Connect with us

Ψυχολογία

Κατάθλιψη και Παχυσαρκία

Γνωρίζουμε οι περισσότεροι πόσο επιβαρυντική είναι η κατάθλιψη στην ψυχική μας υγεία και συμπτώματα όπως η απώλεια ενδιαφέροντος για πρότερες ευχάριστες ενασχολήσεις, η θλίψη, η ευερεθιστότητα και ο διαρκής εκνευρισμός, η δυσφορία ή και η κακή εικόνα εαυτού, η απαισιοδοξία για το μέλλον, η δυσκολία συγκέντρωσης της σκέψης και της προσοχής, οι διαταραχές του ύπνου ή και της διατροφής, ο πονοκέφαλος, είναι κάποια από αυτά που παρουσιάζονται συχνότερα. Μάλιστα, οι διατροφικές διαταραχές και κυρίως η βουλιμία αλλά και η υπερφαγία, καθρεφτίζουν μία διαταραγμένη συμπεριφορά στις διατροφικές μας συνήθειες, όπου συχνά οδηγούν στην εκδήλωση παχυσαρκίας. Όσοι έχουν ασχοληθεί επίσης λίγο περισσότερο με το θέμα αυτό, αναγνωρίζουν πως η θλίψη, η απαισιοδοξία και η απόγνωση μαζί με την έλλειψη ενδιαφέροντος, κρύβονται  αρκετές φορές πίσω από την αύξηση του βάρους.  

Πολλές φορές τρώμε χωρίς να πεινάμε πραγματικά…

Πόσες φορές έχει τύχει να μην νιώθετε καλά ψυχολογικά και να καταλήγετε μπροστά στο ψυγείο ή κρατώντας ένα πιάτο με φαγητό ή γλυκά ή και τα δύο πολλές φορές, σαν να πρόκειται αυτό το πιάτο να σας δώσει πίσω την χαμένη χαρά και απόλαυση; Είναι γεγονός πως όταν η ψυχολογία μας δεν είναι σε καλή κατάσταση, χάνουμε χαρούμενες στιγμές που προσπαθούμε να τις αναπληρώσουμε μέσα από την απόλαυση που το φαγητό μας δίνει. Και ναι, πράγματι, το φαγητό εκτός από την ωραία του γεύση, μας δίνει την ευχαρίστηση που έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή, την ικανοποίηση που αναζητάμε με λάθος όμως τρόπους, μέσα από την ικανοποίηση που παίρνουν οι γευστικοί μας κάλυκες! Πολλές φορές μάλιστα, τρώμε χωρίς να πεινάμε πραγματικά, απλά έχουμε την ανάγκη μιας προσωρινής ευχαρίστησης και διαφυγής από μία στρεσογόνα ή δύσκολη συναισθηματικά κατάσταση, σαν να «ξεχνάμε» τα προβλήματά μας όταν τρώμε και τη μιζέρια που βιώνουμε. Πρόκειται για την παγίδα της συναισθηματικής πείνας, όπου μπερδεύουμε την συναισθηματική με τη βιολογική μας ανάγκη, «σαν να» θέλουμε να ικανοποιήσουμε την πείνα των συναισθημάτων μας… 

Δυστυχώς όμως, το συναισθηματικό αυτό κενό «δεν γεμίζει», εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα χειροτερεύει καθώς η δυσφορία από την ποσότητα του φαγητού που βαραίνει το στομάχι μας, έρχεται να προσθέσει ακόμα περισσότερη δυσφορία αλλά και θυμό με τον εαυτό μας που «ωραία, φάγαμε και τι καταλάβαμε τώρα;» Η ευφορία που το φαγητό προσφέρει την ώρα που το τρώμε, είναι προσωρινή και ενισχύει τη κακή ψυχολογία εφόσον επιλέξαμε έναν λάθος τρόπο αντιμετώπισης.  

