλινα με χοντρή πλέξη, δερμάτινες λεπτομέρειες, πολύχρωμη παγέτα, κίτρινη γούνα, μικρό σε μεγάλο καρό, σκούρο τζιν, μεταλλικά σχέδια, μικρά λουλούδια και βινύλ είναι μερικά από αυτά που είδαμε, σχολιάσαμε και φωτογραφήσαμε. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν τα πατρόν των ρούχων και οι ραφές τους. Σχεδιασμένα, κομμένα και ραμμένα από δεξιοτέχνες σχεδιαστές, πατρονίστ και ράφτες. Νομίζω εκεί πιο πολύ από κάθε άλλη μας στιγμή φάνηκε η αγάπη μας για το ρούχο. Η φαντασία μας έχει ξεφύγει. Τα μάτια μας έλαμπαν.

Δε θέλω να ξεχάσω να σας μιλήσω έστω και λίγο για το Camden Town. Το λονδρέζικο Μοναστηράκι! Μία περιοχή με πολλά μα πάρα πολλά μαγαζιά. Εκεί, μπορείς να βρεις από τα αναμνηστικά μαγνητάκια που αγοράζουμε όλοι στις μαμάδες μας μέχρι και second-hand μαγαζιά. Μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει μία νεαρή κοπέλα που ζωγράφιζε με καμβά της τα σταράκια που όλοι αγαπάμε να φοράμε επιλέγοντας εσύ το μέγεθός σου και φυσικά το σχέδιο. Και όσο για την τιμή; Πλήρωνες το νούμερο σου σε λίρες!

Το όνειρο του L.F.W.F. !

«Welcome to London Fashion Week Festival», είπα μέσα μου! Είχαμε στα χέρια μας τα είκοσι «χρυσά» εισιτήρια. Δέκα για την είσοδο και δέκα για την επίδειξη. Μπαίνοντας στην καλοφωτισμένη αίθουσα του show, σε καλωσόριζε μία κυρία της οργάνωσης και σε οδηγούσε στα μακρόστενα παγκάκια της αίθουσας. Δεν υπήρχε η επιλογή της θέσης, εκτός και αν πήγαινες από τους πρώτους. Οι δείκτες προχώρησαν, η ώρα έφτασε. Τελικά, οι Άγγλοι είναι πάντα στην ώρα τους… Τα φώτα σβήνουν, οι προβολείς εστιάζουν κ η εντυπωσιακή επίδειξη ξεκινάει! Ήταν αυτή της Jamie Wei Huang. Μία νεαρή designer που σχεδιάζει γυναικεία ρούχα και παπούτσια και έχει αποφοιτήσει από το Saint Martins. Η Jamie έχει κερδίσει επάξια βραβεία και έχει δουλέψει ατελείωτες ώρες μέχρι να φτάσει αυτή η μέρα που θα παρουσίαζε τις δημιουργίες της για να χειροκροτηθούν σε μία κατάμεστη αίθουσα. Δερμάτινες φούστες, τζιν, ασύμμετρες πουκαμίσες και πλεκτά φορέματα σε μπλε, άσπρο και καφέ με κόκκινες λεπτομέρειες παρέλασαν με χάρη από μπροστά μας. Αθλητικά sneakers, κάλτσες και χοντρά παπούτσια ολοκλήρωναν τα σύνολα. Τα μοντέλα από διαφορετικές κουλτούρες και καταγωγές περπάτησαν στην πασαρέλα χωρίς καθόλου μακιγιάζ και με πολύ απλά χτενίσματα για να μην επισκιάζεται το ρούχο ενώ κάποια από αυτά φορούσαν μαντίλα. Ήταν σαφής η πρόθεση της σχεδιάστριας να στραφεί με τις prêt- a- porter δημιουργίες της στο νεανικό κοινό αλλά και σε μουσουλμανικό πληθυσμό.

Μόλις είχαμε αποκτήσει μία μοναδική και αξιοζήλευτη εμπειρία. Λαμπερή όσο τα φώτα των φωτογραφικών φακών των παπαράτσι και του ενθουσιασμένου κοινού. Δυνατή όσο η μουσική που ακολουθούσε τα μοντέλα. Συγκινητική όσο η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας.

