Connect with us

Παιδί

Πως μπορώ να αναγνωρίσω το ιδανικό για το παιδί μου

Από την πρώτη στιγμή της είδησης μιας εγκυμοσύνης, μία μαγική πορεία ξεκινά για τη μέλλουσα μητέρα, ένα ταξίδι που δεν έχει επιστροφή. Τα όνειρα διαδέχονται το ένα το άλλο και οποιοδήποτε συναίσθημα μεγεθύνεται…  Η αρχική χαρά όμως σύντομα γίνεται ανησυχία, καθώς αυτό που συμβαίνει είναι πρωτόγνωρο, και μία πληθώρα προβληματισμών και ερωτηματικών ξεπροβάλλουν.

Όλες οι μαμάδες περάσαμε από φάσεις όπου αισθανθήκαμε ανήμπορες και πελαγωμένες ακόμα και για τα πιο απλά. Όταν τα παιδιά μας είναι μικρά, αναρωτιόμαστε για την υγεία, την ασφάλεια, τη διατροφή, το βάρος τους… και με το πέρασμα των χρόνων, ανάλογα με την ηλικία, για τη συναναστροφή τους με τα άλλα παιδιά, τις επιδόσεις τους στο σχολείο, την ανάπτυξη των ιδιαίτερων ταλέντων και δεξιοτήτων τους, την ενασχόλησή τους με τα μέσα μαζική δικτύωσης, τους πρώτους έρωτες… η λίστα δεν έχει τέλος!!

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των ανησυχιών, είναι η έμφυτη ανάγκη της μητέρας να κάνει πάντα το καλύτερο για το παιδί της. Ποιο είναι όμως αυτό το καλύτερο; Πώς μπορεί κάθε στιγμή να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει; Σε έναν κόσμο που βρίθει από πληροφορίες και ειδικούς, με τι κριτήριο μπορεί να επιλέξει το ιδανικό;

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός όπως στην όψη, έτσι και στο χαρακτήρα. Όταν δύο διαφορετικοί άνθρωποι έρχονται κοντά, συμβαίνει μία μοναδική και ιδιαίτερη αλληλεπίδραση, χαρακτηριστική της σχέσης τους. Στην περίπτωση μητέρας-παιδιού η σχέση αυτή εμπεριέχει την αμεσότητα της εξάρτησης, την ανιδιοτέλεια της αγάπης και την χαρά της προσδοκίας. Εμπεριέχει την ιερότητα της αυτοθυσίας.

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κανένας πιο «ειδικός» για ένα παιδί από την ίδια του τη μητέρα, αρκεί εκείνη να επενδύσει όλη της την ενέργειά στο να το κατανοήσει, να μάθει τις αδυναμίες, τις προτιμήσεις και τα προτερήματά του, να μάθει να αποκωδικοποιεί τις αντιδράσεις και τις επιθυμίες του. Αυτό δε μπορεί να γίνει αυτοστιγμής ούτε είναι κάτι που θα διδαχθεί από κάποιον άλλο. Γίνεται μέσα από «λάθη» και πειραματισμούς. Συμβαίνει αβίαστα μετά από κάποιο διάστημα, όταν εγκαθιδρύεται η βεβαιότητα στη μητέρα ότι είναι σε θέση να γνωρίζει κάθε στιγμή το καλύτερο για το παιδί της. Θέλει απλά λίγη υπομονή στην αρχή και περισσότερη εμπιστοσύνη στις μητρικές της ικανότητες.

Η ποιότητα της σχέσης της με το παιδί κρίνεται από τη διάθεση που θα δείξει για να αναγνωρίσει και να εγκολπώσει κάθε πτυχή της ύπαρξής του με αγάπη. Δεν έχει σημασία τίποτα άλλο, δεν έχουν καμία θέση οι τεχνικές, δεν υπάρχει κάποιο μαγικό κόλπο. Τα παιδιά δεν έρχονται με οδηγίες χρήσης, γιατί δεν είναι μηχανές ώστε να ανταποκρίνονται κατάλληλα με το πάτημα ενός κουμπιού. Είναι ένα δυναμικό σύστημα σώματος, πνεύματος, ψυχής που διαρκώς μεταβάλλεται.