Ο φαύλος κύκλος της συναισθηματικής πείνας;

Συνήθως ένα αρνητικό γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει την αιφνίδια και άμεση λήψη τροφής, πχ. ένας καυγάς με το σύντροφο, η επίπληξη στον εργασιακό χώρο, ένα δυσάρεστο γεγονός που προκαλεί πίκρα μπορεί να μας οδηγήσουν στην κατανάλωση γλυκού, ώστε να εξισορροπήσουμε την «ψυχική πικρία» μας. Αφού όμως έχουμε καταναλώσει τις …γλυκές θερμίδες, έχοντας υποκύψει στην παρόρμηση αυτή, οι ενοχές κάνουν την εμφάνισή τους – κυρίως όταν θέλουμε να διατηρήσουμε τα βάρος μας που παρουσιάζει αυξομειώσεις ή είμαστε σε διατροφή. Ο θυμός επίσης μπορεί να κάνει την εμφάνισή του καθώς «θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να τον ελέγξω, υποκύπτοντας άλλη μία φορά στην αδυναμία μου!» Μπαίνω λοιπόν σε ένα φαύλο κύκλο, όπου συναισθήματα όπως ενοχές, θυμός αλλά και δυσφορία, οδηγούν σε μία καταθλιπτική συμπεριφορά που κάποιες φορές ενδεχομένως να καταλήξει σε αυτοκριτική διάθεση. Με τη σειρά της, η κριτική αυτή φέρνει ακόμη πιο αρνητικά συναισθήματα, αίσθηση αδυναμίας ως προς τον αυτοέλεγχο, καταλήγοντας σε μία αυτοτιμωρητική επίσης συμπεριφορά, όπου αρχίζει και παίρνει και άλλες διαστάσεις μέσα από την παραμέληση της εξωτερικής εμφάνισης, όπου δεν υπάρχει η διάθεση της αυτοφροντίδας αλλά της παραίτησης… Η αμφιθυμία είναι κυρίαρχη σε αυτή τη φάση, όπου από τη μία θέλω να φροντίσω τον εαυτό μου και να έχω μία καλή εικόνα, από την άλλη όμως είναι δύσκολο να ξεφύγω από τον φαύλο κύκλο όπου οι ενοχές συνδέονται τελικά με την καταθλιπτικόμορφη αυτή διάθεση.

Αποτέλεσμα, η αμφιθυμία αυτή να αντιλαμβάνεται από εμάς τους ίδιους ως αποτυχία ελέγχου αλλά και ματαίωση ως προς την εικόνα εαυτού που επιθυμούμε. Καταλήγουμε να περνάμε έτσι απλά, από το ένα επεισόδιο υπερφαγίας στο επόμενο, «χαλώντας» τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό… Γιατί; Μα επειδή ακριβώς, η «συναισθηματική πείνα», η πείνα για αγάπη, αποδοχή, ενδιαφέρον, δεν μπορεί να «χορτάσει» μέσα από το φαγητό…

Ίσως φαίνεται απλή η λειτουργία και εύκολο να ξεφύγει κάποιος από τον φαύλο κύκλο του, δεν είναι όμως έτσι. Τα συναισθήματα που κυριαρχούν, όπως ο θυμός για παράδειγμα, ζητούν εκτόνωση μέσα από ένα νέο επεισόδιο υπερφαγίας…. Η καταθλιπτική σημειολογία μας ξαναβάζει στην κυκλική αυτή τροχιά, όπου η φτωχή επίγνωση εύκολα φέρνει και άλλο θυμό όπου δεν μπορούμε να ελέγξουμε το στόμα μας «χτίζοντας» αυτή την μη αποδεκτή εικόνα εαυτού. 

«Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου και ξεσπώ και πάλι με επεισόδια υπερφαγίας για να καταπολεμήσω αυτό το θυμό μου…» Ενδιάμεσα προστίθενται και τα καταθλιπτικόμορφα συναισθήματα επιδεινώνοντας την κατάσταση, κάνοντας ακόμα μεγαλύτερο το ψυχοσυναισθηματικό μου μπέρδεμα, που προσπαθώ να ξεμπερδέψω με ένα ψυχαναγκαστικό τρόπο κυρίως… Στο μυαλό μου αυτό που κυριαρχεί είναι πως πρέπει «άμεσα και γρήγορα» να αλλάξω το σώμα μου, να χάσω το ανεπιθύμητο βάρος, όπου το θεωρώ αιτία για «τα δεινά που μου συμβαίνουν…» Και όσο θεωρώ το βάρος και την απώλεια ελέγχου της διατροφής μου αιτία των δεινών, τόσο μεγαλώνει η καταθλιπτική χροιά ενώ και η καθημερινότητά μου σε αρκετούς τομείς αρχίζει και γίνεται δυσλειτουργική, για παράδειγμα, αποφεύγω τις κοινωνικές συναναστροφές επειδή ντρέπομαι για το «πως έγινα», η σεξουαλική ζωή δεν μου δίνει πλέον ικανοποίηση, όπου μπορεί και να μην έχω ερωτική επιθυμία καθώς δεν νιώθω άνετα με το σώμα μου, κλπ. 