Πάντα μαζί μας η κυρία Μαρία Βυτινίδου και ο κύριος Βαγγέλης Δημητρακόπουλος. Η Διεύθυνση της σχολής που πάντα με το χαμόγελό τους, τη διάθεσή τους και τις γνώσεις τους έκαναν πραγματικότητα έναν από τους μεγαλύτερους στόχους μας. Ευχαριστούμε γι΄αυτό και ευχόμαστε κάθε επιτυχία!

Από την Ανδριάνα Γκιαούρη

Fashion Stylist

Graduate AthensFashionClub Fashion School

www.athensfashionclub.com

Μόδα

“Cerulean Syndrome”: Δεν επιλέγεις τι φοράς

Αρθρογράφος :
Χριστίνα Κουμπάρου
Fashion Stylist
Απόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

Η πιο διάσημη σκηνή της ταινίας The Devil Wears Prada δεν μιλά τελικά για ένα μπλε
πουλόβερ.

Μιλά για εξουσία.

-Στη σκηνή του περίφημου “cerulean μονόλογου”, η Miranda Priestly εξηγεί στην Andy ότι
το ξεθωριασμένο μπλε πουλόβερ που φορά δεν ήταν ποτέ πραγματικά δική της επιλογή. Το
χρώμα “cerulean” ή ουσιαστικά το μπλε του ουρανού, εμφανίστηκε αρχικά σε συλλογές
υψηλής ραπτικής από μεγάλους οίκους μόδας, πέρασε στα περιοδικά μόδας, στα
πολυκαταστήματα και τελικά κατέληξε σε ένα φθηνό καλάθι εκπτώσεων από όπου το
αγόρασε η Andy. Η Miranda της αποκαλύπτει ότι ακόμη και η προσπάθειά της να “μην
ενδιαφέρεται για τη μόδα” είναι ήδη μέρος του ίδιου του συστήματος.

Αυτό ακριβώς είναι το “Cerulean Syndrome”: η ψευδαίσθηση της επιλογής.

-Οι τάσεις δεν δημιουργούνται τυχαία, αλλά αποτελούν αποτέλεσμα ενός ολόκληρου
συστήματος που περιλαμβάνει σχεδιαστές, luxury brands, fashion editors, forecasting
agencies, αλλά και τη βιομηχανία υφασμάτων και παραγωγής. Εταιρείες πρόβλεψης τάσεων,
όπως η WGSN και η Pantone, αναλύουν κοινωνικές συμπεριφορές, πολιτισμικές αλλαγές και
καταναλωτικές συνήθειες, προτείνοντας χρώματα, υφές και αισθητικές κατευθύνσεις χρόνια
πριν εμφανιστούν στις βιτρίνες. Στη συνέχεια, οι τάσεις αυτές “φιλτράρονται” προς τα κάτω
μέσα από fast fashion αλυσίδες, social media, influencers και διαφημίσεις, μέχρι να γίνουν
μαζικά αποδεκτές.

Το σύστημα της μόδας δεν πουλά απλώς ρούχα.
Πουλά status, εικόνα και κοινωνική αποδοχή.

-Σήμερα, αυτή η διαδικασία γίνεται ακόμη πιο έντονη μέσω των social media και των
αλγορίθμων. Η αρχική θεωρία του “trickle-down fashion”, σύμφωνα με την οποία οι τάσεις
ξεκινούν από τις ελίτ και καταλήγουν στη μαζική αγορά, έχει εξελιχθεί σε έναν πολύ πιο

γρήγορο και αόρατο μηχανισμό. Το TikTok, το Instagram και οι αλγόριθμοι του “For You
Page” προωθούν συνεχώς συγκεκριμένες αισθητικές: “clean girl”, “old money”, “quiet
luxury”, “mob wife”. Παρότι παρουσιάζονται ως διαφορετικές ταυτότητες, στην
πραγματικότητα λειτουργούν σαν προκαθορισμένα “templates προσωπικότητας”.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ξεχωρίζουν, ενώ στην ουσία ακολουθούν διαφορετικές
εκδοχές της ίδιας αισθητικής κατεύθυνσης.

-Ακόμη και η έννοια του “anti-fashion” έχει ενσωματωθεί στο ίδιο το σύστημα της μόδας. Το
minimal ντύσιμο, τα basic κομμάτια ή η δήθεν αδιαφορία για τη μόδα μετατρέπονται και
αυτά σε trends. Η βιομηχανία έχει την ικανότητα να απορροφά κάθε μορφή αντίδρασης και
να τη μετατρέπει σε νέο προϊόν προς κατανάλωση.