Όσο πιο κοντά τους είμαστε, τόσο περισσότερο θα απολαμβάνουμε τα δώρα αυτής της υπέροχης σχέσης…

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παιδί

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ ΣΤΟ «ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ»

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ & η Συγγραφέας & Παιδαγωγός Λητώ Τσακίρη Παπαθανασίου σας προτείνουν τρία  όμορφα παιδικά βιβλία για τον μήνα Μάρτιο.                                                                                                                Α. Η ξεχωριστή παραμυθού Ανθή Θάνου μας παρουσίασε πριν ένα μήνα το βιβλίο της “Παραμυθάκι Ρεβυθάκι’ Το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Τζιαμπίρης Πυραμίδα είναι εικονογραφημένο υπέροχα από τη Μαρία Μυστακίδου και μέσα στις σελίδες του κρύβει τέσσερα όμορφα παραδοσιακά παραμύθια, Το κουδουνάκι, Ο ποντικός και η θυγατέρα του,  Η γριά με το ραβδί, Η κατσικούλα. Μαζί με το βιβλίο υπάρχει και το CD της αφήγησης της Ανθής Θάνου ντυμένο μουσικά από τον Αλέξανδρο Μακρή σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Β. Ένα άλλο τρυφερό βιβλίο πάλι από τις εκδόσεις Τζιαμπίρης Πυραμίδα που θα θέλαμε να σας προτείνουμε είναι το « Παντού και Πάντα» της Αγγελικής Λάλου Το βιβλίο μας μιλά για την πολύτιμη αξία της αγάπης. Όπως και αν είσαι ότι κι αν νιώθεις σε κάθε σου σκέψη, σε όλες σου τις πράξεις, όπως και αν φαίνεσαι, όποια και αν είναι η συμπεριφορά σου, όπου κι αν βρίσκεσαι,  με όποιους και αν είσαι μαζί, εγώ θα είμαι κοντά σου και θα σε αγαπώ παντού και πάντα λέει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου και μας προκαλεί να το διαβάσουμε. Το βιβλίο έχει εικονογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο από τη Λία Φωτιάδου. Είναι ένα σκληρόδετο βιβλίο 36 σελίδων που κυκλοφόρησε μόλις στις αρχές του 2019. Η Αγγελική Λάλου είναι φιλόλογος με κατεύθυνση τη γλωσσολογία , κειμενογράφος και δημοσιογράφος. Είναι ιδρυτικό μέλος της εταιρείας Εν Κύκλω. Στο παρελθόν έχει διασκευάσει κλασικά παραμύθια, έχει γράψει και ένα εφηβικό μυθιστόρημα. Είναι μία γλυκιά μαμά που λατρεύει το μικρό της γιο και μάλλον για αυτόν έχει γράψει το βιβλίο αυτό.

Γ. Δύο ευαισθητοποιημένες εκπαιδευτικοί μας παρουσιάζουν το παραμύθι τους.Η Έλενα Ντάβλαμάνου που ήδη την ξέρουμε από το παραμύθι της ‘Μπορώ και χωρίς αυτά» το οποίο γνωρίσαμε μέσω των εκδόσεων Μίνωας και ήταν το πρώτο της συγγραφικό εγχείρημα . Τώρα επιστρέφει με αυτό το  βιβλίο που συνυπογράφει με την Αθανασία Ελευθερούλη συνάδελφό της στο Δημοτικό Σχολείο Άγιος Ιωσήφ του Βόλου.Το  βιβλίο έρχεται από την Ήρα εκδοτική και έχει τον τίτλο «Το αγόρι από τον κόσμο των χρωμάτων» το συγκεκριμένο παραμύθι είναι ένα βιβλίο για την ενδοοικογενειακή λεκτική βία, την απόρριψη, την απομόνωση, τη φιλία,  την πίστη στο ταλέντο. Την εικονογραφηση έχει κάνει η Πανωραία Χριστοπούλου  Η ιστορία του μικρού Αλέξη που βιώνει μία απόλυτη συμπεριφορά από την οικογένεια του, συγκινεί τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Το συγκεκριμένο βιβλίο θα ήταν καλό να το ξεφυλλίσουν και να εισπράξουν τα μηνύματά του και οι μεγάλοι  γιατί υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε την αξία της προσωπικότητας των παιδιών μας και τη μοναδικότητά τους, τα ταλέντα, τις επιθυμίες τους, ώστε να μπορέσουν να πορευτούν ως ολοκληρωμένοι άνθρωποι Το βιβλίο  υπενθυμίζει σε όλους τους αναγνώστες πόσο πολύτιμο και συναρπαστικό είναι το να γίνεις  ένας καλός γονιός.