Οι παλιές συνήθειες, οι παλιές εγγραφές…

Όλοι μας έχουμε μάθει να λειτουργούμε και να συμπεριφερόμαστε με τρόπους που είτε έχουμε αντιγράψει από τα πολύ μικρά μας χρόνια μέσα από την συμπεριφορά των γονιών μας, είτε έχουμε «φτιάξει» στην πορεία της ζωής μας. Τρόπους που κάποτε μπορεί να μας βοηθούσαν και να ήτα ότι καλύτερο για να επιβιώσουμε, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως είναι και το καλύτερο στο σήμερα… Έτσι, οι παιδικές εγγραφές μας μπορεί να περιλαμβάνουν τις διατροφικές συνήθειες που «μάθαμε και αντιγράψαμε» από τους γονείς μας αλλά και τον συμβολισμό που το φαγητό λαμβάνει, όπως η χαρά, η απόλαυση, η ευχαρίστηση και φυσικά η επιβίωση, η εκπλήρωση των επιθυμιών τρίτων και η ανάγκη αποδοχής μας – «αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν με αγαπάς…, δεν είσαι καλό παιδί, …θα πεθάνεις…» Μπορεί επίσης το φαγητό να λειτουργεί ως αναπλήρωση σωματικών ή και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών μέσα από τον καθησυχασμό για παράδειγμα όταν το βρέφος έκλαιγε, όπου η προσφορά του φαγητού ήταν «η λύση του προβλήματος». Αποτέλεσμα, να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες του ως «πείνα» που μέσα από τη λήψη τροφής θα ικανοποιηθούν, αποτελώντας μάλιστα και ένδειξη φροντίδας ή και αυτοφροντίδας ως απάντηση σε πιθανό συναισθηματικό κενό…

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως η ψυχολογία μας εύκολα συσχετίζει την λήψη τροφής με την «συναισθηματική τροφή» που οδηγεί σε παχυσαρκία και την καταθλιπτική σημειολογία. Βέβαια, δεν σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι που έχουν παραπάνω βάρος είναι καταθλιπτικοί, ούτε και πως όλοι οι καταθλιπτικοί είναι και παχύσαρκοι!  

Ας κρατήσουμε πως η αναγνώριση των συναισθημάτων και των αναγκών μας – σωματικών και ψυχικών – είναι απαραίτητη ώστε μέσα από μία λίγο καλύτερη επίγνωση του εαυτού μας να μπορούμε να ικανοποιήσουμε την πραγματική μας ανάγκη, ώστε να μην μένουμε με μία διάθεση αρνητική, παρασέρνοντας την εικόνα εαυτού και την αυτοεκτίμησή μας επίσης…

Μαρίνα Μόσχα 

Ψυχολογία

Πώς να αντιμετωπίσετε το φόβο της επιτυχίας

Δείτε την Επιτυχία σαν Προορισμό και όχι σαν Εμπόδιο προς Αποφυγή. 

Η Μαρία είναι μία δραστήρια συμπαθητική και εργατική επιχειρηματίας. Με το Γιάννη που είναι στέλεχος σε μια μεγάλη επιχείρηση έχουν δύο παιδιά και ζουν στα πλαίσια του μοντέλου που ονομάζεται «μέση οικογένεια». Έχουν τις δουλειές τους, έχουν τα παιδιά τους, έχουν το σπίτι τους (που αποπληρώνουν μέσω ενός στεγαστικού 25ετίας), έχουν 2 αυτοκίνητα και 20 μέρες διακοπές το χρόνο. Στα όνειρά της η Μαρία ήταν μια πετυχημένη, χαρισματική, αξιοθαύμαστη και οικονομικά εύρωστη γυναίκα με μια εξαιρετική οικογένεια και ανεβασμένο κοινωνικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα είναι μια μεσόκοπη μοναχική γυναίκα που καταφέρνει να επιβιώνει παγιδευμένη μέσα στην βαρετή της καθημερινότητα. «Υπάρχουν και χειρότερα» λέει στον εαυτό της όταν αραιά και που την ζώνουν οι προσωπικές της ανασφάλειες. 