-Το cerulean πουλόβερ της Andy γίνεται έτσι σύμβολο μιας μεγαλύτερης πραγματικότητας: οι
επιλογές μας δεν είναι ποτέ πλήρως ανεξάρτητες. Το τι θεωρούμε όμορφο, κομψό ή “σωστό”
επηρεάζεται συνεχώς από εικόνες, media και κοινωνικούς κώδικες που λειτουργούν στο
παρασκήνιο.

-Αξίζει κανείς να αναρωτηθεί αν τελικά το πιο ισχυρό στοιχείο της μόδας δεν είναι η
δημιουργικότητα, αλλά η επιρροή. Η δυνατότητα ενός συστήματος να διαμορφώνει επιθυμίες
χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

-Και αυτό είναι που κάνει τη σκηνή της Miranda τόσο διαχρονική. Δεν μιλά μόνο για τη μόδα.
Μιλά για όλους τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τις επιλογές μας καθημερινά: από το τι
φοράμε μέχρι το πώς θέλουμε να παρουσιαζόμαστε στον κόσμο.

Τελικά μπορεί να μην επιλέξαμε ποτέ πραγματικά αυθόρμητα το cerulean πουλόβερ.

Τελικά απλώς επιλέξαμε ανάμεσα στις επιλογές που είχαν ήδη αποφασιστεί για εμάς.

Μόδα

RIP THE RULES :Style has no size… ή μήπως έχει;

Αρθρογράφος:
Χρυσούλα Γρύλλη
Fashion Stylist
Aπόφοιτος της Σχολής Μόδας AthensFashionClub

-Η μόδα σήμερα φωνάζει “inclusivity”. Τα brands μιλούν για αποδοχή, διαφορετικότητα και
ελευθερία. Τα catwalks γίνονται πιο «ανοιχτά», τα campaigns πιο πολυφωνικά. Αλλά πίσω
από αυτή τη νέα εικόνα, υπάρχει ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει ξεκάθαρα:

Μπορούν τελικά όλοι να φορούν τα πάντα;

-Μπορεί μια plus size γυναίκα να φορέσει έναν δερμάτινο κορσέ; Μια κοντή φούστα; Να δείξει
τα μπράτσα της, το σώμα της, χωρίς να “διορθώνει” τίποτα; Να επιλέξει όγκο, τούλι, ένταση ,
χωρίς να σκέφτεται αν “επιτρέπεται”;

Ή μήπως η μόδα εξακολουθεί να έχει κανόνες , απλά πλέον δεν τους λέμε δυνατά;

-Το editorial project “Rip the Rules”, εμπνευσμένο από τη φιλοσοφία της Carrie Bradshaw
στο Sex and the City, δεν δημιουργήθηκε για να δώσει μια ασφαλή απάντηση. Δημιουργήθηκε
για να αμφισβητήσει. Γιατί η αλήθεια είναι πιο άβολη απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

-Η μόδα πάντα είχε αισθητική. Αναλογίες. Ισορροπία. Styling που “κολακεύει”.
Και ναι ! Δεν ταιριάζουν όλα σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι η τεχνική πλευρά του
styling, αυτή που διδάσκεται, αναλύεται και εφαρμόζεται.

Αλλά εδώ γεννιέται το πραγματικό debate:

Ντυνόμαστε για να “δείχνουμε καλύτεροι” ή για να εκφράζουμε αυτό που είμαστε;

-Γιατί μια γυναίκα να μαθαίνει τι πρέπει να κρύψει, αντί για το τι θέλει να δείξει; Ποιος
αποφασίζει ποια σημεία είναι «αποδεκτά» και ποια πρέπει να μείνουν αόρατα;

-Η επιλογή ενός plus size σώματος μέσα σε ένα τόσο έντονο, “μη ασφαλές” styling , κορσές,
τούλι, όγκος, έκθεση , δεν είναι απλά αποδοχή. Είναι πρόκληση. Είναι σύγκρουση με την ίδια
τη λογική της μόδας που για χρόνια επέβαλλε σιωπηλά όρια.

Και ίσως εκεί είναι το σημείο που διχάζει.

Γιατί κάποιοι θα πουν: «Δεν είναι κολακευτικό».
Και κάποιοι άλλοι: «Δεν χρειάζεται να είναι».