Αναζητήστε τα!

Πηγή

Continue Reading

Παιδί

Τρόποι κοινωνικοποίησης του παιδιού

Η κοινωνικοποίηση είναι μία έννοια που χρησιμοποιείται ευρέως στις μέρες μας, καθώς αποτελεί έναν από τους πιο επιτακτικούς στόχους της οικογένειας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 20ου αιώνα και περιγράφει τη διαδικασία μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνικό ον, δηλαδή τη διαδικασία μετάδοσης ηθών, εθίμων, κανόνων, ιδεολογιών, αξιών και προτύπων συμπεριφοράς που κάθε κοινωνία ή κοινωνική ομάδα θεωρεί ορθά.

Κατά τη γνώμη μου, βοηθάμε ένα παιδί να κοινωνικοποιηθεί όταν το διδάσκουμε να σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται και ταυτόχρονα να διατηρεί με ακεραιότητα τις ιδιαίτερες πτυχές του χαρακτήρα του. Και με τη λέξη διδάσκοντας δεν εννοώ λέγοντας, αλλά πράττοντας. Δεν έχει κανένα νόημα να συμβουλεύουμε λεκτικά τα παιδιά μας, εάν δεν πρεσβεύουμε με πράξεις αυτά που λέμε.

Από όλους τους φορείς που συντελούν στην κοινωνικοποίηση ενός παιδιού, η οικογένεια κατέχει εξέχουσα θέση, γιατί στηρίζεται στην εμπιστοσύνη που δείχνει το παιδί προς τους γονείς. Εκεί τίθενται οι βάσεις και στη συνέχεια εκφράζονται στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνικοποίηση εξαρτάται απόλυτα από την διάθεση και την πρόθεση με την οποία ωθούμε το παιδί να συνδιαλεχθεί με τους άλλους. Δε σημαίνει ότι πρέπει να το προωθούμε να έχει πολλούς φίλους, ή κάποιους φίλους που να ευνοεί και να τον ευνοούν και να μην ενδιαφέρεται για τους υπόλοιπους. Δεν έχει κανένα νόημα ο αριθμός των φίλων, ούτε είναι ενδεικτικός μίας υγιούς προσωπικότητας. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, αλλά πρέπει πρώτα να στέκεται γερά στα πόδια του, ώστε να συναναστρέφεται επειδή το θέλει και όχι επειδή το έχει ανάγκη.

Θεωρώ επιπλέον ότι ο στόχος της οικογένειας είναι να προετοιμάσει το παιδί για την κοινωνία με την οποία θα έρθει αντιμέτωπο και όχι να του προσφέρει ένα απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον.