Ναι, αλλά υπάρχουν και καλύτερα! Αν η Μαρία είχε πραγματικά κυνηγήσει την επιτυχία σε κάποιο τομέα της ζωής της θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τις απώλειες στους άλλους τομείς. Και η Μαρία δεν έχει καμία διάθεση να δώσει κάτι παραπάνω από τον εαυτό της στο «Βωμό» όπως το ονομάζει της Επιτυχίας. Είναι βολικά καθισμένη στην οικονομική θέση του τραίνου και δεν θα σηκωθεί για να πάει στην πρώτη θέση γιατί φοβάται μην χάσει και αυτήν που έχει! Φόβος, Ενοχές και Ανωνυμία στη γειτονιά του Βολέματος Αν και η Επιτυχία κατέχει μία περίοπτη θέση στην καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων οι περισσότεροι κατατρέχονται από ένα μόνιμο φόβο και μόνο στην ιδέα ότι μπορούν να τα καταφέρουν ή ακόμη και από το ότι θα προσπαθήσουν να τα καταφέρουν. Η δικτατορία του μέτριου έχει καταφέρει να δημιουργήσει εξαιρετικές αναστολές στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Έτσι ο κάθε επίδοξος διώκτης της επιτυχίας θα έχει να τα βάλει με ένα σωρό εσωτερικούς εχθρούς πριν εξορμήσει για την κατάκτηση της κορυφής. 

– Ο Φόβος του Άγνωστου. Αν η Μαρία άρχιζε να γίνεται πετυχημένη θα αντιμετώπιζε το πρόβλημα της αλλαγής περιβάλλοντος σε διάφορους τομείς. Ξαφνικά θα βρισκόταν σε μια άγνωστη περιοχή με διαφορετικούς κανόνες και αρχές από αυτές που γνώριζε. Ο Πλούτος και η Επιρροή επηρεάζουν δραματικά τους ανθρώπους μια και τους εισάγουν σε κύκλους όπου νιώθουν ότι θα έπρεπε να αποδείξουν ξανά την αξία τους. Αυτό που δεν υπολογίζει η Μαρία είναι ότι όταν έχεις φτάσει στην κορυφή ενός βουνού μετά από σοβαρή προσπάθεια, γνωρίζεις ότι σου αξίζει και ότι δεν θα βρεθεί κανένας να σε αμφισβητήσει. Η Επιτυχία είναι μια αυστηρά προσωπική υπόθεση. 

– Ο Φόβος της Έκθεσης. Η επιθυμία της Μαρίας να παραμείνει ανώνυμη αν και πετυχημένη την εμποδίζει να εκτεθεί στη δημόσια παρατήρηση. Αυτό εν μέρει οφείλεται στο φόβο του φθόνου των άλλων. Προκειμένου να μην τη ζηλεύουν και να μην τη φθονούν παραμένει στην αφάνεια και κρατά κρυφές και τις παραμικρές έστω επιτυχίες της. Παραμένοντας αδιάφορη δεν πρόκειται να γίνει ποτέ αξιοζήλευτη! 

– Οι Δηλητηριώδης Ενοχές. Έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που προάγει την πεπατημένη οδό και που καταδικάζει την εξερεύνηση ως χάσιμο χρόνου η Μαρία δηλητηριάζεται από τις ενοχές που της έχουν δημιουργηθεί. Δεν έχει το δικαίωμα, λέει στον εαυτό της, να σκορπίσει αλόγιστα το χρόνο και την ενέργειά της κυνηγώντας ένα όνειρο και στερώντας τα από άλλους. Επιπλέον έχει κάνει τόσα λάθη μέχρι τώρα στη ζωή της (όπως όλοι μας) που η πιο κρυφή της ενοχή είναι ότι δεν το αξίζει. Τα παπούτσια της επιτυχίας θα τα βαδίσουν άλλοι. Βλέποντας την Επιτυχία κατάματα! Είναι φυσικό η Επιτυχία, όπως και κάθε άλλη αλλαγή στη ζωή μας, να προκαλεί κάποια ποσότητα στρες. Είναι περίεργο όμως να αρνούμαστε να κοιτάξουμε την Επιτυχία στα μάτια μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε την κατάλληλη προετοιμασία. Τις περισσότερες φορές δεν μας εμποδίζει η άγνοια του δρόμου προς την κορυφή αλλά η έλλειψη σχεδίου για τα μετέπειτα βήματα. Δίνοντας μια τελευταία συμβουλή στην φανταστική Μαρία μας θα της θυμίζαμε ότι μετανιώνουμε για ότι δεν κάναμε παρά για ότι έχουμε κάνει. 