-Αυτή η αντίθεση αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι το “κολακευτικό” δεν είναι πάντα
αντικειμενικό. Είναι κοινωνικά διαμορφωμένο. Είναι αποτέλεσμα χρόνων εικόνων, προτύπων
και περιορισμών που έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε χωρίς να τα αμφισβητούμε.

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το σώμα.
Αλλά το βλέμμα που το κρίνει.

-Σε μια εποχή που η εικόνα καθορίζεται από κανόνες, φίλτρα και “σωστά” πρότυπα, το “Rip
the Rules” δεν έρχεται να πει ότι όλα είναι σωστά. Ούτε ότι η αισθητική δεν έχει ρόλο.

Έρχεται να θέσει ένα πιο ουσιαστικό ερώτημα:

-Μπορεί η μόδα να είναι ταυτόχρονα αισθητική και ελευθερία; Γιατί αν η μόδα είναι
πραγματικά ελευθερία , τότε δεν μπορεί να λειτουργεί με όρια που επιβάλλονται σιωπηλά. Και
ίσως τελικά το πιο επικίνδυνο statement δεν είναι ένα outfit. Είναι η απόφαση να το φορέσεις.

Αν η μόδα είναι ελευθερία , γιατί ακόμα ζητάμε άδεια για να υπάρξουμε μέσα σε αυτή;

Μόδα

Αναστασία Δόση

Η κληρονομιά της ελληνικής χειροποίητης μόδας μέσα από ένα
σύγχρονο βλέμμα διακριτικής πολυτέλειας.

-Από το οικογενειακό ατελιέ έως τη νέα της δημιουργική εποχή, η Αναστασία Δόση μεταφράζει την
παράδοση της υψηλής ραπτικής σε μια σύγχρονη γλώσσα θηλυκότητας, δεξιοτεχνίας και απόλυτα
προσωπικού στιλ.

-Η Αναστασία Δόση ανήκει στη νέα γενιά δημιουργών που επανατοποθετούν τη σύγχρονη
ελληνική μόδα στον χάρτη της διακριτικής πολυτέλειας. Ως η δεύτερη γενιά του ATELIER
DOSI, συνεχίζει μια οικογενειακή κληρονομιά που ξεκίνησε το 1986, μεταφέροντας στο
σήμερα την τεχνογνωσία, την αφοσίωση στη λεπτομέρεια και την αβίαστη κομψότητα που
χαρακτήρισαν από την πρώτη στιγμή το όνομα της μητέρας της, Μαρίας Δόση.

-Μεγαλωμένη μέσα στο ατελιέ, ανάμεσα σε υφάσματα, πατρόν και χειροποίητες
λεπτομέρειες, έμαθε από νωρίς να αντιλαμβάνεται το ένδυμα όχι απλώς ως φόρμα, αλλά ως
αφήγηση. Από παιδί σχεδίαζε, κεντούσε, παρατηρούσε τις υφές και αναζητούσε τη
λεπτομέρεια που μεταμορφώνει ένα κομμάτι σε αντικείμενο επιθυμίας.

-Το θέατρο υπήρξε μία από τις πρώτες της γλώσσες έκφρασης — ένας κόσμος όπου η
εικόνα, η κίνηση και η δραματουργία συνυπάρχουν με απόλυτη αρμονία. Εκεί γεννήθηκε η
βαθύτερη σχέση της με την αισθητική και την αφήγηση, στοιχεία που σήμερα διαπερνούν με
φυσικότητα κάθε δημιουργία της.

-Τα πρώτα της ερεθίσματα διαμορφώθηκαν μέσα από ταξίδια στο Παρίσι και το Μιλάνο, δίπλα
στη μητέρα της, εκεί όπου η υψηλή ραπτική συναντά την πολιτισμική μνήμη και η ποιότητα
αποκτά σχεδόν τελετουργική διάσταση. Η επαφή της με εξαιρετικά υφάσματα, refined
τεχνικές και τη διεθνή γλώσσα του στιλ αποτέλεσε το θεμέλιο της δικής της δημιουργικής
ταυτότητας.

-Οι σπουδές της στη μόδα στην Αγγλία, σε συνδυασμό με την πρακτική της σε οίκους του
Λονδίνου και του Παρισιού, της προσέφεραν μια σπάνια ισορροπία ανάμεσα στην
αυστηρότητα της τεχνικής και στην ελευθερία της σύγχρονης δημιουργίας. Το αποτέλεσμα
είναι μια αισθητική ώριμη, διεθνής και ταυτόχρονα απόλυτα προσωπική.