Και ας αναρωτηθούμε, ο στόχος μας είναι να εντάξουμε ομαλά ένα παιδί σε μία κοινωνία που νοσεί; Είμαστε εμείς οι ενήλικες τόσο ευχαριστημένοι από την κοινωνία που ζούμε, ώστε να αξίζει να τη διαιωνίσουμε διδάσκοντας αντίστοιχες νοοτροπίες και συμπεριφορές στα παιδιά μας; Για παράδειγμα, πώς θα μάθουμε σε ένα παιδί να μην κοροϊδεύει τους συμμαθητές του, όταν εμείς οι ίδιοι κατηγορούμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο τους συνανθρώπους μας; Όταν διπλοπαρκάρουμε παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία, όταν δε δίνουμε τη θέση μας σε μία έγκυο γυναίκα ή έναν ηλικιωμένο, όταν πετάμε κάτω σκουπίδια, όταν αρπαζόμαστε με υπαλλήλους χωρίς δισταγμό… Πώς θα πείσουμε ένα παιδί να είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του, όταν εμείς εκφράζουμε ασυνέπεια; Και ακόμα βαθύτερα, όταν δε στηρίζουμε την ύπαρξή μας σε αρχές και ξεπουλάμε με ευκολία τα πάντα για να βολευτούμε…

Κατά τη γνώμη μου, δεν υφίσταται ο όρος υγιής κοινωνικοποίηση, όταν η ίδια η κοινωνία νοσεί. Και με τον όρο κοινωνία εννοώ όλους εμάς τους ανθρώπους που την αποτελούμε. Για να κοινωνικοποιήσουμε λοιπόν ορθά τα παιδιά μας πρέπει πρωτίστως να πάρουμε οι ίδιοι κάποιες αποφάσεις για τη δική μας κοινωνικοποίηση.

Λαμπρινή Τζελέπη

Χημικός, M.S.Ed

Continue Reading

Παιδί

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ: AITIA, ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ

Αγαπητοί γονείς, πρόσφατα αντιμετώπισα κάποιες αρκετά δύσκολες περιπτώσεις παιδικού και εφηβικού ναρκισσισμού. Σκέφτηκα ότι θα ήταν αρκετά βοηθητικό για τους νέους ιδιαίτερα γονείς να γνωρίζουν κάποια πράγματα

σχετικά με το θέμα αυτό, ώστε αφ’ενός μεν να προσέξουν για την ανατροφή υγιών των παιδιών και αφετέρου, εάν έχουν κάποιο παιδί με ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά να το αναγνωρίσουν έγκαιρα και να έχουν κάποιους πρώτους τρόπους διαχείρισης τους.

Είναι γνωστό τι είναι ο ναρκισσισμός και από πού πήρε το όνομά του. Στη μυθολογία μας ο Νάρκισσος ερωτεύθηκε τον εαυτό του, όταν καθρεφτίστηκε το είδωλό του στη λίμνη. Αυτό το ανικανοποίητο πάθος τον οδήγησε στο θάνατο.

Όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε με κάποια στοιχεία ναρκισσισμού, επικεντρωνόμαστε στις ανάγκες μας και τις επιθυμίες μας. Το παιδί μεγαλώνοντας μέσα στην οικογένεια, από τα βιώματα και τα μηνύματα που παίρνει,δημιουργεί την αυτοεκτίμηση και τη δημόσια εικόνα του για την ομαλή λειτουργία του ως ενήλικος στη ζωή του.

Εδώ απαιτείται μια ιδιαίτερη προσοχή από τους γονείς να μην ακολουθήσουν τα δυο άκρα ανατροφής ,αλλά τη μέση οδό. Ούτε απόλυτη αυστηρότητα προς τα παιδιά, που θα τα οδηγήσει στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, ούτε υπερβολική υποχωρητικότητα και ‘’θεοποίηση’’ του παιδιού, που θα το οδηγήσει στο ναρκισσισμό και άλλες ψυχικές διαταραχές, με όλα τα οδυνηρά επακόλουθα στη ζωή των παιδιών και της οικογένειάς του. Κάποιες φορές βέβαια και τα παιδιά τα συναισθηματικά και σωματικά κακοποιημένα μπορεί να αναπτύξουν ναρκισσισμό, ως αντιστάθμισμα στη χαμηλή τους αυτοεκτίμηση και αυτοεικόνα.

Χρειάζεται προσοχή λοιπόν από τους γονείς, ως καλοί ‘’προπονητές’’ των παιδιών τους να μεγαλώνουν όχι όπως αυτοί θέλουν βάσει των δικών τους επιθυμιών και αδυναμιών, αλλά βάσει των πραγματικών αναγκών του παιδιού.