Πηγή του:Γιώργου Σαπροβαλάκη 

Continue Reading

Lifestyle

Σκέψεις για μια καλύτερη ζωή…

Σίσσυ Νίκα Δημοσιογράφος
Μόλις γυρίσαμε από τις διακοπές του Πάσχα και όπως κάθε φορά επιστρέψαμε στο σπίτι και προσγειωθήκαμε απότομα… Με κινητά γεμάτα φωτογραφίες και μια μελαγχολία του γυρισμού. Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες των διακοπών περνάτε τόσο γρήγορα,  ξεχνάμε τι μέρα είναι …  Λίγες μέρες διακοπών μοιάζουν με ανάσα, ενώ μια εβδομάδα στη ρουτίνα μοιάζει με αιώνα. Αυτό συμβαίνει γιατί στη καθημερινότητά μας ο χρόνος είναι  προβλέψιμος, με το καθημερινό τρέξιμο. Οι μέρες είναι μια επανάληψη με μικρές μόνον παραλλαγές. Ο εγκέφαλος δεν κρατά έντονες μνήμες, γιατί δεν συμβαίνει κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό. Έτσι ο χρόνος βαραίνει.

Στις διακοπές ο εγκέφαλος κατακλύζεται από νέα μηνύματα εικόνες, χρώματα, αρώματα, γεύσεις, συναισθήματα, στιγμές. Έτσι ο χρόνος φεύγει γρήγορα, ενώ γυρίζοντας σε περιμένουν υποχρεώσεις και προσπαθείς να μπεις όσο πιο ομαλά γίνεται στην καθημερινότητα.

Οι διακοπές είναι μια πρόβα πως μπορείς να ζεις χωρίς ένα συνεχές πρέπει και μη….

Προσωπικά πάντα μετά την Ανάσταση και το ξύπνημα της φύσης, καταμεσής της άνοιξης, συνηθίζω να κάνω σκέψεις και πράξεις που θα με αναζωογονήσουν και θα με κάνουν να περνώ καλύτερα, να βιώνω μια πιο ενδιαφέρουσα καθημερινότητα.

Κάποιες από τις σκέψεις μου θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.

Η ευχή μου φέτος είναι μέσα από τις δυσάρεστες διεθνείς συγκυρίες που ζούμε, να βρίσκουμε λόγους να γελάμε περισσότερο και να παραμερίζουμε το άγχος, όσο μπορούμε. Η ζωή δεν απαιτεί μόνον πρόγραμμα, απαιτεί και παρουσία.

Ας ξεκινήσουμε με στόχους που δεν θα μας ζορίσουν πολύ.

Εννοείτε ότι οι επόμενες μέρες δεν θα είναι όλες εύκολες, δεν θα είναι ρόδινες, άλλες θα είναι ανάποδες, άλλες θα είναι μέτριες, όμως όλες στο τέλος κάτι έχουν να δώσουν. Ας το δούμε έτσι …

Ας κάνουμε ένα διάλλειμα, ένα τηλεφώνημα σε φίλο, ας βάλουμε τη μουσική στη ζωή μας, ας ακούσουμε ένα τραγούδι που θα μας κάνει να το σιγοψιθυρίζουμε …

Ας είμαστε παρόντες όταν συμβαίνει κάτι, ας μην αφήνουμε τίποτα για αύριο, ας το κάνουμε άμεσα… τώρα.

Aς σταθούμε σε ένα αστείο βιντεάκι ΥouTube, κάτι ενδιαφέρον στο Instagram, ότι μας κάνει να χαμογελάμε και ας μην υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Ας θυμηθούμε ότι η γοητεία και η ευζωία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, ας μην ψάχνουμε και περιμένουμε μόνον τα μεγάλα, ας σηκώσουμε το κεφάλι και ας εκτιμήσουμε τα απλά.