-Με την επιστροφή της στην Ελλάδα, η διάκρισή της ως Καλύτερη Σχεδιάστρια στην Athens
Xclusive Designers Week επιβεβαίωσε αυτό που ήδη γινόταν αισθητό: την άφιξη μιας
δημιουργού με σαφή αισθητική πρόταση και έντονη προσωπική υπογραφή.

-Σήμερα, η Αναστασία Δόση δημιουργεί μοναδικά ενδύματα που ισορροπούν ανάμεσα στη
γλυπτική καθαρότητα της φόρμας και στη συναισθηματική δύναμη της χειροποίητης
λεπτομέρειας. Κάθε δημιουργία λειτουργεί ως προσωπική δήλωση ύφους — μια σύγχρονη
εκδοχή της υψηλής ραπτικής που τιμά τη δεξιοτεχνία του παρελθόντος, ενώ συνομιλεί με τη
γυναίκα του σήμερα.

-Ξεχωριστή θέση στο δημιουργικό της σύμπαν κατέχουν τα υφάσματα με προσωπικότητα —
πολύτιμες επιφάνειες, περίτεχνα κεντήματα και υφές που μοιάζουν να φέρουν μέσα τους
μνήμη, πολιτισμό και αφήγηση. Είναι οι σπάνιοι θησαυροί που συλλέγει στα ταξίδια της και
μεταπλάθει σε μοναδικές δημιουργίες, προσδίδοντας σε κάθε γυναίκα την αίσθηση ενός
κομματιού φτιαγμένου αποκλειστικά για τη δική της ιστορία.

-Το ATELIER DOSI δεν αποτελεί απλώς έναν δημιουργικό χώρο, αλλά έναν οίκο με βαθιά
αίσθηση συνέχειας, μνήμης και εξέλιξης. Είναι το σημείο όπου η οικογενειακή κληρονομιά
μετασχηματίζεται σε ένα σύγχρονο όραμα, με την υπογραφή μιας σχεδιάστριας που γνωρίζει
ακριβώς πώς να μεταφράζει την ευαισθησία σε μορφή.

-Πρόσφατα, η Αναστασία Δόση εγκαινίασε έναν νέο χώρο στην καρδιά της Θεσσαλονίκης,
ένα περιβάλλον που συμπυκνώνει με απόλυτη καθαρότητα τη φιλοσοφία του ATELIER
DOSI: αυθεντικότητα, ποιότητα και χειροποίητη δημιουργία. Το ατελιέ λειτουργεί ταυτόχρονα
ως showroom και εργαστήριο, προσφέροντας μια εμπειρία που υπερβαίνει την έννοια της
απλής επίσκεψης και πλησιάζει περισσότερο σε έναν ιδιωτικό διάλογο με τη haute couture.

-Ράφια γεμάτα υφάσματα εξαιρετικής ποιότητας, επιλεγμένες υφές και δείγματα που
αποκαλύπτουν τη λεπτότητα της κατασκευής, προσκαλούν κάθε γυναίκα να διαμορφώσει το
δικό της προσωπικό αφήγημα μέσα από χρώματα, υλικά και σιλουέτες. Ο χώρος, φωτεινός
και ατμοσφαιρικός, είναι επιμελημένος μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, με φυσικές πρώτες
ύλες και χειροποίητα στοιχεία που ενισχύουν τη διακριτική πολυτέλεια του brand.

-Πίσω από ένα μεγάλο τζάμι, το εργαστήριο παραμένει ορατό, μετατρέποντας τη διαδικασία
της δημιουργίας σε αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Οι βελονιές, τα κεντήματα και η
κατασκευή κάθε κομματιού αποκαλύπτονται με αφοπλιστική ειλικρίνεια, υπενθυμίζοντας ότι
εδώ τίποτα δεν είναι μαζικό και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κάθε δημιουργία γεννιέται
αποκλειστικά μέσα σε αυτόν τον χώρο, με φυσικές πρώτες ύλες, χειροποίητες τεχνικές και
απόλυτη αφοσίωση στη λεπτομέρεια.

-Ο νέος χώρος του ATELIER DOSI στη Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς ένα ατελιέ· είναι μια
σύγχρονη έκφραση δημιουργικής πολυτέλειας, όπου η παράδοση συναντά την καινοτομία
και η χειροποίητη τέχνη αποκτά ξανά τον χώρο και τη σημασία που της ανήκουν.