Το παιδί δεν ήρθε στη ζωή να εκπληρώσει τα δικά μας θέλω, να γεμίσει τα δικά μας συναισθηματικά κενά και να χρησιμοποιηθεί ως μέσον ανταγωνισμού μεταξύ των γονέων του. Ενθαρρύνουμε χωρίς υπερβολές, το βοηθούμε να αποκτήσει την υγιή αυτοεκτίμηση του για την πραγμάτωση των δικών του αναγκών, ταλέντων και στόχων στη ζωή. Δε το ‘’κολλάμε’’ συναισθηματικά επάνω μας και δε ξεχνάμε ποτέ ότι δεν είναι κτήμα μας, προβολή και αντανάκλαση των δικών μας συναισθημάτων.

Κάποια από τα χαρακτηριστικά ναρκισσιστικής προσωπικότητας είναι η έντονη αίσθηση μεγαλείου και σπουδαιότητας, που έχουν για τον εαυτό τους. Εξιδανικεύουν τον εαυτό τους και τις ικανότητες τους,χωρίς ανάλογα επιτεύγματα,με παράλληλη υποτίμηση των άλλων. Έχουν προσδοκίες άμεσης ανταπόκρισης των άλλων στις ανάγκες ή στις απαιτήσεις τους, μια και πιστεύουν ότι είναι »ξεχωριστοί άνθρωποι» και αξίζουν προνομιακής μεταχείρισης και φροντίδας των άλλων. Η αλαζονική και υπεροπτική τους συμπεριφορά, η αδυναμία να αναγνωρίσουν και να νιώσουν τις επιθυμίες, τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων, μια και περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τον εαυτό τους. Ζουν μια διαρκή φαντασίωση για μεγάλες επιτυχίες, δύναμη, εξυπνάδα, ομορφιά, ιδανική αγάπη. Πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστοί και κατά συνέπεια δεν μπορούν να συναναστρέφονται με τον οποιονδήποτε. Προσπαθούν να επιβληθούν πάντοτε στους άλλους, γιατί λόγω της αξίας τους, που πιστεύουν ότι έχουν, οι άλλοι πρέπει να τους πιστεύουν και να συμμορφώνονται στις δικές τους απαιτήσεις. Ενώ οι ίδιοι συνήθως φθονούν και εκμεταλλεύονται τους άλλους για να πετύχουν τους στόχους τους, πιστεύουν οτι φθονείται από τους άλλους. Έχουν δυσκολία να εκφράσουν αυθεντικά συναισθήματα κυρίως λύπης ή πένθους, ενώ προεξάρχει το συναίσθημα της ντροπής. Ένας νάρκισσος συνήθως είναι ευχάριστη προσωπικότητα και συμμετέχει στις διάφορες συζητήσεις, γιατί ο στόχος του είναι να γίνεται το επίκεντρο. Μπορεί όμως να δίνει την εντύπωση κάποιες φορές συνεσταλμένου ατόμου, όμως, απλά αποφεύγει να είναι το επίκεντρο για να μη δεχθεί κριτική,που θα αμφισβητούσε το μεγαλείο του. Ουσιαστικά γίνονται πολύ ενοχλητικοί και έχουν το στίγμα του κακομαθημένου παιδιού, που πάντα θέλει να γίνεται το δικό του, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις περιστάσεις. Χρησιμοποιούν πολλά ψέμματα και κάποια στιγμή χάνουν την αλήθεια και το ψέμα και βυθίζονται στο δικό τους ψεύτικο κόσμο. Τα παιδιά αυτά αργότερα ως ενήλικοι αδυνατούν να αγαπήσουν δυστυχώς γιατί ουσιαστικά δεν μπορούν να αγαπήσουν να αγαπήσουν ούτε τον εαυτό τους. Δεν μπορούν να χτίσουν υγιείς ανθρώπινες σχέσεις σε όλη τους τη ζωή. Δεν μπορούν επίσης να δεχθούν κριτική από κανέναν, γιατί πληγώνονται παράφορα. Δεν μπορούν να ανεχθούν κανένα, που να θέλει να βλάψει το ‘’είδωλο’’ τους, δηλαδή τον εαυτό τους. Αντιδρούν σε κάθε προσπάθεια κριτικής με οργή και κακία. Νοιώθουν ταπεινωμένοι και αποζητούν εκδίκηση.