Πρώτη σκέψη το πρωί ας είναι η ευλογία ότι ξυπνήσαμε και είμαστε καλά.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας στον εαυτό μας « προχώρα όλα καλά, το  ‘χουμε».

Όταν ο εγκέφαλός μας κατακλύζεται από αρνητικές ή μελαγχολικές σκέψεις ας ξεφύγουμε από αυτές στέλνοντας ένα μήνυμα στον άνθρωπο που αγαπάμε ή στον φίλο που μας φτιάχνει το κέφι.

Ας αφιερώσουμε χρόνο στους θετικούς και τους αισιόδοξους ανθρώπους και ας διώξουμε από κοντά σου τους τοξικούς και τους επικριτικούς.

Ας προσπαθήσουμε να ταξιδεύουμε, να περπατάμε στη φύση ή να δημιουργούμε μικρές ανάσες ακόμα και μέσα στην πόλη, στο σπίτι μας.

Ας ανακαλύψουμε κάποιες δεξιότητες ή κάποιο χόμπι…

Γιατί τελικά η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα, στις στιγμές.

Πηγή:https://zoumeoraia.okmarkets.gr/skepseis-gia-mia-kalyteri-zoi/

Continue Reading

Ψυχολογία

Γιατί τα “όνειρα” μένουν… όνειρα;

Η λέξη «όνειρα» από μόνη της συνοδεύεται για τους περισσότερους από θετικά συναισθήματα αισιοδοξίας, ελπίδας, χαράς. Τα όνειρα αποτελούν έναυσμα για πραγματοποίηση ή επαναπροσδιορισμό των στόχων, μας κινητοποιούν -έστω και προσωρινά- για μεγαλύτερη προσπάθεια, βελτιώνουν τη διάθεσή μας. Όταν ονειρευόμαστε τον εαυτό μας στη κατάσταση που επιθυμούμε νιώθουμε δυνατοί, ευτυχισμένοι, πλήρεις, δικαιωμένοι,  έχουμε αυτοπεποίθηση και αισθανόμαστε ότι έχουμε αυτό που μας αξίζει. Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τρεις μόνο λέξεις για να συνοψίσουμε τα όνειρα των ανθρώπων αυτές θα ήταν: υγεία, ευτυχία, επιτυχία. Αυτές τις λέξεις χρησιμοποιούμε ως επί το πλείστον όταν δίνουμε ευχές στον εαυτό μας ή σε άτομα που αγαπάμε, αυτές εμπεριέχουν το νόημα της ζωής μας. Πόσες φορές λέμε «θέλω να είμαι καλά εγώ και η οικογένειά μου» «θέλω να κάνω σχέση με τον κατάλληλο άνθρωπο που θα με καταλαβαίνει, θα ταιριάζουμε και θα περνάμε όμορφα» «θέλω να πετύχω στη δουλειά μου» «θέλω να κάνω μια όμορφη οικογένεια» «θέλω να αποκτήσω σπίτι, αυτοκίνητο κτλ.»;
Τα όνειρα μπορεί να αφορούν την καθημερινότητα ή τη συνολική πορεία μας στη ζωή. Μπορεί να είναι μικρά ή μεγάλα. Μπορεί να είναι προσωπικά ή να αφορούν περισσότερα άτομα. Για κάποιους μπορεί να είναι ρεαλιστικά ενώ για άλλους ουτοπικά. Για ορισμένους σημαντικά όμως για άλλους μικρότερης σημασίας. Το στοιχείο, όμως, που κάνει τη διαφορά είναι ότι για κάποιους αποτελούν πολυτέλεια ενώ για άλλους επιλογή.

Ποιες συμπεριφορές και πεποιθήσεις σαμποτάρουν τα όνειρα;

  • Περάστε από τη σκέψη στη δράση: ο προσδιορισμός των στόχων και οι σκέψεις για την επίτευξή τους είναι σίγουρα απαραίτητα. Δεν αρκούν, όμως, αν δεν ακολουθήσει η πράξη. Όταν η επιθυμία παραμένει επιθυμία και όχι δραστηριοποίηση τότε το όνειρο παραμένει όνειρο. Επενδύστε στο παρόν και μη περιμένετε το αύριο για να ξεκινήσετε. Είναι πολύ πιθανό να βαρεθείτε, να ξεχαστείτε, να απογοητευτείτε, να επιστρέψετε στη ρουτίνα της καθημερινότητας και να κρατήσετε το όνειρο μόνο ως παρηγοριά. Το παρόν είναι το μόνο δεδομένο. Οργανώστε τις ιδέες σας και εφαρμόστε τες.