Τα παιδιά νάρκισσοι αρκετές φορές είναι έξυπνα και υπερφυή. Τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν την ευφυΐα τους για να εκμεταλλεύονται τους γονείς τους, να τους χειρίζονται κατά πώς αυτά θέλουν. Αποζητούν συνέχεια το θαυμασμό των γονέων τους, αν το πετύχουν υπακούν, αν δε το πετύχουν, στοχοποιούν τους γονείς τους, ταλαιπωρώντας τους, αντιδρώντας στις αρχές και τις επιθυμίες τους.

Μεγαλώνοντας στην εφηβεία καταρρίπτουν τις οικογενειακές αρχές, επαναστατούν προσπαθώντας με ένα παράλογο και επικίνδυνο τρόπο να αυτονομηθούν.

Ο ναρκισσισμός εκδηλώνεται από τη μικρή ηλικία. Όσο πιο αργά τον αντιληφθούν οι γονείς π.χ κατά την εφηβική περίοδο της ζωής του παιδιού τους, που εκ φύσεως είναι η ηλικία συναισθηματικής αυτονόμησης του εφήβου, τόσο πιο ισχυρές είναι οι εκρήξεις και τεράστιες οι δυσκολίες, που αντιμετωπίζουν στο χειρισμό του.

Θα παραθέσουμε στη συνέχεια κάποιους βασικούς τρόπους χειρισμού των ναρκισσιστικών παιδιών. Χρειάζεται αρχικά να χαράξουμε όρια συναισθηματικά χωρίς λύπηση, πάντα όμως με αγάπη και αξιοπιστία. Χωρίς όρια ιδιαίτερα αυτά τα παιδιά αποσυντονίζονται. Θα αντιδράσουν βέβαια γιατί αυτό τα φέρνει προ των ευθυνών τους, που αποφεύγουν. Τα όρια όμως προστατεύουν και τον γονέα από το να μη παραβιάζονται οι δικές του ανάγκες. Χρειάζεται και οι δυο γονείς να είναι σαν τοίχος απροσπέλαστο απέναντι στο παιδί. Απαιτείται σταθερότητα και των δυο, χαλαρότητα στο ύφος τους, αξιόπιστη στάση, χωρίς ενοχές και ‘’κανάκεμα’’. Nα προσπαθούν οι γονείς να το επαναφέρουν στην πραγματικότητα και να το προσανατολίσουν στη ζωή και τα καθήκοντα του. Να του τονίζουν ότι δεν έχει μόνο δικαιώματα,αλλά και υποχρεώσεις. Όμως γενικά να μη μπαίνουν σε πολύ διάλογο με το παιδί.

Πολλές φορές ο ναρκισσισμός οδηγεί σε παθολογίες όπως κατάθλιψη, κοινωνική απομόνωση, κατάχρηση ουσιών. Είναι χρήσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς να καταφύγουν σε ψυχοθεραπευτική βοήθεια, από την αρχή της εμφάνισης των πρώτων συμπτωμάτων, ώστε να βοηθηθεί ουσιαστικά το παιδί τους.(Πηγές επιστημονικές από το διαδίκτυο και από συνομιλία με τον ψυχολόγο κ. Βασίλη Τσολακίδη για την αντιμετώπιση του Ναρκισσισμού.)

 

Αλεξάνδρα Ευκαρπίδου παιδαγωγός,

εισηγήτρια σεμιναρίων: προσωπικής ανάπτυξης,

γονεϊκής ενδυνάμωσης, ανθρωπίνων σχέσεων και επικοινωνίας.

Continue Reading

Trending