  • Αξιοποιήστε το χρόνο σας: δοκιμάστε να μάθετε στον εαυτό σας πώς να αγαπά το χρόνο του. Μη περιμένετε να περάσει απλά η ώρα σκεπτόμενοι τι θα μπορούσατε να είχατε κάνει, τι θα θέλατε ή πόσο ωραία θα νιώθατε αν το είχατε κάνει. Υιοθετήστε συνήθειες που θα σας προσφέρουν δημιουργικό τρόπο σκέψης και αποφύγετε να σπαταλάτε μεγάλα χρονικά διαστήματα σε δραστηριότητες που σας καθηλώνουν χωρίς να σας προσφέρουν ευχαρίστηση. Το να αλλάξουμε μια συνήθεια δεν είναι απλό είναι όμως εφικτό. Επιλέξτε, λοιπόν, να απολαμβάνετε το χρόνο σας και να μην τον αφήνετε απλά να κυλάει. Προσπαθήστε να βρείτε νόημα και σημασία σε αυτά που κάνετε και αν δεν σας ικανοποιούν δοκιμάστε να τα αλλάξετε ή ακόμα και να διαφοροποιήσετε τον τρόπο με τον οποίο τα κάνετε.

  • Δώστε μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό σας και στις ιδέες σας: προσπαθήστε να μην απορρίψετε κάτι μόνο και μόνο επειδή πιστεύετε ότι δεν θα το καταφέρετε, ότι θα σας κρίνουν αρνητικά, ότι δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος. Είναι σαν να έχετε προδικάσει το αποτέλεσμα, έχετε πείσει τον εαυτό σας ότι είναι κατώτερος από αυτό που πιστεύετε, έχετε αγνοήσει το ένστικτό σας και έχετε επιλέξει να αφήσετε το παρόν περιμένοντας τη μελλοντική κατάλληλη στιγμή.

  • Αξιολογήστε τη νοοτροπία σας: σκεφτείτε ειλικρινά για ποιους λόγους δεν καταφέρνετε να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας; Μπορείτε να μιλήσετε για αυτά και να εξηγήσετε τις πτυχές τους; Επιδιώξτε να γίνετε συγκεκριμένοι, να βρείτε λόγο σε όσα επιθυμείτε, να μπορέσετε να δικαιολογήσετε τη σημαντικότητα στον εαυτό σας. Πρέπει να γνωρίζετε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να πραγματοποιηθούν τα όνειρα είναι να υπάρχουν. Αν δεν ονειρεύεστε κάτι ή αν συνεχώς το αναβάλλετε πιθανόν να μη πρόκειται για όνειρο δικό σας. Ίσως προσπαθείτε να ικανοποιήσετε επιθυμίες άλλων ατόμων ή ακόμα και να μην έχετε κάποιο όνειρο. Οι γενικοί άξονες (υγεία, ευτυχία, επιτυχία) που αναφέρθηκαν παραπάνω καλύπτουν τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, όμως η ουσία του ονείρου είναι στη διαφορετικότητα του καθενός.

  • Σκεφτείτε αν η πραγματοποίηση του ονείρου σας φοβίζει: αισθάνεστε ότι δεν θα μπορέσετε να διαχειριστείτε την επιτυχία ή την ευτυχία; Νομίζετε ότι θα δυσκολευτείτε να βρείτε νέο σκοπό; Δεν θα έχετε πλέον τη συμπόνια των άλλων; Όσο περίεργες και αν σας φαίνονται αυτές οι σκέψεις, αφού δηλώνουν το ασυνείδητο σαμποτάρισμα του ονείρου από τον ίδιο μας τον εαυτό, μη βιαστείτε να κρύψετε τα συναισθήματά σας και να τα καταδικάσετε ως μη αποδεκτά. Θυμηθείτε πόσο λυτρωτικό είναι να έρχεστε σε επαφή με τον εαυτό σας και κάντε τις επιλογές σας.

Continue Reading

Trending